Cheers to Provos!

Κείμενο και φωτογραφίες της Μ.Μ.



Πλατεία Σπάουι. Μπροστά στο μισητό είδωλο των Provos, το αγόρι δουλάκι, κουρελιασμένο αλλά χαμογελαστό, στημένο με θάρρος πάνω στο βάθρο του, χορηγία καπνοβιομηχανίας στον δήμο του Άμστερνταμ, 1960. Γύρω από αυτό έφεραν το σώμα του Robert Jasper Grootveld τελευταία βόλτα πάνω από το χώμα, αλαλάζοντας και τραγουδώντας τον ύμνο ugha ugha ugha οι εναπομείναντες Provos το 2001.



Γύρω απ' αυτο εκτυλίχθηκαν τα μαγικά βράδυα της πόλης στα μέσα εξήντα με εμπνευστή τον Grootveld, ένα από τα βασικά μέλη του πυρήνα. Παραστάσεις, συζητήσεις και αφρικάνικοι εξορκισμοί κατά του τέρατος του καπνού και λοιπών δηλητηρίων.



Πριν απ' αυτό βαριόντουσαν θανάσιμα να βλέπουν τους γονείς τους αφοσιωμένους και αφιερωμένους στην υπαρκτή ευμάρεια, στα σαλόνια τους, με το ενα μάτι στην TV και το άλλο έξω στο αυτοκίνητο. Εποχή που οι δυτικοί ήσαν μπουκωμένοι ευημερία. Ο μέσος και λαϊκός άνθρωπος είχε, για πρώτη φορά, την τεχνολογία μεσα στο σπίτι του. Και όλα τα δηλητήρια επίσης. Λιπάσματα, αντιβιοτικά, συντηρητικά, μικροκύματα, καυσαέρια, κάπνισμα, μεγάλα ψυγεία, παραπληροφόρηση, άγνοια, υποταγή στην πυραμίδα, φιλανθρωπία. Χάπια σε ολα τα χρώματα, φανατισμό, υπερθρησκείες, διάμεσοι, εμπόριο ανθρώπων.



Αποψιλώσεις δασών, δηλητηριάσεις ποταμών, δολοφονίες ζώων, πυρηνικά απόβλητα, σκουπίδια, θρυμματοποίηση βουνών για διαμάντια και χρυσό, εμπρησμοί εκτάσεων για μονοκαλλιέργειες.



Αρπαγή, ληστεία, κατάτμηση, εκμετάλλευση οι σημαίες κάθε εκπολιτιστικού(!) έργου του λευκού, δυτικού ανθρώπου με την ανοχή και ένοχη σιωπή της πλούσιας αλλά και αυστηρά ταξικής ευρωπαϊκής κοινωνίας.



Ανάβω ένα pre-rolled στη μνήμη των ευφάνταστων ακτιβιστών και οραματιστών Provos. Στη μνήμη και τα έργα τους που άλλαξαν δραστικά τη ζωή της πόλης. Προσκυνώ το έργο και την προσφορά τους.
Cheers!!

Κανναβική Αντιαπαγορευτική Μουσική Πορεία

Όλα τα βίντεο που τράβηξα με χρονολογική σειρά και την γνωστή άδεια για να τα κάνεις ό,τι γουστάρεις...

Νίκη από Παρίσι...

Παρίσι, 26 Σεπτεμβρίου 2011

21-09-2011

Μπήκαμε στο Παρίσι με σκοπό να καθήσουμε δύο ή τρεις μέρες και τελικά καθήσαμε οχτώ.
Η δεύτερη συνάντησή μας με την γαλλική αστυνομία, μετά τα επεισόδια στην λεωφόρο Saint Germain, ήταν ακόμα πιο παράλογη. Μεταφερθήκαμε με μετρό στην πλατεία de la Bourse για να ξεκινήσουμε λαϊκή συνέλευση, αλλά καλά καλά δεν καθήσαμε σε κύκλο και έφτασαν τα οχήματα της αστυνομίας, οι μονάδες αποκατάστασης τάξης πετάχτηκαν έξω και μας περικύκλωσαν σαν να επρόκειτο για αντιτρομοκρατική επιχείρηση.
Ο επικεφαλής τους μας πλησίασε σαν να βγήκε από αμερικάνικη ταινία και μας πληροφόρησε με ύφος ότι "στη Γαλλία υπάρχουν κανόνες και ότι αυτό που κάναμε ήταν παράνομη διαδήλωση χωρίς άδεια". Εμείς απαντήσαμε ότι δεν επρόκειτο για διαδήλωση αλλά για συγκέντρωση και συζήτηση φίλων. Αυτός δεν φάνηκε πάντως να πείστηκε γιατί σύντομα έφτασε η αστυνομική κλούβα και οι αστυνομικοί χωρίς προειδοποίηση άρχισαν να μας βάζουν μέσα σηκωτούς για "αναγνώριση στοιχείων" στο Αστυνομικό Τμήμα. Μάλλον δεν πρόσεξαν ότι όλοι είχαμε τις ταυτότητές μας στα δόντια φωνάζοντας ότι αυτή η προσαγωγή ήταν παράνομη. Έτσι πραγματοποιήθηκε για άλλη μια φορά η ίδια ιστορία, με τους αστυνομικούς να μας αποσπούν βίαια από το έδαφος, όπου αντιστεκόμασταν σθεναρά πιασμένοι γερά μεταξύ μας και στη συνέχεια να μας διασκορπίζουν σε όλα τα τμήματα του Παρισιού.
Αυτή τη φορά, μια ομάδα από μια Κολομβιανή και από δέκα -όλως τυχαίως- Γάλλους, οδηγήθηκαν σε ένα συγκεκριμένο αστυνομικό φορτηγάκι και "από σύμπτωση" ήταν σε αυτό το φορτηγάκι που ξεκόλλησε το πίσω παράθυρο μόλις ξεκίνησαν από μέσα να χτυπάνε τα τζάμια, όπως άλλωστε κάναμε όλοι. Αυτή η άτυχη ομάδα, έμεινε κλεισμένη μέσα δύο νύχτες κατηγορούμενη για φθορά δημόσιας περιουσίας και σήμερα αναμένεται η δίκη.

22-09-2011

Την επόμενη μέρα άρχισα να συνειδητοποιώ ότι οι "Αγανακτισμένοι" δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο αγανακτισμένοι όσο νόμιζα.
Αφού κοιμηθήκαμε όλοι στην πλατεία de la Bourse, χωρίς σκηνές και με την άδεια της αστυνομίας, σηκωθήκαμε νωρίς με σκοπό να κάνουμε εσωτερική συνέλευση για να οργανωθούμε και να σχεδιάσουμε τα επόμενα βήματά μας. Μετά από τα περιστατικά με την αστυνομία περίμενα ότι θα καλούσαμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας ή συμπαράστασης προς τους έντεκα συλληφθέντες, πίστευα ότι θα ετοιμάζαμε τέλος πάντων κάτι μεγάλο ως αντίδραση σε αυτήν την αδικία και παραβίαση των δικαιωμάτων μας που υποστήκαμε. Με έκπληξη συνειδητοποίησα ότι οι περισσότεροι ήθελαν να φύγουμε το γρηγορότερο δυνατό από το Παρίσι, προφασιζόμενοι ότι δεν είχε νόημα να επιμείνουμε για να μας συλλάβουν κι άλλη φορά.
Τελικά μεταφερθήκαμε όλοι στο προάστιο Σαν Ντενι, τον πρώτο σταθμό πριν την αποχώρηση, αναβάλλοντας κάθε σημαντική απόφαση για αργότερα όπως κάνουμε από την αρχή της παραμονής μας στο Παρίσι. Αυτή τη φορά το εμπόδιο δεν ήταν η κακή μας οργάνωση αλλά ο φόβος για την αστυνομία, η απουσία του αισθήματος της επαναστατικότητας και της αντίστασης.
Το μεγαλύτερο πλήγμα για μένα ήταν όταν είδα την ομάδα να υπακούει αδιαμαρτύρητα στην απαγόρευση της αστυνομίας να περπατήσουμε όλοι μαζί προς το Σαν Ντενι. Επικράτησε χάος και αρχίσαμε να διαλυόμαστε καθώς μικρές ομάδες κάτω των πέντε ατόμων άρχιζαν να αποχωρούν με τα πόδια ή με το μετρό. Εγώ περπατούσα γεμάτη απογοήτευση πάνω κάτω στην πλατεία, προσπαθώντας να καταλάβω τι γίνεται και υπακούμε τόσο πρόθυμα σε αυτούς τους δικτατορικούς κανόνες, κλαίγοντας σιωπηλά. Είμαι της άποψης ότι η ελευθερία του καθενός δεν εξαρτάται από εξωτερικούς παράγοντες, για αυτό και δεν με ένοιαζαν τόσο οι απαγορεύσεις της αστυνομίας. Όμως όταν βλέπω ότι από τους περισσότερους συντρόφους μου λείπει το "εσωτερικό αίσθημα ελευθερίας" δεν μπορώ παρά να χάσω την πίστη μου σε αυτό το κίνημα όπου έχω εναποθέσει όλες τις ελπίδες μου τους τελευταίους τέσερεις μήνες.

Η Νίκη περπατάει (και) στην Γαλλία

by Niki Dimitriadi on Saturday, 20 August 2011 at 23:48

19 Αυγουστου 2011

Εμπειρίες από την Πορεία για Βρυξέλλες

“Δεν ξέρουμε καλά την γαλλική αστυνομία; Μάλλον η γαλλική αστυνομία δεν ξέρει ακόμα καλά τους Indignados…”

Αν και γενικά ειμαστε μια καταπληκτική ομάδα, υπάρχουν φορές που ανάμεσά μας επικρατεί το χάος και η ασυνενοησία. Έτσι έγινε και εχθες τα μεσάνυχτα, στη γαλλική πόλη Bayonne, όταν άρχισε να βρέχει καταρακτωδώς, κι εμείς δεν είχαμε ακόμα καταφέρει να καταλήξουμε σε καποιο κοινο σχέδιο δράσης. Δεν είχαμε αποφασίσει πως θα κατασκηνώναμε, αν θα στήναμε ή όχι σκηνές παραβιάζοντας τις οδηγίες της αστυνομίας και αν ναι σε πιο σημείο θα τις στήναμε.

Όπως ήταν λοιπον φυσικό, ο καθένας έδρασε αυτοβούλως, κι έτσι καταλήξαμε διασκορπισμένοι σε τέσσερα διαφορετικά σημεία. Κάποιοι κοιμήθηκαν κάτω απο μια γέφυρα, άλλοι σε ένα υπόστεγο εκει κοντά, οι υπόλοιποι μπροστά από την «αγορά», ένα μεγάλο κτήριο στο κέντρο της πόλης, και μία μικρή ομάδα –μέλος της οποίας ήμουν κι εγώ- αποφασίσαμε να στήσουμε σκηνές μπροστά απο το Δημαρχείο.

Εκεί είμασταν λοιπόν, καμια δεκαριά άνθρωποι , τρεις σκηνές και ένας σκύλος. Λες και η βροχή μάς είχε μεταδώσει μια ανεξήγητη αυτοπεποίθηση, διασκεδάζαμε και γιορτάζαμε τη στιγμή σαν να επρόκειτο για μεγάλη επαναστατική κίνηση.

Όπως ήταν επόμενο λοιπον, πριν προλάβει να μας πάρει ο ύπνος, εμφανίστηκε η αστυνομία. Καμια δεκαριά αστυνομικοί, ένστολοι και με πολητικά (όπως το συνηθίζουν στην Γαλλία) μας περικύκλωσαν και μας έκαναν σαφές ότι δεν μπορούσαμε ούτε να κοιμηθούμε ούτε να μείνουμε στην πλατεία. Έπρεπε να φύγουμε.

Εμείς, σαν φρόνιμα παιδιά, κατεβάσαμε τις σκηνές, μαζέψαμε τους υπνόσακους, αλλά πεισματάρικα αρνηθήκαμε να απομακρυνθούμε, επικαλούμενοι το δικαίωμά μας να παρευρισκόμαστε σε δημόσιο χώρο.

Έτσι άρχισε μια μεγάλη «συζήτηση» ανάμεσα στους αγουροξυπνημένους κατασκηνωτές και την γαλλική αστυνομία, με τη βοήθεια του μοναδικού μας διερμηναία και των λίγων σπαστών μας γαλλικών.

-Γιατί δεν μπορούμε να μείνουμε εδώ;

-Διαταγές απο τον ανώτερο...

-Υπάρχει νόμος που να το απαγορεύει;

-Ρωτήστε τον ανώτερο.

-Είναι δικαίωμά μας να είμαστε εδώ! Είναι δικτατορία να επιτρέπεται σε όλους και να διωχνετε ειδικά εμάς.

-Πηγαίνετε να τα πείτε σε άλλο μέρος γιατί αλλιώς θα έχετε προβλήματα.

Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε «Δεν μπορούμε να κοιμόμαστε στην πλατεία; Δεν μπορούμε να στεκόμαστε σ’ αυτή; Έ, λοιπόν, θα βολτάρουμε γύρω-γύρω όπως κάνει ο κόσμος όλη την ημέρα». Αρχίσαμε λοιπόν να περπατάμε πάνω κάτω στην πλατεία, με προσποιητά ανέμελο ύφος, με τους αστυνομκόύς να μας κοιτάνε με αποσβολωμένο ύφος και να μη ξέρουν πως να αντιδράσουν. Μετά από λίγα λεπτα κουραστήκανε, μπήκαν στα αυτοκίνητά τους και φύγανε, αφήνοντάς μας να γιορτάσουμε θριαμβευτικά αυτή τη μικρή νίκη.

Στρώσαμε λοιπόν στο κέντρο της πλατείας και μείναμε μπροστά απο το Δημαρχείο όλο το βράδυ. Τις δύο ώρες που μας έμεναν μέχρι το επόμενο πρωινό συζητήσαμε και κοιμηθήκαμε χαρούμενοι και νιώθοντας θριαμβευτές. Παρ’ όλο που ξυπνήσαμε ξημερώματα στις έξι για να ξεκινήσουμε την πορεία, η καλή διάθεση και η ευθυμία δεν είχαν ακόμα φύγει σε πολλούς από εμάς.

Αυτή ήταν λοιπόν η πρώτη μας επαφή με την γαλλική Αστυνομία. Οι φήμες λένε ότι στο Παρίσι, τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα και η καταστολή πιο σκληρή. Παρ’ όλα αυτά πιστεύω ότι αν εμείς πράττουμε χωρίς φόβο και υπερασπίζουμε τα δικαιώματά μας με κάθε κόστος, τότε σύγουρα στο τέλος θα τα κατακτήσουμε.

Ξανακλέβοντας την Νίκη...

Νέα απο την πορεία για Βρυξέλλες
by Niki Dimitriadi on Sunday, 14 August 2011 at 16:18

13 Αυγούστου 2011
Νεα απο την Πορεία για Βρυξελλες

Σήμερα ήταν η τρίτη μου ημέρα που συμμετέχω στην περίφημη Πορεία για τις Βρυξέλλες. Σιγά σιγά συνειδητοποιώ τις δυσκολίες της πορείας, αλλά συγχρόνως, κάθε μέρα νιώθω πιο αποφασισμένη να συνεχίσω ως το τέλος.

Η Πορεία ξεκίνησε στις 26 Ιουλίου απο τη Μαδρίτη με σκοπό να διαδηλώσει στις Βρυξέλλες τη μέρα του Μεγάλου Παγκόσμιου καλέσματος, στις 15 Οκτωβρίου. Ημερομηνίες σταθμοί είναι η διαδήλωση της 17ης Σεπτεμβρίου στο Παρίσι και η άφηξή μας στις Βρχουξέλλες στις 8 Οκτωβρίου, έτσι ώστε να έχουμε μια βδομάδα προετοιμασίας.

Ο προγραμματισμός και η οργάνωση της πορείας έγινε μέσα σε λίγες μέρες. Το όλο εγχείρημα ήταν αυθόρμητο και απόφαση της τελευταίας στιγμής. Πολλοί λένε ότι αυτή η βιασύνη και έλλειψη προετοιμασίας στοίχισε και ακόμα στοιχίζει αλλά το μόνο που μπορούμε να κάνουμε τώρα είναι να οργανωθούμε όσο καλύτερα γίνεται «εν κινήση».

Όπως στις κατασκηώσεις των πλατειών, έτσι κι εδώ, υπάρχει οργάνωση σε ομάδες εργασίας για την καλύτερη λειτουργία του συνόλου. Υπάρχει η ομάδα σείτησης, η ομάδα «εύρεσης διαδρομής» στο χάρτη, η ομάδα πρώτων βοηθειών, η ομάδα μεταφοράς με φορτηγάκια κι αυτοκίνητα, η ομάδα επικοινωνίας που προσπαθεί με τα λαπτοπ να μεταδόσει τα νέα της πορείας προς τα έξω.

Βέβαια, υπάρχουν πολλά εσωτερικά προβλήματα: υπάρχουν προβλήματα στην επικοινωνία, διαφωνίες για το αν θα περπατάμε όλοι μαζί ή σε γκρουπ, για το αν θα πηγαίνουμε από τον αυτοκινητόδρομο ή από μονοπάτια... υπάρχουν άτομα που μονίμως προσπαθούν να αποφύγουν την πορεία και να πάνε με τα αυτοκίνητα. Παρ’ όλα αυτά, νομίζω πως γενικά λειτουργούμε αρκετά καλά.

Όταν μπαίνουμε σε κάθε χωριό, ο κόσμος άλλες φορές μας υποδέχεται με θέρμη άλλες φορές πιο δυστακτικά, στη συνέλευση πότε συμετέχουν πολλοί πότε λίγοι. Πάντως πάντα υπάρχουν αυτοί που μας δύνουν κουράγιο για να συνεχίσουμε. Ένας παππούλης μας φέρνει μια μπαγκέτα ψωμί, ένας φούρναρης ένα κηβότιο κρουασάν...Τα παιδάκια κάθε φορά παίζουν με τα σκυλάκια και ρωτούν με ενδιαφέρον για την πορεία και περαστικοί στο δρόμο μας ενθαρύνουν να συνεχίσουμε.

Ο καθένας βρίσκει τον δικό του τρόπο να παλέψει και να αγωνιστεί. Αυτή η μικρή ομάδα ανθρώπων, παλεύει για έναν καλύτερο κόσμο περπατώντας. Κάθε μέρα που βλέπω τους φίλους μου με κάλους στα πόδια, να κουτσαίνουν και να δένουν με επιδέσμους τις πληγές τους για να μπορέσουν να συνεχίσουν την πορεία την επόμενη μέρα δεν μπορώ παρα να νιώσω θαυμασμό.

Μας μένει πολύς δρόμος ακόμα μπροστά μας, όμως νομίζω ότι είναι φανερό απο τώρα ότι αυτή η πορεία, παρά τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες, θα φτάσει στις Βρυξέλλες.

Η Νίκη περπατάει (κι όπου φτάσει)

H Nίκη περπατάει μαζί με τους Ισπανούς προς τις Βρυξέλλες. Και περπατώντας ανεβάζει διάφορα στο f/b της. Θα της κλέβω λοιπόν ότι μ' αρέσει και θα το κλοπιποστάρω εδώ.

Κι αρχίζω μ' αυτό:

The Antamoma ή τι έζησα στην Λάρισα...

Εντυπώσεις και συμπεράσματα από το ταξίδι στην Λάρισα για το 4ο Συνέδριο Bookcrossing (οργανωμένα σε λίστα και με προαπαιτούμενο αυτό).

1. Τα τραίνα του ΟΣΕ χωράνε πολύ βελτίωση και είναι "αρμυρά" για τις υπηρεσίες που προσφέρουν. Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί ακόμα δεν έχουν ηλεκτρονική έκδοση εισιτηρίου και πρέπει να στηθείς στην ουρά...



2. Η Λάρισα δεν έχει πια καμία σχέση με την άσχημη και στα όρια της θερμοπληξίας πόλη που γνώρισα προ εικοσαετίας. Το πεζοδρομημένο κομμάτι του κέντρου με τα νερά του, τα ποδήλατά του, τα μαγαζιά του και τα πιτσιρίκια του να τρέχουνε παντού γαμάει! Και χωρίς υπερβολή νομίζω πως είναι πιο βιώσιμη από αρκετά τμήματα της Αθήνας.


3. Υπάρχουν δύο (αποκλειστικά) παιδικά βιβλιοπωλεία και τέσσερα (γενικά) βιβλιοπωλεία στην πόλη. Το Ρrosperus (το μόνο από τα γενικά που μπήκα), το ζήλεψα. Είναι εξαιρετικά ενημερωμένο και τα βιβλία είναι στημένα από άνθρωπο που ξέρει τι ανήκει πού (σπάνιο στις μέρες μας), έτσι με μια ματιά βρίσκεις αυτό που θες. Στο 9Ρίχτερ (εξειδικευμένο βιβλιοπωλείο κόμικς και με πληθώρα τίτλων Φανταστικής Λογοτεχνίας), αν και ο χώρος είναι στενός, θα μπορούσα άνετα να εγκατασταθώ και να περάσω μερικά χρόνια της ζωής μου (κάνει και εκθέσεις πρωτοτύπων στο υπόγειο, μια κανονική γιάφκα των εικόνων).


4. Οι bookcrossers δεν είναι ούτε "μυστήριοι", ούτε "περίεργοι", ούτε "στημένοι" άνθρωποι. Μια μούρλα την έχουνε, αλλά είναι ίδια με την μούρλα των ανθρώπων που διαβάζουν αρκετά, κι έτσι αισθάνθηκα πως είχαμε σοβαρό πεδίο επαφής. Το συνέδριο ήταν πολύ καλά οργανωμένο και κυρίως αρκετά χαλαρό, άφηνε περιθώρια να τραβηχτείς όσο θες ή να κουλάρεις. Στην κουβέντα στο Γαλλικό Ινστιτούτο, νομίζω πως οι προσκεκλημένοι (Γιάννης Κουκουλάς, Θανάσης Πέτρου, Βασίλης Δρόλιας, ο υποφαινόμενος και ο Κωνσταντίνος Τζαμιώτης) ακολούθησαν την οδηγία της Αννας Βαρνά (που συντόνιζε την κουβέντα) να μην έρθουν με προκάτ εισηγήσεις, πράγμα που οδήγησε σε δύο αποτελέσματα. Ένα "θετικό", η φάση είχε ζωντάνια κι ένα "αρνητικό", άνοιξαν πολλά θέματα και χάθηκε η μπάλα...


5. Μου άρεσε πολύ το κόμικς που έφτιαξε ο Χρήστος Παπανδρεόπουλος (και μοιραζότανε από μία σελίδα κάθε μέρα του Συνεδρίου), αλλά την τρίτη δεν την έχω γιατί έφυγα νωρίς το πρωί της Κυριακής. Όποιος ξέρει που βρίσκεται ας μου το σφυρίξει με σχόλιο να την διαβάσω.


6. Χάρηκα πολύ με την υποδοχή που είχε το "Καύσιμο της Κόλασης" του Αλέκου Παπαδόπουλου και (αγνοώ αν έχει υπάρξει στο παρελθόν βιβλίο μόνο για bookcrossing χρήση αλλά αν τσεκάρουμε ότι δεν έχει) μάλλον ήρθε η ώρα να δημιουργηθεί μια ωραία παράδοση του Ελληνικού Bookcrossing.


7. Σαν γνήσιος κοιλιόδουλος επισημαίνω ότι υπάρχει ένα γαμάτο (λαϊκό) σουβλατζίδικο υπάρχει πάνω στην πλατεία με πραγματικές τηγανιτές πατάτες. Ας είναι καλά η Άννα που μας έδωσε (κι αυτήν) την άκρη. Και τέλος δηλώνω υπεύθυνα ότι μάζεψα στην ψύχρα τον Andy Capp αμέσως μόλις απελευθερώθηκε και τώρα τον διαβάζω. Μόλις τον τελειώσω, θα τον σπρώξω σε κάποια από τις ζώνες της Αθήνας...


Bookcrossers όλου του κόσμου, ας είσαστε καλά!

Utopiales 2008 + Emergency Landing

Επέστρεψα υγιής και ασφαλής και ανακάλυψα πως το άρρωστο και επικίνδυνο παιχνίδι στην χώρα δεν σταμάτησε λεπτό. Παρακολουθώντας το χθεσινό debate Ρουσσόπουλου-Πρετεντέρη έπαθα jet lag. Το ξενύχτι στο άδειο, παγωμένο και δια ροπάλου αντικαπνιστικό Ορλύ ήτανε peanuts μπροστά στην αδιάκοπη μυθοποίηση και απομυθοποίηση της Αλήθειας.

Δύο απορίες έχω:

Α) Αν έβγαζε τόσα λεφτά όσα δήλωσε ο Θ.Ρ. γιατί αποφάσισε να πάει σε μια δουλειά με λιγότερα χρήματα όπου επιπλέον τον μπινελικώνουν όλοι για τα παραμύθια που είναι υποχρεωμένος να σερβίρει στον κόσμο όπως κάθε Κυβερνητικός Απρόσωπος;

Β) Τελικά πόσα βγάζουνε οι τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι για να εκπροσωπούν τον "μέσο πολίτη"; Μήπως να βλέπαμε κάποτε και το δικό τους γαμημένο Πόθεν Έσχες;

Συστήνω ανεπιφύλακτα...

... το ταξιδιωτικό του Αλέκου Παπαδόπουλου εδώ.

Tέσσερις Μέρες στο Καταφύγιο...

Υπάρχουν μερικά μέρη στα οποία αισθάνομαι σαν σε καταφύγιο θηραμάτων. Εννοείται από την πλευρά του θηράματος. Είναι μέρη που δεν με κυνηγά κανείς και είμαι σίγουρα προστατευμένος από την ανθρώπινη βλακεία.

Το ένα από αυτά τα καταφύγια είναι το σπίτι του Παναγιώτη και της Μαρίας στο Δυτικό. Με την Ζωή και την Υρώ, τον υγροποιητή και τις κουβέντες για την Λογοτεχνία.

Το άλλο είναι το σπίτι της Ντίνας στον Γαλατά, από όπου μόλις επέστρεψα μετά από ένα εξαιρετικά θεραπευτικό τετραήμερο που είχε και σε "καμέο" εμφάνιση τον Νικόλα.

Και τα δυο καταφύγια θηραμάτων περιέργως σχετίζονται με το "Έξι δισεκατομμύρια τρόποι ζωής". Στο πρώτο φιλοξενήθηκα με αφορμή την πρώτη παρουσίαση του βιβλίου στα Γιαννιτσά, στο δεύτερο πέρσι το καλοκαίρι "κόπηκε και ράφτηκε" το τελικό κείμενο πριν πάει στο τυπογραφείο.

Ας είναι καλά οι άνθρωποι που διατηρούν, σίγουρα με προσωπικό τους κόστος, τα καταφύγια θηραμάτων που γνωρίζω. Γιατί έχω βαρεθεί να με πυροβολάνε με γεμιστήρες καθαρής βλακείας διάφοροι στην δήθεν νορμάλ καθημερινότητά μου...


Στην άλλη όχθη τώρα, αυτήν της σοβαρότητας, η φωτογραφία που βλέπεις είναι από την Σχολική Βιβλιοθήκη Γαλατά. Έχει 6.000 τίτλους χρηστικούς και ενδιαφέροντες, δύο απόλυτα λειτουργικούς υπολογιστές με σύνδεση ίντερνετ, μια θέση εργασίας με άλλον έναν υπολογιστή και σκάνερ για παραγωγή μαθητικών εργασιών, φωτοτυπικό, τηλεόραση, βίντεο και dvd player με ανάλογο οπτικό εκπαιδευτικό υλικό, μεγάλα παράθυρα και απαλή μουσική. Όσο για το Ελληνικό Κράτος θεωρεί πως εκτός από τα λεφτά που έβαλε όταν την άνοιξε πριν από δέκα χρόνια (και τα πήρε βέβαια από την Ευρωπαϊκή Ένωση) έκτοτε δεν υπάρχει κανένας λόγος να την χρηματοδοτήσει ξανά, ούτε να ενδιαφερθεί για την τύχη της.

Eίναι πολλά τα λεφτά, μην το κάνουμε θέμα...

Εντυπώσεις και Εκτυπώσεις από τα Γιαννιτσά (Μέρος Πρώτον)

Ένα καθόλου σοβαρό ρεπορτάζ εδώ.

Στα Γιαννιτσά, στα Γιαννιτσά...

... μέχρι την Κυριακή με ταυτόχρονη έφοδο του Χειμώνα. Πλήρες ρεπορτάζ από Δευτέρα. Μέχρι τότε Καλό Σαββατοκύριακο...

Λίγα Ακόμα για την Χώρα του Σαρκοζί

Μαμά, αλλάζω! Θυμάσαι πως σου έσπαγα τα νεύρα για να φάω το κουνουπίδι; Τώρα το τρώω και μ' αρέσει κιόλας. Αντιθέτως δεν μ' αρέσει πια ο υπόγειος κόσμος του Μετρό. Στο πρώτο μου ταξίδι στην Γαλλία, αρκετά χρόνια πίσω, τον είχα κυριολεκτικά λατρέψει, γέμιζε το κεφάλι μου με ανταποκρίσεις γραμμών, σταθμούς που περίμενα να εμφανισθούν, και πιθανές ιστορίες ανθρώπων... Τώρα με πνίγει, με ρίχνει, με καταπιέζει, θέλω να φύγω αμέσως από το μπουντρούμι και να βγω να περπατήσω στους δρόμους.

Δεν γαμιέται, μάλλον μεγαλώνω, κι αυτό δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσει. Ή μάλλον υπάρχει, κάποτε θα σταματήσει από μόνο του, αλλά αυτή είναι μια βεβαιότητα που δεν είναι καθόλου ενθαρρυντική.

Μεγάλε το χάνεις πάλι! Για τα ποδήλατα ξεκίνησες να γράψεις...

Ω ναι, τα ποδήλατα. Τον τελευταίο χρόνο το Παρίσι έχει γεμίσει ποδήλατα. Υπάρχει ένα σύστημα "παίρνω ποδήλατο από έναν ειδικό χώρο στάθμευσης, κάνω την διαδρομή μου και το αφήνω πάλι σε άλλον ειδικό χώρο στάθμευσης". Η χρέωση ποικίλλει και είναι κλιμακωτή, για να πριμοδοτείται η σύντομη χρήση για λόγους μετακίνησης κι όχι η χαβαλεδιάρικη ενασχόληση με την ποδηλασία.


Το αποτέλεσμα είναι πως τα ποδήλατα είναι παντού. Και όχι μόνο τα pay per ride, αλλά και τα "ιδιωτικά" που έχουν σηκώσει κεφάλι. Μακάρι να εκτοπίσουν σιγά-σιγά τα αυτοκίνητα.

Και μακάρι να βλέπαμε το ίδιο και στην Αθήνα. Δεν είναι δύσκολο άλλωστε. Αρκεί να το αποφασίσουν οι δημοτικοί μας άρχοντες και να στείλουν μια ομάδα να "αντιγράψει" στην ψύχρα το κόλπο. Και να μην το προσαρμόσουν μετά στην περίφημη Ελληνική Εκπτωτική Πραγματικότητα...

Περισσότερα: Ελληνικά, Γαλλικά και δήθεν Αγγλικά

Ερωτήματα από την Χώρα του Σαρκοζί

Αν το Παρίσι είναι ο Ορισμός της Πόλης - τουλάχιστον αν πιστέψουμε τον ιδιωματισμό της Αγγλικής γλώσσας Είναι το Παρίσι, Πόλη; που χρησιμοποιείται για να δηλώσει το αυτονόητο - περπατώντας τις προηγούμενες μέρες μέσα του, αρκετές φορές έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται το ίδιο πράγμα. Πότε αρχίζει άραγε κανείς να μην το βλέπει, πότε κάτι τόσο όμορφο αρχίζει να "γκριζάρει", να "φλουτάρει", να γίνεται ένας αδιάφορος ή ακόμα και εχθρικός τόπος για την προσωπική σου επιβίωση;


Όταν αρχίζεις να το συνηθίζεις και να το θεωρείς δεδομένο;
Όταν κρυώνεις τόσο πολύ που δεν μπορείς να σταματήσεις το τρέμουλο του κορμιού σου;
Όταν συναντάς τους άντρες των ειδικών δυνάμεων την νύχτα;
Όταν φοβάσαι τους ξένους και κλείνεσαι στα λίγα τετραγωνικά του διαμερίσματός σου;
Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με το σηκωμένο φρύδι των Γάλλων και το χάσμα της κατανόησης της γλώσσας;
Όταν δουλεύεις συνέχεια και δεν σου φτάνουν τα λεφτά να ζήσεις;
Όταν γίνεσαι μέλος μιας ομάδας με "εθνικά" ή "θρησκευτικά" χαρακτηριστικά κι αρχίζεις να κοιτάς συνεχώς πίσω απ' την πλάτη σου για πιθανές απειλές;
Όταν γερνάς κι αρχίζεις να φοβάσαι τα πάντα;

Δεν έχω φυσικά απάντηση, ακόμη κάνω μόνο υποθέσεις. Και σίγουρα, όλα αυτά δεν αφορούν μόνο το Παρίσι, αλλά την κάθε Πόλη.

Δεν νομίζω όμως πως έχει να κάνει με το δέντρο και το δάσος. Όλο το περιβάλλον μερικές φορές βουλιάζει, εξαφανίζεται.

Απλώς είναι πολύ εύκολο να διακρίνεις στο Παρίσι τους τουρίστες. Κοιτάζουν γύρω τους με μάτια που έχουν έναν αέρα παιδικό...

Στιγμιότυπα από την Χώρα του Σαρκοζί

Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2007. Μεσημεράκι. Με τις βαλίτσες και δυο χειραποσκεύες στα χέρια βρισκόμαστε μπροστά στην είσοδο του Μετρό στο Σαιν Μισελ. Φυσικά δεν έχουμε κλείσει ξενοδοχείο. Από την σκάλα του σταθμού αρχίζουν να ανεβαίνουν 40-50 άτομα νεαρής ηλικίας, αγόρια και κορίτσια, με επιδερμίδα που κυμαίνεται από το κεντροευρωπαϊκό λευκό έως το κεντροαφρικανικό μαύρο. Φωνάζουν μάλλον χιουμοριστικά υβριστικά, παρά πολιτικά, συνθήματα κατά του "Σαρκό". Αν και είναι άχρηστο, αφού οι κάμερες ελέγχου στο Παρίσι βρίσκονται παντού, δεν σηκώνω την μηχανή για να τους φωτογραφίσω. Οι νεαροί "ταραχοποιοι" μοιράζουν τις προκηρύξεις τους σε μεσήλικες Γάλλους και ανυποψίαστους τουρίστες κι έπειτα προχωρούν, χάνονται στο βάθος της λεωφόρου Σαιν Μισέλ.

Εμείς σαν γνήσιοι τουρίστες πηγαίνουμε σε ένα παρακείμενο σαντουιτσάδικο που έχει δωρεάν ασύρματο ίντερνετ και κοιτάμε τα ξενοδοχεία της τελευταίας στιγμής. Βρίσκουμε με 60 ευρώ ένα σχετικά μικρό δίκλινο με μπάνιο, σε ένα πολύ συμπαθητικό διάστερο ξενοδοχείο δίπλα στο Ζαρντέν Ντε Πλαντ...