Το Έθνος-Κράτος δεν είναι το Οχυρό σου, αλλά ο Σκελετός από Μπετόν που θα σε λιώσει πέφτοντας

Παρατηρώ τον τελευταίο καιρό την Οχύρωση που προσπαθούν να χτίσουν απέναντι στην επερχόμενη Εταιρειοκρατία αρκετοί -σκεπτόμενοι κατά τα άλλα- άνθρωποι μέσα από την ενδυνάμωση του Έθνους-Κράτους.

Αντιλαμβάνομαι φυσικά την ψυχολογική, αλλά και την ιστορική, αφετηρία από τις οποίες πηγάζει μια τέτοια αμυντική γραμμή. Μπορούμε αν θες να τις κουβεντιάσουμε και πιο αναλυτικά, αλλά επειδή θέλω να πάω στο ζουμί, τις αναφέρω μόνο επί τροχάδην. Και φυσικά απαιτώ να τις τσεκάρεις...

Ψυχολογικά είναι πολύ πιο εύκολο να αποδεχθείς ότι η Κυβέρνηση ή το Κοινοβούλιο -στα οποία ανέθεσες- θα μπλοκάρουν την ΤΤΙΡ, έστω και απρόθυμα, κάτω από την πίεση ενός κινήματος εναντίον της.

Ιστορικά έχεις εθιστεί στην πατριωτική ιδέα που είναι άμεσα συνδεδεμένη με το Έθνος-Κράτος. Ακόμα κι η Αριστερά την προμοτάρει συστηματικά και σαν απόδειξη επικαλούμαι τόσο την ΕΑΜική αφήγηση, όσο και την συνολική της στάση στο Ζήτημα της Κύπρου.

Δεν είναι παράλογο λοιπόν που δεν βγάζεις σπυράκια ακούγοντας τον Αλέξη Τσίπρα να λέει ότι δεν θα παραδώσει "τα κλειδιά της χώρας" την ώρα που την έχει ήδη ξεπουλήσει ολόκληρη, άρα δεν έχει πια ούτε πόμολα στις πόρτες. Παράλογο είναι να νομίζεις ότι το Έθνος-Κράτος θα μπορούσε να γίνει ένα Οχυρό απέναντι στην Εταιρειοκρατία την ώρα που ο αντίπαλός σου έχει αλλάξει πίστα.

Μέσα στο επόμενο διάστημα έρχονται να σε βρουν στο κεφάλι πάνω από ενενήντα "ρυθμιστικές" συμφωνίες που δεν αφορούν πια διακρατικές σχέσεις ή "εθελούσιες" ενώσεις κρατών, αλλά ένα εντελώς καινούριο οικονομικό και νομικό πλαίσιο που τις καθιστά σχεδόν "πλανητικές".

Και για να χρησιμοποιήσω το παράδειγμα του Δημήτρη Δασκαρόλη έρχονται σαν μπίλιες σε φλιπεράκι. Θα αποκρούσεις μία, δύο, τρεις, τέσσερις; Άντε πέντε... Μετά θα αρχίσεις να τις τρως πριν καν προλάβεις να τις δεις να περνάνε από τη ρακέτα.

Το κυβερνητικό επιχείρημα "η Ευρώπη γίνεται αντιδημοκρατική κι εμείς θα αντισταθούμε" είναι απλώς το καπνογόνο που ανάβει στην κερκίδα για να σε εμποδίσει να μετράς τα γκολ που δέχεσαι καθημερινά. Ολόκληρος ο πλανήτης ξεφεύγει από την "ιδεοληψία" ακόμα και μιας δομικά παραχαραγμένης δημοκρατίας και στην πραγματικότητα η πολιτική ελίτ -σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο- προσπαθεί απεγνωσμένα να πάρει την τελευταία της μίζα πριν την πλήρη και οριστική της αποχώρηση από την Ιστορία.

Η Εταιρειοκρατία δεν ζητά "κι άλλες διευκολύνσεις", έρχεται για να τα σαρώσει όλα. Χωρίς πολιτικούς-βιτρίνες. Το μόνο που "αγοράζει" πια από την πολιτική ελίτ είναι την οριστική επικύρωση ότι όλα θα της ανήκουν. Φυσικοί πόροι, Παραγωγικά Μέσα και Πολίτες Περιορισμένης Ευθύνης, αλλά Απεριόριστης Εκμεταλλευτικής Δυνατότητας.

Το να μαντρώνεσαι για την άμυνα σου στο Οχυρό του Κράτους, μπορεί να έχει δύο μόνο αποτελέσματα. Το πρώτο είναι να ξυπνήσεις ένα πρωί -πέφτοντας για τελευταία φορά από τα σύννεφα- στο Σκλαβοπάζαρο και να συνεχίσεις να ζεις σαν δούλος. Το δεύτερο είναι να μείνεις μέσα στο Οχυρό και να πεθάνεις ηρωικά -υπερασπίζοντας το Έθνος-Κράτος- για να μπορέσει το Πολιτικό Προσωπικό σου να το σκάσει ανενόχλητο.

Υπάρχει άλλος δρόμος; Κατά τη γνώμη μου υπάρχει, αλλά απαιτεί μια πολύ σημαντική αλλαγή στον τρόπο που σκέφτεσαι και δραστηριοποιείσαι. Είναι ο δρόμος της Πολυκοινοτικότητας που προάγει καθημερινά την Αυτάρκεια και την Αυτονομία σου. Θα προσπαθήσω να τον σκιαγραφήσω, αφού ακόμα δεν είναι κι ο πιο περπατημένος...

Θα πρέπει να ανακτήσεις τον έλεγχο της Αυτάρκειάς σου, στους τομείς της Τροφής, της Ενέργειας και της Επικοινωνίας σου σε ευθεία και οριζόντια σχέση αλληλεγγύης με τους άλλους ανθρώπους.

Θα πρέπει να συνδέσεις την κάλυψη των αναγκών σου με το έργο που παράγεις σε μια πλειάδα κοινοτήτων διαφορετικού μεγέθους και πολλαπλών αντικειμένων, αφού δεν είσαι άνθρωπος μιας χρήσης ούτε ενός μόνο ταλέντου.

Θα πρέπει να απεξαρτηθείς από το χρήμα σε οποιαδήποτε μορφή και να σταματήσεις να τροφοδοτείς το Κράτος και τις Εταιρείες με πόρους που "χρηματοποιούν" από την ύπαρξή σου.

Θα πρέπει, τέλος, να συναποφασίσεις με την κάθε κοινότητα στην οποία συμμετέχεις τι ακριβώς ορίζει ως άμυνά της απέναντι στην επερχόμενη επίθεση πριν αυτή προκύψει ώστε να γνωρίζετε ποια μέσα θα ενεργοποιήσετε όταν θα ξεκινήσει.

Και φυσικά, δεν ξέρω να σου πω αν θα κερδίσεις...

UPDATE: To ηχητικό από την εκδήλωση για τις ΤPP & TTIP που έγινε στο Μικρόπολις την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2015

Μουνόπανα και Γιάλτα

Δεν έχω ξαναμεταφέρει κάτι που έγραψα στο f/b εδώ, ενώ το αντίθετο το κάνω συνεχώς. Ας είναι μια πρωτιά κι αυτή, αυτό το κείμενο θέλω να υπάρχει, ακόμα κι αν "αυτοκτονήσω" το προφίλ μου στο f/b.

Δύο επισημάνσεις σε μια δύσκολη μέρα που έκλεισε πριν από λίγο:

Α) Με όλο τον σεβασμό που οφείλω στην έμμηνο ρύση, οι άνθρωποι και των δύο φύλων που αναμφισβήτητα κατάντησαν σήμερα μουνόπανα κακοποιώντας τον Μανώλη Γλέζο, ας ξαναπάνε να διαβάσουν Χρόνη Μίσιο για να θυμηθούν τι θα πει Αγωνιστής Αριστερός σε επίπεδο ανθρωπιάς -και ειδικά το τμήμα με την "διαχείριση τροτσκιστών" στην εξορία.

Β) Όταν παλιά στριμώχναμε κάποιον "Υπερορθόδοξο Κνίτη" -σαν να λέμε Κομματόσκυλο- για τη Βάρκιζα και τη στάση του Κόμματος είχε πάντα μια ύστατη άμυνα να καταφύγει, ακόμα κι αν την απέφευγε όπως ο διάολος το λιβάνι. Με την οποία, συμφωνούσες ή διαφωνούσες, δεν γινόταν να μην του αναγνωρίσεις το επιχείρημα. Η ύστατη άμυνα ήταν μια λέξη μόνο, ΓΙΑΛΤΑ. Εσείς ρε αγόρια και κορίτσια του ΣΥΡΙΖΑ μπορείτε να μας πείτε από ποια δική σας Γιάλτα προέκυψε σε όλους και όλες μας η Νέα Βάρκιζα που υπερασπίζεστε;

Όπως και να χει όμως...

Λίγα Λόγια για τη Νίκη του Νίκου Ρωμανού

Γράφω αυτές τις γραμμές γυρίζοντας από το Σύνταγμα και πριν πέσω για ύπνο. Θα κοιμηθώ τουλάχιστον ένα δωδεκάωρο σερί, μην κάνετε τον κόπο να πάρετε τηλέφωνο, θα το έχω κλειστό. Πριν όμως γίνει αυτό, θέλω να γράψω δυο λόγια.



Ο Νίκος Ρωμανός έσπασε πολλούς τοίχους από μπετόν χτυπώντας τους με το κεφάλι του. Ίσως, με το ξεροκέφαλό του... Αυθαίρετα το λέω αυτό, γιατί μέχρι σήμερα δεν τον έχω συναντήσει. Ελπίζω να τον συναντήσω στο μέλλον, αφού το μόνο βέβαιο είναι πως θα εξακολουθήσει να αλληλεπιδρά με αυτήν την πραγματικότητα που μοιραζόμαστε.

Το έχω ξαναγράψει στο παρελθόν. Δεν τρέφω καμιά νοσηρή "συμπάθεια" για την γενιά του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Νιώθω γι αυτήν -ή για να το διατυπώσω με απόλυτη ακρίβεια για εκείνο το κομμάτι της που βγήκε, έμεινε, έζησε και δημιούργησε στο δρόμο τις μέρες της Εξέγερσης του Δεκέμβρη- απεριόριστο σεβασμό. Και ίσως -ξαναβλεποντας το θέμα σήμερα εκ των υστέρων- η απόλυτη άρνηση που είχα τις τελευταίες μέρες να αποδεχθώ ότι μπορεί να υπάρξει ένας κόσμος που θα εμπεριέχει τον Αντώνη Σαμαρά, τον Βαγγέλη Βενιζέλο, το Χαράλαμπο Αθανασίου και το συρφετό των Δικαστών, των ανθρωποφυλάκων και των μπάτσων, αλλά όχι τον Νίκο Ρωμανό και τους συντρόφους του να πηγάζει από αυτόν το σεβασμό.

Η νίκη του Νίκου Ρωμανού στα δικά μου τα μάτια είναι η Νίκη του Ανθρώπου απέναντι στο Μηχανισμό. Ο Νίκος Ρωμανός βάζει από την αρχή του αγώνα του ένα αδυσώπητα αυστηρό και εξαιρετικά σαφές πολιτικό πλαίσιο. Πράγμα που καθιστά την απεργία πείνας του σχεδόν καταδικασμένη από την αρχή, τόσο όσο κι ένα κοπάνημα του κεφαλιού στον μπετονένιο τοίχο του κελιού του.

Όπως το έχω καταγράψει στις σημειώσεις μου, ο πρώτος τοίχος που σπάει με το ξερόκέφαλό του -συγνώμη αν και πάλι χρησιμοποιώ με αυθαιρεσία τον χαρακτηρισμό- είναι ο τοίχος της επιλεκτικής αλληλεγγύης μόνο από τους αναρχικούς συντρόφους του. Χωρίς ποτέ να πάψει ο συγκεκριμένος χώρος να έχει την πιο σημαντική συμβολή σε αυτήν, από πολύ νωρίς υψώνουν τις φωνές τους σε στήριξή του άνθρωποι από ένα πολύ ευρύτερο φάσμα. Παρά το ότι γνωρίζουν πολύ καλά ότι τους έχει στείλει "προκαταβολικά στα τσακίδια" και αποκλειστικά γιατί διεκδικούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζονται όπως κι εκείνος. Οι -από την προσωπική μου καταγραφή ελάχιστες- κινήσεις "πολιτικαντισμού" και "σπέκουλας" ήταν αναμενόμενες, αλλά τελικά κατέγραψαν μόνο τη μικρότητα εκείνων που τις έκαναν, χωρίς να αναιρέσουν ή να στρέψουν αλλού το κύμα αλληλεγγύης. Προσωπικό μου συμπέρασμα είναι πως ακόμη και πολιτικά πρόσωπα έδρασαν -ίσως για πρώτη φορά στη ζωή τους- από ηθικά κίνητρα. Κι αυτό νομίζω ότι είναι ελπιδοφόρο.

Ο δεύτερος τοίχος που διαλύεται από τις κουτουλιές του Ρωμανού είναι το Τείχος της Σιωπής των Μήντια. Ίσως εδώ να τον βοηθάνε και κάποιες συγκεκριμένες ιστορικές παράμετροι -όπως η ραγισμένη μηντιακή τοιχοποιία που επιτρέπει την ύπαρξη του Δρομογράφου και της ΕΦΕ, την άνθιση των οριζόντιων αντιπληροφοριακών ιστότοπων και των αυτοδιαχειριζόμενων εντύπων ή την ιδιομορφία της ΕΡΤόπεν, αλλά αυτό είναι ένα θέμα που καλείται να το διερευνήσει διεξοδικά ο Ιστορικός του μέλλοντος.

Ο τρίτος -και κατά τη γνώμη μου ο πιο σημαντικός- τοίχος που σπάει με το κεφάλι του ο Ρωμανός είναι αυτός της απέραντης ελληνικής υποκρισίας. Των "θεσμικών επαγγελματιών" Πιλάτων. Των Δικαστών που οχυρώνονται πίσω από το "γράμμα του νόμου". Των Υπουργών που δεν μπορούν να "υπερβούν την Διάκριση των Εξουσιών". Των Πρωθυπουργών που συμβουλεύουν "σαν γονείς" άλλους γονείς να πείσουν "το παιδί να σταματήσει". Των Αρχιεπισκόπων και Προέδρων της Δημοκρατίας που σφυράνε αδιάφορα μέχρι -μετά- την τελευταία στιγμή. Των Διανοούμενων που "βγάζουν το σκασμό" σαν να μην υπάρχει καν θέμα. Των Φιλελέδων που ρητορεύουν περί αόριστων "νομιμοτήτων" ενώ ταυτόχρονα δήθεν αποδομούν "ψυχολογικά" το Νίκο αφήνοντας πάντα αιχμές -τις ίδιες- για την οικογένειά του. Των φασιστών που ξερνάνε χολή στα κοινωνικά δίκτυα "για το δολοφόνο Ρωμανό με το καλάσνικωφ" και στους τοίχους τους έχουν έτοιμα ελληναράδικα σλόγκαν παρμένα από άλλους τοίχους, "χαρούμενες οικογενειακές στιγμές" σε φωτογραφίες και -πάντα- κάτι τσιτάτα του Γεώργιου Παπαδόπουλου. Των "ελληνίδων" νοικοκυρών που ανάμεσα στα μπουκέτα με τριαντάφυλλα και το στολισμένο Χριστουγεννιάτικό δέντρο του σπιτιού βάζουν και συνταγές για μελομακάρονα, την ώρα που σε ξένους τοίχους "τρέμουν για την ασφάλεια των παιδιών τους από τον ληστή Ρωμανό", προσθέτοντας "να ψοφήσει". Όλων εκείνων των ατόμων -γιατί πρόσωπα δεν τους/τις λες- που "κάνουν τη δουλίτσα τους" και πάνε μέχρι εκεί που τους επιτρέπει η αλυσίδα τους χωρίς κανένα πρόβλημα.

Ο τέταρτος και τελευταίος τοίχος που έσπασε σήμερα το μεσημέρι ο Νίκος Ρωμανός κι όχι πια με το κεφάλι του, αλλά με το μυαλό και την ψυχή του -μια ακόμα αυθαίρετη εκτίμηση κάνω εδώ- είναι εκείνος της προσωπικής έπαρσης. Θα μπορούσε να επιμείνει στη σκληρή του στάση και να φύγει στα εικοσιένα του χρόνια έχοντας ήδη κάνει για την κοινωνία μας περισσότερα από όσα -και έχω πλήρη επίγνωση του τι γράφω τώρα- έχουν κάνει μυριάδες έμμισθοι Πατέρες & Μητέρες του Έθνους εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Επέλεξε να μείνει. Αυτό -το έχω γαμήσει στις αυθαίρετες εκτιμήσεις τώρα- σημαίνει ότι νιώθει πως το νταλαβέρι του με την κοινωνία και τη ζωή δεν έχει τελειώσει. Κι οι άνθρωποι που βρέθηκαν όλες αυτές τις μέρες σε κάθε πολύμορφη δράση αλληλεγγύης δείχνουν να πιστεύουν το ίδιο. Ευτυχώς πριν το τέλος συμφωνήσαμε σε αυτό. Χωρίς πολλές κουβέντες κι αναλύσεις.

Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί -κι αυτή είναι η τελευταία αυθαίρετή μου εκτίμηση για σήμερα- αν ο Νίκος δεν είχε τον διπλό ψυχικό δεσμό που τον ενώνει με τους συντρόφους του και τους ανθρώπους που κινήθηκαν για να του δείξουν την αλληλεγγύη τους. Αρχίζοντας από τον "στενό του κύκλο" τους συναπεργούς πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη, Ανδρέα Μπουρζούκο και Δημήτρη Πολίτη, που δίδαξαν επίσης υψηλή αξιοπρέπεια και κορυφαία αλληλεγγύη, και καταλήγοντας στα μουρλόπαιδα της Καβάλας, που περπάτησαν στα εξήντα μέτρα για να ρίξουν το πανό στις Καμάρες, ένα πράγμα νομίζω ότι είναι πια ξεκάθαρο:

Η λέξη αναρχικός στην ελληνική γλώσσα έχει ανανοηματοδοτηθεί. Και εάν πάντοτε ήταν συνώνυμη της αλληλεγγύης, τώρα επιτέλους περιέχει και γενναίες δόσεις αγάπης...

Δεν υπάρχει ηθικά ουδέτερο έδαφος για σένα πια...

Είναι φανερό ότι η διαδικτυακή μου παρουσία τον τελευταίο καιρό γίνεται πιο πολύ από το ρουφιανομάγαζο (facebook) και άλλα blogs παρά από το TALES.

Υπάρχει όμως ένα πρώτο "απόσταγμα" από αυτό το δίμηνο που τραβιέμαι στην ΕΡΤ που μόνο εδώ δικαιούμαι να το μοιραστώ μαζί σου και θα στο παραθέσω όσο πιο τηλεγραφικά μπορώ.



ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΗΘΙΚΑ ΟΥΔΕΤΕΡΟ ΕΔΑΦΟΣ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΙΑ.

Και θες δε θες ήρθε πια η ώρα να διαλέξεις τι θα γίνεις πριν πεθάνεις.

Δυο επιλογές υπάρχουν: Μπάτσος ή αυτοδιαχειριζόμενος.

Γιατί, τουλάχιστον όπως τα βλέπω εγώ τα πράγματα, αυτό που μέχρι σήμερα ονομάζαμε κράτος δεν έχει θέση παρά μόνο για μπάτσους.

Κλασσικούς μπάτσους, ειδικούς μπάτσους και λοιπούς μπάτσους.

Οι κλασσικοί ξέρεις ποιοι είναι, οι ειδικοί είναι οι κατασταλτικοί, ας δούμε λοιπόν τους λοιπούς.

Οι λοιποί είναι αυτοί που μέχρι σήμερα ήταν στο λεγόμενο "ηθικά ουδέτερο έδαφος" ή ακόμα και αυτοί που έπαιρναν από την κοινωνία ένα θετικό πρόσημο στην λειτουργία τους στο δημόσιο χώρο. Κάποιοι γιατροί του ΕΣΥ, κάποιοι καθηγητές στα Δημόσια Σχολεία, κάποιοι παραγωγοί που γούσταρες να ακούς στην ΕΡΑ.

Για όλους αυτούς το κράτος δεν έχει πια χώρο, ούτε πόρους να διαθέσει. Ο γιατρός που θα μείνει στο "νέο" δημόσιο νοσοκομείο του Άδωνη θα είναι μπάτσος της υγείας, αφού θα πρέπει να έχει προαποδεχθεί ότι δεν θα φροντίζει πια τους αποκλεισμένους από το σύστημα. Οι καθηγητές θα είναι μπάτσοι της εκπαίδευσης αφού επίσης θα πρέπει να έχουν προαποδεχθεί ότι δεν έχουν κανένα λόγο στο αν οι μαθητές τους πεινάνε, ξεπαγιάζουνε ή πρέπει να πηγαίνουν σε σχολεία που βρίσκονται σε απαγορευτική απόσταση από τα σπίτια τους.

Ο "πιλότος" για όλα αυτά, λέγεται ΔΤ. Και όποιος βρεθεί να εμφανίζεται και να λειτουργεί εκεί μέσα, για την δική μου συνείδηση τουλάχιστον, αυτόματα είναι μπάτσος. Μπάτσος της σκέψης και πρέπει πολιτικά και ηθικά να αντιμετωπίζεται ως τέτοιος.

Τι υπάρχει στον αντίποδα; Ποιο έδαφος είναι αυτό που σου απομένει; Προφανώς το έδαφος που άνοιξαν οι καταλήψεις, οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι, οι εργασιακές κολεκτίβες, τα κοινωνικά ιατρεία και παντοπωλεία, το αυτοδιαχειριζόμενο ωδείο και τόσα άλλα. Το έδαφος που πατάει και κρατάει με πάθος η ΒΙΟΜΕ, το έδαφος που ακόμα προσπαθεί να βρει η λειτουργική κατάληψη της ΕΡΤ.

Με δυο λέξεις, η αυτοδιαχείριση και η αυτοδιεύθυνση.

Αυτό το έδαφος χρειάζεται και το δικό σου σκάψιμο. Στο άλλο έδαφος, σε εκείνο του κράτους που έχει μόνο μπάτσους ή μπάτσους μεταμφιεσμένους σε κάτι άλλο, πρέπει να κόψεις το νερό. Δηλαδή την τροφοδοσία που του προσφέρεις σε πόρους επιβίωσης μέσα από την εργασία σου, αλλά και ολόκληρη την ζωή σου.

Κάθε υλικός ή πνευματικός πόρος, κάθε ώρα δράσης και εργασίας που προσφέρεις στο έδαφος της αυτοδιαχειρίσης και της αυτοδιεύθυνσης χτίζει έναν καινούριο κόσμο. Κάθε πόρος που αφήνεις να σου κλέψει το κράτος, γεννάει ακόμη έναν μπάτσο. Ακόμα χειρότερα, μερικές φορές, σε κάνει έναν από αυτούς...

Δήλωση Προθέσεων

Τρέφω απεριόριστη εκτίμηση για την γενιά του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Χωρίς κανένα "αλλά", χωρίς κανένα "μα" και χωρίς αυτοαναιρούμενες περικοκλάδες.

Γιατί ίσως να είναι η πρώτη γενιά σε αυτή την χώρα που δεν είναι κομπλεξική απέναντι στους ξένους του "ανεπτυγμένου κόσμου", ούτε ρατσιστική απέναντι στους ξένους του "τρίτου κόσμου".

Και επίσης γιατί είναι ίσως η πρώτη γενιά αυτής της χώρας που όταν την έβαλε στην γωνία, με πολλούς και διάφορους τρόπους, η δική μου γαμημένη γενιά ή βρήκε τρόπο να ξεγλιστρήσει από κει ή έβγαλε νύχια.

Συμφωνώ με όλες της τις επιλογές; Όχι.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα την αφήσω εύκολη λεία της ανάλυσης του κώλου, της επικοινωνιακής αρχιδιάς και της συνειδητής λασπουριάς.

Όποιος έχει απωθημένα με την γενιά του Γρηγορόπουλου ας κοιτάξει πρώτα τι σκατά της φόρτωσε. Κι αφού τα καθαρίσει πρώτα καλά-καλά από μέσα κι από γύρω του, ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ, ας μιλήσει για τα δικά της θέματα.

Αυτή είναι μια δήλωση προθέσεων και ως τέτοια έχει ή καμία ή τεράστια σημασία. Μόνο η ζωή θα δείξει...

Στον τοίχο...

Τις φωτογραφίες τράβηξε η Μ.Μ.

Μιλάνε από μόνα τους;

Ή μήπως πρέπει να σου τα εξηγήσουν;

Το Twitter της Ημέρας!

Activism Tips
Always remember that intellectuals are paid to make their language as obscure and distant from the people as possible.