Το ξαναξεκαθαρίζω (το έκανα και πέρσι, αλλά δεν βλάπτει η επανάληψη).
ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΟΥΦΟ, ΜΑΝΤΑΜ! ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΓΡΑΦΩ!
Στην μεγάλη δήθεν συζήτηση για το Ασφαλιστικό, ο καθένας λέει και την παπαριά του. Θα συνεισφέρω λοιπόν κι εγώ, το ίδιο ανεύθυνα όπως όλοι, την δική μου.
Στο δικό μου το κεφάλι, όποιος καριόλης ασκεί βία σε οποιοδήποτε πρόσωπο δεν έχει την φυσική ή την ηθική δυνατότητα να του ανταποδώσει τα ίσα, βρίσκεται στην κατώτατη βαθμίδα της ζωής. Ακόμα και μια αμοιβάδα είναι ανώτερη στην εκτίμησή μου.
... αυτός γράφει κάτι που πιστεύω πως πρέπει να διαβάσεις αμέσως. Σ΄αυτές τις περιπτώσεις εκτός από το μόνιμο λινκ που του έχω, βάζω και ένα ειδικό.
H Alice Verissi είναι μια νεαρή πανέμορφη αστή, αν κρίνει κανείς από την φωτογραφία της. Αντί όμως να ακολουθήσει τον δρόμο της απώλειας που χάραξε η Paris Hilton με τα ανόητα πορνό και την οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, έστρεψε την αστική της βαρεμάρα σε έναν πιο χαβαλεδιάρικο σκοπό.
Υπάρχουν αρκετοί λόγοι που κατατάσσουν ένα βιβλίο στο label Ιερά Βιβλία του TALES OF A CRAZY WORLD. Ο πιο σημαντικός είναι να το έχω διαβάσει και να μου άρεσε. Αυτό όμως σημαίνει πρώτα-πρώτα να έχω διασταυρωθεί μαζί του. Είμαι λοιπόν σίγουρος πως "στον έξω από τον δικό μου μικρόκοσμο" κυκλοφορούν κι άλλα βιβλία που θα άξιζαν αυτόν τον τίτλο, αλλά απλώς τυχαίνει να μην έχω συναντηθεί μαζί τους.
Πέρασαν δεκαπέντε μέρες κιόλας από την προηγούμενη εκδήλωση κι έτσι σήμερα η ΑΛΕΦ εκδηλώνεται και πάλι. Στις 7:30 μμ στο Καφέ Φαεινόν (γωνία Μαυρομιχάλη και Καλλιδρομίου) θα διαβαστεί το διήγημα του Γιάννη Λιανάκη (δίπλα σε άθλια φωτογραφία) που στην ανακοίνωση της Λέσχης φέρει τον τίτλο "Η Προδοσία". Και πραγματικά αυτός ήταν ο τίτλος με τον οποίο παρουσιάστηκε στο 9ο Λογοτεχνικό Εργαστήριο της ΑΛΕΦ το συγκεκριμένο διήγημα (και άκουσε τα μύρια όσα ο συγγραφέας του, όπως συμβαίνει με όλους τους συγγραφείς σε κάθε Λογοτεχνικό Εργαστήριο, αλλά κανείς δεν τα εγκαταλείπει). Πλην όμως στο αναθεωρημένο κείμενο που έστειλε ο Γιάννης μετά το ξαναγράψιμο ο τίτλος είναι άλλος, το διήγημα πια ονομάζεται "Σ' Ένα Νησί".
Πηγαίνω κάθε πρωί της 17ης Νοεμβρίου μια λαμπάδα ψηλή σαν το μπόι μου και δυο πρόσφορα φτιαγμένα από φούρνο με ξύλα και τα αφήνω στην καγκελόπορτα. Πρωί-πρωί, για να μην με πάρει και κανένα μάτι, από το 1981 και δώθε. Δεν είμαι κανας αχάριστος, ό,τι έγινα στην ζωή μου το χρωστάω στο Πολυτεχνείο. Και το ξεπληρώνω κάθε χρόνο...
Ω ναι, τα ποδήλατα. Τον τελευταίο χρόνο το Παρίσι έχει γεμίσει ποδήλατα. Υπάρχει ένα σύστημα "παίρνω ποδήλατο από έναν ειδικό χώρο στάθμευσης, κάνω την διαδρομή μου και το αφήνω πάλι σε άλλον ειδικό χώρο στάθμευσης". Η χρέωση ποικίλλει και είναι κλιμακωτή, για να πριμοδοτείται η σύντομη χρήση για λόγους μετακίνησης κι όχι η χαβαλεδιάρικη ενασχόληση με την ποδηλασία.

Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2007. Μεσημεράκι. Με τις βαλίτσες και δυο χειραποσκεύες στα χέρια βρισκόμαστε μπροστά στην είσοδο του Μετρό στο Σαιν Μισελ. Φυσικά δεν έχουμε κλείσει ξενοδοχείο. Από την σκάλα του σταθμού αρχίζουν να ανεβαίνουν 40-50 άτομα νεαρής ηλικίας, αγόρια και κορίτσια, με επιδερμίδα που κυμαίνεται από το κεντροευρωπαϊκό λευκό έως το κεντροαφρικανικό μαύρο. Φωνάζουν μάλλον χιουμοριστικά υβριστικά, παρά πολιτικά, συνθήματα κατά του "Σαρκό". Αν και είναι άχρηστο, αφού οι κάμερες ελέγχου στο Παρίσι βρίσκονται παντού, δεν σηκώνω την μηχανή για να τους φωτογραφίσω. Οι νεαροί "ταραχοποιοι" μοιράζουν τις προκηρύξεις τους σε μεσήλικες Γάλλους και ανυποψίαστους τουρίστες κι έπειτα προχωρούν, χάνονται στο βάθος της λεωφόρου Σαιν Μισέλ.
Όσο ακόμα είμαι ζεστός με τα ταξίδια, θα κάνω μια αστραπιαία βόλτα στην Αμερική. Αυτή την φορά χωρίς να χρειαστεί να μπω στο αεροπλάνο. Γιατί το Δεύτερο Βιβλίο (παύλα) Μαγικό Κουτί θα παρουσιαστεί στο καφέ του βιβλιοπωλείου Ιανός (Σταδίου 24) στις 6.00 το απόγευμα της Πέμπτης 8 Νοεμβρίου. Έχει τον τίτλο Α όπως Αμερική, Η Αφηγηματική Ιστορία Μιας Υπερδύναμης και περιέχει κείμενα αρκετών αξιόλογων ανθρώπων σε επιμέλεια του Δημήτρη Αποστόλου.
Επειδή θα λείπω από την εκδήλωση, κάνω ότι μπορώ για να την σπρώξω. Σε τι ενοχικό πολιτισμό ζούμε, δικέ μου...