Τα Τσογλανάκια Από Την Ανδόρα Με Φτιάξανε Πολύ Άσχημα

Ποτέ δεν θα πίστευα πως θα έγραφα αυτό το κομμάτι, ούτε πως θα ψήφιζα στην Eurovision! Ναι, τελικά όσο ζει κανείς πρέπει να τα περιμένει όλα.

Με έπηξε ο Κούλογλου χτες με το AIDS, γύρισα κανάλι κι άρχισα να χαζολογάω στον Ημιτελικό της Eurovision. Και κει που είχα καταβαρεθεί με τα φτερά και τα πούπουλα, τα άφωνα μουνιά με τα ημιδιαφανή σύνολα, τα κομμάτια που από την μέση και μετά άρχιζαν να "κρεμάνε" και το πανηγυράκι με τις χαζοχαρούμενες σημαίες να κυματίζουν, σκάσανε από το πουθενά τα τσογλάνια της Ανδόρας και τα αλλάξανε όλα μέσα σε τρία λεπτά.

Οι Anonymous είναι εμπειρία. Όχι μόνο γιατί είναι γκρουπ, όχι μόνο γιατί είναι ξεσηκωτικοί, όχι μόνο γιατί έχουν αφομοιώσει το πανκ και το αλτέρνατιβ και παράγουν το δικό τους έργο, αλλά και γιατί έδωσαν όλο το "εικονικό τους" μέρος σε νούμερα χρηματιστηρίου και δείκτες.

Τους συνιστώ ανεπιφύλακτα. Και όπως θα περίμενε κανείς, αποκλείστηκαν, η Ευρώπη δεν θα τους δει στον τελικό, αλλά το κομμάτι τους και οι ίδιοι δεν έχουν ορατή ημερομηνία λήξεως.

Οκέι γεροντολάγνοι,πίσω στις τρύπες σας! Γεννιούνται ακόμα τσογλάνια που αξίζουν τον κόσμο...

Απλώς Δεν Πιστεύω Στην Αντιπροσωπευτική Βία

Διάβασα σήμερα την προκήρυξη του Επαναστατικού Αγώνα στο Ποντίκι. Και άκουσα χθες το βράδι, τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο στο Δελτίο Ειδήσεων να απαντά σε ερώτηση δημοσιογράφου σχετικά με τον εξοπλισμό των αστυνομικών με πλαστικές σφαίρες ότι "θα μεταφέρουμε την εμπειρία άλλων κρατών με κριτήριο την αποτελεσματικότητα".

Και η προκήρυξη και η δήλωση Ρουσόπουλου βρίσκονται κατά την ταπεινή μου γνώμη (βλέπε καρεκλάκι της Μαφάλντα σε προηγούμενα κείμενα) σε εντελώς λανθασμένη κατεύθυνση. Στην κατεύθυνση της "εύκολης" λύσης.

Εξηγούμαι. Δεν τηρώ πολιτική "ίσων αποστάσεων", αλλά έχω κάνει τις επιλογές μου και προσπαθώ, όσο μου είναι δυνατόν, να τις τιμώ. Το ουσιαστικό μου πρόβλημα και με τις δύο απόψεις (προκήρυξη και δήλωση Ρουσόπουλου) είναι πως μιλούν "εξ ονόματός μου", "εξ ονόματος του λαού και της κοινωνίας". Και αν στην περίπτωση του Κυβερνητικού Εκπροσώπου, αυτό νομιμοποιείται από ένα αντιπροσωπευτικό μοντέλο διαχείρισης της εξουσίας, στην περίπτωση του Επαναστατικού Αγώνα αυτή η "εξουσιοδότηση" απουσιάζει πλήρως, τα μέλη της "αυτονομιμοποιούνται".

Είναι παράδοξο βέβαια το γεγονός πως επιμέρους συμφωνώ με ορισμένα σημεία της προκήρυξης, ενώ διαφωνώ κάθετα με την "μεταφορά εμπειρίας" και την "αποτελεσματικότητα" του νόμιμα εκλεγμένου αντιπροσώπου. Γιατί πιστεύω πως πρόκειται για απολύτως καταστροφική λύση.

Είμαι υποχρεωμένος να θυμίσω στους ανθρώπους που μας κυβερνάνε (γιατί όλο και περισσότερο φαίνεται να το ξεχνούν) πως ο λόγος που βρίσκονται εκεί είναι για να προστατεύουν πρώτιστα την ζωή. Την ζωή όλων, και κατά την γνώμη μου αυτό δεν αφορά μόνο τους πολίτες τους, αλλά και όλους όσους βρίσκονται μέσα στον γεωγραφικό χώρο "αρμοδιότητας" του κράτους (αλλιώς δεν δεχόμασταν ξένους στα νοσοκομεία μας, ούτε θα ψάχναμε να βρούμε τους νεκρούς Γάλλους μέσα στην καμπίνα του Sea Diamond). Το δικαίωμα στην ζωή λοιπόν δεν απαλλοτριώνεται ποτέ σε καθεστώς δημοκρατίας. Αυτή είναι άλλωστε και η δυσκολία της "πασιέντζας" και το χρέος των αντιπροσώπων μας. Να βρουν τον τρόπο να προστατεύσουν τις ζωές όλων, χωρίς να αφαιρέσουν ζωές στην διαδρομή. Αν δεν θέλουν να έχουν αυτήν την ευθύνη, ας μην την αναλάβουν, ας μην δεχθούν να μας αντιπροσωπεύσουν. Από την στιγμή όμως που το πράττουν, δεν δικαιούνται να αλλάζουν αυτόν τον κανόνα. Είναι θεμελιώδης.

Με βάση αυτήν την αρχή της προστασίας της ζωής, όλη η διαδικασία της τήρησης της τάξης και της ασφάλειας ισορροπεί σε μια πολύ λεπτή γραμμή. Και κάθε κλιμάκωση της βίας, από όπου κι αν προέρχεται, δυστυχώς λεπταίνει ακόμη περισσότερο αυτήν την ήδη λεπτή γραμμή. Αλλά δεν μπορεί, ούτε και πρέπει, να την εξαφανίσει.

Η αστυνομία είναι υποχρεωμένη να είναι υποεξοπλισμένη έναντι των αντιπάλων της, αλλά αριθμητικά υπέρτερη. Όσο κι αν αυτό ακούγεται παράλογο, αυτό επιτάσσει η κοινή λογική και η δημοκρατία. Ένας αδίστακτος εγκληματίας μπορεί να εξοπλίζεται με ημιαυτόματα ή αυτόματα όπλα, αφού αδιαφορεί για την ζωή των άλλων. Ένας αστυνομικός, αφού δεν αδιαφορεί για την ζωή των άλλων, είναι άχρηστο και αντιπαραγωγικό να κατέχει όπλα που ρίχνουν αδιακρίτως. Αντιθέτως πρέπει να φοράει το πιο εξελιγμένο αλεξίσφαιρο γιλέκο, για να προστατευθεί και να έχει όπλα και εκπαίδευση που να εξασφαλίζουν την σύλληψη και του πιο επικίνδυνου εγκληματία με την μικρότερη δυνατή έκθεση του αστυνομικού σε κίνδυνο και χωρίς βλάβη του εγκληματία. Ο μηχανισμός της αστυνομίας, η δυνατότητα συγκέντρωσης υψηλότερων αριθμητικά ομάδων διωκτών από τους διωκόμενους και η "εξυπνάδα" αυτού του μηχανισμού, πρέπει να αρκούν τόσο για την εξασφάλιση της προστασίας των ατόμων-αστυνομικών, όσο και για την καταπολέμηση του εγκλήματος.

Ναι, το παιχνίδι δεν είναι δίκαιο. Ούτε εύκολο. Και θα έπρεπε όλοι όσοι μετέχουν στην αστυνόμευση να το γνωρίζουν, ξεκάθαρα, και από την αρχή του. Να γνωρίζουν πως είναι πιθανότερο να δαρθούν, παρά να δείρουν. Να πυροβοληθούν, παρά να πυροβολήσουν. Πως θα κινδυνεύσουν περισσότερο από τους αντιπάλους τους. Γιατί η "νόμιμη άμυνα" τους βρίσκεται, λόγω του ρόλου τους, χαμηλότερα κι όχι υψηλότερα από του αντιπάλου. Και φυσικά να μην παραμυθιάζονται με "πραιτωριανές" ανοησίες, ούτε να τους βάζουν να καλύπτουν τα ελλείματα διαλόγου της εκάστοτε "σκληρής γραμμής" διακυβέρνησης.

Κανένας υπουργός δεν έχει δικαίωμα να μην κάνει διάλογο, κανένας Πρωθυπουργός δεν δικαιούται να σταματά τους διαδηλωτές έξι τετράγωνα μακριά από του Μαξίμου. Τα ΜΑΤ, αν λειτουργούσε η δημοκρατία, δεν θα είχαν καμιά απολύτως χρησιμότητα ούτε λόγο ύπαρξης. Το αυτό ισχύει και για την φύλαξη των "προσωπικοτήτων". Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί, σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, ο οιοσδήποτε Υπουργός ή Επιχειρηματίας έχει μεγαλύτερη ανάγκη προστασίας από μένα ή τον οιοδήποτε εργαζόμενο. Αν κάνει καλά την δουλειά του, ποτέ δεν θα προκαλέσει θανάσιμα μίση και πάντοτε θα μπορεί να βγαίνει να ψωνίζει μόνος του στην Λαϊκή, χωρίς καν να τον στραβοκοιτάνε. Αν αυτό δεν συμβαίνει σήμερα, δείχνει έλλειμμα δημοκρατίας. Που δεν "σκεπάζεται" με την φύλαξη προσώπων.

Και τώρα θα μου πεις, "αφού υπάρχει ο Επαναστατικός Αγώνας, που ζητάει το κεφάλι της Ντόρας στο πιάτο. Κι αν τον αφήσουμε, θα την σκοτώσει..."

Εκεί ακριβώς θέλω να καταλήξω. Η προκήρυξη του Επαναστατικού Αγώνα είναι η κινητήρια αφορμή μιας ολοκληρωτικά παράλογης διαδικασίας. Καμμία αλλαγή δεν έρχεται, από την "αντιπροσώπευση" της βίας. Καμία τρομοκρατία δεν έχει αποτέλεσμα, γιατί τοποθετεί την "πρωτοποριακή ομάδα" πάνω από τους ανθρώπους που έρχεται δήθεν να υπηρετήσει και εκμαιεύει μια "ψυχολογική ταύτιση" που είναι παθητική και καταστροφική. Επιπλέον δικαιώνει στα μάτια της πλειοψηφίας τους "εκλεγμένους αντιπροσώπους" (αφού αυτούς μπορείς τουλάχιστον να τους αντικαταστήσεις).

Η Τρομοκρατία δεν είναι μόνο αντιδημοκρατική και αντεπαναστατική, είναι και εξουσιαστική. Συντηρεί τον μύθο "αφού δεν μπορείς να το κάνεις εσύ, θα το κάνω εγώ για σένα" και καταλήγει να αναπαράγει την απάθεια των πολιτών που "βρίσκουν νέους ήρωες" να πιστέψουν.

Και το χειρότερο καλύπτει άψογα το έλλειμμα δημοκρατίας και ευθύνης των κυβερνώντων...

3ο Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας Ερμούπολης: Η Αφίσα

Έφτιαξε ο καιρός, γέμισε ο τόπος μύγες...
Α ρε Καταγά, ο άρχοντας των μυγών είσαι!


Πάτα, πάτα πάνω στην εικόνα για πλήρη εντομολογική ενημέρωση...

Το Σαμπουάν Σαρκοζί Θα Το Λουστούμε Όλοι

Το αποτέλεσμα είναι ξεκάθαρο και δεν χωράει πολλές ερμηνείες. Η Γαλλία ανήκει στον Σαρκοζί κι ο Σαρκοζί κυβερνάει την Γαλλία. Έπεισε, τελεία και παύλα.

Κι αμέσως σχεδόν ξεκίνησαν τα όργανα. Μ' αυτό το αποτέλεσμα ήταν απλώς αναμενόμενο.

Το χειρότερο όμως είναι άλλο. Κανείς δεν περιμένει από έναν Σαρκοζί που επιβραβεύθηκε πανηγυρικά να κάνει διάλογο για τα προβλήματα με αυτούς που μέχρι χτες αποκαλούσε "αλήτες". Ιδίως όταν με αυτό το κεντρικό επιχείρημα έπεισε και πήρε την εξουσία.

Τώρα θα τους πατάξει απλά, θα κάνει επίδειξη δύναμης. Με λυμένα χέρια και τις ευλογίες της Γαλλικής Πλειοψηφίας.

Η Γαλλία μπήκε ήδη σε έναν παράξενο δρόμο. Έναν δρόμο που οδηγεί σε μετωπική σύγκρουση όχι τους "περιθωριακούς" με τις δυνάμεις "διατήρησης" της Τάξης, αλλά ολόκληρα κομμάτια της Κοινωνίας μεταξύ τους.

Το επιπλέον πρόβλημα είναι πως το "εκλογικό προϊόν" Σαρκοζί δοκιμάστηκε, πατενταρίστηκε και αν αποδείξει την "λειτουργικότητά" του, θα προωθηθεί σιγά-σιγά και προς την υπόλοιπη Ευρώπη.

Στα διάσπαρτα σε όλη την Γαλλική επικράτεια καμμένα αυτοκίνητα, αλλά και συνολικά στις μορφές που θα πάρει - ή δεν θα πάρει - αυτή η αντιπαράθεση προς τον Μικρό Νικολά, παίζονται σήμερα τα "Προσεχώς" κάποιου μέλλοντος της Ευρώπης.

3ο Φεστιβάλ ΕΦ Ερμούπολης Και Άγης Κελπέκης

Με τρομερή χαρά πληροφορήθηκα πως ο εικαστικός Άγης Κελπέκης - που ξέρω πολύ λίγο αλλά τον εκτιμώ πάρα πολύ, τόσο για την δουλειά του αλλά και για την συνολικότερη του "παρουσία" - θα συμμετέχει στο 3ο Φεστιβάλ ΕΦ Ερμούπολης με το ντοκιμαντέρ
Jeans Street ή Τοπικοί ήρωες

Τα εικαστικά έργα του Άγη που έχω δει - και πάντοτε έχουν μια σχέση μεταξύ χώρου, εικόνας και αντικειμένων - ήταν πραγματικά πολύ σημαντικές εμπειρίες για μένα. Φέτος λοιπόν καταγράφει τον Σούπερμαν, τον Μπάτμαν και άλλους pop culture ήρωες στην Ιάβα. Η προβολή έχει επιλέγει να γίνει σε κάποιο καφέ της Ερμούπολης στα πλαίσια του Φεστιβάλ.

Τι λέει ο ίδιος ο Άγης για την ταινία του;
Μια νεοαποικιακή πόλη, η Bandung στην Iάβα, μίγμα ασιατικών πολιτισμών και δυτικών μοντέλων..Στη Jeans Street, γιγάντιες κούκλες -παγκοσμιοποιημένοι ήρωες των κομικ και του σινεμά- σηματοδοτούν τα καταστήματα που πουλανε jeans και t-shirts . Ένα σουρεαλιστικό περιβάλλον, όπου το αμερικανικό μεγαπροϊόν μεταλλάσσεται μέσα στο θαυματουργό ανατολίτικο παζάρι. Ο τρίτος κόσμος απομυθοποιεί με τον τρόπο του, αρχέτυπα της δυτικής κουλτούρας..

Δέκατη ανακοινωμένη εκδήλωση του 3ου ΦΕΦΕ. Μια χαρά πάμε...

9ο Λογοτεχνικό Εργαστήριο της ΑΛΕΦ

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΟΥΦΟ, ΜΑΝΤΑΜ! ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΓΡΑΦΩ!

Μόλις τέλειωσε το 9ο Λογοτεχνικό Εργαστήριο της ΑΛΕΦ, το γνωστό "διαβολοδιήμερο" για τους συμμετέχοντες.

Φέτος μπήκαν στο τραπέζι 13 διηγήματα. Και αφού συζητήθηκαν, τεμαχίστηκαν, αναλύθηκαν, γρονθοκοπήθηκαν και τραυματίστηκαν, επέζησαν και παραδόθηκαν στους συγγραφείς τους με σημειώσεις και παρατηρήσεις, πολύ συχνά αντιφατικές, για περαιτέρω επεξεργασία.

Οι 13 "γύροι" ήταν:
# Νυχτερινό της Πόπης Βερνάρδου
# Τα Παιδιά του Σολάρις της Χέντβιγκ-Μαρίας Καρακούδα
# Βωβό, Έγχρωμο, Σούπερ 8 του Παναγιώτη Κούστα
# Προδοσία του Γιάννη Λιανάκη
# Η τρίτη όψη του αυτού νομίσματος του Γιώργου Μάντη
# Δισλεξία του Εμμανουήλ Μανωλά
# ...Αλλά δεν είμαι ο μόνος του Μιχάλη Μανωλιού
# Horrorscope του Αλέκου Παπαδόπουλου
# Σαν Κρύσταλλο της Σύλβιας Ρήγα
# Παιδός Διαπορίαι του Δημήτρη Φύσσα
# Ο θρίαμβος της Λογικής του Κώστα Χαρίτου
# Η δολοφονία ενός προέδρου του Άρη Χατζηχρήστου
# Ανιχνευτής και φλαουτίστας της Βάσως Χρήστου

Οι γροθιές άρχισαν από τους τίτλους και προχώρησαν παράγραφο - παράγραφο μέχρι το τέλος κάθε γύρου.

Έξω από το ρινγκ υπήρχαν φαγητά, καφέδες και ποτά όπως πάντα.

Τον ρόλο του "απλού αναγνώστη" κράτησε για άλλη μια φορά επάξια η Αντωνία Κατσαβού.

Μερικές Μέρες Περί Άλλων Τυρβάζεις

Και εκεί που κάνεις μια βδομάδα να περάσεις από κάποιο μέρος, να σου και ξεπετάγεται ένα σπουδαίο κείμενο.
Σήμερα λοιπόν δεν γράφω εγώ, δώσε τον χρόνο που θα έδινες εδώ σ' αυτό
Και Καλό Σαββατοκύριακο!

Η Διαχείριση Της Απελπισίας Και Οι Ευσεβείς Πόθοι

Στην Ελεύθερη Αγορά ελάχιστοι άνθρωποι δηλώνουν ικανοποιημένοι, η συντριπτική πλειοψηφία περιγράφει τον εαυτό της σαν "ανικανοποίητο".

Κάποιοι είναι αντικειμενικά. Είναι αυτοί που αδυνατούν να επιβιώσουν στις συγκεκριμένες συνθήκες ή επιβιώνουν οριακά μέσα σε ένα ολοένα και πιο ανταγωνιστικό περιβάλλον. Οι άνθρωποι του Βασικού Μισθού ή ακόμα χειρότερα της Βασικής Σύνταξης είναι καταδικασμένοι να βιώνουν καθημερινά την έλλειψη χρημάτων και τον περιορισμό των δυνατοτήτων τους, ενώ από την άλλη βομβαρδίζονται με εκμαυλιστικές εικόνες "Σου Αξίζει" από την πανταχού παρούσα διαφήμιση.

Στους υπόλοιπους που η οικονομική ανάγκη έχει με κάποιο τρόπο απομακρυνθεί, μπορεί κανείς να ανιχνεύσει ένα "υποκειμενικό" ανικανοποίητο. Που δεν είναι αναγκαστικά χειρότερο από το αντικειμενικό, αφού αρκετές φορές περιέχει "αστοχίες υλικού" στις επιλογές τους που μέχρι ένα βαθμό έγιναν για να τους εξασφαλίσουν μια οικονομικά άνετη ζωή.

Η διαχείριση της απελπισίας, και των μεν και των δε, γίνεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Μέσω των ευσεβών πόθων που είναι το μόνο που παρέχει χωρίς χρέωση η Ελεύθερη Αγορά.

Σε μια κοινωνία που δεν έχει εμφανή κληρονομικό διαχωρισμό των τάξεων, και όλα μπορούν θεωρητικά να κατακτηθούν από τον καθένα, ο συγκεκριμένος καθένας ενθαρρύνεται να τοποθετήσει τον εαυτό του αυτοβούλως σε κάποια τάξη, κάστα ή ομάδα της κοινωνίας. Και να αναγνωρίσει ελεύθερα και προσωπικά ποιόν θεωρεί ανώτερο ή κατώτερό του και με βάση αυτήν την προσωπική επιλογή να αναπτύξει μια εξουσιαστική σχέση με τους γύρω του.

Αν δεχτούμε ότι η αυτογνωσία του μέσου ανθρώπου στην σημερινή εποχή περιορίζεται σημαντικά από την επιβολή μιας ψευδούς εικόνας για τον εαυτό του, που κύρια εκπορεύεται από την τηλεοπτική πραγματικότητα, οι περισσότεροι τοποθετούν τον εαυτό τους σε "λάθος" θέση, τάξη, κάστα ή ομάδα, εκεί που θεωρούν πως θα "έπρεπε" να βρίσκονται. Και περνάνε, αν όχι όλη, σίγουρα μεγάλο μέρος της ζωής τους ακολουθώντας τους ευσεβείς πόθους που ορίζουν αυτήν την "φαντασιακή θέση" που συνήθως είναι έξω από τις ικανότητές τους. Ακόμα πιο δραματική όμως είναι η κατάσταση αυτών που επιτυγχάνουν, αφού αρκετές φορές ο στόχος της κατάκτησης αποκαλύπτεται "κούφιος" από περιεχόμενο.

Το σημαντικό όμως για την Ελεύθερη Αγορά δεν είναι η ευτυχία των προσώπων, αλλά η παραγωγή πλούτου. Και σ' αυτό το επίπεδο η έλλειψη ικανοποίησης λειτουργεί, ακόμα κι αν δημιουργεί παρανοϊκούς ανθρώπους.

Όσο οι ευσεβείς πόθοι παραμένουν ατομικοί, η ίδια η έννοια της κοινωνικής διεκδίκησης θα παραμένει αυτή που γνωρίζουμε σήμερα, δηλαδή το τυχαίο άθροισμα ατομικών προσδοκιών ή η σύμπυξη "συντεχνιακών" απαιτήσεων. Η ατομική απελπισία είναι το μεγαλύτερο όπλο της Ελεύθερης Αγοράς, αφού αυτή διαχειρίζεται προνομιακά κάθε ατομική λύση...

Κλειστόν Λόγω Αυστηρής Λογοκρισίας

Το TALES OF A CRAZY WORLD με αφορμή την Μέρα της Ελευθεροτυπίας στηρίζει την πρωτοβουλία της Διεθνούς Αμνηστίας αναδημοσιεύοντας το κείμενο της.



Kλειστόν Λόγω Aυστηρής Λογοκρισίας

Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης. Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα “μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.
Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.
Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.

Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη…

Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.
Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό.
Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.
Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.

Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.

Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao. Μπορείς!
Μπες στο www.amnesty.org.gr και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!

Φάλαινες, Φάλαινες, Φάλαινες Παντού

Ούτε η αλληλεγγύη μεταξύ υπέρβαρων δεν φαίνεται να δουλεύει σ' αυτήν την χώρα.
Όλοι οι αρμόδιοι υπουργοί λιώνουν κυριολεκτικά τις ζυγαριές με τα κιλά τους, αλλά παρ' όλα αυτά οι φάλαινες θα τον πιούνε γιατί η Ελλαδάρα δεν έχει ορίσει εκπρόσωπό της σύμφωνα μ' αυτά που λέει η Greenpeace.

Η κλασική Ελληνική χοντροπετσιά θριαμβεύει. Καλύτερα εξαφανισμένος από το Διεθνές Γίγνεσθαι παρά να δυσαρεστήσουμε κάποιους (ας πούμε τους Ιάπωνες, ιδίως τώρα που χώσαμε ένα κάρο λεφτά να τους παρουσιάσουμε την Ελληνική Κουζίνα σε ειδική εκδήλωση).

Μόνο όταν δεν είναι κρίσιμη η ψηφοφορία, μας παίρνει να πουλάμε μούρη και να υπερασπιζόμαστε τις προωθημένες μας θέσεις;
Αυτός είναι ο ορισμός της Ελληνικής Διπλωματίας;
Όταν είναι κρίσιμη, πάμε διακοπές; Ή παίρνουμε αναρρωτική;

Ας το δούμε σωστά το θέμα, σαν ζήτημα αλληλεγύης. Κι οι Φάλαινες χοντρές σαν τις υπουργικές πολυθρόνες είναι...

Πάρε Στα Χέρια Σου Την Διαδικτυακή Σου Μοίρα

Ευχαριστώ Κουρούνα και Arxedia Media (από αυτούς το είδα).

Την Πέμπτη 3 Μαϊου, Ημέρα της Ελευθεροτυπίας (Μεγάλη η Χάρη της!), αντί να ανάψεις κερί ή να στείλεις γλυκά στην ομώνυμη εφημερίδα, μπορείς να κάνεις κάτι καλύτερο. Η Διεθνής Αμνηστία οργανώνει διαδικτυακή διαμαρτυρία για τις διώξεις ατόμων με διαδικτυακή δράση. Αν είσαι Blogger και σε νοιάζει, ενημερώσου και συντονίσου. Αν έχεις απλή ηλεκτρονική διεύθυνση και συμφωνείς να ισχύουν βασικές δημοκρατικές ελευθερίες και στο Διαδίκτυο, υπόγραψε την διαμαρτυρία.
Αν σκεφτείς κάτι ακόμα που εμπλουτίζει την διαμαρτυρία ή έχεις ερωτήσεις, απορίες κλπ στείλε mail στο activism@amnesty.org.gr

Κουνήσου...

Άνθη Μαζικά Για Την Πρωτομαγιά

Οι Άγριες και Καλλιεργημένες Μαργαρίτες φύτρωσαν μαζικά στο Πεδίο του Άρεως. Σήκωσαν τα κεφαλάκια τους στον πράσινο ήλιο και τα σομόν συννεφάκια και φώναξαν για περισσότερο νερό, δίκαιους κηπουρούς και επιστροφή του ομόλογου.

Τα Γαρύφαλλα φύτρωσαν αγωνιστικά στο Σύνταγμα. Σήκωσαν τα μπουμπούκια τους στον κατακόκκινο ήλιο και φώναξαν για αλλαγή της καλλιέργειας προς όφελος του λαού και του τόπου, σοσιαλιστές κηπουρούς και επιστροφή του ομολόγου.

Τα Τριαντάφυλλα φύτρωσαν συμβολικά στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Σήκωσαν τους μίσχους τους στον γαλάζιο ουρανό και δεν φώναξαν γιατί από την μία ήτανε τρεις κι ο κούκος και από την άλλη γιατί είχαν εμπιστοσύνη στους τωρινούς κηπουρούς που λέγανε πως δεν θα χάνανε το κεφάλαιο του ομολόγου.

Το Χόρτο φύτρωσε αδιάφορα στην Πλατεία Εξαρχείων. Το πήρανε τα φρικιά, το στρίψανε κι έτσι δεν πρόλαβε καν να σηκώσει κεφάλι...

3ο Φεστιβάλ ΕΦ Ερμούπολης (ξανά-μανά)

Ξανά-Μανά, τουμ τουμ τούρουμ!

Το 3ο Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας Ερμούπολης (18-20 Μαϊου 2007) έχει ανακοινώσει μέχρι σήμερα τις ακόλουθες εκδηλώσεις:

1. Έκθεση εξωφύλλων κλασσικών pulp περιοδικών εφ. Που όμως δεν είναι τα πρωτότυπα αλλά ελεύθερη "αναζωγραφική" από μαθητές σχολείων της Σύρου.

2. Έκθεση κόμικς και εικονογράφησης με θέμα "Κυκλάδες 2107". Οι συμμετοχές κλείνουν στις 10 Μαϊου και μέχρι στιγμής πάνε καλά.

3. Ανάγνωση πολύ μικρών διηγημάτων ΕΦ (όριο οι 500 λέξεις). Διαβάζουν οι συγγραφείς τους ή μέλη της Θεατρικής ομάδας "Μίμου Άπτου". Κι εδώ οι συμμετοχές κλείνουν στις 10 Μαϊου και ήδη συγκεντρώνονται. Η παρουσία των συγγραφέων είναι απαραίτητη στην ανάγνωση.

4. Ανάγνωση του διηγήματος του Μιχάλη Μανωλιού "Περίπατος στον Άρη". Θα το ερμηνεύσουν οι Μίμου Άπτου.

5. "Ζωντανή" συγγραφή με περιορισμένο χρονικό όριο και θέμα που δίνεται τελευταία στιγμή στους συμμετέχοντες.Η συμμετοχή κλείνει λίγο πριν να ανακοινωθεί το θέμα, μετά την εκφώνηση μόνο όποιος έχει δηλώσει γράφει. Και στο τέλος μαζεύουνε τις κόλλες.

6. Πρεμιέρα του επίσημου παγωτού του Φεστιβάλ με άμεση κατανάλωσή του. Ονομάζεται Honeymoon και στα συστατικά του περιλαμβάνονται ντόπιο γάλα, μέλι και τυρί μασκαρπόνε. Ο Πάολο κρύβει τα υπόλοιπα συστατικά για να μην του "αρπάξουν" την συνταγή οι μεγάλες παγωτοβιομηχανίες.

7. Χοροθεατρική Παράσταση με τίτλο Έρωτος Λήθη από την Ομάδα Ακροποδητί. Χορεύουν Γιώργος Τερζής, Αγγελική Σιγούρου.

8. Συζήτηση για την Πολιτική στην Επιστημονική Φαντασία. Τίτλος A Short Short Story.

9. Συζήτηση για την δημιουργία Μουσείου ΕΦ, Ομοσπονδίας Φανταστικού και γενικότερα συντονισμού ομάδων και ατόμων που δραστηριοποιούνται στον χώρο.

10. Προβολή 10 βραβευμένων ταινιών Μικρού Μήκους ΕΦ από αρκετές χώρες, σε συνεργασία με την ΑΛΕΦ και τους Φίλους Του Σινεμά.

Και φυσικά θα ανακοινωθούν και άλλες. Όπως επίσης γνωρίζω πως προετοιμάζονται και κάποιες ευχάριστες εκπλήξεις, άγνωστες ακόμα και στους διοργανωτές...

Νταξ, προλαβαίνουμε!

Βρήκα Σήμερα Στα Comments Μου Τον Κάφκα Στην Ελλάδα

Όποιος δεν έχει διαβάσει το blog της Αμαλίας, ας πάει μια βόλτα απο κει, τώρα.

Από ένα comment εδώ, την ανακάλυψα. Ο καρκίνος δεν μου είναι άγνωστος, έχει καταφέρει να αφαιρέσει από το περιβάλλον μου κάποιους ανθρώπους και ευτυχώς είναι προς το παρόν αντιμετωπίσιμος σε πολύ κοντινό μου πρόσωπο.

Διάβασα λοιπόν όλα τα ποστ της και πραγματικά πιστεύω πως πρόκειται για την χειρότερη Δυστοπία που έχω διαβάσει, και λόγω ΕΦ έχω διαβάσει πολλές...

Η Αμαλία είναι ένας Κάφκα στην Ελλάδα του σήμερα. Αλλά το χειρότερο είναι πως δεν γράφει σαν τον Κάφκα, βιώνει τον παραλογισμό σαν Ηρωίδα ενός καφκικού περιβάλλοντος.

Μόνο περαστικά μπορώ να ευχηθώ...

Ο Σάββας Και Οι Φάλαινες

Καμία ευχαρίστηση, ούτε καν διεστραμμένη, δεν ένοιωσα με την παραίτηση-αποπομπή του Σάββα. Κυρίως γιατί ο Πρωθυπουργός εξακολουθεί ακόμα και σε αυτήν του την κίνηση να μας αντιμετωπίζει σαν νηπιαγωγείο. Να μας τρίβει στα μούτρα πως ο υπουργός "φαγώθηκε" για την επιλογή του να τοποθετήσει σε θέση ειδικού γραμματέα πρόσωπο που μπορεί να εμπλέκεται σε ξέπλυμα βρώμικου χρήματος και άλλες - όχι ακόμα αποδεδειγμένες - πιθανές παράτυπες δραστηριότητες. Όσο για το Ομόλογο είναι άσχετο, περίπου έτυχε να σκάσει τώρα...

Υψηλό Επίπεδο Πολιτικής Ευαισθησίας Και Ηθικής... Μηδενική Ανοχή!

Χα, Χα, Χα!!!

Ούτε για γιαούρτια δεν είναι η εξήγηση... Πιστεύω ακράδαντα πως όλα τα στελέχη, αν ψάχναμε ελάχιστα την οικονομική τους επιφάνεια, θα αποδεικνύονταν εμπλεκόμενοι με οικονομικές δραστηριότητες τουλάχιστον ύποπτες. Όχι αναγκαστικά παράνομες, αλλά σίγουρα εκτός ηθικής και αμφισβητήσιμες. Μήπως να τους διώχναμε όλους; Μα τότε, ο αξιότιμος Πρωθυπουργός μας θα έπρεπε να τα κάνει όλα μόνος του... Και είναι συζητήσιμο αν κάνει κάτι ακόμα και στα αποκλειστικά του καθήκοντα. Κάπως "χαλαρά" τον βλέπω να την πηγαίνει την δουλίτσα του... με τον "Σαλονικιό" τρόπο.

Και στο μεταξύ ακόμα κι εκεί που θα μπορούσαμε να κάνουμε την διαφορά, εκεί που παίζονται παγκόσμια ζητήματα, όπως στην Φαλαινοθηρία, η Ελλάδα απουσιάζει. Πάει με τον αυτόματο πιλότο και τον τηλεφωνητή.

Η χώρα κοιμάται ακόμα, για να την ξυπνήσεις άφησε μήνυμα...

Επιστροφή Στον Παράλογο Κόσμο

Όπως φαίνεται και από τα τελευταία μου ποστ, τις προηγούμενες μέρες τις πέρασα "κεντραρισμένος" στο φανταστικό και την εφ. Και μάλιστα τόσο πολύ που σχεδόν έχασα την επαφή μου με την "πραγματικότητα". Σήμερα λοιπόν αποφάσισα να ξανατσεκάρω λίγο τι γίνεται στον κόσμο.

Και ανακάλυψα - με την απαραίτητη χρονική καθυστέρηση - τα εξής ενδιαφέροντα:

Α)Ο Πολύδωρας είπε - ή κατά άλλους μπορεί να είπε - "Ειμαστε Για Τα Μπάζα"

Β) Ο Στήβεν Χώκινγκ πέταξε σε συνθήκες μηδενικής βαρύτητας χωρίς να πληρώσει.

Γ) Ο Κλαρκ Κεντ - Σούπερμαν τον ήπιε. Ο Κρυπτονίτης υπάρχει, το ότι ο ίδιος είναι ανύπαρκτος είναι άνευ σημασίας.

Δ) Τα Αστυνομικά Τμήματα δεν έχουν αυτόματα συστήματα πυρόσβεσης, ενώ τα μαγαζιά πρέπει να έχουν.

Ε) Παρεπιπτόντως δεν φαίνεται να έχουν ούτε αστυνομικούς, ενώ μάλλον θα έπρεπε να έχουν.

ΣΤ) Με αφορμή τον "ακήρυχτο πόλεμο" (δεν είναι δική μου η φράση, από την τηλεόραση την άκουσα, κι αναρωτήθηκα πως θα μπορούσε αλήθεια να κηρυχθεί) με τους κουκουλοφόρους διάφοροι ένστολοι, άστολοι και ημίστολοι, την λένε στην Δικαιοσύνη που απελευθέρωσε τους 49, ενώ προφανώς δεν θα έπρεπε, παρ' όλο που τους έκρινε αθώους. Επανέρχεται το "Λύστε μας τα χέρια" όπως και παλιότερα

Ζ) Για την ανακαίνιση των καταστημάτων της η "ωτακουστική" εταιρεία κινητής τηλεφωνίας έκανε μεγάλο πάρτυ με Sakis στο Σύνταγμα.

Η) Αντιλαλούνε οι Φυλακές.

Θ) Η Τηλεοπτική "Δημοσιογραφία" δεν άλλαξε καθόλου.

Ι) Το ADSL μου σκίζει. Το νέο του ρεκόρ; Μέσα σε ένα λεπτό κατάφερε να κατεβάσει 144 bytes...

Αφιερωμένο στον Sandiago Nasar

Έπρεπε να είσαι μαζί μου χτες. Ναι, έτρεχα όλη μέρα με διάφορες δουλειές, πέρασα πολύ στα πεταχτά από το 1ο Διήμερο Φανταστικής Λογοτεχνίας (πρόλαβα μόνο να δω το φινάλε του CHRONOS που ευτυχώς το είχα ξαναδεί και να ακούσω τις παρουσιάσεις των βιβλίων της Ειρήνης Μαντά και της Ανθίππης Φιαμού, ελπίζω να καταφέρω να ξαναπεράσω από κει σήμερα) και μετά πήγα τρέχοντας στην παρουσίαση του Stelarc.
Είτε συμφωνείς, είτε διαφωνείς μαζί του για τον "επανασχεδιασμό" του ανθρώπινου σώματος, ο Stelarc έχει όραμα. Και αισθητική. Και βάζει στο τραπέζι (ενίοτε και το χειρουργικό) μια σειρά από ερωτηματικά. Το πως απαντάει ο καθένας μας σ' αυτά έχει μάλλον να κάνει με τα κίνητρά μας, τις απόψεις μας και ό,τι τελοσπάντων έχει έκαστος μέσα του.
Δεν μπορώ όμως να μην αναγνωρίζω πως στο τέλος της παρουσίασης, ανακάλυψα πως ο Stelarc αξίζει τον σεβασμό μου (αν και επιμέρους μου διαφεύγει ακόμη το προσωπικό του κίνητρο, αλλά άβυσσος η ψυχή του καλλιτέχνη).
Και το πιο απολαυστικό έχει ένα τρομακτικό γέλιο...

Έπρεπε να τον δεις Santiago!

Με Δυσκολία Τα Προλαβαίνεις Και Τα Δύο

Σήμερα στις 7.00 μμ στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση ο Αυστραλός Ελληνοκυπριακής καταγωγής περφόρμερ Stelarc παρουσιάζει την ομολογουμένως πρωτοποριακή δουλειά του πάνω στο ανθρώπινο σώμα και τον "επανασχεδιασμό" του. Στην χθεσινή συζήτηση - που ήταν ομολογουμένως ενδιαφέρουσα και όχι χωρίς αντιδράσεις από το κοινό - παρουσίασε επί τροχάδην τον "θεωρητικό" προβληματισμό του γύρω από το ανθρώπινο σώμα σαν πεδίο αλλά και εργαλείο της Τέχνης, με αρκετά παραστατικό και κάποιες φορές αυτοσαρκαστικό τρόπο. Σήμερα λοιπόν μπορούμε να δούμε και την εφαρμογή των θέσεων του, το ίδιο το έργο του.

Ταυτόχρονα όμως σήμερα ξεκινά και το 1ο Διήμερο Φανταστικής Λογοτεχνίας του περιοδικού Συμπαντικές Διαδρομές στο βιβλιοπωλείο Cube με πολύ πλούσιο και σίγουρα ενδιαφέρον πρόγραμμα.

Με κάποια δυσκολία είναι η αλήθεια, μπορείς αν θες να τα προλάβεις και τα δύο...

From Science Fiction To Reality Απόψε και Αύριο Στις 7μμ

Στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση πραγματοποιείται σήμερα και αύριο η διημερίδα "From Science Fiction To Reality". Και τις δύο μέρες οι εκδηλώσεις αρχίζουν στις 7μμ.

Σήμερα το πρόγραμμα έχει μια ανοιχτή συζήτηση στην οποία συμμετέχουν: Ο καθηγητής Νέων Τεχνολογιών και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών Μιχάλης Μεϊμάρης, ο συγγραφέας ΕΦ και θεωρητικός του κυβερνοχώρου Bruce Sterling, ο Αυστραλός "σωματικός" περφόρμερ Stelarc, o Αστροφυσικός Διονύσης Σιμόπουλος και η Ιστορικός Τέχνης Άννα Χατζηγιαννάκη.

Αύριο ο Stelarc παρουσιάζει την δουλειά του.

Be there...

Ο Απατηλός Αυνανισμός Των Προτεραιοτήτων

Σ' αυτόν το κόσμο, που η Λογική έχει πάρει εξιτήριο, όχι γιατί θεραπεύθηκε, αλλά γιατί παραμένει ενοχλητικά "άρρωστη" για την καθημερινότητα μας, το μόνο που έχει απομείνει είναι ένα κενό της σχήμα, που ονομάζουμε προτεραιότητες.

Ορίζουμε καθημερινά προτεραιότητες για να μειώσουμε τον απόλυτο παραλογισμό που ζούμε, να τον φέρουμε σε μέτρα ανεκτά, τον κατατέμνουμε για να τον αιτιολογήσουμε, να τον κάνουμε τελικά ικανό να βιωθεί.

Έτσι ακόμα κι η καταγγελία του παραλογισμού, γίνεται τελικά με το ίδιο αυνανιστικό μέτρο των προτεραιοτήτων. Ένας κρατούμενος που ξυλοκοπείται δεν απασχολεί αν δεν προκαλέσει εξέγερση στις φυλακές. Μια αλλοδαπή που βασανίζεται ή κακοποιείται σεξουαλικά μέσα σε ένα κλειδωμένο δωμάτιο, δεν απασχολεί αν δεν δολοφονήσει άγρια τους βιαστές της ή δεν φτάσει ημιθανής στο νοσοκομείο. Ένα παιδί που χάνεται ξαφνικά από το σπίτι του δεν απασχολεί αν δεν το "υιοθετήσει" κάποιο κανάλι ή ο αρμόδιος σύλλογος. Ένας βομβιστής αυτοκτονίας δεν απασχολεί αν δεν πάρει μαζί του τουλάχιστον μια ντουζίνα ανθρώπους.

Οι προτεραιότητες προκαλούν εκατόμβες. Οι προτεραιότητες προκαλούν όλο και πιο δραματικές ιστορίες. Οι προτεραιότητες μάς εθίζουν ύπουλα στην αποδοχή της απολύτως παράλογης φρίκης. Ανεβάζουν κάθε μέρα το μέτρο της ευαισθησίας μας, καταλήγοντας να απαιτούν από το γεγονός να γίνει εντελώς γκροτέσκο για να περάσει τον πήχη του "συνηθισμένου" παραλογισμού.

Ο κόσμος παράγει πια παραλογισμό ασταμάτητα και σε κάθε διάσταση του. "Ξαφρίζουμε" με την Ειδησεογραφία, το Διαδίκτυο, την Τέχνη μας μόνο την κορυφή του.

Όμως αυτό δεν μειώνει καθόλου τον παραλογισμό. Αντιθέτως τον αυξάνει όλο και περισσότερο...

Ο Ούγκο Τσάβεζ κι ο Σπίντυ Γκονζάλες

Βενεζουέλα τις τελευταίες μέρες.Η αντιπολίτευση κάνει διαδήλωση κατά του κλεισίματος ενός τηλεοπτικού σταθμού γιατί η απόφαση είναι εις βάρος της Ελευθερίας Του Τύπου.

Κανονικά θα έπρεπε να είμαι σούμπιτος μαζί τους. Η Ελευθερία του Τύπου δεν είναι κάτι που το διαπραγματεύεσαι, πρέπει να υπάρχει πάντα...

Κι εδώ αρχίζουν τα ψιλά γράμματα. Ο τηλεοπτικός σταθμός RCTV έπαιζε κινουμενα σχέδια καθ' όλη την διάρκεια του διαβόητου "Τηλεοπτικού Πραξικοπήματος" του 2002, ενώ η Βενεζουέλα προχωρούσε καρφί για την εκτροπή και την έτοιμη λύση της Χούντας, χωρίς να έχει καταληφθεί από τους πραξικοπηματίες, όπως η κρατική τηλεόραση.

Το λιγότερο λοιπόν που μπορεί κανείς να χρεώσει στον τηλεοπτικό σταθμό είναι ανεπάρκεια και αντιδεοντολογία. Το ενδιάμεσο "ίσες αποστάσεις" από μια εκλεγμένη Κυβέρνηση και τους βιαστές της θέλησης του λαού, για λόγους "προστασίας των εταιρικών του συμφερόντων". Και το περισσότερο ξεκάθαρη συμμετοχή στην εκτροπή και έμπρακτη υποστήριξη στους πραξικοπηματίες.

Σε κάθε περίπτωση, ο τηλεοπτικός σταθμός RCTV, δεν στάθηκε στο ύψος του ρόλου του. Και η άδεια λειτουργίας του, αφού χρησιμοποιεί μια ελεύθερη συχνότητα που τελικά ανήκει στο κοινωνικό σύνολο για να συμπεριφερθεί αντικοινωνικά, θα έπρεπε να είχε αφαιρεθεί αμέσως.

Ο Ούγκο Τσάβεζ περίμενε να λήξει η σύμβασή του και δεν την ανανέωσε. Αν είχε λίγο περισσότερο χιούμορ, θα μπορούσε απλώς να αφαιρέσει από τον τηλεοπτικό σταθμό την ελεύθερη συχνότητα που κατέχει και να του επιβάλλει να συνεχίσει την λειτουργία του ως pay per view...

Η Γαλλία Στον Τσαμπουκά Του Πρώτου Γύρου

Ο Νικολά μπήκε στο ρινγκ με το δεξί πόδι για να του πάει γούρι. Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα η Σεγκολέν πέρασε κι αυτή κάτω από τα σκοινιά. Ο απερχόμενος Πρόεδρος Ζακ είπε Θέλω καθαρό παιχνίδι έτσι; στο χρυσό μικρόφωνο του διαιτητή κι αμέσως άρχισε ο πρώτος γύρος.
Ντανγκ!
Δεν είχαν παιχτεί καλά-καλά τα πρώτα δεκαπέντε δευτερόλεπτα και τα σημεία ήταν 0-0, αφού οι δύο αντίπαλοι μέχρι τότε γύριζαν απλώς γύρω-γύρω, όταν έπεσε από τον ουρανό ο Φρανσουά με προβιά προβάτου και μέσα από το καναβάτσο αναδύθηκε ο Ζαν-Μαρί ντυμένος μελανοχιτώνας.
Στο αδιάκοπο κατς που ακολούθησε, κάποια στιγμή βρέθηκαν μέσα ή έξω από το ρινγκ κι οι δώδεκα υποψήφιοι.
Ντανγκ!
Στο τέλος του πρώτου γύρου είχαν μείνει όρθια μόνο δύο σώματα. Αλλά δεν μου επιτρέπεται ακόμα να σου πω ποιά, η Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή λέει πως θα μηνύσει αυτούς που θα δώσουν τα exit poll πριν να κλείσουν οι κάλπες...

Σαράντα Χρόνια Πριν

Σαράντα χρόνια πριν όλη η επιτυχία της εκτροπής κρίθηκε στην κατάληψη του Ραδιομεγάρου και τον έλεγχο των εφημερίδων.

Η άδεια Βουλή χρειάζεται μόνο τρία-τέσσερα άρματα για να ελεγχθεί, κι αυτά κυρίως για ψυχολογικούς λόγους, κάθε πραξικοπηματίας γνωρίζει πως οι καλύτερα εκπαιδευμένες και πιο πιστές δυνάμεις του πρέπει να καταλάβουν τους πομπούς και, αν απαιτηθεί, να σπάσουν όλα τα τυπογραφεία.

Γιατί ξέρει πως αυτά που μεταδίδονται ή τυπώνονται σε μια ευαίσθητη πολιτικά φάση, όπως είναι η κατάλυση της οποιασδήποτε προγενέστερης νόμιμης εξουσίας με την βία, πρέπει με κάθε θυσία να ελεγχθούν και να μεταφέρουν τον δικό του μονόλογο προς τα έξω. Μόνο αυτόν και τίποτα άλλο.

Δεν έχει σημασία αν είναι ψευδής ή ακόμα και παραληρηματικός. Ακόμα κι αν αργότερα αυτά που μετέδωσε αποδειχθούν ιστορικά αναληθή, ο μανδύας επισημότητας με τον οποίο έχει ενδύσει τα ανακοινωθέντα του θα λειτουργήσει.

Η συνέχεια είναι ψυχολογικά αδιάσπαστη. Αν έχεις συνηθίσει να ακούς την φωνή της εξουσίας από τα Μέσα, αυτός που κατέχει τα Μέσα είναι αυτόματα η εξουσία. Μια σίγουρη φωνή στο ραδιόφωνο που βεβαιώνει πως η κατάληψη της εξουσίας έχει πραγματοποιηθεί και είναι τελεσίδικη είναι πιο χρήσιμη από μια μοίρα αρμάτων μάχης για οποιαδήποτε Χούντα.

Σήμερα τα Μέσα είναι τόσο πολλά που δεν είναι δυνατόν να ελεγχθούν ικανοποιητικά σε κάποιο παραδοσιακό πραξικόπημα. Όμως έχουν ανακαλύψει το μυστικό, το ίδιο παλιό μυστικό πως αυτός που κατέχει τα Μέσα είναι αυτόματα η εξουσία. Έτσι, το χρησιμοποιούν για την επίτευξη των δικών τους στόχων. Κι αυτό από μία άποψη μπορεί να είναι ένα πολύ πιο ύπουλο είδος εκτροπής.

Μια Ανοιχτή Επιστολή Στον Γιώργο Κρασσακόπουλο Της Athens Voice

Αγαπητέ Κύριε Κρασσακόπουλε,

Στο χθεσινό φύλλο της Athens Voice δημοσιεύσατε μια κριτική για την ταινία "Sunshine" του Ντάνι Μπόιλ. Δεν έχω δει ακόμη την ταινία κι έτσι δεν μπορώ προς το παρόν να συμφωνήσω ή να διαφωνήσω μαζί σας.

Μπορώ όμως και θεωρώ υποχρέωση μου να σας θέσω μερικές ερωτήσεις - αφού δεν γνωριζόμαστε προσωπικά ώστε να δικαιούμαι να σας "μπινελικώσω" - για την αντιμετώπισή σας απέναντι στην επιστημονική φαντασία.

Θα ήθελα λοιπόν να μάθω τα εξής:

Α) Πότε ακριβώς καταχωρήθηκε η ΕΦ στα "ποταπά" κινηματογραφικά είδη; Μήπως με το Metropolis του Λάνγκ; Μήπως με το Brazil ή το Blade Runner; Μήπως με το Solaris του Ταρκόφσκι; Ή τελικά με το Space Odyssey; (τα δύο τελευταία τα αναφέρετε και σεις στο άρθρο σας).

Β) Είναι περισσότερο "ποταπό" είδος η ΕΦ αν εξετάσουμε όλο το πλήθος των ταινιών της θεματικής αυτής και το συγκρίνουμε με όλο το πλήθος ταινιών των Ρομαντικών Κομεντί, των Ταινιών Εποχής, των Κωμωδιών ή ακόμα και των Blockbusters; Ή τελικά όποιας άλλης θεματικής επιθυμείτε εσείς ως ειδικός;

Γ) Θα είχατε την καλοσύνη να μου εξηγήσετε την φράση σας, "Κι αν η επιστημονική φαντασία είναι συνυφασμένη είτε με τον τρόμο είτε με την θεαματική περιπέτεια και κυρίως με μια pop σχεδόν εφηβική νοοτροπία..." γιατί αδυνατώ να την κατανοήσω; Διαβάζω και βλέπω χρόνια ΕΦ και νομίζω πως αυτή η συνύφανση όχι μόνο βρίσκεται στο "βαθύ παρελθόν" της επιστημονικής φαντασίας, αλλά και αφορούσε συγκεκριμένη περίοδο και τρόπο έκδοσης (pulp περιοδικά). Μήπως θα μπορούσατε να μου υποδείξετε τι έχω χάσει από τις κυκλοφορίες βιβλίων (συμπεριλαμβανομένων των κόμικς), ταινιών, εικονογραφήσεων και multimedia έργων τέχνης της τελευταίας εικοσαετίας που υποστηρίζουν την άποψή σας;

Δεν είναι κακό να μην γνωρίζετε κάτι... Είναι απλώς κάκιστο να αναπαράγετε και να συντηρείτε μια εικόνα για οποιαδήποτε θεματική βρίσκεται εμφανώς έξω από τα προσωπικά σας ενδιαφέροντα.

Ελπίζω πως θα μπείτε στον κόπο να απαντήσετε.

Παναγιώτης Κούστας
αναγνώστης, θεατής και συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας

Σημείωση: Το ίδιο ακριβώς κείμενο τοποθετήθηκε σήμερα στα σχόλια του συγκεκριμένου άρθρου στoν δικτυακό χώρο της Athens Voice.

3ο Φεστιβάλ ΕΦ Ερμούπολης - Το Σήριαλ

Για όσους έχουν χάσει τα προηγούμενα επεισόδια, ιδού μία

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ

Το Αστροσκάφος "Φεστιβάλ ΕΦ Ερμούπολης" ξεκίνησε το ταξίδι του το 2005 χαλαρά, ανώδυνα και χαβαλεδιάρικα κάτω από την γενική σιωπή των Παγκόσμιων ΜΜΕ (μόνο ένα 9 το πήρε χαμπάρι, αλλά τι να μετρήσει αφού ούτε την βάση της Επαναστάτριας Μαριέτας δεν πιάνει, την έχει βάλει στο 10). Ο πρωτοποριακός κινητήρας του Αστρόπλοιου που καίει παγωτά από ντόπιο γάλα και αποξηραμένα ντοματάκια Σύρου και η Μπιστροδιακυβέρνηση από τον αστροπλοίαρχο Τρέχουμε Τώρα και τον αστρομηχανικό Νταξ Προλαβαίνουμε του επέτρεψε το 2006 να σπάσει το φράγμα του Ήχου. Φέτος στις 18-19-20 Μαϊου ετοιμάζεται να σπάσει και το φράγμα του Μόρνου...

ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΛΗΨΗΣ

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΤΡΙΤΟ
Ο Αστροπλοίαρχος Τρέχουμε Τώρα είναι στην γέφυρα τρώγοντας τα καύσιμα Daidadi. Πρέπει να βολευτεί με τις παλιές γεύσεις (Space Cookie και Deep Space Nine) γιατί ο Τρελός Επιστήμονας δεν αποκαλύπτει ούτε το όνομα ούτε την συνταγή του φετεινού καύσιμου ακόμα. Είναι κλεισμένος στο εργαστήριο του και δουλεύει νυχθημερόν την μυστική φόρμουλα που θα επιτρέψει στο Αστρόπλοιο να σπάσει το φράγμα του Μόρνου.
Το φετεινό "μικρό καλάθι" μεγαλώνει συνέχεια και κάποιος πρέπει να το μαζέψει πριν καταπιεί το Αστρόπλοιο και τα όνειρα της ανθρωπότητας για ένα ομορφότερο, ειρηνικότερο, ουτοπικότερο κότερο στο μέλλον.
Ο Αστροπλοίαρχος σκέφτεται. Περνάνε πέντε λεπτά, δέκα λεπτά, ένα τέταρτο... τίποτα δεν συμβαίνει όπως στις Ελληνικές Ταινίες του Φανταστικού. Ο Αστρομηχανικός Νταξ Προλαβαίνουμε εμφανίζεται στην γέφυρα.
"Ανεβάσαμε την αντέννα επικοινωνίας με την Γη;" ρωτά αυστηρά ο Αστροπλοίαρχος με κομματάκια μπισκότου να τρέχουν στην τεράστια γενειάδα του.
"Νταξ Προλαβαίνουμε" απαντάει ο Νταξ Προλαβαίνουμε.
"Αυτό είναι Ναι ή Όχι;" ξαναρωτάει ο Αστροπλοίαρχος.
"Είναι Ίσως Κι Αυτό Είναι Οριστικό" απαντάει φιλοσοφικά ο Αστρομηχανικός.
"Τρέχουμε Τώρα" λέει ο Τρέχουμε Τώρα και απομακρύνεται τρέχοντας από την Γέφυρα.
Πλάνο στο βαθύ διάστημα έξω από το φινιστρίνι για πεντακόσια λεπτά, τίποτα δεν συμβαίνει στο Σύμπαν, όπως στις Ξένες Ταινίες του Φανταστικού.
Και μετά γίνεται ξαφνικά της πουτάνας. Η γέφυρα γεμίζει Κόμικς και Εικονογραφήσεις με θέμα Κυκλάδες 2107, κάτι πιτσιρικάδες με μαρκαδόρους και νερομπογιές κρατάνε περήφανα τα σχέδια τους από παλπ περιοδικά με τους γονείς τους γείτονες και τους ασχετους να τους φωτογραφίζουν, μια ομάδα περνάει Ακροποδητί και χορεύει την "Ερωτος Λήθη", κάτι "Μίμου Άπτου" διαβάζουνε κείμενα που έχουνε πάρει την τελευταία στιγμή και είναι εκτός απο δυσνόητα και γραμμένα στο χέρι, οι επίδοξοι συγγραφείς ΕΦ είναι κλειδωμένοι(με αποξηραμένο καφέ και υγρά κουλουράκια) μέσα σε υπολογιστές και γράφουνε ζωντανά, ο εξωγήινος Μαύρη Καμπαρντίνα φέρνει παραμάσχαλα κάτι ταινίες σε άγνωστο φορμάτ για οποιαδήποτε γήινη συσκευή,ενώ παραδίπλα κάτι μυστήριοι πλακώνονται για την Πολιτική Και Την ΕΦ και γρονθοκοπιούνται για το αν πρέπει να είναι τετράγωνο ή στρογγυλό το Ελληνικό Μουσείο ΕΦ.
Περνάνε τρεις μέρες του σκοτωμού, κι όλα συμβαίνουν στο Σύμπαν, όπως μόνο στο ΦΕΦΕ.
Η γέφυρα αδειάζει. Ο Αστροπλοίαρχος επιστρέφει τρέχοντας. Ο Αστρομηχανικός δεν έχει φύγει καθόλου από την γέφυρα.
"Ανεβάσαμε την αντέννα επικοινωνίας με την Γη;" ρωτά αυστηρά ο Αστροπλοίαρχος με κομματάκια μπισκότου να τρέχουν στην τεράστια γενειάδα του.
"Νταξ Προλαβαίνουμε" απαντάει ο Νταξ Προλαβαίνουμε."Πέρασε πια η Ηλιακή Καταιγίδα..."

Ο Bruce Sterling Στην Αθήνα

Cyberpunks χαρείτε!
Ο Bruce Sterling θα είναι στην Αθήνα στις 25 και 26 Απριλίου και θα πάρει μέρος σε ένα πάνελ της διημερίδας "From Science Fiction To Reality" που πρόκειται να πραγματοποιηθεί στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση.
Περισσότερα προς το παρόν εδώ και θα επανέλθω μόλις έχω νεώτερα...

Για Δες Ένα Παράξενο... Μόλις Την Αφήνεις Ήσυχη Δουλεύει Η Δημοκρατία

Αθώοι οι 49 με τυμπανοκρουσίες.

Το Αυτόφωρο Τριμελές Πλημελειοδικείο αποφάσισε ομόφωνα όχι μόνο την αθώωση όλων των κατηγορουμένων αλλά και την διαβίβαση των πρακτικών της Δίκης στην Εισαγγελία για να διερευνηθεί "η διάπραξη αυτεπαγγέλτως διωκόμενων αδικημάτων" σε βάρος των φοιτητών, όπως άσκηση βίας, ψευδορκία (από μάρτυρες αστυνομικούς) και εκτεταμμένη χρήση χημικών.

Ωραία όλα και άξια μέχρι εδώ, και χίλια μπράβο στην σύνθεση του Τριμελούς που διέσωσε την Δημοκρατία σ' αυτήν την χώρα.

Ένα μικρό ζητήματάκι που παραμένει σε σχέση με την ταλαιπωρία και την αποκατάσταση των 49 αθώων ανθρώπων, ποιος θα το λύσει;

Το Ελληνικό Δημόσιο δια αποζημιώσεως;

Τα κανάλια που ούρλιαζαν τόσον καιρό ότι οι φοιτητές μετατρέπονται δια της απλής κουκουλοφορίας σε βανδαλιστές;

Ας προτείνω λοιπόν εγώ κάτι, πιστεύω εφικτό και υλοποιήσιμο, πιθανολογώντας πως θα πρόσφερε όχι μόνο αποκατάσταση, αλλά και χαρά σ΄ αυτούς που ταλαιπωρήθηκαν.

Η Δημόσια Τηλεόραση, στα πλαίσια του Εκπαιδευτικού της Ρόλου έχει την τεχνική και χρηματοδοτική ικανότητα, αλλά και την δημοσιογραφική επάρκεια, να κάνει ένα ντοκιμαντέρ για τα γεγονότα της συγκεκριμένης Πορείας, αλλά και όσα την ακολούθησαν μέχρι την τελική αθώωση με υλικό αρχείου (που υπάρχει ήδη άφθονο, αλλά και αρκετό άγνωστο από κινητά κλπ) και συνεντεύξεις από όλους όσοι συμμετείχαν σ' αυτήν την διαδικασία. Τους κατηγορούμενους, τους συγγενείς τους, τους μάρτυρες, τους δικαστές και άλλους. Να καταγράψει πως φτάσαμε μέχρι αυτόν το θρίαμβο της Δημοκρατίας για την Ιστορία, αλλά παράλληλα να αποδείξει μ΄ αυτόν τον τρόπο και το Δημόσιο Τηλεοπτικό της χαρακτήρα και να εξυψώσει το κύρος της.

Δεν θα ήταν ένα ενδιαφέρον και ωφέλιμο πρόγραμμα για την Αγωγή του Πολίτη;

Άσε που μπορούμε να το προβάλλουμε και έξω, αφού έχει και Happy End...

Η Αρχή Διατήρησης Της Μάζας

Διατυπώνω εδώ σήμερα και την προσφέρω στην Παγκόσμια Κοινότητα για σοβαρή εξέταση ή ακόμα καλύτερα για όσο το δυνατόν πιο γελοία χρήση μια νέα Φυσική Αρχή.

Την Αρχή Διατήρησης Της Ανθρώπινης Μάζας.

ΟΡΙΣΜΟΣ:
Η Ανθρώπινη Μάζα στον Πλανήτη, διατηρείται πάντοτε σταθερή. Και σχετίζεται άμεσα με την ποσότητα της τροφής.

ΑΠΟΔΕΙΞΗ:
Όσο πεινάνε οι Αναπτυσσόμενες Χώρες, τόσο πιο υπέρβαρες γίνονται οι Ανεπτυγμένες.

Έσπασε Το Φράγμα Του Χρόνου

Στην Ζωή ο Χρόνος δεν είναι γραμμικός. Δεν θα σου τα πρήξω τώρα με την Θεωρητική Φυσική, την ταχύτητα του φωτός και άλλα τέτοια. Θα σου αναφέρω μόνο δύο απλά, καθημερινά, παραδείγματα.

Πρώτο, όλη η πιάτσα σήμερα δουλεύει με Μεταχρονολογημένες Επιταγές. Η τρίμηνη έχει φτάσει πια να θεωρείται σαν να παίρνεις στο χέρι μετρητά. Ακούω πως σε μερικές συναλλαγές ή εξάμηνη είναι φυσική, η οχτάμηνη συχνή, ακόμα και αυτή του επόμενου χρόνου αποδεκτή.

Δεύτερο, στην μπλογκόσφαιρα κάνεις σήμερα ένα ποστ και το γυρίζεις όσες μέρες θέλεις πίσω... ο καθένας μας μπορεί να γίνει Ψηφιακός Προφήτης για πλάκα.

Σπάσαμε επιτέλους το Φράγμα του Χρόνου. Το αν θα μας πάρουν τα νερά ή όχι είναι ζήτημα Υδραυλικού...

Ένα Όμορφο Πρόσωπο

Μια φορά κι έναν καιρό, αλλά μέσα στη τελευταία δεκαετία, ήταν ένα όμορφο πρόσωπο που ένιωσε την ανάγκη να ανέβει στο τραίνο της Διασημότητας.

Η μόνη πόρτα του τραίνου που μπορούσε να φτάσει ήταν αυτή της τηλεοπτικής κλινάμαξας. Το όμορφο πρόσωπο πήρε την απόφαση κι ανέβηκε τα σκαλοπάτια.

Έμεινε εκεί όσο χρειάστηκε κάνοντας ότι έπρεπε για να πληρώνει την παραμονή του και τελικά τα κατάφερε να αποκτήσει την δική του μικρή κουκέτα στο τραίνο.

Άλλαξε βαγόνι, μπήκε στο καμπαρέ, πήρε ένα καμαρίνι μεγαλύτερο από την κουκέτα που είχε, και μόνο περιστασιακά χρειαζόταν πια να επιστρέφει στην κουκέτα της κλινάμαξας.

Ξανάλλαξε βαγόνι, μπήκε στην βιοτεχνία των ονείρων και το σοβαρό δράμα, είχε πια εξασφαλισμένη θέση στο τραίνο κι εξέφραζε απόψεις για την πορεία του, αλλά και την ίδια την Φύση της Διασημότητας. Μπορεί να ήταν πια διαμετρικά αντίθετες με τις αρχικές του απόψεις, αλλά για στάσου, και ποιός δηλαδή δεν αλλάζει; Αυτό που είχε σημασία για το τραίνο ήταν εκείνο το υγρό βλέμμα που διέθετε, αυτό που είχε ξετρελάνει κάποτε τους επιβάτες της κλινάμαξας.

Και φυσικά ποτέ δεν είχε σημασία πως αυτό το βλέμμα ήταν τίγκα στα ευφορικά...

Αυτό Που Μας Αξίζει

Στην Φυγή από την Πραγματικότητα που ονομάζεται Διαφήμιση, ο καθένας μας αξίζει τα πάντα. Γρήγορα αυτοκίνητα, Καταπληκτικό σεξ, Έντονη ζωή, Χαλαρά γηρατειά, ακόμα και Διαστημικά ταξίδια. Το ανεκτίμητο είναι τα 30 χρόνια γάμου, μια βόλτα με την κόρη μας, για όλα τα άλλα φροντίζει η mastercard...

Στην Πραγματικότητα τα πράγματα είναι ελαφρά διαφορετικά. Κάθε γκαρσόνι μπορεί να αποκτήσει την απίστευτη Πόρσε, αν είναι αποφασισμένο να του την κατασχέσουν μέσα στον επόμενο χρόνο. Αν παίξει συνειδητά με την χρεοκοπία...

Και στην Ουσία τα πράγματα είναι ακόμα πιο διαφορετικά. Γιατί το μόνο που είναι βέβαιο είναι πως ο καθένας μας φεύγει από δω με την βεβαιότητα πως τελικά έκανε μόνο ένα μέρος , μικρότερο ή μεγαλύτερο, από ότι σημαντικό μπορούσε...

Αντίο Θείε Κουρτ

Ο Kurt Vonnegut δεν είναι πια μέρος αυτού του χωροχρονικού συνεχούς.

And So It Goes.

Τον αποχαιρετώ με το εξώφυλλο του τελευταίου του βιβλίου, που είχαμε την ευτυχία (πες καλύτερα την Σώτη...) να υπάρξει άμεσα στα Ελληνικά.

Στο Sukumus υπάρχει ένα πολύ ψαγμένο κομμάτι με όλα τα λίνκια που μπορεί να θες γύρω από τον θείο Κουρτ ή Κερτ, ανάλογα με το πως θέλεις να τον προφέρεις.

And So It Goes.

Τηλεφωνητής

Έχετε καλέσει τον Πλανήτη Γη.
Αυτήν την εποχή όλοι οι εκπρόσωποι της Λογικής απουσιάζουν.
Αν θέλετε να συνδεθείτε με κάποιον εκπρόσωπο του Παραλογισμού πατήστε το πλήκτρο με το αστεράκι.
Αν όχι προσπαθήστε αργότερα, αρκετά αργότερα, ας πούμε σε μερικές εκατοντάδες χρόνια.

Living In Athens

Από τον Ανήσυχο πήρα το μπαλάκι.

Ζώντας στην Αθήνα.

Μένω σ' έναν βιότοπο που ονομάζεται Πέμπτος όροφος σε ένα μυστήριο τριγωνικό διαμέρισμα με νοίκι. Ζω εδώ με μια γυναίκα (Χέντβιγκ) και μια γάτα (Σούσι). Η πρώτη φρόντισε να βάλει αρκετά φυτά στο μεγάλο μπαλκόνι. Η δεύτερη φρόντισε να επισημαίνει - σημαίνοντας κάθε φορά συναγερμό - πως πρόκειται για βιότοπο. Έρχονται περιστέρια, πουλιά με μακριά μαύρη ουρά από τον λόφο του Φιλοπάππου, το καλοκαίρι γύρω από τα φώτα του μπαλκονιού μαζεύονται έντομα και εμφανίζονται σαμιαμίδια (ναι σαμιαμίδια στον πέμπτο!) που τα τρώνε. Καμμιά φορά η κυνηγός Σούσι φέρνει στο στόμα της μια φτερωτή κατσαρίδα ή μια μέλισσα, κι εμείς πλακωνόμαστε να της την πάρουμε από το στόμα πριν την φάει.

Η Αθήνα αρχίζει κάπου έκει έξω, πέρα από τα όρια του μπαλκονιού... πέρα από το κάγκελο που κάθονται τα σπουργίτια. Είναι η πόλη μου, η γενέθλια μου πόλη. Την είδα να μεγαλώνει και να ασχημαίνει μαζί μου. Το δάσος που πλάι του γεννήθηκα στα Άνω Ιλίσσια και τότε μου φαινόταν το βράδι ένας ολόκληρος σχεδόν απειλητικός κόσμος, στην τελευταία μου επίσκεψη μου φάνηκε απλά ένα μικρό αστικό άλσος, με όλα τα καλά και τα κακά που συνεπάγεται αυτό.

Περιμένω το αναπόφευκτο Αλτσχάιμερ για να ξανανιώσω την μαγεία της Αθήνας. Στο μεταξύ βλέπω τους γείτονές μου να κρεμάνε cd στα μπαλκόνια για να διώχνουν τα πουλιά.

Όταν ρώτησα γιατί μου είπαν πως τους ενοχλούν οι κουτσουλιές, άσε που μπορεί να έχουνε και γρίππη...

Πασσάρω το μπαλάκι στον Sukumus Δ.Α. με τις ειλικρινείς ευχές μου...

Είδα Επιτέλους Τους 300!

-TONIGHT WE DINE IN HELL!!!
- Μεσιέ Λιονάιντας, έπρεπε να μας το πείτε νωρίτερα, τώρα εκεί δεν βρίσκουμε τραπέζι για 300! Αλλά μέρες που 'ναι πάρτε ένα σοκολατάκι...

Ο Εκπληκτικός Κύριος Sarkozy

Ο Νικολά Σαρκοζί, αφού κατάφερε να πείσει για το Law and Order του προφίλ, οποιονδήποτε ήταν πολύ μακριά από τα Κατεχόμενα, ούπς συγνώμη τα Προάστεια, τώρα επιστρέφει με νέες ανακαλύψεις...

Η Παιδοφιλία μπορεί να είναι γραμμένη στα γονίδια του δράστη, ισχυρίστηκε. Πέσανε αρκετοί να του απαντήσουν, αλλά ο Μικρός Νικόλας κοιτάει μπροστά, προχωράει ακάθεκτος για τα Ηλύσια Πεδία.

Δεν είναι ηλίθιος, είναι δεξιός. Κι όλο αυτό το μπλα-μπλα είναι χαρακτηριστικό του δεξιού τρόπου που σκέφτεται. Οι "αλήτες" πρέπει να πατάσσονται, οι παιδόφιλοι να εξετάζονται γενετικά, όλες οι "γκόμενες" (ιδίως αν τις λένε Σεγκολέν) να είναι υστερικές. Κι οι "καθωσπρέπει" Γάλλοι τον ακούνε με συμπάθεια...

Γιατί ο Σαρκοζί απομακρύνει από τον εαυτό του και την "ήσυχη πλειοψηφία" που εκφράζει οποιαδήποτε ευθύνη τους σε σχέση με την κοινωνία. Αυτός που υφίσταται την ανισότητα, πρέπει να υφίσταται και την οργή, κι αυτός που την βολεύει με την ανισότητα να προστατεύεται κι από τις δυνάμεις ασφαλείας "επαρκώς". Οι αραπάδες κλέβουνε και σπρώχνουνε την πρέζα γιατί βαριούνται να βρουν δουλειά, όχι γιατί ενώ είναι Γάλλοι πολίτες μεγαλωμένοι με τα ιδανικά του 1789 έχουν μυστηριωδώς γίνει οι ξυπόλητοι του Γαλλικού 21ου αιώνα.

Άσε που όπως κι οι Παιδεραστές, μπορεί κι αυτοί να έχουν τίποτα μυστήρια γονίδια...

Σημείωση: Αν διαβάζεις Γαλλικά, ρίξε μια ματιά εδώ

Η Σιωπή Των Αμνών

Η Σιωπή των Αμνών ολοκληρώθηκε ικανοποιητικά και φέτος.

Κάποιος Άνοιξε Ένα Παράθυρο...

Χτες βράδυ σε ένα ταβερνάκι στα Πετράλωνα.

Την ώρα που είμαστε σχεδόν έτοιμοι να φύγουμε εμφανίζονται από κάπου παραδίπλα, η Μαρία, ο Ηλίας με το βαφτιστήρι του, η Άρτεμις κι ο Βασίλης. Μαζί τους είναι δύο εκπληκτικά όμορφα και νέα κορίτσια... η Έλλη και η Εύα.
Την Έλλη την είχα δει στο πυρέξ (έτσι λέω τα διαφανή σκεύη που βάζουν τα μωρά στα Μαιευτήρια), την Εύα ποτέ μέχρι χθες.

Χάρηκα που τους είδα, την Μαρία και τον Ηλία τους έχω ξαναδεί μετά το Μιλλένιουμ, αλλά την Άρτεμη και τον Βασίλη έχω πραγματικά πάνω από δεκαετία να τους συναντήσω.

Και στο τέλος κατάλαβα το βάθος του Αργεντινού φιλόσοφου Quino, και τι ακριβώς εννοούσε με κείνο το αστείο στριπ. Επειδή δεν το έχω να το επισυνάψω θα στο διηγηθώ.

Είναι ο μπαμπάς της Μαφάλντας μπροστά στον καθρέφτη κι έχει έναν πόνο στην μέση που επιμένει. Κι αναρωτιέται μήπως γέρασε. Και στο τέλος λέει, "Μπα, δεν είναι τίποτα, κάποιος άνοιξε ένα παράθυρο..." και καταλήγει συντετριμμένος "...και μπήκαν είκοσι χρόνια".


Βρήκα όμως ένα άλλο και το κολλάω εδώ. Δεν έχω ιδέα τι γράφει, δεν ξέρω Ισπανικά, αλλά πραγματικά σήμερα συμπάσχω με τους γέρους...

Η Πολιτική Των Κρατών Κι Η Διπλωματία Των Ανθρώπων

Ο κύριος αυτός είναι ο Joe Sacco. Έμεινε δυο βδομάδες στα Κατεχόμενα, μπήκε σε σπίτια, μίλησε με ανθρώπους, γύρισε στο δικό του σπίτι κι άρχισε να σχεδιάζει. Τελικά παρέδωσε στον κόσμο ένα ογκώδες κόμικ άλμπουμ με όσα είδε και έζησε εκεί. Στο τεράστιο τρελοκομείο της Παλαιστίνης.
Εδώ και καιρό αμφιβάλλω για το αν σε αυτή την σύρραξη έχουν απομείνει πια εθνικά, πολιτικά ή ακόμα και φυλετικά χαρακτηριστικά. Νομίζω πως το θέμα έχει αποκτήσει με τα χρόνια καθαρά στοιχεία ψυχικής νόσου. Οι Ισραηλινοί - με ελάχιστες εξαιρέσεις - πάσχουν από μανία καταδίωξης και παράγουν βία με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που θα την παρήγαγε κι ένας ψυχασθενής. Τυφλά και με τρομακτική ένταση.
Οι Άραβες απαντώντας με βία στην βία συντηρούν και επαυξάνουν την νόσο των Ισραηλινών. Η Διεθνής Κοινότητα σφυρίζει αδιάφορα... Κι έτσι το Δαφνί ανοίγει νέες πτέρυγες. Διάβασε παρακάτω (κάνοντας κλικ στην εικόνα για να καθαρίσει ο διάλογος) και θα καταλάβεις.

Ο Joe Sacco κάνει κάτι πολύ σημαντικό. Μεταφέρει όσο πιο απλά γίνεται την υποκειμενική του εμπειρία. Αντί να μιλήσει για την Πολιτική Των Κρατών, κάνει έργο τέχνης την προσωπική του ματιά. Κάνει Διπλωματία των Ανθρώπων. Γι αυτό σήμερα το Palestine είναι ένα Ιερό Βιβλίο...


Τώρα υπάρχει και στα Ελληνικά. Και δεν έχεις πια δικαιολογία να λες "δεν ήξερα"...

Έχε Τον Νου Σου...

Μισώ τα αυτοκίνητα. Πιστεύω πως η πλασματική ελευθερία που παρέχουν στους κατόχους τους, η ίδια η ιδέα της αυτοκίνησης, θα έπρεπε κάποτε να εξεταστεί αν είναι η δεν είναι αντικοινωνική συμπεριφορά.

Δεν έχω δίπλωμα οδήγησης. Και μάλλον δεν θα αποκτήσω πια, αλλά ποτέ μην λες ποτέ.

Παρ' όλα αυτά μερικές από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μου έχουν συμβεί μέσα σ' αυτό το τετράτροχο κουτί. Και του αναγνωρίζω πως μπορεί κάτω από ειδικές συνθήκες να αξίζει τελικά κάτι. Το ίδιο ή το περιεχόμενό του.

Τώρα που θα βγεις πάλι στην αθλιότητα της Εθνικής, έχε το νου σου. Και ρίξε μια ματιά εδώ... μπορεί να βρεις κάτι χρήσιμο.

Το αυτοκίνητο μπορεί να γίνει παιχνίδι ή ακόμα και όπλο. Δεν σχεδιάστηκε να είναι τίποτα απ' τα δυο...

Όπως Είσαι Πήγαινε Εκεί!

Δεν είμαι έτοιμος ακόμα να γράψω για την βία. Αλλά διάβασα μια ανάλυση που με άφησε μαλάκα... Σου λέω μόνο, πήγαινε εκεί.
Τελεία. Και παύλα...

Ο Ψαράς κι ο Παπάς

Ο Πέτρος είναι ψαράς. Εντάξει τύπος, δουλευταράς, έντιμος και τέτοια, αλλά εδώ που τα λέμε μεροκαματιάρης... Πιάσε ψάρια, πούλα ψάρια, φάε ψάρια κι αύριο πάλι τα ίδια. Καμιά ανάγκη να γίνει κάτι άλλο... Καμιά μαγκιά να αρπάξει την ευκαιρία.

Και του έτυχε μια ευκαιρία του μπαγάσα! Ο Μεγάλος. Και τι την έκανε ο Πέτρος; Παρ΄ όλο που ήταν το δεξί του χέρι τόσον καιρό, όταν εκείνος την έκανε γι αλλού, ο Πέτρος ακόμα ψαράς έχει μείνει κατά βάθος. Που πας ρε Πέτρο, αγόρι μου; Κβο Βάντις στον κόσμο που ζούμε;

Άσε που όπως το κόβω, δεν έχει μάθει τίποτα από την περιπέτεια. Ούτε πως παίξανε, ούτε πως χάσανε ο Μεγάλος κι οι δικοί του. Ούτε γιατί γίνανε το πιο χοτ κόλπο στην πόλη εν μία νυκτί, με τρεις παραστάσεις την ημέρα και τον κόσμο να τα φέρνει, ούτε για πότε κατέβηκε το έργο τους μόλις χάλασε την μαγιονέζα των Κατάλληλων Ανθρώπων και βρεθήκανε οι έντεκα κι οι γκρούπις του Μεγάλου να κρύβονται σαν τα ποντίκια. Στο Μάρκετινγκ μηδέν, μιλάμε. Και στην Πολιτική, ακόμα χειρότερα, κάτω από το μηδέν. Δεν θα στην κάνουνε οι ξένοι, μάγκα μου, οι Αποικιοκράτες μάς βλέπουνε σαν κάτι που σερβίρει τα τραπέζια τους, πληρώνει φόρους για να κάνουνε αυτοί στον τόπο τους Μνημεία και κάθεται όποτε γουστάρουνε στο ένα πόδι σαν τον ερωδιό. Οι Δικοί σου θα στην κάνουνε μεγάλε, οι Κατάλληλοι Άνθρωποι, που έχουνε ανοιχτή σύνδεση με τον Κύριο (ή έτσι λέει το παραμύθι τους, το ίδιο κάνει αν όλοι το πιστέψουν) και γεμίζουν τα ταμεία τους πουλώντας χωριστά την κάθε κλήση. Και να τα μοσχάρια, και να τα χρυσάφια, κι ο Κύριος τώρα μιλάει στην άλλη γραμμή, ξαναπεράστε αύριο με το σωστό αντίτιμο να δούμε το θέμα σας...

Από μέσα τα ξέρω, κι εγώ με τους Καταλληλους Ανθρώπους είμαι. Περιμένω υπομονετικά στην ουρά, τραβάω καμμιά αγκωνιά που και που, όταν δεν με βλέπουνε, να βρεθώ μια θέση πιο μπροστά και περιμένω πότε θα αρχίσουνε να ψοφάνε ένας - ένας οι Αρχαιότεροι, να καταφέρω κάπως να βάλω χέρι στην ανοιχτή σύνδεση με τον Κύριο... Αλλά τραβάει σε μάκρος η ιστορία, αδερφέ μου, κι ο ανταγωνισμός γίνεται ολοένα και σκληρότερος. Η αγορά είναι μικρή κι υπάρχει και το φυλετικό στην μέση... Μόνο όποιος έχει γεννηθεί δικός μας, άκου τώρα μαλακία... Τόσος κόσμος υπάρχει εκεί έξω και μεις κολλημένοι να στύβουμε τους ελάχιστους δικούς μας. Τα σύνορα πεσμένα κάτω, αγορά να την ζηλεύεις, κι εμείς όχι, είναι ακάθαρτοι αυτοί, δεν τους μιλάμε, λίγα και καλά...

Τον έχω κάτω στο κελί τον Πέτρο, και το βλέπω μπροστά μου ολόκληρο το έργο. Τώρα που είμαι ακόμα πιτσιρικάς λέει να την κάνω. Αντί να περιμένω στην ουρά για την Παραδοσιακή, να ανοίξω Νέα σύνδεση. Φτηνή, χωρίς φυλετικά και παπαριές. Όποιος Πρόλαβε Τον Κύριο Είδε. Κι οι φτωχοί κι οι ρωμιοί κι οι δούλοι κι οι μαύροι... Όλοι Μέσα. Πιο πολύ τρέξιμο, ναι, αλλά άμα παίρνεις λίγα από πολλούς, στο τέλος έχεις τόσα, όσα κι αν έπαιρνες πολλά από λίγους. Ίσως και περισσότερα...

Μόνο που πρέπει να βρεθώ μπροστά, στην πρώτη δωδεκάδα. Γι αυτό ο Πέτρος είναι το κλειδί μου. Και να κάτσουμε να φτιάξουμε μερικά βιβλία κι ένα ωραίο λογότυπο. Και μάλλον πρέπει να βρώ κι ένα ψευδώνυμο. Δεν λέει το Σαούλ για διεθνή καριέρα...

Νέα από το 3ο Φεστιβάλ ΕΦ Ερμούπολης

Όπως οι διάφορες μικρές πόλεις παίρνουν τα περσινά χριστουγεννιάτικα στολίδια των μεγαλουπόλεων έτσι και εγώ λεηλατώ τις περσινές εικόνες του Sukumus και τις βάζω φέτος εδώ (είναι ωραίες, πως να το κάνουμε, γιατί να τις βλέπουμε μόνο μια χρονιά; Αυτή ας πούμε είναι από την παράσταση του πρώτου Φεστιβάλ).

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΕΡΜΟΥΠΟΛΗΣ

ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Την παραθέτω αυτούσια...

Παρασκευή 18 ως Κυριακή 20 Μαΐου θα διοργανωθεί στην Ερμούπολη το 3ο ετήσιο Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας. Στις εκδηλώσεις του συμπεριλαμβάνονται, όπως κάθε χρόνο, εικαστικές εκθέσεις, ανάγνωση φρέσκων διηγημάτων, διαγωνισμοί, προβολές, συζητήσεις, μουσική και φυσικά το καθιερωμένο πλέον «επίσημο φανταστικό παγωτό», ειδικά παρασκευασμένο για τις ανάγκες των φίλων του φεστιβάλ.

Οι ενδιαφερόμενοι να πάρουν μέρος στο φεστιβάλ μπορούν:

να υποβάλουν πολύ μικρό διήγημα εφ (έως 500 λέξεις) για την ομαδική ανάγνωση

έργα για την έκθεση εικονογράφησης και κόμικς με θέμα «Κυκλάδες 2107 μ.Χ.»

να συμμετάσχουν το Σάββατο 19 Μαΐου στο διαγωνισμό συγγραφής διηγήματος εφ με θέμα που θα ανακοινωθεί την τελευταία στιγμή

ή, φυσικά, απλά να επισκεφτούν τους χώρους του φεστιβάλ, να πάρουν μέρος στις συζητήσεις και να παρακολουθήσουν τις εκδηλώσεις.

Για περισσότερες πληροφορίες, Νίκος Αλμπανόπουλος, στο mail nikosal2@yahoo.gr


ΑΝΕΠΙΣΗΜΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Επεξηγώ για όσους δεν ξέρουν πως παίζεται...

Οι ημερομηνίες είναι οριστικά Παρασκευή 18, Σάββατο 19 και Κυριακή 20 Μαϊου 2007. Συνήθως αυτό σημαίνει πως αρχίζει το έργο Παρασκευή απόγευμα και τελειώνει Κυριακή βράδυ. Άρα αν πάρεις το πρωινό καράβι της Παρασκευής και το απογευματινό ή βραδυνό της Κυριακής ή δεν έχεις χάσει τίποτα (αν η εκδήλωση το βράδυ της Κυριακής είναι επανάληψη παράστασης) ή έχεις χάσει το τελικό πάρτι (όπως πέρσι με τους DrogATek). Αν έχεις παραπάνω μέρες, δεν το συζητώ πήγαινε Πέμπτη και γύρνα Δευτέρα. Η Ερμούπολη λέει και με και χωρίς Φεστιβάλ (λιαστές ντομάτες, γιάμι!!!)

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΜΕΡΟΣ:

Α) Αν Γράφεις, ας πούμε. Όπως λέει και η επίσημη ενημέρωση υπάρχει μια εκδήλωση με Μικρά Διηγήματα ΕΦ. Πέρσι είχε πάει πολύ καλά, ιδίως γιατί ήταν διαφορετικά μεταξύ τους. Όχι πάνω από 500 λέξεις. Φέτος οι διοργανωτές αποφάσισαν πως είναι απαραίτητη η παρουσία των συγγραφέων ακόμα κι αν δεν διαβάσουν οι ίδιοι το αριστούργημά τους (μπορεί να το διαβάσει, ας πούμε κάποιος ή κάποια ή κάποιοι από τους Μίμου Άπτου, θεατρικό σχήμα που μόνιμα συμμετέχει στο ΦΕΦΕ). Το διήγημα αποστέλλεται για προέγκριση στους διοργανωτές (στο παραπάνω mail).

Β) Αν Γράφεις, ας πούμε. θα γίνει ένας διαγωνισμός Flash Fiction. Αυτό πάει να πει ζωντανή συγγραφή εντός διώρου (μετά μας αρπάζουνε τα μολύβια και μας τρώνε τα ποντίκια) μιας ιστορίας ΕΦ με ελάχιστο αριθμό λέξεων και θέμα ή τίτλο ή λέξεις που θα δώσει η επιτροπή και θα είναι ίδιες για όλους. Αν είσαι blogger ή συχνάζεις στο SFF.gr το έχεις ξανασυναντήσει. Στο Φεστιβάλ γίνεται πρώτη φορά... εννοείται πως πρέπει να είσαι εκεί, δεν παίζει Τηλεδιάσκεψη. Η επιτροπή θα αποφασίσει και θα δώσει δώρο (ψάχνω να βρω τι είναι μόλις το μάθω θα το καρφώσω).

Γ)Αν Σχεδιάζεις ας πούμε. Στέλνεις εικονογράφηση ή κόμικ με θέμα "ΚΥΚΛΑΔΕΣ 2107". Μέγιστο μέγεθος 4 σελίδες Α3. Ελάχιστο δεν υπάρχει... κι ένα στριπ βρε και μια εικόνα παίζει. Αποστέλλεται στους διοργανωτές για προεγκριση (πάλι στο ίδιο mail).

Δ)Αν Γουστάρεις το Παγωτό. Θα κάτσεις στο Daidadi και θα δοκιμάσεις το φετινό επίσημο (άγνωστο το όνομά του), το περσινό επίσημο (Deep Cake Nine) και το προπέρσινο επίσημο (Space Cookie).Σε μικρά ή σε μεγάλα μπωλάκια, εξαρτάται αν έρχεσαι στα κιλά σου ή όχι (θα φύγεις με κάτι παραπάνω από το Φεστιβάλ, κάνε διάιτα τώρα)

Ε) Αν έχεις κάποια Ιδέα για κάτι, ας πούμε μια διάλεξη, μια παρουσίαση (όχι βαρετή μεγάλε, η περσινή ήταν ενδιαφέρουσα και ζωντανή με διαφάνειες και τέτοια, μην πέσει το επίπεδο φέτος) πάλι mail.

ΤΙ ΑΚΟΜΑ ΞΕΡΩ:

Α)Η μία εκθεση θα είναι από πιτσιρίκια που θα ξανασχεδιάσουνε εξώφυλλα ΕΦ περιοδικών και μου φαίνεται ωραία φάση.

Β)Στις ταινίες παίζει να είναι αρκετές Μικρού Μήκους από το SFF-Rated το Διεθνές Φεστιβάλ που έκανε πρόσφατα η ΑΛΕΦ. Αν δεν το είδες τότε, μια δεύτερη ευκαιρία θα έχεις στην Σύρο.

Γ) Οι κατάσκοποι μου στους Μίμου Άπτου δεν μιλάνε ακόμα. Τους έχω στο υπόγειο και τους δέρνω για να αποκαλύψουν κάτι, αλλά τζίφος...

Δ) Η συζήτηση της Κυριακής θα είναι γύρω από την Πολιτική και την Επιστημονική Φαντασία, αλλά το ακριβές θέμα και το πάνελ δεν έχει κλείσει ακόμα.

Ε) Δεν ξέρω επίσης ακόμα τίποτα για τα "μεγάλα" διηγήματα του Φεστιβάλ, εκτός από το ότι τα θέλουνε 1200-1500 λέξεις. Ή 15 λεπτά ανάγνωσης.

ΣΤ) Τα ίδια μαύρα μεσάνυχτα έχω για τις μουσικές και τα θεατρικοχορευτικά...

Ζ) Υλικό και πληροφορίες είναι και εδώ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΕΣΥ:
Όλες οι εκδηλώσεις του Φεστιβάλ είναι ΔΩΡΕΑΝ. Τα ξενοδοχεία είναι σχετικά νορμάλ και ψάχνοντας μπορείς να βρεις και αρκετά φτηνά. Τα καράβια είναι τα γνωστά, γρήγορα, μεσαία και αργά. Παίζει και αεροπλάνο, αν το σηκώνει η τσέπη σου. Σε κάθε περίπτωση, κράτα λεφτά για φαγιά και καφέδες γιατί το πρόγραμμα είναι σφιχτό και ζητάει θερμίδες...

Ας μην αρχίσω τις Παναγίες, Μεγαλοδευτεριάτικα!

Σοκολατένιος Χριστός. Διαμαρτυρίες. Κατέβασμα του έργου. Ωραία, μάγκες, κερδίσανε άλλη μια φορά οι φανατικοί. Σπουδαία τα λάχανα;

Καθόλου φίλε μου. Το ζήτημα είναι για μια ακόμα φορά ύψιστο ζήτημα Δημοκρατίας. Ζήτημα ανοχής που είναι το μοναδικό θεμέλιο της συμβίωσής μας.

Ποιόν ακριβώς προσέβαλλε ο Σοκολατένιος Ιησούς; Και με ποιο δικαίωμα κατάφερε να τον "κατεβάσει"; Κατέχει κάποιος το copyright του Ιησού Χριστού; Ποιός είναι; Η Καθολική Εκκλησία; Η Ορθόδοξη; Οι Βαπτιστές; Οι Πεντηκοστιανοί; Οι Προτεστάντες; Οι Αγγλικανοί; Πότε έγινε κι από ποιόν ο Ιησούς Χριστός trademark;

Επισήμως από κανέναν, από όσο ξέρω. Από τα παιδικά μου χρόνια γνωρίζω πως ο Κύριος είναι πιο Open Source κι από το Linux. Και το Βιβλίο του πρώτο σε πωλήσεις γιατί είναι τζάμπα και μέρος της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Κι επίσης ο Ίδιος είναι μαύρος στην Αφρική, με μαγουλάκια ινδιάνου στην Λατινική Αμερική και κίτρινος στην Ασία... Γιατί όχι σοκολατένιος δηλαδή, στην χώρα των πιο υπέρβαρων ανθρώπων του πλανήτη; Ο Sweet Jesus είναι το σκουλήκι που τρώει το Big Apple; Ας γελάσω...

Μην αρχίσω να ακούω μαλακίες περι σεβασμού της πίστης των άλλων! Οι Χριστιανοί στην ιστορική τους διαδρομή, παρήγαγαν περισσότερο αίμα και βία στο όνομα του Κυρίου τους από οποιαδήποτε άλλη θρησκεία ή πολιτικό ρεύμα. Και σεβάστηκαν λιγότερο την πίστη και την γνώμη των άλλων από οποιοδήποτε ολοκληρωτικό τυρρανικό καθεστώς. Δεν έχω λοιπόν κανένα πραγματικό λόγο να τους σεβαστώ. Με τις ιεραποστολές τους και όπλο την περιθαλψη και το φαγητό ακόμα και σήμερα βίαζουν συνειδήσεις, καταστρέφουν παραδόσεις και κάνουν τον κόσμο πρεζόνια της δικής τους Μόνης Ουράνιας Σωτηρίας. Και φυσικά με το άλλο χέρι παίρνουν όσα έδωσαν στις "δύστυχες" ψυχές με καμιά πενηνταριά τρόπους. Το μόνο που δικαιούνται να διεκδικήσουν έναντί μου είναι την ανοχή μου.

Τέρμα. Στον 21ο αιώνα ο καθένας μας θα λέει ότι θέλει, θα φτιάχνει ότι θέλει και θα εκθέτει ότι θέλει. Και όσα λεφτά κλέψατε τόσους αιώνες από τα συγχωροχάρτια, τα παγκάρια, τα ιερά λείψανα, τους ναούς και τα μοναστήρια, αν και κανονικά θα έπρεπε να τα δώσετε πίσω, κρατήστε τα, μόνο και μόνο γιατί δεν είναι δυνατόν να κάνει διάλογο κανένας λογικός άνθρωπος μαζί σας...

Ανεχτείτε με όσο σας ανέχομαι. Όχι περισσότερο. Μου αρκεί τόσο...

Αναξιοπρεπής Πρωταπριλιά!

Η μόνη συμμετοχή του TALES OF A CRAZY WORLD στο έθιμο του Πρωταπριλιάτικου Ψέμματος είναι αυτό το ποστ.
Γιατί στην πραγματικότητα γράφτηκε στις 2 Απριλίου και με την χρονομηχανή του Post Options ετεροχρονίστηκε...