Το Καλοκαίρι Βλάπτει Σοβαρά Τους Σκηνοθέτες

Και πάνω που έλεγα να σε πάω χαλαρά μέχρι το Σάββατο, άρχισε η καλοκαιρινή κατάρα. Χθες ο Μπέργκμαν, σήμερα ο Αντονιόνι...

Όσο κι αν είναι λογικό - οι ηλικιωμένοι άνθρωποι ζορίζονται το καλοκαίρι και πεθαίνουν, και οι σκηνοθέτες κινηματογράφου δεν έχουν λόγο να αποτελούν εξαίρεση - δεν παύει να είναι οδυνηρό.


Καλό ταξίδι Ίνγκμαρ και Μικελάντζελο. Μια χαρά τα πήγατε ακολουθώντας τα όνειρά σας. Και ενίοτε σκηνοθετώντας τα δικά μας...

Tο πλοκάμι του Καρχαρία

Λίγες μέρες μείνανε μέχρι να πάρω τον πρώτο μου αποτοξινωτικό όρκο διαδικτυακής σιωπής και θα τις φάω γράφοντας για χαλαρά και καλοκαιρινά πράγματα. Όπως "Το πλοκάμι του Καρχαρία". Εδώ μια παρουσίαση του πρώτου άλμπουμ και παρακάτω το Ο Ήλιος Καίει

Θεο - Λογικά Ερωτήματα

Ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο:
Α. Γιατί βαριότανε
Β. Γιατί έπασχε από δημιουργική μανία
Γ. Για να τον προσφέρει στον Άνθρωπο
Δ. Μυστήριες οι Βουλές του Κυρίου.

Ο Θεός επιτρέπει να υπάρχει κακό:
Α. Γιατί έχει φόρτο εργασίας
Β. Γιατί όχι;
Γ. Για να δοκιμάζονται οι πιστοί του
Δ. Μυστήριες οι Βουλές του Κυρίου.

Ο Θεός, αν έπρεπε να εργαστεί, θα βιοποριζόταν:
Α. Από το Χρηματιστήριο (broker)
B. Aπό έργα τέχνης (courator)
Γ. Από την λατρεία (fund raiser)
Δ. Μυστήριες οι Βουλές του Κυρίου (stalker).

Ο Θεός σκέφτεται:
Α. Αργά και συνεχώς
Β. Συνεχώς αλλά με αδυναμία συγκέντρωσης
Γ. Γρήγορα και αποτελεσματικά
Δ. Μυστήριο το τι συμβαίνει στο μυαλό του...

Blankets Του Αξιότιμου Κου Craig Thompson

Δεν είναι πολλά τα άλμπουμ ή ακόμα και τα βιβλία που θα μπορούσαν να σταθούν δίπλα στο Blankets. Διεκδικεί άνετα μια θέση στην πεντάδα των πιο αγαπημένων μου αναγνωσμάτων του τελευταίου χρόνου.

Τι ακριβώς είναι το Blankets όμως; Δεν είναι ένα κλασσικό κόμικς άλμπουμ, οι 600 σελίδες του το βγάζουν έξω από την "παραγωγική" νόρμα. Δεν είναι όμως ούτε και κλασικό μυθιστόρημα, δεν έχει παραγράφους, ο λόγος του είναι μόνο διάλογοι σε μπαλονάκια και κείμενα ενταγμένα στις εικόνες. Και τελικά η φράση "ένα εικονογραφημένο μυθιστόρημα" που υπάρχει στο εξώφυλλο είναι μια περιγραφή - παρόλο που στιγμιαία μπορεί να μπερδέψει - προσεγγιστικά ακριβής.

Γιατί το Blankets είναι πρωτίστως μια ιστορία. Μια ιστορία σημαντική, κάποιες στιγμές συγκινητική, μια ιστορία που "φωνάζει" από μακριά πως περιέχει αυτοβιογραφικά στοιχεία, αλλά ταυτόχρονα εξηγεί πολλά από τα "ακατανόητα" της Αμερικανικής Κοινωνίας. Και το κάνει με σχέδιο και διαλόγους που είναι πολύ μακριά από την "παραγωγή" των κόμικς, χωρίς ανάγκη για χρώμα, χωρίς εντυπωσιακά ψέματα, χωρίς έλεος για κανέναν.

Κλείνοντας το βιβλίο, ήξερα πως τελικά είναι ένα κόμικς άλμπουμ 600 σελίδων. Όμως μέσα μου έμενε η ιστορία του και μετασχηματιζόταν με τον ίδιο τρόπο που μετασχηματίζονται όλες οι ιστορίες των καλών συγγραφέων. Ο Craig Thompson δεν μου επέβαλλε με την φόρμα αφήγησης που διάλεξε καμία "φαντασιεκτομή". Και τελικά όταν ήρθε ή ώρα να βάλω το Blankets στην βιβλιοθήκη μου η μόνη λογική θέση που βρήκα ήταν ανάμεσα στο Palestine του Sacco και το In Cold Blood του Capote.

Φανταστικά Χρονικά #10 Μέσα Στο Κατακαλόκαιρο

Και όπως πάντα μέσα στο κατακαλόκαιρο κυκλοφόρησαν τα Φανταστικά Χρονικά. Αντιγράφω εδώ όλο το δελτίο τύπου.




ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ
το περιοδικό της επιστημονικής φαντασίας

Το δέκατο τεύχος κυκλοφόρησε


Τα ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ είναι ένα περιοδικό που απευθύνεται σε όλους τους φίλους του φανταστικού, με όλες τις μορφές του (science fiction, fantasy, horror) και σ' όλες τις εκφράσεις του (βιβλία, ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, κόμικς, websites κ.λπ.).
Το περιοδικό αναφέρεται σε ό,τι μπορεί να ενδιαφέρει τους φίλους του φανταστικού: νέες εκδόσεις, ταινίες, δραστηριότητες λεσχών, εκθέσεις, σχετικές εκδηλώσεις, RPG και διάφορα παιχνίδια, στέκια του είδους. Η ύλη του είναι προσανατολισμένη στην ενημέρωση και την πληροφόρηση, με άρθρα που παρουσιάζουν τις ποικίλες πτυχές της SF, πλάι σε διηγήματα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Καλύπτει ένα ευρύ φάσμα της SF, από τον J.R.R. Tolkien και τον Philip K. Dick ως το Star Trek και τους X-Men.
Πρώτη προτεραιότητα για τα ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ αποτελεί η Ε.Φ. στην Ελλάδα, με όλες της τις μορφές, και γι' αυτό δίνει έμφαση στην παρουσίαση οτιδήποτε έχει να κάνει με το φανταστικό από Έλληνες συγγραφείς, δημιουργούς κόμικς, φαν, λέσχες, διαλέξεις και εκδηλώσεις πάσης φύσεως.

Το περιοδικό δεν ασχολείται με ιπτάμενους δίσκους, απαγωγές από εξωγήινους, θεωρίες συνωμοσίας, ανεξήγητα φαινόμενα και άλλα σχετικά.

Στο δέκατο τεύχος, που μόλις κυκλοφόρησε, θα βρείτε:

Εξώφυλλο:
"Hunter", της Αλέξιας Οθωναίου. Να επισημάνουμε ότι όλα τα εξώφυλλά μας είναι από ταλαντούχους Έλληνες εικονογράφους, ειδικά για το περιοδικό μας

Διηγήματα.
"Το Κυρίαρχο Είδος", του Σπύρου Κίντζιου και της Άντζελας-Λου Πέτρου-Γκίνη.
Είναι ο άνθρωπος κορωνίδα της δημιουργίας; Είναι ψώνιο να είσαι ανώτερο ον; Θα μπορούμε να κομπάζουμε για την "ανωτερότητά" μας στο μέλλον;
"Ο Πόνος", του Θεόφιλου Πασχαλίδη
Στο κοντινό, δυστοπικό μέλλον δεν θα αρκούνται σε μια εξέταση DNA για να σε ασφαλίσουν ή να σε προσλάβουν.

Έρευνα.
Τηλεόραση του Φανταστικού στην Ελλάδα. Το δεύτερο μέρος της έρευνας του Σπύρου Βρετού, που καταγράφει εξονυχιστικά το φανταστικό από Έλληνες δημιουργούς στα κανάλια μας.

Πορτραίτο: Μάκης Πανώριος
Η Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας τιμά τον Μάκη Πανώριο, συγγραφέα, ιστορικό, και πρωτεργάτη του φανταστικού.

Πορτραίτο: Στήβεν Κινγκ
Ο Δημήτρης Κανελλόπουλος γράφει για τον μάστορα του τρόμου.

Αφιέρωμα Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας Ερμούπολης
Οι συνεντεύξεις του Δημήτρη Φύσσα, της Χέντβιγκ Καρακούδα, του Δημήτρη Σπυρίδωνος, του Γιάννη Στάγκου στον Παναγιώτη Κούστα και τα κείμενα του Νίκου Αλμπανόπουλου και του Χριστόδουλου Λιθαρή φωτίζουν το καταξιωμένο φεστιβάλ που έφτασε τον τρίτο χρόνο του.

Κόμικς
Ο Δημήτρης Βανέλλης γράφει για την ιστορία της βρετανικής σκηνής των κόμικς.

Άλλη ύλη
Ειδήσεις, σχόλια, βιβλιοκριτικές, νέες κυκλοφορίες, τα μπεστ-σέλερ του φανταστικού, και πολλά άλλα.

Το ενδέκατο τεύχος θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 2007. Θα περιλαμβάνει:
Αφιέρωμα: Buffy the Vampire Slayer, η καλτ τηλεοπτική σειρά.
Πορτραίτο: Διονύσης Παπαδόπουλος, ο συγγραφέας που κινείται με την ίδια άνεση στη science fiction, τη fantasy, τον τρόμο.
Ιστορία: θυμόμαστε την Κινηματογραφική Λέσχη Φαντασίας και Επιστημονικής Φαντασίας του 1978.
Τι σημαίνει alternative history.
Τα μάνγκα για αρχάριους.


Τίτλος ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ
Σελίδες 88
Εκδότης Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας
Αρχισυντάκτης Χριστόδουλος Λιθαρής
Συντακτική επιτροπή Κώστας Γερογιάννης, Χ. Λιθαρής, Δημήτρης Λυκουριάς, Γιώργος Μάντης
website http://www.alef.gr
e-mail litharis@ath.forthnet.gr
τηλέφωνο 697 90 70 685


ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΛΕΣΧΗ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ (ΑΛΕΦ)
Γ. ΜΠΛΕΣΣΑ 32 – ΑΘΗΝΑ ΤΚ 15669

Πάρνηθα : Παρασκευή 27 Ιουλίου 2007

Δεν νομίζω πως χρειάζονται λόγια... τα χρηστικά εδώ

Το Τσεκ-Απ Της Δημοκρατίας

33 χρόνια μετά την αποκατάστασή της η Δημοκρατία επισκέφθηκε, όπως πάντα στις 24 Ιουλίου, τον γιατρό της για το καθιερωμένο ετήσιο τσεκ-απ. Φέτος τον βρήκε σε ένα νοσοκομείο φτιαγμένο με ΣΔΙΤ (Συνεργασία Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα) να εφημερεύει.

"Ωπ, πήγε κιόλας 24;" την ρώτησε χαμογελώντας ο γιατρός.

"Ε, ναι" απάντησε η Δημοκρατία.

"Γδύσου και ξάπλωσε", είπε ο γιατρός και της έδειξε το δερμάτινο ντιβάνι της εξέτασης που ήταν σκεπασμένο με το ειδικό κάλυμα μιας χρήσης. "Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός... Πώς τα πήγες φέτος;"

"Εντάξει μάλλον" είπε η γυμνή Δημοκρατία ξαπλώνοντας. "Με ξέρεις τώρα, δεν μ' αρέσει να γκρινιάζω κιόλας..."

Ο γιατρός έβαλε το στηθοσκόπιο του και την ακροάστηκε. "Ανάπνευσε... κανονικά... τώρα βαθιά... κράτα την ανάσα σου... εκπνοή... άλλη μία βαθιά... μερικές γρήγορες... εντάξει... βήξε τώρα... βήξε... κι άλλο... μάλιστα".

"Τι γίνεται;"

Ο γιατρός κούνησε αόριστα το χέρι του. "Μμ, οι πνεύμονες σου δεν είναι και σε άψογη κατάσταση... θα κάνουμε ένα σπειρογράφημα και αέρια αίματος και βλέπουμε..."

"Μην το κουράζεις", απάντησε η Δημοκρατία. "Απ' το ΕΑΤ-ΕΣΑ είναι. Το μόνο πράσινο που έμεινε είναι στο Πάρκο Ελευθερίας".

Ο γιατρός την κοίταξε στα μάτια. "Εντάξει, τότε τα κάνουμε στο τέλος... για να δούμε τώρα τα νευρολογικά". Έβγαλε τα σφυράκια του από το συρτάρι. Μετά από λίγο ολοκλήρωσε την εξέταση του.

"Τι γίνεται;" ξαναρώτησε η Δημοκρατία.

"Καλύτερα από πέρσι", ανακοίνωσε ο γιατρός. "Έχεις μια καθυστέρηση στις αντιδράσεις, αλλά είναι μικρότερη από πέρσι".

"Από τα νέα μέσα", απάντησε η Δημοκρατία. "Τα sms, τα blogs... σιγά-σιγά πιέζουν τα παλιά. Εσύ, πήγες στο Σύνταγμα;"

"Δεν πήγα, εφημέρευα. Για να δούμε και την καρδιά σου..." είπε ο γιατρός βάζοντας ζελέ στην κεφαλή του υπερηχογράφου.

"Τι γίνεται;" ρώτησε αργότερα η Δημοκρατία.

"Τα ίδια", είπε ο γιατρός. "Υπολειτουργεί, δεν κινδυνεύεις άμεσα αλλά μακροπρόθεσμα το ισχαιμικό δεν θα το αποφύγεις".

"Πως αντιμετωπίζεται;"

"Άμα σταματήσουν οι πελατειακές σχέσεις, το ξύλο στις διαδηλώσεις και η λαστιχοποίηση του Συντάγματος, μπορεί και να γλιτώσεις, αν η ζημιά που έχει γίνει ήδη..." είπε αόριστα ο γιατρός.

Η Δημοκρατία έβαλε τα γέλια.

"Το πεπτικό σου πως είναι; Κενώσεις, ούρα;" άλλαξε θέμα ο γιατρός.

"Φυσιολογικά. Μόνο κάτι καούρες στο στομάχι καμιά φορά".

"Το άλογο χωνεύεται δύσκολα. Και το σκουφί ακόμα δυσκολότερα", μουρμούρισε ο γιατρός. "Άντε να δούμε και τα γυναικολογικά σου", είπε δυνατά και φόρεσε το γάντι.

Η Δημοκρατία σηκώθηκε. "Μην το κοιτάς καθόλου", είπε σταθερά. "Δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα να κάνω παιδί. Κάτι άτομα που αξίζανε τον κόπο να πηδήξω τα πήρε χτες η Καναδέζα..."

Ο γιατρός κάθισε ξανά στην πολυθρόνα. "Τελειώσαμε τότε. Του χρόνου πάλι..."

"Υπάρχει ποτέ περίπτωση να τρέξω;" ρώτησε η Δημοκρατία.

"Κάθε χρόνο το ίδιο πράγμα με ρωτάς", απάντησε ο γιατρός. "Τόσες φορές σου το έχω πει. Όχι, εκ γενετής είχες προβλήματα. Μετά, τελείως λάθος, σε χώσανε στον γύψο. Κι όταν τον σπάσανε, πάλι με λάθος τρόπο σε στήσανε στα πόδια σου. Δεν πρόκειται ποτέ να τρέξεις. Πάλι καλά που περπατάς... Τι διαόλο έχεις κολλήσει με το τρέξιμο; Δεν είναι δα και τίποτα της προκοπής... Ιδρώνεις, μυρίζεις, κουράζεσαι..."

"Ναι, αλλά ο αέρας χαϊδεύει τα μαλλιά σου", είπε μουρμουρίζοντας η Δημοκρατία. "Και πάντοτε ήθελα να το νιώσω αυτό".

Συμπαντικές Διαδρομές στο Διαδίκτυο

Ψάχνοντας για ακόμη μια φορά κάτι εντελώς άσχετο έπεσα πάνω στoν ιστοχώρο των Συμπαντικών Διαδρομών. Δεν έχω προλάβει να τον δω καλά ακόμα, αλλά τον κάνω λίνκ γιατί ξέρω το περιοδικό. Καλή ανάγνωση.

the vipervikings : Yπάρχουν!

Γκάζια, συνθέσεις και στίχοι.
Έπεσα πάνω στους vipervikings τυχαία και νομίζω πως αξίζει να τους ακούσεις.
Πήγαινε εδώ ή εδώ και καλό ταξίδι.

Ο Πλανήτης Παρ' Το Αλλιώς

Στον πλανήτη R5N51L οι φυσικοί νόμοι μεταβάλλονται αυτόματα κάθε φορά που εκδίδεται μια απόφαση δικαστηρίου. Οι θεωρητικοί φυσικοί του πλανήτη, για πάρα πολλά χρόνια δεν μπορούσαν να εντοπίσουν την αιτία των αλλαγών, λόγω της πολυνομίας και της πληθώρας των δικαστηρίων που εξέδιδαν αποφάσεις. Ένα επιπλέον στοιχείο που δυσκόλεψε πολύ την κατανόηση της σχέσης μεταξύ δικαστικών αποφάσεων και μεταβολής των φυσικών νόμων, ήταν το γεγονός ότι μια ίδια δικαστική απόφαση μπορούσε να έχει άλλη επίδραση στο περιβάλλον του πλανήτη από την προηγούμενη της, δεν υπήρχε εμφανής σχέση αιτίου-αιτιατού.
Όταν πια επιβεβαιώθηκε η σχέση, όπως ήταν φυσικό, οι περισσότερες διαφορές μεταξύ των κατοίκων άρχισαν να επιλύονται εξωδικαστικά και μόνο ένα δικαστήριο παρέμεινε ενεργό αποκλειστικά για πειραματικούς λόγους.
Το Μόνο Δικαστήριο του R5N51L συνεδριάζει διαρκώς αλλά η τελευταία του απόφαση εκδόθηκε πριν απο πενήντα πρότυπα έτη.

Στεγνή Θερμή Αυτοπροβολή

Νομίζω πως θα μου επιτρέψετε να χαίρομαι...

Κι Άλλο Περσέπολις (Νούμερο 2)

Αν αξίζει κάτι στο blogging, είναι η δυνατότητα που σου δίνει να μην χάνεις πράγματα. Το περασμένο Σάββατο έκανα ένα πόστ για το Περσέπολις κι αμέσως έμαθα πως έχει κυκλοφορήσει και το νούμερο 2 από σχόλιο ανώνυμου (thanx!). Έτσι το έψαξα, το διάβασα, ανεβαίνω τώρα στο εγωπαθές μου καρεκλάκι και το παρουσιάζω.
Το δεύτερο Περσέπολις ολοκληρώνει την αυτοβιογραφική περιπέτεια της Σατραπί. Και κατά την γνώμη μου είναι ακόμα καλύτερο από το πρώτο ή τουλάχιστον "πονάει" πιο πολύ. Οι δύο βάρκες που ανέφερα στο ποστ του Σαββάτου εδώ φαίνονται καθαρά. Και φαίνονται πια με την εφιαλτική τους διάσταση, όσο καλά κι αν μιλάει τα Γαλλικά η Σατραπί για την Ευρώπη είναι "ξένη", τριτοκοσμική, δυνητικά ακατανοήτη. Και η επιστροφή στην "πατρίδα" ακόμα χειρότερη...
Όμως το ίδιο το άλμπουμ δεν είναι ούτε βαρύ, ούτε καταθλιπτικό. Παραμένει πάντοτε προσωπικό και ανθρώπινο. Η Σατραπί με μαγικό τρόπο ισορροπεί, ο άνθρωπος που πατάει σε δυο βάρκες ίσως ποτέ να μην θριαμβεύει, αλλά στο τέλος...
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΘΟΝΗΣ

FotoTherapy 9 - 18 Αυγούστου 2007 Ρέθυμνο

Μόλις έλαβα από την ομάδα Cocun - Urban Art υλικό του 2ου FotoTherapy Festival. Ανεβάζω το Δελτίο Τύπου μαζί με δείγματα από έργα. Enjoy!


Ε Ν Α Λ Λ Α Κ Τ Ι Κ Ο Φ Ε Σ Τ Ι Β Α Λ Φ Ω Τ Ο Γ Ρ Α Φ Ι Α Σ Κ Α Ι
Σ Υ Γ Χ Ρ Ο Ν Ω Ν Ε Ι Κ Α Σ Τ Ι Κ Ω Ν Τ Ε Χ Ν Ω Ν
www.fototherapy.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2007


FOTOTHERAPY FESTIVAL 2007 – Art Week @ ΡΕΘΥΜΝΟ
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

ΘΕΜΑ:
DECONSTRUCTING LIFE - ΑΠΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ


ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ:
ΠΕΜΠΤΗ 9 ΕΩΣ ΣΑΒΒΑΤΟ 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2007

Εγκαίνια: Πέμπτη 9 Αυγούστου, ώρα 20:30 στον εκθεσιακό χώρο του "Ξενία" (στην παραλιακή οδό Σοφ. Βενιζέλου)



Το φεστιβάλ FotoTherapy διοργανώνεται φέτος για δεύτερη χρονιά από την εικαστική ομάδα Cocun - Urban Art,
στο πλαίσιο του Αναγεννησιακού φεστιβάλ Ρεθύμνου, με τη στήριξη της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ρεθύμνου,
του Δήμου Ρεθύμνης, του Επιμελητηρίου Ρεθύμνου και της Unesco. Το FotoTherapy ArtWeek 2007 πραγματοποιείται με τη συνεργασία του συλλόγου "Πρόβα".

Το θέμα του FotoTherapy ArtWeek Festival 2007 έχει τίτλο “Deconstructing Life”, “Αποδομώντας τη ζωή”.
Οι καλλιτέχνες μέσα από τα έργα τους μεταφέρουν ένα σύνολο πρισματικών θεωρήσεων της σύγχρονης ζωής.
Πολλές διαφορετικές αντιλήψεις και απόψεις, δημιουργούν επιμέρους οπτικές ενότητες και επιχειρούν να προσεγγίσουν τις αλήθειες που κρύβονται πίσω από το σύγχρονο τρόπο ζωής.

Το φεστιβάλ προγραμματίζεται να διεξαχθεί σε πολλούς διαφορετικούς χώρους μέσα στην πόλη με κύριους άξονες
το κτίριο του Ξενία στην παραλιακή οδό Σοφ. Βενιζέλου, την αίθουσα Πυροβολικού και το Τζαμί Ιμπραήμ (Θόλος) στη Fortezza, το Κέντρο Νέων και σε επιλεγμένα art-cafe.

Παρουσιάζονται: φωτογραφίες, έργα ζωγραφικής, photo-editing, video-art, sound-art installations, εικαστικές εγκαταστάσεις, διαδραστικές κατασκευές κ.α. Στις παράλληλες δραστηριότητες του φεστιβάλ, εντάσσονται προβολές κινηματογραφικών ταινιών, συζητήσεις, music & sound performances, street art, θεατρικά και χορευτικά δρώμενα κ.α.

H Cocun - Urban Art είναι μια ομάδα νέων πειραματικών καλλιτεχνών που δημιουργήθηκε το 2005 με σκοπό να παρουσιάσει μια εναλλακτική προσέγγιση της τέχνης μέσα από θεματικές εκθέσεις και δρώμενα και με το δημιουργικό συνδυασμό νέων και παραδοσιακών μέσων και τεχνικών. Ο βασικός πυρήνας της εικαστικής ομάδας αποτελείται από το Στέλιο Καλογεράκη και Μιχάλη Σταράκη στην καλλιτεχνική επιμέλεια, το Μίνωα Φιτσανάκη στον συντονισμό του ηχητικού σχεδιασμού, το Γιώργο Σταυρουλάκη στο συντονισμό φωτογραφίας και το Στέλιο Δαφέρμο στο συντονισμό Video Art.


ΟΡΓΑΝΩΣΗ - ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ:
Εικαστική ομάδα: Cocun - Urban Art
Στέλιος Καλογεράκης, Μιχάλης Σταράκης,
Γιώργος Σταυρουλάκης, Στέλιος Δαφέρμος, Μίνωας Φιτσανάκης

Σε συνεργασία με: Πολιτιστικό σύλλογο "Πρόβα".

Συνεργαζόμενες Ομάδες και Φορείς:
Φωτογραφικές Ομάδες Ρεθύμνου και Βύρωνα,
Φωτογραφική Ομάδα και Κινηματογραφική Λέσχη Πανεπιστημίου Κρήτης,
Ευρωπαϊκό Κέντρο Κινουμένου Σχεδίου,
Ινστιτούτο Οπτικοακουστικών Μέσων
Φωτογραφική ομάδα Prova D’ Arte
Σύλλογος Αμαριωτών Ρεθύμνου


Το φεστιβάλ αυτό το έτος είναι αφιερωμένο στην μνήμη του ζωγράφου Φρίξου Θεοδοσάκη.


ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Τηλέφωνο: 2831035797 - 6974037122
Διεύθυνση: Ελεύθερνας 13 Ρέθυμνο Τ.Κ. 74100
email: info@fototherapy.gr
site: www.fototherapy.gr

Για περισσότερες πληροφορίες παρακαλούμε επισκεφτείτε το site: www.fototherapy.gr,
στο οποίο μπορείτε να βρείτε δείγματα των έργων σε υψηλή ανάλυση.


ΔΙΑΡΚΕΙΑ KAI ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΙ ΧΩΡΟΙ ΦΕΣΤΙΒΑΛ:

Πέμπτη 9 έως Σάββατο 18 Αυγούστου 2007

Πολιτιστικό κέντρο "Ξενία" (οδός Σοφ. Βενιζέλου),
ώρες λειτουργίας: 10:00 - 14:00 και 17:30 - 22:30.

Αίθουσα Πυροβολικού (Fortezza),
ώρες λειτουργίας: 10:00 - 14:00 και 17:00 - 20:00
(τις μέρες των εκδηλώσεων του Αναγεννησιακού Φεστιβάλ και 20:30 - 21:30).

Τζαμί Ιμπραήμ (Θόλος) (Fortezza),
ώρες λειτουργίας: 10:00 - 14:00 και 17:00 - 20:00.

Figaro Art & Music Cafe (οδός Βερνάδου),
ώρες λειτουργίας του art-cafe.

Στα lobbies των ξενοδοχείων:
Ideon, Theartemis Palace, Μinos,
ώρες λειτουργίας ξενοδοχείων.


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Πέμπτη 9 Αυγούστου:
Έναρξη Φεστιβάλ, ώρα 20:30 στο "Ξενία",
οπτικοακουστικές performances και live music.

Παρασκευή 10 Αυγούστου:
Άνοιγμα αίθουσας Πυροβολικού στη Φορτέτζα, ώρα 18:00.

Σάββατο 11 Αυγούστου:
Ημερίδα με θέμα: «Οπτική - Ακουστική Επικοινωνία, μετεξέλιξη μέσου και μηνύματος»,
ώρα 20:00 στον 2ο όροφο του πολιτιστικού κέντρου "Ξενία".

Κυριακή 12 Αυγούστου:
Προβολή Κινηματογραφικής ταινίας, ώρα 21:00 στο Κέντρο Νέων.

Δευτέρα 13 Αυγούστου:
Street Art - Live performance, οδός Βερνάδου, ώρα 19:00.

Τρίτη 14 Αυγούστου:
Μουσικοί αυτοσχεδιασμοί στο "Ξενία", ώρα 20:00.
Προβολή Κινηματογραφικής ταινίας, ώρα 21:30 στον 2ο όροφο του ¨Ξενία".

Τετάρτη 15 Αυγούστου:
-

Πέμπτη 16 Αυγούστου:
Street Art - Live performance, γήπεδο Σοχώρας, ώρα 20:00.

Παρασκευή 17 Αυγούστου:
Προβολή Ελληνικών Κινουμένων Σχεδίων από τo 1945 μέχρι σήμερα, ώρα 21:30 στο Κέντρο Νέων,
σε συνεργασία με το Ευρωπαϊκό Κέντρο Κινουμένου Σχεδίου και το Ινστιτούτο Οπτικοακουστικών Μέσων.

Σάββατο 18 Αυγούστου:
Κλείσιμο εκθεσιακού χώρου "Ξενία"
Κλείσιμο αίθουσας Πυροβολικού
Λήξη φεστιβάλ - Party με το Decadence στο music bar "Βράχος", ώρα 22:00.


ΧΟΡΗΓΟΙ:
Electronet Σπυριδάκης A.E.(Μοάτσου 4Α & Χατζηδάκη - Ρέθυμνο)
Οπτικά Παλαφούτης (Αρκαδίου 37 - Ρέθυμνο)
Videoland (Καποδιστρίου 38 - Ρέθυμνο)
Figaro Art & Music Cafe (Βερνάδου - Ρέθυμνο)
Refresh (Λεωφ. Κουντουριώτη 148 - Ρέθυμνο)

ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ:
Καλαϊτζάκης Α.Ε. - Κρητική Επιθεώρηση - Team Fm
ACS Ταχυμεταφορές
Κύδων Τηλεόραση

Γιώργος Κοσκινάς - Η Εποχή Της Αρρώστιας

Στην Ελλάδα δεν πάσχουμε από συγγραφείς. Νομίζω πως παράγουμε περισσότερους από τον ευρωπαϊκό, αλλά και τον αμερικανικό, μέσο όρο. Κι επίσης τα ποιοτικά κριτήριά τους είναι - θέλω να πιστεύω - αρκετά υψηλά. Δεν βλέπω άλλο λόγο για να γράφει κανείς σήμερα σ' αυτήν την χώρα. Τα λεφτά είναι άθλια, η δόξα ανύπαρκτη, οι γκόμενες δεν το τρώνε πια το παραμύθι "γράφω". Γράφουνε και μόνες τους και πουλάνε, συνήθως, πιο πολύ ...

Αυτά που με τράβηξαν στο μυθιστόρημα του Γιώργου Κοσκινά, Η εποχή της αρρώστιας, που κυκλοφόρησε τον περασμένο Μάρτιο από τις εκδόσεις Ηλέκτρα, ήταν κυρίως το εξώφυλλό του και το θέμα του. Δεν ήξερα τίποτε άλλο γι αυτό, δεν είχα διαβάσει καμιά κριτική, το είδα στον πάγκο και το πήρα σπίτι.

Αυτά που με κράτησαν στο βιβλίο ήταν η φόρμα και η γλώσσα του. Το διάβασα άνετα και μπορώ άφοβα να το κατατάξω στα ενδιαφέροντα βιβλία, αυτά που δεν κλαις τα ευρώ που σου κόστισαν. Δυστυχώς, όμως μέχρι εκεί. Και λέω δυστυχώς, γιατί ο Γιώργος Κοσκινάς θα μπορούσε να έχει γράψει ένα αριστούργημα αν δεν είχε παραβλέψει - υποθέτω μέσα στον ενθουσιασμό του - μερικές χαρακτηριολογικές παραμέτρους του κεντρικού του ήρωα και μερικές πτυχές του περιβάλλοντός του.

Δεν τα γράφω αυτά, για να την "πω" στον συγγραφέα του μυθιστορήματος. Εκτιμώ την δουλειά του στην εποχή της αρρώστιας, δεν τον γνωρίζω προσωπικά και δεν έχω διαβάσει το προηγούμενο του βιβλίο. Τα γράφω για να εξηγήσω αυτό που ανέφερα στην αρχή. Στην Ελλάδα δεν πάσχουμε από συγγραφείς κι ο Γιώργος Κοσκινάς σίγουρα έχει βάλει ψηλά τον πήχη του.

Πάσχουμε μόνο από σκληρούς editors που θα βοηθήσουν ένα βιβλίο να γίνει κάτι παραπάνω απ' αυτό που πιστεύει πως παραδίδει κάθε φορά ο συγγραφέας του. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με τις συνταγές ή τα μπεστσελερίστικα τερτίπια, έχει να κάνει με το σύνηθες γεγονός της "παροδικής τύφλωσης" του δημιουργού και το χέρι που πρέπει κάθε φορά, χωρίς να τον μετακινεί από το όραμά του, να τον επαναφέρει στην δραματουργική πραγματικότητα. Είμαι σίγουρος πως ο "αποστασιοποιημένος" Γιώργος Κοσκινάς θα καταλάβει τι εννοώ...

Αν πάλι όχι, ας μου συγχωρήσει το θράσος.

Ξέρεις Πως Είναι Καλοκαίρι...

Ξέρεις πως είναι καλοκαίρι
όταν κυκλοφορεί το νέο video του Laden
κι είναι φτιαγμένο από μαζέματα
σαν συλλογή best of...

Ξέρεις πως είναι καλοκαίρι
από τα πυροσβεστικά που αλωνίζουν στον ουρανό
και τους αλλόφρονες ρεπόρτερ
"επί τόπου"...

Ξέρεις πως είναι καλοκαίρι
απ' τα τηλέφωνα των φίλων που δεν απαντούν
και τα blog με πινακίδες
"Έπηξα, φεύγω"...

Αλλά είσαι σίγουρος πως είναι καλοκαίρι,
όταν τα δέκα πρώτα δεν είναι μόνο σέξυ,
αλλά και "δροσερά" ταυτόχρονα.

Ο Τζίτζικας Κι Ο Μέρμηγκας

Ήτανε πέρσι ή πρόπερσι το καλοκαίρι ένας τζίτζικας που γεννήθηκε πάνω σ' ένα δέντρο. Τίποτα το παράξενο μέχρι εδώ. Μόνο που το δέντρο ήτανε στον κήπο μιας πολυκατοικίας των Βου-Που και φάτσα απ' το κλαδί του τζίτζικα ήτανε το διαμέρισμα του Τίνο, που ήταν πολυτάλαντος άνθρωπος, με ιδιαίτερη σχέση με την μουσική.
Ο Τίνο δεν κατάλαβε φυσικά την ύπαρξη του τζίτζικα, αλλά ο τζίτζικας ακούγοντας ό,τι έβγαινε από το διαμέρισμα του Τίνο - καλοκαίρι ήταν, όλες οι μπαλκονόπορτες ανοιχτές - έμαθε να ξεχωρίζει την καλή μουσική κι απέκτησε ιδιαίτερο ταλέντο στο να την μιμείται. Σιγά-σιγά έπαιζε με τα φτεράκια του, Radiohead και Johnie Cash, Dub Pistols και Bob Marley, ρούφαγε τους χυμούς του δέντρου και γινόταν βιρτουόζος. Όλα καλά πηγαίναν για τον τζίτζικα, το καλοκαίρι προχωρούσε με Σούμπερτ και Βιβάλντι, Sex Pistols και Manu Chao...
Κι έπειτα ξαφνικά πλάκωσε ο χειμώνας. Ο Τίνο έκλεισε τις μπαλκονόπορτες, το δέντρο δεν είχε πια χυμούς, άρχισε να κάνει σκατόκρυο, βρέθηκε ο τζίτζικας στα δύσκολα. Κατέβηκε στο χώμα κι έψαξε κάπου να καβατζωθεί. Με τα πολλά, χτύπησε την πόρτα του μέρμηγκα.
Ο μέρμηγκας βγήκε στο κατώφλι της φωλιάς του, κι από μέσα ερχότανε μια ζέστη μαζί με μυρωδιά από αποθηκευμένους σπόρους.
"Τι θες και μου χτυπάς την πόρτα;" ρώτησε ο μέρμηγκας τον τζίτζικα.
"Ψάχνω έναν τρόπο για να βγάλω τον χειμώνα" απάντησε ο τζίτζικας στον μέρμηγκα."Κι έλεγα μήπως εσύ..."
"Μήπως εγώ... Τι;" είπε ο μέρμηγκας κοιτάζοντάς τον αυστηρά.
"Μήπως χρειάζεσαι κάποιον να σε διασκεδάζει", είπε ξεκάθαρα ο τζίτζικας. "Είμαι μουσικός και μάλιστα καλός".
"Τι παίζεις;" ρώτησε ο μέρμηγκας.
"Ω, τα πάντα..." απάντησε ο τζίτζικας. "Παίζω και κλασικά και πανκ και ραπ και νταμπ και ρέγγε, γουστάρω Άκη Πάνου, αλλά οι πιο καλές διασκευές μου είναι στους Radiohead..."
Ο μέρμηγκας τον κοίταξε κι έκανε μια γκριμάτσα. "Πέγκυ;" ρώτησε. "Άννα, Δέσποινα, Sakis παίζεις;"
Ο τζίτζικας τα έχασε. "Όχι, τέτοια δεν παίζω" παραδέχτηκε χωρίς να σκύψει το κεφάλι."Δεν τα ξέρω"
"Ε, τότε τράβα να τα μάθεις", απάντησε ο μέρμηγκας σκληρά. "Κι άμα τα μάθεις, έλα να με βρεις. Γιατί εμένα αυτά μ' αρέσουνε" ολοκλήρωσε την φράση του και έκλεισε την πόρτα.

Τι έκανε λοιπόν ο τζίτζικας; Πήγε να μάθει Πέγκυ και Sakis και ξαναγύρισε στον μέρμηγκα με τα φτερά κομμένα; Βούτηξε τα φτεράκια του μέσα στα λιπαρά της μουσικής; Όχι φίλοι μου... Προχώρησε παρακάτω και παρακάτω μέσα στο κρύο, ψάχνοντας για κάτι καλύτερο. Κι έφτασε κάποτε σχεδόν εξαντλημένος στο Μπλε, ένα μαγαζί που έπαιζε Blur και Locomondo, 667 και Μano Negra, ανέβηκε στην μπάρα του κι έπαιξε τις διασκευές των Radiohead που είχε φτιάξει. Κι έμεινε εκεί ολόκληρο χειμώνα, μέσα σ' ένα βελούδινο κουτί με ζάχαρη, απολαμβάνοντας την εκτίμηση των θαμώνων.

Γιατί σημασία τελικά δεν έχει μόνο το ποιός είσαι, αλλά και πού απευθύνεσαι για να βγάλεις τον χειμώνα σου...

Περσέπολις

Από τότε που το αγόρασα ήθελα να γράψω κάτι για το Περσέπολις της Σατραπί. Σήμερα με αφορμή αυτό το ποστ του exastal το ξαναθυμήθηκα.

Η Σατραπί έχει ένα πλεονέκτημα σαν δημιουργός. Πατάει από πολύ νωρίς σε δυο βάρκες. Στην Ιρανική και στην Γαλλική κουλτούρα. Η αστική της καταγωγή τής δίνει τα μέσα και τους κώδικες επικοινωνίας με τους δυτικούς, ενώ η εμπειρία της τής επιτρέπει να μιλήσει "από μέσα" γι' αυτό το τμήμα της Ιρανικής Ιστορίας που ακόμα και σήμερα ιντριγκάρει, αλλά και μπερδεύει, όλον τον υπόλοιπο κόσμο.

Και ακόμα περισσότερο, η ευφυία της την οδηγεί να παραδώσει αυτό το άλμπουμ σαν αυτοβιογραφία. Μέσα από μια απολύτως υποκειμενική αφήγηση, μιας ξεκάθαρα ορισμένης ηρωίδας - που μοιάζει πολύ με οποιοδήποτε δυτικό teen girl, αν από το τελευταίο αφαιρέσεις την βλακεία, αλλά όχι και την αθωότητα - η Σατραπί καταφέρνει στην Περσέπολη να μιλήσει πολυεπίπεδα και ειλικρινά.

Με τους περιορισμούς της... Είναι κάτι παραπάνω από πιθανό, τα γεγονότα που περιγράφονται να είναι πολύ πιο σύνθετα πολιτικά, και να έχουν τις ρίζες τους πολύ βαθύτερα. Όμως η περιορισμένη οπτική της ηρωίδας, δεν νοιώθω πως είναι ένας τρόπος για να παρακάμψει η δημιουργός της, "επικίνδυνους σκοπέλους".

Οι Ιρανοί της Σατραπί θυμίζουν αρκετά μερικούς του σύγχρονου Ιρανικού κινηματογράφου. Είναι απλοί, ανθρώπινοι, σκεπτόμενοι και φανερά σε επαφή με την πραγματικότητα. Καμία σχέση με τους Πέρσες του "300" και τους "σαλταρισμένους μουλάδες με τα πυρηνικά" των δελτίων ειδήσεων...

Yπάρχουν Φράσεις Που Φτάνουν Μέχρι Την Άκρη Της Γλώσσας

Υπάρχουν φράσεις που φτάνουν μέχρι την άκρη της γλώσσας και δεν ειπώνονται ποτέ. Δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερα να είχαν ειπωθεί. Η αυτοσυγκράτηση είναι σαν την βαλβίδα της χύτρας. Όσο δεν γυρίζει, βράζει πιο γρήγορα το φαϊ...



Ο θυμός δεν είναι πάντοτε κακός σύμβουλος. Όταν είναι όμως, μπορεί να τα γαμήσει όλα.

Οι φράσεις που έχουν ειπωθεί, μπορούν να αιτιολογηθούν, να ανασκευαστούν, να γίνουν αντικείμενο συζήτησης που να εμπεριέχει συγνώμες. Αυτές που φτάνουν μέχρι την άκρη της γλώσσας, διατηρούν την αμφισημία του ανείπωτου, που πάντοτε μπορεί να μετατραπεί σε ανύπαρκτο, χωρίς κόστος.

Υπάρχουν ακόμα κι οι φράσεις που φτάνουν μέχρι την Άκρη της Γλώσσας, αλλά αυτές τις γράφουν μόνο πολύ μεγάλοι ποιητές...

Sorry...

Sorry για την εξαφάνιση guys and dolls, αλλά σήμερα έτρεχα και είναι και η ζέστη...

Άντε, Πάλι Κάνω "Χαζές" Ερωτήσεις...

Δεν μου λέτε ορέ λεβεντόπουλα και λεβεντοπούλες που μας κυβερνάτε...

Πριν αποφασίσουμε αν πρέπει να έχει δικαίωμα ψήφου για την μιζεροχώρα μας το "ομογενές" μας "αίμα", που βρίσκεται στα ξένα και έχει ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του, άρα ο μόνος τρόπος να ψηφίζει είναι με televoting, μήπως να κοιτάγαμε πρώτα να δίναμε πιστοποιητικά γεννήσεως και πολιτικά δικαιώματα σε όλους όσοι γεννιούνται εδώ, ζουν εδώ, δουλεύουν εδώ, βρίσκονται και θα μείνουν εδώ;

Γιατί αυτοί δεν μου φαίνονται για μαλάκες, ούτε να μαζεύουνε υπογραφές για την πλάκα τους, αν το κράτος τους φέρεται σωστά.

Άσε που εγώ, όπως το κόβω, μάλλον περισσότερες πιθανότητες έχω να πω δυο κουβέντες μ' αυτούς παρά μ' εκείνους που λένε το αυτοκίνητο κάρο και την μπριζόλα στέκι και μένουν στην άλλη άκρη του κόσμου...