Υποθέσεις Εργασίας για την Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν @ ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ 20

Ίσως δεν είναι γνωστό τοις πάσι ότι η Βαβυλωνία επιτρέπει την αναδημοσίευση των κειμένων "με την παράκληση να αναφέρεται η πηγή τους". Προφανώς το λογικό δεν είναι και αυτονόητο στις μέρες μας.

Ακριβώς για αυτή την θέση όμως -και επιπλέον γιατί μου αρέσει πολύ το στήσιμο που κάνανε- αποφάσισα να ανεβάσω τις φωτογραφίες από τις σελίδες.

Πριν βγάλεις τα μάτια σου να σε ενημερώσω ότι ακολουθεί το κείμενο μετά από αυτές, οπότε πήγαινε προς τα κάτω...

ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΡΣΟΥΛΑ ΚΡΕΜΠΕΡ ΛΕ ΓΚΕΝ
του Παναγιώτη Κούστα

Όταν πεθαίνει ένα πρόσωπο της τάξης μεγέθους της Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν, η Ανατομία του πάει χέρι-χέρι με τη Θλίψη. Είναι κατι απολύτως φυσιολογικό -θα τολμήσω να ισχυριστώ εδώ- αφού η Ανθρωπότητα οφείλει να σκυλεύει τους νεκρούς της. Κι όσο κι αν δεν την παραδεχόμαστε, τη σκύλευση αυτή την κάνουμε καθημερινά με κάθε νεκρό πρόσωπο, άσημο ή διάσημο, στενά συγγενικό, στον ορίζοντα των γνωριμιών μας ή και εντελώς άγνωστο -υπό συγκεκριμένες ειδησεογραφικές προϋποθέσεις. Κάθε θάνατος άλλου παράγει αυτόματα έναν υποκειμενικό απολογισμό εντός μας. Και δεν μετράει η πρόθεση -από την πιο αγαθή έως την πιο μοχθηρή- αφού αυτή η διαδικασία ανατομίας εξυπηρετεί μια βασική ανάγκη επιβίωσης του ανθρώπινου είδους: Την κατανόηση των αιτίων που έκαναν την προσωπικότητα που έφυγε μοναδική. Την κληρονομιά της και το όφελος που ως ζώντες μπορούμε να αποκομίσουμε από αυτήν.

Το ανατομικό τραπέζι όπου τεμαχίζεται το σώμα, το δικηγορικό γραφείο όπου ανοίγει μια διαθήκη ή το σπίτι του φευγάτου προσώπου όπου ξεμαλλιάζονται οι κληρονόμοι αν δεν υπάρχει διαθήκη, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Το νεκρό πρόσωπο απουσιάζει. Όλες αυτές οι διαδικασίες γίνονται ερήμην του. Δεν είναι πια ένα συμπαγές και βιωμένο όλο, αλλά μια κατακερματισμένη, συχνά αντικρουόμενη και καλειδοσκοπική ανασύνθεση μέσα από τις καταγραφές των γύρω του.
Λίγο-πολύ δηλαδή, όπως το έργο κάθε συγγραφέα...

Το βιωμένο όλο της Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν ολοκληρώθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2018. Η Ανατομία της, όμως, θα μας συνοδεύει για πολύ καιρό. Και σε αυτή την διαδικασία θα ήθελα να καταθέσω μερικές υποθέσεις εργασίας.

Υπόθεση Εργασίας #1: Τόσο το χειρότερο για το Νόμπελ.

Αμέσως μετά το θάνατό της αρκετές "πνευματικές προσωπικότητες" επεσήμαναν το γεγονός ότι η Ούρσουλα δεν προτάθηκε τελικά για Νόμπελ Λογοτεχνίας, μια διάκριση που θα αναγνώριζε το ύψος της προσφοράς της στην παγκόσμια τέχνη της γραφής. Αυτή η "παράλειψη" -που δεν είναι φυσικά η μοναδική- μπορεί να ειδωθεί μέσα από πολλά πρίσματα. Ένα, και ίσως το πιο γοητευτικό σε σχέση με την Ούρσουλα, συνοψίζεται στο ερώτημα: Πόση αλήθεια (πασπαλισμένη με χιούμορ και τρολάρισμα) μπορούν να αντέξουν τα Νόμπελ;

Γιατί η μακαρίτισσα υπήρξε εξαιρετικά ουσιαστική και ταυτόχρονα κακός μπελάς στις ομιλίες ή τις βραβεύσεις της, παρούσα ή απούσα, αν και πάντοτε εντός των ορίων της ουσιαστικής ανθρώπινης (και όχι της αστικής) ευγένειας. Παραθέτω τρία παραδείγματα:

1. To 2004 στην έκθεση Book Expo America που έγινε στο Σικάγο και όπου είχε προσκληθεί να μιλήσει στο πρόγευμα -αφού εξήγησε ότι στο πρόγευμα στο σπίτι της μουγκρίζουν αντί να μιλάνε για σοβαρά ζητήματα- επιτέθηκε στα εμπορικά κλισέ της Λογοτεχνίας του Φανταστικού και την κυριαρχία του ξανθού γαλανομάτη ήρωα, φέρνοντας σε τρομερή αμηχανία το κοινό που κατά συντριπτική πλειοψηφία ήταν στελέχη εκδοτικών επιχειρήσεων.

2. Σε ομιλία της στην τελετή αποφοίτησης της τάξης του 1983 στο Mills College ανέφερε : "Η παράδοση της διανόησης είναι αντρική. Ο δημόσιος λόγος γίνεται στην δημόσια γλώσσα, την εθνική ή την γλώσσα της φυλής. Και η γλώσσα της δικής μας φυλής είναι αντρική γλώσσα. Οι γυναίκες την μαθαίνουμε, φυσικά. Δεν είμαστε ηλίθιες. Αν όμως μπορείτε να διακρίνετε την Μάργκαρετ Θάτσερ από τον Ρόναλντ Ρίγκαν ή την Ίντιρα Γκάντι από τον Στρατηγό Σομόζα μόνο από τα λεγόμενά τους, πείτε μου πώς το καταφέρατε. Είναι ένας κόσμος για άντρες και μιλάει την γλώσσα του άντρα. Οι λέξεις είναι όλες λέξεις δύναμης. (...) Ίσως χορτάσαμε από λέξεις δύναμης και ομιλίες για τη μάχη της ζωής. Ίσως να χρειαζόμαστε λέξεις αδυναμίας.(...) Αντί να μιλώ για δύναμη, τι θα γινόταν αν μιλούσα σαν γυναίκα εδώ και τώρα δημόσια; Δεν θα ακουγόταν σωστό.(...) Κι αν έλεγα πως ελπίζω για σας πρώτα από όλα εάν -και μόνο εάν- θέλετε παιδιά, ότι εύχομαι να τα αποκτήσετε; (...) Ότι εύχομαι εσείς κι αυτά να έχετε αρκετό φαγητό κι ένα σπίτι ζεστό και καθαρό, και φίλους, και δουλειά που να σας γεμίζει; (...) Και η επιτυχία; Η επιτυχία σας είναι η αποτυχία κάποιου άλλου. Η επιτυχία είναι το Αμερικάνικο Όνειρο, το οποίο μπορούμε να συνεχίζουμε να το ονειρευόμαστε γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι στους περισσότερους τόπους, συμπεριλαμβανομένων τριάντα εκατομμυρίων από εμάς, ζουν εντελώς ξάγρυπνοι μέσα στην τρομακτική πραγματικότητα της φτώχειας. Όχι, δεν θα σας ευχηθώ επιτυχία".

3. Τέλος στην τελετή απονομής των Βραβείων Nebula το 2003 κατά την οποία ανακηρύχτηκε Grand Master εν τη απουσία της (είχε προγραμματίσει μια κρουαζιέρα με τον άντρα της κι ένα ζευγάρι φίλων) διέλυσε την πατριαρχική υπο-δομή των βραβείων με ένα χάπενινγκ που έμεινε στην Ιστορία των βραβείων. Κατά την παραλαβή του τίτλου από την φίλη της -και επίσης συγγραφέα ε.φ.- Αϊλίν Γκαν μια ομάδα ανθρώπων φόρεσε μάσκες από χαρτί με το πρόσωπο της Ούρσουλα και απάντησε στις ερωτήσεις των παρευρισκομένων. Η κωδική φράση της ομιλίας της Γκαν -γραμμένη από την Ούρσουλα- ήταν "και τώρα μπορείτε να ρωτήσετε την δική σας Ούρσουλα οτιδήποτε θελήσετε" ενώ τα πρόσωπα που φορούσαν τις μάσκες είχαν λάβει ως μοναδική οδηγία να απαντήσουν σαν να ήταν η Λε Γκεν (λέμε τώρα). Από το 1978 που ξεκίνησαν τα βραβεία μέχρι τότε μόνο μία γυναίκα συγγραφέας είχε λάβει αυτή τη διάκριση και μέχρι σήμερα μόνο τέσσερις έχουν κατακτήσει τον τίτλο του Grand Master. Πράγμα που επισημάνθηκε στην ομιλία, αξιοποιώντας ως λογοπαίγνιο το Grand Mistress που ενώ θα ήταν η "πολιτικά ορθή" διατύπωση νοηματοδοτείται στα αγγλικά κυρίως από την έννοια της ερωμένης.

Υπόθεση εργασίας # 2 : Τι κάνουμε (για) (με) την ελευθερία;

Η σχέση της Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν με την ελευθερία ξεκινά από πολύ νωρίς και διατηρείται μέχρι το τέλος της ζωής της. Στην συγκεκριμένη υπόθεση εργασίας θα ισχυριστώ ότι η ελευθερία τής παρέχεται από το οικογενειακό της περιβάλλον ως μία δεδομένη κατάσταση, ή ακόμη περισσότερο ως ένα αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα. Στηρίζω αυτήν την υπόθεση κυρίως σε όσα αναφέρει η ίδια για την παιδική της ηλικία, αλλά και την αντήχηση της ελευθερίας μέσα στο έργο της. Τέταρτο παιδί -και το μοναδικό κορίτσι- μιας μάλλον πρωτοποριακής οικογένειας δύο ανθρωπολόγων με την μητέρα της να γράφει ήδη, μεγαλώνει σε ένα ανοιχτό σπίτι του Μπέρκλεϊ, γεμάτο από βιβλία, μουσική και φίλους. Η φράση της για την εποχή αυτή είναι χαρακτηριστική: "Μεγάλωσα με το να σκέφτομαι, να ρωτάω και να απολαμβάνω".

Με αυτόν τον πυρήνα ελευθερίας στερεωμένο μέσα της ως αυτονόητο γεγονός και με την εμπειρία του διαφορετικού που φέρνει ως καθημερινότητα στο σπίτι των γονιών της η ερευνητική τους ενασχόληση με τους ιθαγενείς της Αμερικής, η Ούρσουλα κατακτά πολύ γερά θεμέλια ακριβώς την ώρα που η Αμερική βυθίζεται στην κρίση της Μεγάλης Ύφεσης και στη συνέχεια μπαίνει σε διαδοχικούς πολέμους (Δεύτερος Παγκόσμιος, Κορέα, Βιετνάμ. κ.α.). Μαθαίνει να αναγνωρίζει με την πρώτη ματιά και να περιγράφει εκπληκτικά συνθήκες ανελευθερίας και ανισότητας, καταστάσεις εξαίρεσης ή καταπίεσης -στο έργο της υπάρχουν όλα αυτά σε αφθονία- αλλά χωρίς την οργή του προσώπου που βίωσε το ίδιο τις αλυσίδες της σκλαβιάς. Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο χωρίς κανένα μιλιταρισμό, χωρίς καμιά απόλαυση της καταστροφής, χωρίς εκδίκηση, με το νοητικό και ψυχολογικό τοπίο των χαρακτήρων της να αναδεικνύει διαρκώς τους αυτο-περιορισμούς τους. Οι χαρακτήρες της Λε Γκεν δεν είναι χάρτινοι κι εκείνη δεν στέκεται απέναντί τους σε ίσες αποστάσεις, δικαιώνοντας τα πάντα.Η ικανότητα που έχει να αναδείξει -χωρίς ποτέ να το πει- όλο το φάσμα του αντιληπτικού τους πλαισίου παράγει πεντακάθαρες συγκρούσεις προάγοντας την κατανόηση και την διαμόρφωση θέσης -μαζί με την μεγιστοποίηση της απόλαυσης- στην αναγνωστική πλευρά. Έτσι οι κοσμοαντιλήψεις γίνονται τρισδιάστατα ορατές και οι σχέσεις που αναπτύσσονται κρίσιμα καθοριστικές.

Για τη δική της σχέση που συν-δημιούργησε με τον Ιστορικό Τσαρλς Λε Γκεν και είχε σαν αποτέλεσμα τρία παιδιά, αναφέρει: " Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει δυο δουλειές πλήρους απασχόλησης, όμως δύο άνθρωποι μπορούν να κάνουν τρεις δουλειές πλήρους απασχόλησης, αν το έργο μοιράζεται δίκαια."

Με αφετηρία αυτή τη φράση, αλλά και το έργο της θα διακινδυνεύσω έναν αφορισμό: Η ελευθερία δεν είναι απλώς ευθύνη, αλλά και αδυνατεί να υπάρξει αν δεν κατανοείς και δεν μοιράζεσαι. O ήρωας του “Malafrena,” ορίζει την ελευθερία ως "μια ανθρώπινη ανάγκη όπως το ψωμί ή το νερό" και στη συνέχεια με ακόμη μεγαλύτερη ακρίβεια: "Η ελευθερία συνίσταται στο να κάνεις αυτό που γνωρίζεις καλύτερα, την δουλειά σου, αυτό που πρέπει να κάνεις". Η ίδια η Λε Γκεν σε μια συζήτηση με την Τζούλι Φίλιπς για το περιοδικό The New Yorker ορίζει την ελευθερία ως ένα σύνθετο ιδανικό και μια λέξη "πολύ μεγάλη και πολύ παλιά" για να απομοιώνεται ως κοινοτοπία ή να χρησιμοποιείται από υποκριτές. "Φυσικά και γίνεται λανθασμένη χρήση της. Όμως δεν νομίζω ότι μπορείς να καταστρέψεις πραγματικά την λέξη ελευθερία".

Υπόθεση εργασίας #3: Η μόνη απόσταση που δεν καλύπτεται από σκάφος NAFAL είναι μεταξύ αιδοίου και μήτρας.

Η Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν δεν ήταν η πρώτη γυναίκα συγγραφέας στην επιστημονική φαντασία, την ευρύτερη λογοτεχνία του φανταστικού, την ποίηση και το δοκίμιο. Δεν ήταν ούτε η πρώτη συγγραφέας που έθεσε ως θεματική της το ζήτημα του φύλου και των περιορισμών που αυτό παράγει στο κοινωνικό πεδίο. Είναι όμως -θα ισχυριστώ σε αυτήν την υπόθεση- η μοναδική πένα στην παγκόσμια λογοτεχνία που αντιμετώπισε το φύλο ως "φάσμα" μια οπτική που ακόμα και σήμερα σήμερα εξακολουθεί να αναδύεται, χωρίς να έχει καταστεί κυρίαρχη.
Αν δεχτούμε ως αληθή την τοποθέτηση της " Όλη η λογοτεχνική μυθοπλασία είναι μια μεταφορά. Η επιστημονική φαντασία είναι μια μεταφορά. (...) Τα διαστημικά ταξίδια είναι μια τέτοια μεταφορά, το ίδιο και οι εναλλακτικές κοινωνίες, η εναλλακτική βιολογία, το μέλλον είναι μια ακόμα μεταφορά. (...) Η αλήθεια είναι ζήτημα φαντασίας(...)" αντιλαμβανόμαστε ότι η Λε Γκεν σε καμιά περίπτωση δεν γράφει "λογοτεχνία φυγής" -με σκοπό να πλουτίσει ή ακόμα και να βιοποριστεί- αλλά αρπάζει την δημιουργική ελευθερία που της προσφέρει το είδος για να μιλήσει θαρραλέα για τα ζητήματα που καίνε την ανθρωπότητα στο διαχρονικό παρόν της. Κι έτσι κεντρική θέση στο κάδρο της θεματολογίας της καταλαμβάνει το έμφυλο ζήτημα.

Η Λε Γκεν δεν αποφεύγει καθόλου, αλλά ουσιαστικά ξεπερνάει πολύ γρήγορα τα συγκρουσιακά δίπολα (αρσενικό-θηλυκό, καταπιεστή-καταπιεζόμενης) και εστιάζει στην ίδια την ουσία της έμφυλης ταυτότητας, αναπτύσσοντας δραματουργικά τις πιθανές παραλλαγές της, αναδεικνύοντας έτσι την σημασία τους για την κοινότητα ή την κοινωνία. Μέσα από αυτή την επεξεργασία, προκύπτει ανάγλυφα η "παγίδα του φύλου" που βιώνουν οι κάτοικοι της Γης. Στον κύκλο του Χάιν καμιά εγκυμοσύνη δεν είναι ανεπιθύμητη, αφού απαιτείται ρητή απόφαση των εραστών για να προκύψει ζυγωτό κύτταρο. Στον πλανήτη Γκέθεν -όπου το φύλο είναι ρευστό και εμφανίζεται μόνο κατά το κέμερ- είναι απολύτως φυσικό στη σειρά διαδοχής να προηγούνται τα παιδιά που έχουν κυοφορηθεί και γεννηθεί από το πρόσωπο της βασιλικής οικογένειας έναντι αυτών που απλώς έσπειρε. Στον "Τρόπο των Βουνών" ο ολοκληρωμένος γάμος απαιτεί τέσσερα πρόσωπα, με χιαστί ετερόφυλες και ομόφυλες σχέσεις συν μία σχέση ταμπού.

Ποια είναι η αξία της ύπαρξης μιας τέτοιας μεταφοράς σε έναν πλανήτη που είναι γερά πιασμένος στο δόκανο του αμετάβλητου φύλου; Πέραν της προφανούς απελευθερωτικής στο φαντασιακό εξήγησης -που έχει δοθεί από πάρα πολλά πρόσωπα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας ή οποιουδήποτε προσώπου ένοιωσε κάποια στιγμή στιγμή της ζωής του περιορισμένο από τον ρόλο που επιβάλλει το φύλο- η προστιθέμενη αξία στο έργο της Λε Γκεν είναι η δυνατότητα όλων να αντιληφθούν ότι στα "συμβόλαια ζωής" που συνάπτουμε υπάρχουν πάρα πολλά "ψιλά γράμματα" που δεν σχετίζονται ούτε με το φύλο, ούτε με την σεξουαλική προτίμηση των συμβαλλόμενων μερών, όπως νομίζουμε. Η υλική και ψυχική ασφάλεια, τα ελάχιστα εργατικά χέρια που απαιτούνται να συζούν, το ίδιο το οικοσύστημα που μας περιβάλλει κι ένα σωρό άλλα που δεν χωράνε να αναφερθούν εδώ, αναδεικνύονται με αυτόν τον τρόπο.

Η Ούρσουλα κλέβει -είναι η αλήθεια- κατασκευάζοντας αυτές τις παραλλαγές. Για την ακρίβεια δανείζεται με έξοχο τρόπο, πληροφορίες και γνώσεις που η ίδια έχει γνωρίσει από πολύ μικρή μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Οι μορφές κοινωνικής οργάνωσης αρχαϊκών φυλών με χωριστά ενδιαιτήματα ανδρών και γυναικών, οι διευρυμένες μορφές οικογένειας που προϋπήρξαν της πυρηνικής, οι τελετές ενηλικίωσης και ο σαμανισμός αντηχούν στο έργο της και αγγίζουν ακόμα και πρόσωπα που δεν έχουν ακούσει τίποτα για όλα αυτά.

Μια λεπτομέρεια ακόμα που έχει σημασία. Στο έργο της Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν, τις παραδόσεις και την πνευματική ζωή τα συναντάμε διαρκώς, όμως την θρησκεία με την στενόμυαλη, φανατική και εξουσιαστική δομή της δεν την βρίσκουμε πουθενά.

Υπόθεση εργασίας #4: Αντιστρέφοντας το Οργουελιανό κλισέ της νεο-γλώσσας

Σε ένα εξαιρετικό άρθρο του ο Λιούς Κολ αναλύει -μεταξύ άλλων, με τα οποία θα μπορούσα να πάω πάσο ή να τα συζητήσω περισσότερο- τη σχέση της Λε Γκεν με την γλώσσα εστιάζοντας στην γλώσσα της Ανάρες, την εξισωτική γλώσσα που δημιούργησε και μιλά η αναρχική κοινότητα. Δεν έχει νόημα να κάνω αναπαραγωγή των θέσεων του Λιούις εδώ, αφού αξίζει να διαβάσεις ολόκληρη την τοποθέτησή του στο http://theanarchistlibrary.org/library/lewis-call-postmodern-anarchism-in-the-novels-of-ursula-k-le-guin . Θα ήθελα να προσθέσω μόνο το εξής: Το ίδιο "κλάδεμα" στη γλώσσα συμβαίνει στο "1984" του Τζωρτζ Όργουελ στο επίπεδο του αποτελέσματος. Μόνο που εκεί η "νεο-γλώσσα" παράγεται από το Υπουργείο Αλήθειας, δηλαδή έναν μηχανισμό εξουσίας από τα πάνω για την χειραγώγηση των ανθρώπων. Αντίθετα στην Ανάρες η εξισωτική γλώσσα Ρravic παράγεται από τα κάτω -με τις υποδείξεις γλωσσολόγων και μηχανικών υπολογιστών, αλλά από την βούληση της κοινότητας να απεγκλωβιστεί από μια γλώσσα ανισότητας.

Υπόθεση εργασίας #5: Η ουσία της πολιτικής

Στα χρόνια που πέρασαν -κι αυτό εκτιμώ ότι θα ενταθεί στα χρόνια που θα έρθουν- διάφοροι χώροι διεκδίκησαν να προσεταιριστούν την Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν, μόνο που πάντοτε κατέληξαν να απολογούνται για τα κομμάτια της που δεν χώραγαν στο "πατρόν" που είχαν φτιάξει γι αυτήν. Ο χώρος των εκδόσεων -για τον οποίο αποτελούσε πηγή κέρδους- έχει ακούσει πολλές σκληρές αλήθειες απ' το στόμα της. Το γυναικείο κίνημα άλλες τόσες, παρόλο που υπήρξε σημαντική υπέρμαχός του. Ο αναρχισμός δεν πήγε πίσω, αφού η ικανότητα του να δημιουργεί άτυπες ιεραρχίες και καμουφλαρισμένες εξουσίες δεν έχει αναλυθεί ποτέ καλύτερα από την περίπτωση της Ανάρες. Σε συνέντευξη της στον Γιούαν Μόνεγκαν για το Structo Magazine ανέφερε: "Νοιώθω πάντα λίγο άβολα όταν με αγκαλιάζουν οι αναρχικοί. Γιατί -όταν ανήκουν στο δικό μου είδος, είναι πασιφιστές- τους αγαπώ πραγματικά, αλλά εγώ είμαι μια νοικοκυρά της μπουρζουαζίας, δεν ασκώ τον αναρχισμό". Τέλος, το New Age δεν τόλμησε καν να την πλησιάσει, παρά την χρόνια σχέση της και την απόδοση του σημαντικότερου κειμένου του Ταό στα αγγλικά, αλλά και τις πρακτικές διαλογισμού στις οποίες ασκούνταν.

Εκεί που η Λε Γκεν βρίσκεται όπως το ψάρι μέσα στο νερό, είναι στην κοινότητα. Με εξαιρετικά διαφορετικούς μεταξύ τους τρόπους, όλοι οι χαρακτήρες της την επιζητούν για να ολοκληρωθούν. Σαν μια φωνή να τους ψιθυρίζει διαρκώς ότι κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να είναι μόνος. Ακόμη και ο πιο μοναχικός της χαρακτήρας, ο Όσντεν στο εξαιρετικό διήγημα "Πιο Πλατιά από Αυτοκρατορίες και πιο Αργά" καταλήγει στο τέλος να βρει την δική του θέση του μέσα στην πιο παράξενη δυνατή κοινότητα, ως άποικος σε ένα πλανήτη διασυνδεδεμένης και αποκλειστικά φυτικής ζωής. Η αναζήτηση της λειτουργικής κοινότητας που ταιριάζει στο κάθε πρόσωπο με βάση τα χαρακτηριστικά και τις ανάγκες του (ίσως να) είναι το αόρατο τμήμα του παγόβουνου στο έργο της Λε Γκεν, κάτω από την κορυφή του έμφυλου ζητήματος που διακρίνεται πάνω από το νερό. Κατά τον ίδιο τρόπο το ερώτημα "τι οφείλει να πράξει το πρόσωπο που βιώνει τη διατάραξη της ισορροπίας μέσα του και της καταστροφής των σχέσεων γύρω του για να τις αποκαταστήσει" τίθεται διαρκώς και με αμέτρητες παραλλαγές σε ολόκληρο το έργο της.

Η Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν έγραψε μετρημένους στα δάχτυλα προλόγους σε έργα άλλων συγγραφέων. Ένας από αυτούς βρίσκεται -καθόλου τυχαία- στο βιβλίο του Μάρει Μπούκτσιν "Η Επόμενη Επανάσταση".

Κλείνοντας αυτές τις υποθέσεις εργασίας, θα παραθέσω ένα τμήμα του λόγου που εκφώνησε όταν τιμήθηκε με το "Μετάλλιο Εξαιρετικής Προσφοράς στα Αμερικανικά Γράμματα" το 2014.
"Νομίζω ότι έρχονται δύσκολοι καιροί, στους οποίους θα χρειαζόμαστε τις φωνές συγγραφέων που βλέπουν εναλλακτικές στον τρόπο με τον οποίο ζούμε τώρα, φωνές που να βλέπουν πέρα από τις χτυπημένες από τον φόβο κοινωνίες μας και τις τεχνολογικές τους εμμονές, προς άλλους τρόπους ύπαρξης. Που να μπορούν ακόμα να οραματιστούν υπαρκτούς χώρους ελπίδας. Θα χρειαστούμε συγγραφείς που να μπορούν να θυμηθούν την ελευθερία: ποιητές, οραματιστές - πραγματιστές μιας διευρυμένης πραγματικότητας. Αυτή τη στιγμή, νομίζω ότι χρειαζόμαστε συγγραφείς που καταλαβαίνουν τη διαφορά ανάμεσα στη παραγωγή ενός εμπορικού προϊόντος και την εξάσκηση μιας τέχνης. Το κίνητρο του κέρδους συχνά συγκρούεται με τους στόχους της τέχνης. Ζούμε στον καπιταλισμό. Και η εξουσία του φαίνεται ανυπέρβλητη. Το ίδιο ακριβώς φαινόταν και η ελέω θεού εξουσία των βασιλέων(...) Οι άνθρωποι μπορούν να αντισταθούν και να αλλάξουν τις εξουσίες. Η αντίσταση και η αλλαγή συχνά ξεκινούν μέσα στην τέχνη, και ακόμα συχνότερα μέσα στη δική μας τέχνη - την λογοτεχνία. Είχα μια μακρά καριέρα και καλή, και με καλή συντροφιά μάλιστα, οπότε τώρα στο τέλος της πραγματικά δεν θέλω να βλέπω την Αμερικανική λογοτεχνία να ξεπουλιέται ακολουθώντας το ρεύμα. (...) Το όνομα της όμορφης ανταμοιβής μας δεν είναι το κέρδος. Το όνομά της είναι ελευθερία".

Υ.Γ. Η Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν προσκλήθηκε από την ανοιχτή οργανωτική συνέλευση να πάρει μέρος στο Β-Fest 2017. Χάρηκε ιδιαίτερα για την πρόσκληση, αλλά την απέρριψε εξηγώντας ότι δεν είχε πια τις αντοχές ώστε να ταξιδέψει τόσες ώρες με το αεροπλάνο. Αυτός ήταν άλλωστε ο λόγος για τον οποίο είχε πάψει να βγαίνει από τα γεωγραφικά όρια των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια. Από όλα τα υπόλοιπα όρια του κόσμου μας είχε δραπετεύσει με επιτυχία από πολύ νωρίς.

Χρυσή Αυγή: Προσωπική Υπόθεση

Είχα την ευτυχία -και η λέξη δεν μπαίνει εδώ τυπικά ή τυχαία- να δω χθες το βράδυ το ντοκιμαντέρ της Angélique Kourounis ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ:ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ και η μοναδική μου δυσκολία είναι πως να γράψω σήμερα γι αυτό χωρίς να αποκαλύψω τα απίστευτα ατού του. Δεν πρόκειται να σου καταστρέψω την απόλαυση της ανακάλυψης.

Ευτυχώς η σκηνοθέτις έχει δημοσιοποιήσει ήδη στο τρέηλερ του φιλμ μια κομβική πληροφορία για τον εαυτό της κι έτσι δεν θα την κάψω. Δες λοιπόν πρώτα το τρέηλερ...

Golden Dawn: A Personal Affair | English Trailer from Omnia TV on Vimeo.

Η Αγγελική ομολογεί από την αρχή τον αυτοπροσδιορισμό της. Είναι δημοσιογράφος, αριστερή και φεμινίστρια, απόγονος μεταναστών. Ο σύντροφος της είναι εβραίος. Έχει τρεις γιους, εκ των οποίων ο ένας είναι gay κι ένας ακόμη αναρχικός. Η θέση αφετηρίας της είναι σαφής και ξεκάθαρη για όποιον άνθρωπο κάτσει να δει την ταινία, δεν έχει κανένα παραμύθι απόστασης. Προσθέτει μάλιστα αμέσως μετά και μια ανατριχιαστική πραγματικότητα που αγγίζει το όριο του πιο μαύρου χιούμορ: Αν η Χρυσή Αυγή έρθει στα πράγματα το μόνο πρόβλημα θα είναι σε ποιο βαγόνι θα μας βάλουν...

Ο εύκολος δρόμος, λοιπόν, θα ήταν ένα ντοκιμαντέρ-καταγγελία. Αλλά η σκηνοθέτις δεν καταδέχεται να τον περπατήσει. Από την αρχή της ταινίας με ένα επιχείρημα που η ίδια παραθέτει -αλλά δεν θα το αποκαλύψω εδώ- διαλέγει έναν πολύ πιο δύσκολο δρόμο, δίνοντας μας και το πιο σημαντικό κλειδί της ταινίας. Αποφασίζει να μην κάνει ένα ντοκιμαντέρ πορνό. Και λέγοντας πορνό, διευκρινίζω ότι εννοώ μια ταινία που θα "γκαβλώσει" ένα πολύ συγκεκριμένο αριστερόστροφο, αυτόνομο, αντιεξουσιαστικό, lgbtq κοινό και θα εκβιάσει συναισθηματικά την αποδοχή του σε προαποφασισμένες θέσεις.

Αντιθέτως ακολουθεί ανθρώπους. Ακολουθεί ανθρώπους που έχουν διαφορετικούς βαθμούς ανάμιξης με τη Χρυσή Αυγή για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα και τους αφήνει να εκφράζονται. Μη μου φρικάρεις, δεν έχει μόνο Χρυσαυγίτες...

Υπάρχουν εξαιρετικές αποκαλύψεις μέσα σε αυτή τη μιάμιση ώρα. Σε όλα τα επίπεδα -από το καθαρά ποινικό μέχρι τη δημογραφία των οπαδών- κι όλες οι ιστορίες που καταγράφονται οδηγούν σε άλλες ιστορίες, γνωστές ή άγνωστες, τις οποίες δεν χρειάζεται να διηγηθεί. Υπό αυτή την έννοια η ταινία ανοίγει το δρόμο για παραπέρα μελέτη, πράγμα που θεωρώ ένα ακόμη πλεονέκτημά της.

Κάτι ακόμα που βρήκα ιδιαίτερα σημαντικό είναι η χρήση των "ειδικών επιστημόνων" όπως γίνεται στο έργο. Καταλαμβάνουν ελάχιστο φιλμικό χρόνο -έως και δυσανάλογα μικρό για την εμβέλειά τους- για να προσθέσουν κάποιο πολύ σημαντικό στοιχείο στο παζλ που είναι η ταινία.

Κλείνοντας -προς το παρόν, γιατί φυσικά θα επιστρέφω συχνά σε αυτή τη εξαιρετική δουλειά- σε κανένα σημείο της ταινίας η καταγραφή δεν ξεπέφτει στη θυματοποίηση των προσώπων ή στην "ψυχολογοποίηση" των κινήτρων τους. Οι σχέσεις είναι αυτές που μετράνε και ο τρόπος που βλέπουν την κοινωνία τα ίδια τα πρόσωπα. Όπως και οι λεπτομέρειες που γεμίζουν κάθε φέτα της πραγματικότητας που καταγράφεται...

Όσο για το ΟΜΝΙΑ TV, νομίζω ότι μετά το Ruins, δεν έχει απλώς δύο στα δύο εξαιρετικά ντοκιμαντέρ να επιδείξει. Έχει επίσης και ένα πολύ υψηλό πήχη για τις επόμενες (συμ)παραγωγές του.

Κρατούμενοι από κούνια; Ε, όχι!

Για να υπογράψεις πάτα εδώ



Να καταργηθεί η φυλάκιση για τον κηδεμόνα βρέφους ή νηπίου έως 3 ετών
«Κανένα μωρό σε κελί»

Εδώ και λίγους μήνες έχει καταργηθεί η φυλάκιση ανηλίκων έως 15 ετών, με εξαίρεση όσους ανήλικους έχουν διαπράξει αδίκημα που επισείει ισόβια ποινή και έχουν συμπληρώσει το 15ο έτος της ηλικίας τους. Η καμπάνια της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων «Κανένα παιδί σε κελί» έχει το δικό της μερίδιο σε αυτή την πολύ σημαντική νίκη.

Σήμερα,11 Δεκεμβρίου, Παγκόσμια ημέρα του Παιδιού, ξεκινάμε νέα καμπάνια με τίτλο «Κανένα μωρό σε κελί». Η ελληνική νομοθεσία επιτρέπει στις μητέρες βρεφών και νηπίων έως 3 χρονών, να έχουν τα παιδιά τους μαζί στη φυλακή. Ετσι, σήμερα 12 μωρά βρίσκονται στις φυλακές της Θήβας μαζί με τις μητέρες τους και δύο έγκυες γυναίκες. Μεγαλώνουν σε κελιά χωρίς ορίζοντα, είναι κρατούμενοι από κούνια. Αυτά τα παιδιά στερούνται, χωρίς να έχουν κανένα μερίδιο ευθύνης, την παιδική τους ηλικία.

Στόχος μας είναι να καταργηθεί η φυλάκιση για τον κηδεμόνα βρέφους ή νηπίου έως 3 ετών και να αντικατασταθεί είτε:

Με την τοποθέτηση των κηδεμόνων σε ανοιχτές δομές εντός του ιστού της πόλης, που δεν θα θυμίζουν σε τίποτα φυλακή, όπου οι κηδεμόνες θα έχουν το κλειδί του διαμερίσματος και θα μπορούν να συνοδεύουν τα παιδιά τους στο σχολείο, το γιατρό ή σε άλλες δραστηριότητες. Η Ισπανία έχει εφαρμόσει αυτό το σύστημα με μεγάλη επιτυχία από το 2008. Ακόμα το έχουν εφαρμόσει η Ολλανδία και η Σουηδία.

Με αναστολή εκτέλεσης της ποινής του κηδεμόνα και επανεξέταση της αναγκαιότητας κράτησης μετά το πέρας αυτής. Εφαρμόζεται ήδη στη Ρωσία.

Με κατ’ οίκον περιορισμό του κηδεμόνα, με διάθεση μηνιαίου ποσού κάλυψης των απαραίτητων εξόδων και παροχή της κάρτας αλληλεγγύης.

Στις παραπάνω προτάσεις ζητούμε τη διεύρυνση του ορίου ηλικίας στα 6 χρόνια του παιδιού.

Συλλέγουμε υπογραφές για την κατάργηση της κράτησης των κηδεμόνων με παιδί έως 3 ετών. Η νίκη αυτής της καμπάνιας θα σημαίνει πως τα μόνα κάγκελα που θα έχει δει κάθε παιδί θα είναι τα κάγκελα της κούνιας του.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Cheers to Provos!

Κείμενο και φωτογραφίες της Μ.Μ.



Πλατεία Σπάουι. Μπροστά στο μισητό είδωλο των Provos, το αγόρι δουλάκι, κουρελιασμένο αλλά χαμογελαστό, στημένο με θάρρος πάνω στο βάθρο του, χορηγία καπνοβιομηχανίας στον δήμο του Άμστερνταμ, 1960. Γύρω από αυτό έφεραν το σώμα του Robert Jasper Grootveld τελευταία βόλτα πάνω από το χώμα, αλαλάζοντας και τραγουδώντας τον ύμνο ugha ugha ugha οι εναπομείναντες Provos το 2001.



Γύρω απ' αυτο εκτυλίχθηκαν τα μαγικά βράδυα της πόλης στα μέσα εξήντα με εμπνευστή τον Grootveld, ένα από τα βασικά μέλη του πυρήνα. Παραστάσεις, συζητήσεις και αφρικάνικοι εξορκισμοί κατά του τέρατος του καπνού και λοιπών δηλητηρίων.



Πριν απ' αυτό βαριόντουσαν θανάσιμα να βλέπουν τους γονείς τους αφοσιωμένους και αφιερωμένους στην υπαρκτή ευμάρεια, στα σαλόνια τους, με το ενα μάτι στην TV και το άλλο έξω στο αυτοκίνητο. Εποχή που οι δυτικοί ήσαν μπουκωμένοι ευημερία. Ο μέσος και λαϊκός άνθρωπος είχε, για πρώτη φορά, την τεχνολογία μεσα στο σπίτι του. Και όλα τα δηλητήρια επίσης. Λιπάσματα, αντιβιοτικά, συντηρητικά, μικροκύματα, καυσαέρια, κάπνισμα, μεγάλα ψυγεία, παραπληροφόρηση, άγνοια, υποταγή στην πυραμίδα, φιλανθρωπία. Χάπια σε ολα τα χρώματα, φανατισμό, υπερθρησκείες, διάμεσοι, εμπόριο ανθρώπων.



Αποψιλώσεις δασών, δηλητηριάσεις ποταμών, δολοφονίες ζώων, πυρηνικά απόβλητα, σκουπίδια, θρυμματοποίηση βουνών για διαμάντια και χρυσό, εμπρησμοί εκτάσεων για μονοκαλλιέργειες.



Αρπαγή, ληστεία, κατάτμηση, εκμετάλλευση οι σημαίες κάθε εκπολιτιστικού(!) έργου του λευκού, δυτικού ανθρώπου με την ανοχή και ένοχη σιωπή της πλούσιας αλλά και αυστηρά ταξικής ευρωπαϊκής κοινωνίας.



Ανάβω ένα pre-rolled στη μνήμη των ευφάνταστων ακτιβιστών και οραματιστών Provos. Στη μνήμη και τα έργα τους που άλλαξαν δραστικά τη ζωή της πόλης. Προσκυνώ το έργο και την προσφορά τους.
Cheers!!

Thalys

Κείμενο και φωτογραφίες της Μ.Μ.



Με κανένα τρόπο δεν μοιάζω με τρομοκράτισσα, όπως το εννοούν αυτοί τουλάχιστον. Ο μαυρούκος που πήραν πριν από μένα θα έλεγα οτι βρίσκεται πιο κοντά στην ως τώρα εικόνα που έχουν στα παρανοημένα κεφάλια τους.

Διαδρομή Παρίσι-Άμστερνταμ, Thalys. Δεν συνηθίζεται να μπαινοβγαίνουν μπάτσοι στα τραίνα, όμως εμείς έχουμε εφτά Γάλλους -άντρες και γυναίκες- στο βαγόνι μας με πλήρη εξάρτηση και τσιτωμένα πρόσωπα. Φωτογραφίζω. Σηκώνουν τον νεαρό μαύρο και μαζί με τη βαλίτσα του τον βγάζουν στον χώρο ανάμεσα στα βαγόνια. Ξαναφωτογραφίζω. Του κάνουν σωματική έρευνα, ψάχνουν την βαλίτσα, το πορτοφόλι, το κινητό παρά τις έντονες διαμαρτυρίες του. Η διαδικασία ειναι λεπτομερής. Οι περισσότεροι επιβάτες δεν ενδιαφέρονται, ενα κορίτσι ρίχνει ανήσυχες ματιές, έχω σχεδόν γυρίσει στην πλάτη του καθίσματος και παρακολουθώ σταθερά. Στο πρόσωπο του μπάτσου που ψάχνει τη βαλίτσα παρακολουθώ τη σκέψη "τι σκατά θα κάνω άμα βρω καμμιά βόμβα εδώ μέσα". Ακολουθώ την ανυπόστατη σκέψη του, όλο αυτό ειναι καθαρά ρατσιστικό επεισόδιο. Ολόκληρη η ομάδα στριμωγμένη στον μικρό χώρο βρωμάει απόγνωση για τη γαμοδουλειά που έχουνε διαλέξει. Είκοσι λεπτά αργότερα τον ευχαριστούν και ζητάνε να συνεχίσει ήσυχος το ταξίδι του, αυτός αρνείται να φύγει και τους τα χώνει.

Περνώντας από μπροστά μου σηκώνω να ξαναφωτογραφήσω, και μένω στον αέρα. Οι μπάτσοι μου την πέφτουν για να σβήσω ο,τι φωτογράφησα. Αρνούμαι. Μου ζητάνε επίμονα το κινητό, να πάρω την τσάντα μου και να τους ακολουθήσω. Προτείνω να τους δώσω το διαβατήριο. Χαίρονται και ξεχνάνε την τσάντα. Μου τη σπάει τρελά η ιδέα να βάλουν τα χέρια τους στα προσωπικά μου πράγματα. Τους ακολουθώ. Οι εντολές έρχονται καταιγιστικά. Κάθισε! Όλοι όρθιοι τριγύρω, αγέλη. Επικεφαλής άγρια σκύλα. Δεν με αφήνει να μιλήσω και έχουμε πλακωθεί ήδη απ' έξω. Το επιχείρημά μου στα ουρλιαχτά της ειναι οτι "αισθάνομαι ασφάλεια που βρίσκονται αυτοί εκεί και θέλω να το καταγράψω". Το ύφος και τα ρούχα μου δεν υποστηρίζουν την άποψη. Δεν με ακούει καν και φορτώνω. Ένας δεύτερος με πιέζει να βάλω το πιν στο κινητό. Η επόμενη διαταγή της σκύλας ειναι να ανοίξω τις φωτογραφίες. Γιατί βρίσκεται σε κίνδυνο. Προφανώς είναι σε άμεσο κίνδυνο η λογική της, ψάχνει για Γάλλους με γαλλικά διαβατήρια. Προσπαθώντας πιο πειστικά επαναλαμβάνω το επιχείρημά μου δυνατά κι επίμονα. Απάντηση, με τα δόντια εξω, οτι η ίδια κινδυνεύει. Περίεργο, και ο κοινωνικός σας ρόλος; Ο δεύτερος συμπληρώνει οτι δεν πρέπει να βγαίνουν τα πρόσωπά τους στο Ίντερνετ. Τους ρωτάω αν φαίνομαι επικίνδυνο πρόσωπο. Ο τρίτος, "οποιοσδήποτε μπορεί να είναι επικίνδυνο πρόσωπο".

Δεν απαντώ, εχω πάρει πίσω το διαβατήριο από την άλλη μπατσοκυρία, και ζητώ να πάω στη θέση μου για να μην χάνει άλλο τον χρόνο της μαζί μου, συγχρόνως με κατηγορεί. Επιστρέφοντας, λέω δυνατά κάτι για δικτατορίες. Η απάντηση που παίρνω απ' την τρελή "αν δεν θέλεις φασαρίες να μην ταξιδεύεις"! μετά άρχισα να βρίζω.

Έχει έρθει η σειρά του νεαρού μπροστά μου, που όταν με σήκωσαν γύρισε και μου είπε οτι δεν ειμαι υποχρεωμένη να σβήσω τις φωτογραφίες μου. Το είχε πει επανειλλημένα και έντονα. Τον ενημέρωσα οτι τελικά, έκαναν μια επιμέλεια... Τους ακολούθησε ήσυχα και λίγο μετά βγήκαν εξω όλοι μαζί, μάλλον ήρεμοι. Επαγγελματίας φωτορεπόρτερ. Το πρωί στην πόλη, οι μπάτσοι είχαν σκοτώσει δύο ανθρώπους και συλλάβει μερικούς άλλους. Είδα τις λήψεις του με στρατό μαυροντυμένων να κρατούν κάποιον και δίπλα άνθρωποι της γειτονιάς περνούν με τα παιδιά τους. Μου ειπε οτι όλοι τους ειναι πάρα πολύ φοβισμένοι. Προφανώς τους είχε δείξει επαγγελματική κατανόηση και έτσι ψιλοηρέμισε η συμμορία.

Άνοιξα το κινητό με την ελπίδα να τις βρω στον κάδο. Όχι, είχε κάνει καλή δουλειά. Ήττα. Σκέφτηκα θα "κλέψω" από κάποιον μπάτσο στο Άμστερνταμ, εξάλλου όλοι ίδιοι είναι. Όχι, τίποτα, κανένας, πουθενά. Ο Κεντρικός Σταθμός ελεύθερος και σε κανονικούς ρυθμούς. Ούτε ένα μπατσόνι για να βγάλω το άχτι και την φωτογραφία μου. Βγήκα στους δρόμους. Κανένας πουθενά. Στη διαδρομή η πόλη με πήρε στην ησυχία και τον ρυθμό της. Άμστερνταμ, παιδική χαρά. Αισθάνθηκα ασφαλής. Οι άνθρωποι κοιτάζονται στα μάτια.



Συνδεδεμένο κείμενο εδώ

Από Παρίσι...

Κείμενο και φωτογραφίες της Μ.Μ.



Ο χώρος των επιβατών μπροστά στα τσεκ του Eurostar Λονδίνο-Παρίσι είχε την εικόνα θεατρικής σκηνής. Όλοι στέκονταν ακίνητοι, μαρμαρωμένοι σε στάση προσοχής με κατεβασμένα κεφάλια και τις βαλίτσες παρά πόδα. Οι πολυάριθμοι πάνοπλοι μπάτσοι και ειδικές δυνάμεις, επίσης συντετριμμένοι. Ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των θυμάτων.

Δεν μου ήταν εύκολο να μπω στο κλίμα, με απασχολούσε πολύ η διαδικασία επικύρωσης του ηλεκτρονικού μου εισιτηρίου. Η σκέψη όμως που έμεινε στο μυαλό μου ήταν ότι αυτό ακριβώς θα έπρεπε να συμβαίνει αυθόρμητα κάθε πρωί και κάθε βράδυ σε κάθε ιδιωτικό και δημόσιο χώρο στη μνήμη των καθημερινών εγκλημάτων που γίνονται στο όνομα της ευημερίας του δυτικού ανθρώπου.

Στον παρισινό σταθμό στρατιώτες και μπάτσοι σε περιπολίες ανάμεσα σε επιβάτες, βαλίτσες, καροτσάκια με μωρά.

Στον δρόμο προς την Place de la Republique τα πρόσωπα στη συνηθισμένη αδιαφορία και κατήφεια του ανθρώπου των πόλεων. Πάνω στην πλατεία και περιμετρικά, δορυφορικά πιάτα πάνω σε βανάκια τηλεοπτικών σταθμών, μικρόφωνα, αναρίθμητες κάμερες, αναμεταδόσεις, απόψεις. Το παγκόσμιο σύστημα παραπλάνησης σε πυρετώδεις ρυθμούς, έχει βρει καινούριο θέμα. Στο κέντρο της πλατείας και στα πόδια του αγάλματος της Δημοκρατίας χιλιάδες κεριά, ρεσώ, λουλούδια, στεφάνια. Άνθρωποι μουντοί, σκοτεινοί, σιωπηλοί, απλανή βλέμματα, δακρυσμένα μάτια. Οι πλάκες της πλατείας γεμάτες μικρά κείμενα γραμμένα με κιμωλία, απολογητικά, ενθαρρυντικά, pray for Paris... αυτό ακομη δεν το εχω καταλάβει.



Το Παρίσι υποφέρει αναμφισβήτητα. Η θέση του στην καρδιά της Ευρώπης θεωρείται απόλυτα ασφαλής, πολύ μακρυά από οποιαδήποτε εμπόλεμη ζώνη. Το απόγευμα όμως της 14ης Νοεμβρίου πολλοί έκλεισαν πίσω τους την πόρτα του σπιτιού τους για να πάνε μια ασφαλή βόλτα και κατέληξαν στο νεκροτομείο για αναγνώριση.

Ειναι εξαιρετικά άγριο για τους γονείς, συγγενείς, φίλους. Είναι ένας άγριος θάνατος αυτός που έρχεται από το χέρι του φανατικού που εχει οπλιστεί από την ίδια πολεμική βιομηχανία που δίνει δουλειά στους γονείς σου. Όπως είναι επίσης άγριος ο θάνατος και ο απύθμενος τρόμος στα μάτια των παλαιστίνιων παιδιών που δολοφονήθηκαν το καλοκαίρι του '14 με βόμβες Ισραηλινών και δυτικών εταιρειών. Όπως είναι ατέλειωτος και καθημερινός ο τρόμος παιδιών, γονιών, φίλων και εραστών στη Συρία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Ουκρανία και σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα της Αφρικής που δολοφονούνται από το χέρι του δυτικού ανθρώπου.

Ο ασφαλής στον καναπέ του ευρωπαίος χύνει δάκρυα απορίας και μίσους ενάντια στον φανατισμό. Θα έπρεπε να κλαίει και να οδύρεται για τον δικό του φανατισμό στο να πιστεύει ο,τι βλέπει στο κουτί, για τον δικό του φανατισμό στο να πιστεύει πως ο,τι συμβαίνει στην αυλή του δεν θα μεταφερθεί στο ίδιο του το σπίτι. Για τον φανατισμό του στην κατανάλωση και για τον φανατισμό του στο να μην ειναι πολίτης αλλά υπήκοος, σκλάβος του συστήματος που του συμπεριφέρεται όπως στα μικρά παιδιά που όταν κλαίνε, οι γονείς τους δείχνουν κάτι πέρα μακρυά, που δεν έχει καμμία σχέση με το πρόβλημά τους, για να ξεχαστούν. Θα έπρεπε να θρηνεί καθημερινά με τον άχρηστο εαυτό του που τον κουβαλάει με φανατισμό μέσα στη ρουτίνα που κάνει τις μέρες, τις δεκαετίες, τη ζωή του ολόκληρη μια ευθεία γραμμή, αυτή του νεκρού στην οθόνη του νοσοκομείου.

Η ευμάρεια του Ευρωπαίου βρίσκεται στον τάφο μαζί με το πνεύμα του, σκουληκιασμένη εδώ και πολλά χρόνια όμως φανατικά θέλει να πιστεύει οτι ζει με αυτήν.

Όχι δεν θα κλάψω, γιατί δεν αξίζεις ούτε ένα δάκρυ γκρίζε, χλιαρέ, απάνθρωπε, βολεμένε. Λυώνω όμως στον θρήνο για κάθε μορφή ζωής που πεθαίνει με βίαιο θάνατο και που συνοδεύεται από την φανατική σιωπή σου πολιτισμένε και διαφωτισμένε ευρωπαίε. Σε πολύ λίγες μέρες αυτοί που αποφασίζουν για σένα θα σου πασάρουν περισσότερη ασφάλεια σε βάρος της ελευθερίας σου, ούτε καν θα σε ρωτήσουν. Κι εσύ, που θα αισθανθείς οτι μάλλον την ελευθερία χρειάζεσαι περισσότερο, θα γλιστρήσεις βαθύτερα στον καναπέ σου και θα πεις "μα δεν είναι εύκολο". Γιατί θεωρείς εύκολο το να είσαι ένας νεκρός που αναπνέει. Γιατί η πλαστή ευκολία της κατανάλωσης, της αρπαγής και της εξαπάτησης είναι εύκολη και προτιμότερη για σένα. Γιατί το δολοφονικό αυτό σύστημα είσαι εσύ ο ίδιος, εσύ το κινείς, εσύ το λειτουργείς, το ψηφίζεις, το πληρώνεις και μέσα στη διαστροφή της εξάρτησής σου το σέβεσαι και το αγαπάς.

Je suis Paris. Όχι αγαπημένε μου δεν θα γίνω ποτέ το Παρίσι σου, ούτε οι φίλοι μου. Και δηλώνω απερίφραστα οτι απεχθανόμαστε όλοι μαζί την εγωπάθειά σου όπως την σιχαμένη εγωπάθεια του κάθε αποικιοκράτη. Βρίσκομαι στο πλευρό όλων αυτών που εξαντλείς και οδηγείς στον θάνατο με την ακατάπαυστη, μη αμειβόμενη δουλειά στις φυτείες και τα εργοστάσιά σου παντού στον κόσμο. Ειμαι στο πλευρό αυτών που γεννιούνται και ζουν χωρίς ελπίδα κάτω από το βάρος των δικτατοριών που έχεις εγκαταστήσει. Και αυτές οι δύο πραγματικότητες βρίσκονται τώρα μεσα στο σπίτι σου. Όχι, δεν θα σε λυπηθώ...



...αλλά ούτε και θα χαρώ.

Σκόρπιες Σκέψεις για το Παρίσι...

...ένα εικοσιτετράωρο μετά.



Το Παρίσι το έχω γνωρίσει ως επισκέπτης. Λίγο παραπάνω από τουρίστας, αφού τις πρώτες φορές έμεινα (ως "άτυπος" φιλοξενούμενος περνώντας κάτω από το ραντάρ της θυρωρού) σε μια εστία φοιτητών και μεταπτυχιακών από τις "παραπεταμένες" χώρες, σαν να λέμε την Ελλάδα, τις πρώην Ανατολικές και το Μαγκρέμπ. Παρά την προβληματική κατάσταση του κτηρίου σε θέματα καθαριότητας και κοινόχρηστων χώρων, είχε το πλεονέκτημα να βρίσκεται στην καρδιά της πόλης, σε απόσταση περπατήματος από την Νοτρ Νταμ και το Καρτιέ Λατέν. Το δεύτερο πλεονέκτημα της εστίας ήταν τα πολυπολιτισμικά "σουαρέ" στα δωμάτιά της. Μετά από αυτές τις πρώτες εμπειρίες, ξαναβρέθηκα στην Πόλη του Φωτός σε διαδοχικές σύντομες επισκέψεις που πάντοτε μου επέτρεπαν να ανακαλύπτω τις αντιφατικές της όψεις και να αφουγκράζομαι το σφυγμό της.

Θα ρισκάρω να μεταφέρω κάτι αναπόδεικτο, μια αίσθηση που έχω νιώσει. Το Παρίσι έχει συνείδηση, μια συλλογική συνείδηση που εκφράζεται στην ατμόσφαιρά του. Είναι -ανάλογα με τα ιστορικά γεγονότα που βιώνει- εξωστρεφές ή φοβισμένο, χαρούμενο ή θλιμμένο, φιλικό ή μουδιασμένο. Και σε μερικά σημεία του είναι σταθερά επιθετικό και εχθρικό, κάποιες φορές στα όρια του απειλητικού. Την εποχή των σοβαρών συγκρούσεων στα Προάστεια ο "ηλεκτρισμός" τους ήταν διάχυτος παντού, μπορούσες να τον νιώσεις ακόμα και στο Σαρλ Ντε Γκολ.

Το τελευταίο που έχω να πω για το Παρίσι (τσεκαρισμένο και από διάφορους φίλους) είναι πως όσο περισσότερο το γνωρίζεις τόσο πιο πολύ θέλεις να το περπατάς. Όταν πρωτοπηγαίνεις, το Μετρό του δεν είναι μόνο βολικό, είναι και εντυπωσιακό. Ένας υπόγειος κόσμος που λειτουργεί σαν ζώνη αποθήκευσης των πρόσφατων εντυπώσεών σου από την περιοχή που φεύγεις ή σαν κοντέρ που μηδενίζει πριν ανακαλύψεις ανεβαίνοντας τη σκάλα αυτή που θα εξερευνήσεις στη συνέχεια. Μετά από μερικά ταξίδια όμως αρχίζει να σε εμποδίζει να δεις την πλήρη εικόνα, τα σύνορα που βάζει το ποτάμι, τη γραμμή του καναλιού, το πως περνάς από την μια περιοχή στην άλλη. Και τότε αρχίζεις να περπατάς ή να παίρνεις λεωφορεία...

Το Παρίσι είναι ο ΟΡΙΣΜΟΣ της πόλης όπως την έχουμε σήμερα ως Δυτικοί στο μυαλό μας. Δεν ήταν ποτέ πόλη-κράτος όπως η (αρχαιότερη του) Ρώμη. Δεν πέρασε καμία "ήπια και συντεταγμένη μετάβαση" από τη Φεουδαρχία στον Καπιταλισμό, όπως το Λονδίνο. Στο Παρίσι γεννήθηκε -κυριολεκτικά μέσα απ' τα οδοφράγματα και τα κομμένα κεφάλια των ευγενών- μια επιθετική Αστική Τάξη που έγινε κυρίαρχη και τροφοδότησε με τα χαρακτηριστικά της τις μεταλλάξεις που ακολούθησαν.

Το αίμα που χύθηκε χθες δεν είναι καθόλου πρωτόγνωρο για το Παρίσι. Ο στρατός στους δρόμους δεν είναι καθόλου πρωτόγνωρος για το Παρίσι. Η "τυφλή" βία δεν είναι καθόλου πρωτόγνωρη για το Παρίσι. Όσο για την τρομοκρατία νομίζω ότι η ίδια η λέξη πρωτοεμφανίστηκε εκεί, αν και για να περιγράψει ένα πολύ διαφορετικό φαινόμενο βίας σε αστικό περιβάλλον.

Θεωρώ ότι τα ιστορικά γεγονότα που αναδύθηκαν χθες στο Παρίσι, αλλά και η αντίδραση των ανθρώπων σε αυτά, βάζουν προς όλους τους Δυτικούς (Επικυρίαρχους) Ανθρώπους μερικά πολύ ουσιαστικά ερωτήματα και μάλιστα με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο.

Πώς ακριβώς ορίζουμε τους εαυτούς μας ως "αθώα θύματα μιας τυφλής και παράλογης βίας" μετά από κάθε τρομοκρατική επίθεση; Είναι ή δεν είναι γεγονός ότι συστηματικά εξάγουμε αυτή την ίδια "τυφλή, παράλογη -αλλά τεχνολογικά αναβαθμισμένη- βία" προς ομάδες συνανθρώπων μας με απολύτως νομιμοποιημένους από το αντιπροσωπευτικό μας σύστημα μηχανισμούς, δηλαδή τους στρατούς και τις αστυνομίες μας; Διατηρούμε ή όχι μια νέα μορφή αποικιοκρατίας εκτός συνόρων με "επεμβάσεις" για να αποσπάσουμε "ζωτικούς για την οικονομία μας" πόρους; Διατηρούμε ή όχι εντός των εθνικών κρατών και των υπερεθνικών μας Ενώσεων "καταστάσεις εξαίρεσης" σε κατηγορίες πολιτών για πολιτικούς, θρησκευτικούς ή ακόμα και καθαρά οικονομικούς λόγους; Και τελικά δεν είναι ξεκάθαρα υποκριτικό η λευκή φυλή που μέχρι σήμερα έχει μακελέψει και σκλαβώσει ό,τι συνάντησε όπου πήγε, έχει εξαφανίσει άλλους πολιτισμούς μέσω του "εκπολιτισμού" και έχει διδάξει την γενοκτονία -ξεκινώντας από τις κουβέρτες με την ευλογιά που "εμπορευόταν" με τους Ινδιάνους και καταλήγοντας στην ατομική βόμβα- να ζητάει και τα ρέστα για τον (συγκριτικά) ελάχιστο φόρο αίματος που έχει πληρώσει για τα εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας που έχει διαπράξει και εξακολουθεί να διαπράττει;

Μήπως ήρθε η ώρα να εξετάσουμε αν οι πόλεις, ακόμα και οι "εμβληματικές" όπως το Παρίσι, έχουν εκπληρώσει τον ιστορικό τους ρόλο και πρέπει πια να εξαφανιστούν, χρησιμοποιώντας τους πόρους που καταναλώνουν, αλλά και τα υλικά που είναι συγκεντρωμένα εκεί, για μια άλλη μορφή κοινωνικής οργάνωσης; Μήπως ο χαλκός των δικτύων της Νέας Υόρκης αρκεί για να σταματήσουμε τις εξορύξεις αν επαναχρησιμοποιηθεί για διεσπαρμένα microgrids παραγωγής ενέργειας, αντί για φαραωνικά συστήματα ηλεκτροδότησης; Μήπως η "ασύμμετρη απειλή" λειτουργεί μόνο σε συνθήκες αυξημένης πληθυσμιακής πυκνότητας και γενικευμένης αποξένωσης, δηλαδή στο αστικό περιβάλλον; Μήπως το δίπολο της ασφάλειας με την ελευθερία γίνεται ανταγωνιστικό ΜΟΝΟ μέσα στο ίδιο αντικοινωνικό αστικό περιβάλλον; Και τελικά μήπως η Αντιπροσώπευση είναι ακόμα ένα υποπροϊόν της Αστικής Επανάστασης του 1789 κι όχι μια φυσική και αναλλοίωτη στο χρόνο μορφή οργάνωσης των ανθρώπινων κοινωνίων;

Οι άνθρωποι του Παρισιού δεν άνοιξαν τις πόρτες τους για να κοιμήσουν όποιον να'ναι σπίτι τους, με τις ριπές από τα Καλασνικοφ να σκίζουν τον αέρα, τις βόμβες να σκάνε, το στρατό και την αστυνομία τους να ψάχνει για άγνωστο αριθμό τρομοκρατών, την τηλεόρασή τους να σκούζει ότι θα πρέπει να ξεχάσουν "μερικές από τις ελευθερίες" τους στο μέλλον. Ούτε και ανέθεσαν όμως σε κάποιο κρατικό υπάλληλο του υπουργείου εσωτερικών δηλώνοντας σε αυτόν την πρόθεσή τους να παραχωρήσουν τον καναπέ τους σε όσους και όσες χρειάζονται κάπου να βγάλουν τη νύχτα. Βγήκαν στο twitter με το #PorteOuverte και έκαναν την διαφορά, διατηρώντας και μια σχετική ασφάλεια για τους εαυτούς τους.

Μερικά χρόνια πριν οι Αστοί της Κωνσταντινούπολης, τους είχαν δείξει το δρόμο, αφήνοντας τις εξώπορτές τους ανοιχτές ή βγάζοντας μπουκάλια με νερό στην είσοδο για να φυλάξουν ή να βοηθήσουν τους διαδηλωτές του Γκεζί.

Και σήμερα στη Σκάλα Συκαμνιάς ο Μαλαισιανός Rayyan Haries συνέχισε να μαγειρεύει σούπα και τσάι για τους πρόσφυγες στο #‎TheVolunteerCookGreece‬ που έχει στήσει.

Η Αυτοοργάνωση δεν είναι αυτή που οδηγεί σε "πυρήνες εν υπνώσει" σαλταρισμένων θρησκόληπτων που μαζεύουν Καλασνικοφ για να μας εκτελέσουν όλους. Αυτό το κάνει ο Φανατισμός -πες στα παπαγαλάκια που από το πρωί το πιπιλίζουνε- κι όταν μάλιστα τον ποτίζεις με Υποκρισία, Αδικία και Νεκρούς δεν αντιλαμβάνομαι γιατί είναι έκπληξη που μεγαλώνει.

Αν οι άνθρωποι -ακόμα κι οι αστοί- αλλάζουν, οι εξουσιαστές παραμένουν απαράλαχτα ίδιοι. Λένε τερατώδη ψέματα για Διαφωτισμό και Δημοκρατία την ώρα που δολοφονούν αμάχους, πνίγουν πρόσφυγες και μας παραδίδουν όλους σκλάβους με πλανητικές συμφωνίες τύπου ΤPP ή TTIP στη Εταιρειοκρατία. Ανάβουν θλιμμένα ρεσό στη Γαλλική Πρεσβεία προετοιμάζοντας το έδαφος για να ζητήσουν από αύριο "επαναπροωθήσεις" και "προστασία των εξωτερικών συνόρων" επικαλούμενοι μάλιστα και την κοινή λογική.

Για να ξαναγυρίσω στο Παρίσι, η εμπειρία μου από αυτό με κάνει να πιστεύω ότι θα αντέξει κι αυτή τη σελίδα που γράφτηκε στην Ιστορία του. Το Cult της 11ης Σεπτεμβρίου δεν νομίζω ότι περνάει στην Ευρώπη. Όμως η μπάλα δεν πρέπει τώρα να φύγει από τα μάτια σου. Ακόμα και χωρίς την αναγκαία συνασθηματική φόρτιση, αυτοί οι μαλάκες που τους ανέθεσες να σε κυβερνάνε δεν το έχουν σε τίποτα να πρσπαθήσουν να περάσουν κάποιο αντίστοιχο Patriot Act κι εδώ...

Πόσο ξεφτίλες πάλι στο ΣΚΑΪ;

Μια Ανακοίνωση χρηστών του διαδικτύου, μελών και παραγωγών του OmniaTV σχετικά με κατάχρηση υλικού της εκπομπής «Ημερολόγια Κρατουμένων» με καλεσμένο τον Πάνο Λάμπρου, από την τηλεόραση και τον ιστότοπο του ΣΚΑΪ.



Σύμφωνα με την δημοσιογραφία του ΣΚΑΪ, φαίνεται ότι οι κρατούμενοι στις ελληνικές φυλακές χάνουν αυτόματα κάθε δικαίωμα σε διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών κράτησης. Έτσι, «αποκαλύπτει» την... καταπληκτική - και δημόσια - πληροφορία ότι κάποιος γίνεται αποδέκτης των αιτημάτων των κρατουμένων εκ μέρους του θεσμού στον οποίον απευθύνονται αυτά τα αιτήματα.

Η Ελλάδα έχει καταδικαστεί επανειλημμένα για τις άθλιες συνθήκες κράτησης στις φυλακές της. Πρόσφατη – και ακόμα και σήμερα ανεπίλυτη – είναι η περίπτωση του «Κολαστηρίου», του λεγόμενου «νοσοκομείου κρατουμένων» των φυλακών Κορυδαλλού, η οποία έγινε γνωστή όταν οι ίδιοι οι κρατούμενοι – νοσηλευόμενοι δημοσίευσαν φωτογραφίες από τις αποτρόπαιες συνθήκες στις οποίες «νοσηλεύονται».

Σε αυτήν την περίπτωση αναφερόταν ο Π. Λάμπρου. Και ο ΣΚΑΪ θα το είχε ίσως ανακαλύψει, αν παρακολουθούσε όλο «το βίντεο που εξασφάλισε» και το οποίο είναι δημοσιευμένο από τις 25 Μαρτίου 2015, κατά την διάρκεια απεργίας πείνας κρατουμένων που είχε μια σειρά από εύλογα και δίκαια αιτήματα, τα οποία δεν ικανοποιήθηκαν στο σύνολό τους. Ο ΣΚΑΪ, βέβαια, και τότε έπαιζε το χαρτί της τρομολαγνείας, σε αγαστή συνεργασία με τον κ. Πανούση, εναντίον κάθε αιτήματος για βελτίωση των απάνθρωπων συνθηκών στις ελληνικές φυλακές.

Παράλληλα, ο ΣΚΑΪ δεν παραλείπει και μια από τις συνηθισμένες του λαθροχειρίες όσον αφορά στην κατάχρηση, εκτός από την σκόπιμη διαστρέβλωση, του υλικού. Το βίντεο, όπως και κάθε πρωτότυπο περιεχόμενο που δημοσιεύεται στο OmniaTV, τελεί υπό την άδεια χρήσης Creative Commons Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 4.0 Διεθνές . Πέρα από την κατάχρηση-παραποίηση που γίνεται μέσα στο «ρεπορτάζ» και που μπορεί να καλύπτεται από το λεγόμενο “Fair Use” (δικαίωμα χρήσης αποσπασμάτων για σκοπούς ενημέρωσης), ανήρτησε ολόκληρη την εκπομπή στην δική του ιστοσελίδα η οποία όμως είναι εμπορικό μέσον, έχοντας έσοδα από διαφημίσεις. Χρησιμοποιεί, δηλαδή, παραβιάζοντας την άδεια χρήσης, υλικό άλλων για να τσεπώσει χρήμα, όπως έχει κάνει πολλές φορές μέχρι σήμερα στα δελτία ειδήσεών του και τις «ενημερωτικές» εκπομπές του.

Εάν τα ως άνω φαίνονται ακατάληπτα, θα φροντίσουμε άμεσα να τους γίνουν πιό κατανοητά με τις κατάλληλες κατά νόμον ενέργειες.

Χρήστες του διαδικτύου, μέλη και παραγωγοί του OmniaTV:

Robert Kristian Kjell Alm
Ανέμελος
Σύλβια Βαρνάβα
BlackCat
Αντώνιος Δημόπουλος (menacius)
Άντζελα Ιωαννίδου (filistina)
Γιούλα Μανουρά
Paket
Λουκάς Σταμέλλος
ToSofoPaidi
Παναγιώτης Κούστας (PiKei)
(...και οι υπογραφές συλλέγονται ακόμη στην αρχική ανάρτηση)

Για τους 1101

Παραθέτω το βίντεο γιατί πιστεύω ότι πρέπει να το δεις, δηλώνοντας εκ των προτέρων ότι δεν έχω σχηματίσει γνώμη για το εγχείρημα.

Θεωρώ ότι η επιλογή της "εκ των προτέρων" συνδρομής, απομακρύνει δύο κατηγορίες ανθρώπων.

Αυτούς που δεν έχουν πραγματικά τη δυνατότητα να διαθέσουν εξήντα ευρώ το χρόνο για να μετέχουν σε αυτό, αλλά θα μπορούσαν να αποτελούν πηγές σημαντικών πληροφοριών για το τι βιώνουν σήμερα στη χώρα. Και αναφέρομαι στους ανθρώπους που ζουν στο πετσί τους τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Αυτούς που θα ήθελαν να έχουν ένα "πιλοτικό διάστημα" ως δείγμα γραφής του εγχειρήματος ειδικά στον τομέα της διάδρασης στην παραγωγή της είδησης. Άλλωστε σε αυτό το δεύτερο και ιδιαίτερα κομβικό σημείο είναι που διαφοροποιείται -θεωρητικά- η πλατφόρμα των 1101 από το The Press Project.

Μια τελευταία επισήμανση: Τα τρείλερ δυστυχώς αποδεικνύονται εν τέλει δυσανάλογα "διαφημιστικά" για ένα grassroots εγχείρημα. Ίσως γιατί η μίξη "εταιρικού" και "απο τα κάτω" δεν είναι εύκολο να εφαρμοστεί, οι διαφορετικές πυκνότητες επιμένουν να διαχωρίζονται...

Αναρτήθηκε και πάλι το πανό στην Αγγελάκη...

Όπως μπορείς να δεις και στη φωτογραφία αυτό το πανό που κατέβασε ο ...Αγνωστίδης με δύο Παρατρεχάμενους του είναι και πάλι έξω από το "κάστρο" της Αγγελάκη στη Σαλονίκη.

Μένει μόνο να μάθουμε τι ήταν αυτό που ενόχλησε τον "Ιθύνοντα". Η σύνδεση του αγώνα της ΕΡΤ με τον αγώνα των Σκουριών; Η Γη και η Ελευθερία;

Και αν λειτούργησε "αυτόβουλα" ή με "εντολή" φυσικά...

"Αυτοοργάνωση από τα Lidl" o Κοινωνικός Έλεγχος της ΕΡΤ...

Όπως μπορείς να δεις εδώ άρχισε η Διαδικασία Κοινωνικού Ελέγχου της ΕΡΤ, όπως τη φαντάστηκε ο Νίκος Παππάς o οποίος και την εισηγήθηκε στον περίφημο Νόμο που "νεκρανάστησε" την ΕΡΤ, αλλά κατά ένα πολύ περίεργο τρόπο στηριγμένη στην "δοτή" ΝΕΡΙΤ.

Και φυσικά η "Πρώτη Φορά Αριστερά" Κυβέρνηση δεν είχε κανένα λόγο να μην υλοποιήσει το αίτημα του δίχρονου αγώνα για μια "ΕΡΤ Ανοιχτή στην Κοινωνία" με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που υλοποίησε και το άλλο αίτημα για την Αυτοδιαχείρισή της. Οπότε πάμε τώρα να δούμε γιατί όλη αυτή η μασκαράτα είναι στην πραγματικότητα μια "Aυτοοργάνωση από τα Lidl" όπως γράφω στον τίτλο.



Τα έντονα είναι το κείμενο που ανέβηκε, τα υπόλοιπα είναι τα δικά μου σχόλια.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΤΗΝ ΕΡΤ
Δηλώστε την εθελοντική συμμετοχή σας στα Συμβούλια Κοινωνικού Ελέγχου.

Λίγο μεγαλεπήβολο το "ελέγχουν" αλλά πες ότι κάνει ωραίο τίτλο, οπότε "νταξ μωρέ" και ο εθελοντισμός "μια χαρούλα είναι"...

Ενημερωθείτε και πείτε τη γνώμη σας.

Άντε να ενημερωθούμε, σίγουρα θα είναι πολύ κατατοπιστική η συνέχεια...

1.Τι είναι τα Συμβούλια Κοινωνικού Ελέγχου;
Τα ΣΚΕ μεταφέρουν στο Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρίας τις απόψεις τους επί του περιεχομένου του προγράμματος, κάνουν προτάσεις για την εύρυθμη λειτουργία της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης και ελέγχουν την τήρηση των προβλεπόμενων προγραμματικών υποχρεώσεων της ΕΡΤ ΑΕ. Στα συμβούλια συμμετέχουν εθελοντικά ακροατές, τηλεθεατές και χρήστες του διαδικτύου, αλλά και θεσμοί και κοινωνικές συλλογικότητες που αποτελούν το αντιπροσωπευτικό κοινό της ΕΡΤ Α.Ε.

Μάλιστα, τι καταλάβαμε εδώ; Ότι δεν μας λέτε "Τι είναι", αλλά "Τι θέλουμε να κάνουν". Δεν υπάρχει καμιά μνεία -παρά μόνο από σπόντα- για το αν είναι ανοιχτά ή αντιπροσωπευτικά, ορισμένου ή αορίστου χρόνου δράσης, οριζόντια ή ιεραρχικά, συμβουλευτικά ή αποφασιστικά όργανα. Ούτε καν το πως διαβουλεύονται για να μεταφέρουν τις απόψεις τους δεν αναφέρεται. Πράγμα που οδηγεί και τον πλέον καλόπιστο παρατηρητή στο συμπέρασμα πως έχει ήδη αποφασιστεί μια "εργαλειακή" κι όχι μια ουσιαστική χρήση των Συμβουλίων. Η δεύτερη πρόταση είναι ακόμη πιο ασαφής. Πρόσωπα, θεσμοί και συλλογικότητες συνυπάρχουν, αλλά με ποια βαρύτητα γνώμης άραγε; Πώς καταμετράται η διαφορά δυναμικής; Ο/Η πρόεδρος ενός συλλόγου συμμετέχει "σέρνοντας" τις ψήφους των μελών του/της; Κι ο/η δήμαρχος μιας πόλης; Ο Μητροπολίτης; Και ποιος ορίζει αν όλοι αυτοί είναι το "αντιπροσωπευτικό κοινό" της ΕΡΤ; Θα δίνουν εξετάσεις για το αν παρακολουθούν το πρόγραμμα ώστε να μπορούν να έχουν γνώμη;
Για να τελειώνουμε με το 1 αυτά που γράφονται εκεί ΟΥΤΕ ΣΕ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΦΟΡΟΥΜ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΓΝΩΜΗΣ δεν στέκονται. Ακόμα κι εκεί οι όροι συμμετοχής και διαβούλευσης είναι πολύ πιο σαφείς. Για να μην σχιζοφρενιάζουν κι οι Admin ως προς το τι, πότε και γιατί το κάνουν.

2.Ποιος είναι ο στόχος;
Στόχος είναι η συμμετοχή πολιτών, θεσμών και κοινωνικών συλλογικοτήτων στην αξιολόγηση των υπηρεσιών της ΕΡΤ ΑΕ και στη βελτίωση της ποιότητας των υπηρεσιών αλλά και της λειτουργίας της.

Φυσικά αφού έχουμε βάλει όλα τα "εργαλειακά" στο άσχετο 1 αναγκαστικά στο 2 γράφουμε μια γενικόλογη "συμμετοχική παπαριά" για να το σώσουμε. Προτείνω να βάλουμε μέσα και την Παγκόσμια Ειρήνη για να ταιριάζει πιο πολύ με το κλίμα Καλλιστείων που μυρίζει η φράση...

3.Πώς οργανώνονται τα Συμβούλια Κοινωνικού Ελέγχου;
Αυτό είναι αρμοδιότητα του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΡΤ. Κάθε Περιφέρεια της χώρας θα διαθέτει ένα Συμβούλιο, με δημογραφικά κριτήρια που αντιπροσωπεύουν τόσο το κοινό της ΕΡΤ ΑΕ, όσο και τις ιδιαιτερότητες της περιοχής.

Έλα, φτάσαμε στο ζουμί. Όπου μαθαίνουμε, αυτό που φωνάζαμε και στη διαβούλευση του Νομοσχεδίου. Το Δ.Σ. αποφασίζει ΠΩΣ οργανώνονται τα Συμβούλια, αλλά θα έχουμε ένα σε κάθε περιφέρεια, βρε κουτά... Σαν να λέμε ο Λάμπης, ο Τσακνής και τα "λοιπά μέλη" θα σας πουν πώς να κάνετε Συμβούλιο στη Δυτική Μακεδονία ή στο Νότιο Αιγαίο, με κάτι δημογραφικά κριτήρια που αντιπροσωπεύουν το κοινό της ΕΡΤ και τις ιδιαιτερότητές σας. Πώς διάολο θα τα ξέρουν όλα αυτά από τα γραφεία-γωνία του Ραδιομεγάρου είναι Άλλου (Νίκου) Παππά Ευαγγέλιο, αλλά γι αυτό είναι Στελέχη κι όχι Πλέμπα. Για να ζητάνε αιτήσεις συμμετοχής σε κάτι που μπορεί να είναι κανονικά ο Φρανκενστάιν της Διαβούλευσης και χωρίς να ξέρει κανείς σε ποιο πλαίσιο λειτουργεί...

Το παρακάτω είναι ωραίο ποίημα, αλλά ούτε ως έκφραση πρόθεσης δεν μπορεί πια να ειδωθεί, αφού φρόντισαν όλοι και όλες να μην κατοχυρωθεί -ή έστω αποτυπωθεί- ΠΟΥΘΕΝΑ με θεσμικό τρόπο:

Η ΕΡΤ ΑΕ είναι φορέας δημοκρατίας και πολιτισμού και συμβάλλει στη διασφάλιση της πολυφωνίας, της σφαιρικότητας, της ακρίβειας και του πλουραλισμού.

Η ΕΡΤ διασφαλίζει την ακεραιότητα και αμεροληψία στην προβολή της πληροφορίας.

Υπηρετεί την ανεξάρτητη μετάδοση της πληροφορίας και της είδησης και την προβολή των έργων λόγου και τέχνης.

Καλύπτει τις ανάγκες όλων των κατηγοριών του πληθυσμού: ΑΜΕΑ, μετανάστες, παιδιά, ηλικιωμένους, νέους, φοιτητές, μαθητές.

Η ΕΡΤ ΑΕ είναι εξωστρεφής, βρίσκεται δίπλα στον πολίτη.

Η ΕΡΤ ΑΕ είναι διαυγής και με διαφάνεια διαχειρίζεται τους πόρους της.

Και έτσι καταλήγουμε στο κορυφαίο Κενό Γράμμα:

Ενημερωθείτε και βοηθήστε μας να γίνουμε καλύτεροι!

Από πού να ενημερωθούμε, αφού το κείμενο που μας καλεί "στα όπλα της συμμετοχής" καμιά πληροφορία δεν δίνει ούτε για το "Τι Είναι", ούτε για τον "Σκοπό", ούτε για το "Πώς οργανώνονται" τα Συμβούλια Κοινωνικού Ελέγχου;

Μήπως να μυρίσουμε τα νύχια μας; Να πάμε να μας ρίξουν τα Ταρό; Να συμβουλευτούμε τα Διάσημα Αφρικανικά Μέντιουμ;

Τελος στην Αίτηση Συμμετοχής αυτό το "επέχει θέση υπεύθυνης δήλωσης" και όλα τα υπόλοιπα τρομακτικά για τις κυρώσεις ήταν πραγματικά απαραίτητα όταν ζητάτε μια εθελοντική συμμετοχή; Επίσης μήπως το εξαιρετικά ευφυές να αποκλείονται τα Τρανς Πρόσωπα στο Φύλο δεν αντιβαίνει το "καλύπτει τις ανάγκες όλων των κατηγοριών του πληθυσμού" που γράφετε στο ποίημα; Τέλος το ότι η μικρότερη ηλικία είναι τα 18 μήπως αδικεί κατάφωρα όλο τον μαθητικό πληθυσμό που μια γνώμη για την ΕΡΤ δικαιούται να την έχει;

Ούτε μια φόρμα δεν μπορείτε να φτιάξετε με στοιχειωδώς ανοιχτό μυαλό ρε μαστόρια;

Λυπάμαι πραγματικά, αλλά -κατά την προσωπική μου γνώμη- ψάχνετε για μαλάκες. Το αν θα τους βρείτε και τι θα τους κάνετε τελικά ο Θεός και το Δ.Σ. σας...

Ποιος "κύριος" κατεβάζει τα πανό του Αγώνα από το "κάστρο" της Αγγελάκη;

Ας ξαναθυμηθούμε το σκηνικό. Για δύο χρόνια τα πανό των αγώνων κοσμούσαν στην κυριολεξία το κτήριο της Αγγελάκη στη Σαλονίκη, εκεί όπου χτυπούσε η καρδιά του αγώνα της ΕΡΤ στο ραδιόφωνο.

Μετά επέστρεψαν τα "σαλιγκάρια" και τα "ποντίκια". Κι από τον Ιούλιο άρχισε η "αποκάθαρση". Πρώτα φαγώθηκαν οι φωτογραφίες του αγώνα από το εσωτερικό του ραδιοσταθμού. Μετά άρχισε να κλειδώνει το βράδυ η πόρτα που δεν έμεινε κλειστή ούτε λεπτό αυτά τα δύο χρόνια μέρα-νύχτα. Μετά κάτι "επανεμφανισμένες" αρχίσανε να χαφιεδίζουνε στους "προϊσταμένους" ποιος και πότε άναψε τσιγάρο στο Ισόγειο, αντί να έχουν τα κότσια να "την πούνε στα ίσα" ότι τις ενοχλεί.

Σήμερα μετά από πολλές "προειδοποιήσεις" και "αναθέσεις" αποκαθήλωσης που φυσικά δεν υλοποιήθηκαν από κανέναν αξιοπρεπή άνθρωπο ο ... Αγνωστίδης "καθάρισε" και το εξωτερικό του κτηρίου από το πανό για τις Σκουριές.

Αποδεικνύοντας ότι το γηπεδικό σύνθημα για το "Μεγάλο Αρχίδι" έχει ακόμα λόγο να φωνάζεται.

UPDATE 14/08/2015: To πανό αναρτήθηκε και πάλι

Κράτος, Πατρίδα και Έθνος στα χείλη τους και στο μυαλό σου...

Σήμερα θα προσπαθήσω να μη βρίσω καθόλου, είναι μια άσκηση ψυχραιμίας κι αυτή.

Αλλά θα σε ρωτήσω κάτι. Πόσες φορές άκουσες χθες από το βήμα της Βουλής τις λέξεις έθνος, πατρίδα, κράτος και τα παράγωγά τους; Δεν θα σε βάλω να τις μετρήσεις, μην τρομάζεις...

Τι άραγε να σημαίνουν αυτές οι λέξεις -καταφύγια και καραμέλες- που ξεστομίζονται μέσα σε ένα "πύρινο", "λυρικό" ή "αμιγώς πολιτικό" κείμενο ομιλίας στο Ναό της Δημοκρατίας για τους ίδιους τους αντιπροσώπους σου που τις εκφέρουν;

Τι θα πει "έθνος" για τον Διαμαντόπουλο και τι για τον Κασιδιάρη;

Τι θα πει "πατρίδα" για τον Ψαριανό και τι για την Κανέλλη;

Τι θα πει "κράτος" για το Δένδια και τι για την Βαλαβάνη;

Και τελικά τι επιδιώκουν να προκαλέσουν στο δικό σου το κεφάλι; Να ξεκαθαρίσουν κάτι, να συσκοτίσουν κάτι ή απλώς να σου κάνουνε ψησταριά τον εγκέφαλο;

Σήμερα θα ήθελα να σου ζητήσω να μου πεις τι σημαίνουν ΓΙΑ ΣΕΝΑ αυτές οι λέξεις. Και για να μη νομίζεις ότι σε σεντράρω απλώς -χωρίς να εκτίθεμαι ο ίδιος, όπως κάνουν συνεχώς οι αντιπρόσωποί σου- θα ξεκινήσω καταθέτοντας τι σημαίνουν ΓΙΑ ΜΕΝΑ αυτές οι τρεις λέξεις.

Το έθνος μου απαρτίζεται από ανθρώπους με τους οποίους δημιουργώ ή συντηρώ Κοινά σε φυσικό, ψυχικό και πνευματικό -ή ακόμα και στο ψηφιακό- επίπεδο. Υπό αυτή την έννοια, μου είναι εντελώς αδιάφορο αν με αυτούς τους ανθρώπους έχω την οποιαδήποτε φυλετική ή γλωσσική ταυτότητα. Ο Μιχαλολιάκος, ο Στουρνάρας, ο Πανούσης, η Μπακογιάννη, η Τρέμη, η Πάολα κι ένα σωρό άλλα άτομα δεν ανήκουν στο έθνος μου. Ο Μακριδάκης, ο De Angelis, o Paskiewits, η Le Guin, η Arent, η Τσουκαλά, οι Villagers of Ioannina City και μια σειρά από άλλα πρόσωπα ανήκουν.

Η πατρίδα μου είναι ό,τι υπερασπίζομαι έμπρακτα, δυναμικά και καθημερινά δίνοντας γι αυτό -αν χρειαστεί- ακόμα και τη ζωή μου. Όχι από κάποιον "εξωτερικό εχθρό", τα σύνορα που χαράζουν οι άνθρωποι στους χάρτες τους -από απληστία ή την ανοησία του "ατομικού συμφέροντος" που δυναμιτίζει την ίδια τους την ύπαρξη- είναι απλώς μια τερατώδης φάρσα. Αυτή η πατρίδα δεν είναι απαραίτητο να με εμπεριέχει φυσικά -μπορώ να ζω σαν μετανάστης κάπου αλλού, διατηρώντας τις προσωπικές μου αρχές- αρκεί να τον υπερασπιζομαι από μια άχρηστη και ηλίθια καταστροφή. Με αυτή την έννοια, μερικές από τις τωρινές μου πατρίδες ονομάζονται Σκουριές, Ροτζάβα και Γάζα.

Το κράτος μου είναι πραγματικά πολύ πιο δύσκολο να το προσδιορίσω, αφού αρνούμαι και τις δύο κυρίαρχες ιδέες για αυτό. Τόσο το Κράτος-Γονέας όσο και το Κράτος-Αδερφός της Βίας μού είναι απλώς απωθητικά. Και αυτό που με παραξενεύει ειλικρινά είναι το ότι έξυπνοι άνθρωποι -και αρκετές φορές, φίλες και φίλοι μου- είναι τόσο προσκολλημένοι/ες στην αναγκαιότητα του. Κατά τη γνώμη μου αναζητούν -μέσω της ανάθεσης και σε μια αυτοτροφοδοτούμενη διαδικασία που κάποτε πρέπει να σταματήσει- ένα Κράτος-Γονέα όσο κι αν σπάνε συνεχώς τα μούτρα τους πάνω στο Κράτος της Βίας. Σαν τα κακοποιημένα παιδιά...

Τέλος, φοβάμαι ότι θα απογοητεύσω κι αυτούς ή αυτές που επενδύουν σε ένα Κράτος-Δίκαιο Διαχειριστή κατά την Δυτική Παράδοση. Αυτό το είδος κράτους όχι μόνο υποχωρεί παγκόσμια κάτω από την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού αλλά και πολύ σύντομα δεν θα είναι παρά μια μακρινή ανάμνηση στον πόλεμο που άνοιξαν οι πολυεθνικές στην κοινωνία. Αρκεί να ρίξεις μια ματιά στην ΤΤΙΡ και τις υπόλοιπες διηπειρωτικές "οικονομικές ολοκληρώσεις" για να το καταλάβεις.

Για λέγε τώρα...

Αναγνώριση Δικαιωμάτων: Η φωτογραφία είναι του Μάριου Λώλου.

Φωτορεπορτάζ και ανταπόκριση από τη μέρα του "Αμήχανου ΟΧΙ"

Με λίγα λόγια μόνο το ΠΑΜΕ έσωσε τη φάση για το ΟΧΙ. Κι αυτό μετέτρεψε ένα γεγονός πλήθους σε "αριστερή παρέλαση".

Από το ίδιο σημείο και την ίδια ώρα με την προηγούμενη μέρα:



Έχει κι από την άλλη μεριά:



Τα μπλοκ της Ανταρσύα και της Ροσινάντε έφτασαν μετά από ώρα και πλάκωμα με τους ΜΑΤατζήδες στη Σταδίου. Αργότερα πέρασαν προς τον Άγνωστο και ξεσφίξανε λίγο τις γροθιές.





Για τα υπόλοιπα, η ΟΡΜΑ περιφρούρησε πολύ καλά το πανό της στην γωνία απέναντι από τη Μεγάλη Βρετανία. Το Δίκτυο έστησε απέναντι στον Άγνωστο. Η Πρωτοβουλία για το Ελληνικό άνοιξε κάποια στιγμή το τετράγλωσσο πανό της, επίσης στον Άγνωστο κεντρικά. Στο συντριβάνι, κάτω, έπαιζε η μικροφωνική του ΕΠΑΜ με το ύφος και τον κόσμο του.



Η πλήρης απουσία μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ δικαιολογείται από το σοκ που έφαγαν οι άνθρωποί του;