Saturday, February 23, 2008

Περί Θεϊσμών

Η πηγή μου στην Γερμανία (λέγε με Μεγάλη Αδερφή) μου ανέφερε σήμερα ένα απόσπασμα από πρόζα που λέγεται σε καμπαρέ και ασχολείται με τον Μονοθεϊσμό, τον Πολυθεϊσμό και γενικά τον -θεϊσμό. Το μεταφέρω κι εγώ εδώ (στυλ σπασμένο τηλέφωνο).


Ξέρετε ότι ο Μονοθεϊσμός ξεκίνησε από την έρημο; Ναι, εντάξει σίγουρα κάπου το έχετε ακούσει, αλλά αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί ξεκίνησε από εκεί; Όχι, ε; Καλά, θα προσπαθήσω να σας το εξηγήσω...

Λοιπόν ξυπνάς το πρωί, κοιτάς απάνω ουρανός, κοιτάς κάτω άμμος. Ξανακοιτάς κάτω άμμος, ξανακοιτάς απάνω ουρανός. Και πάει έτσι κορδόνι μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Ουρανός, αμμόλοφος. Αμμόλοφος, ουρανός. Τελεία και παύλα.

Ε, πόσοι Θεοί δηλαδή χρειάζονται για να το φτιάξουνε αυτό; Ένας φτάνει, για να μην πω ότι περισσεύει κιόλας και κοπάνα να την κάνει δεν θα τον πάρει χαμπάρι κανείς!

Για πήγαινε όμως μια βόλτα στην ζούγκλα και έλα να μου πεις μετά...

Friday, February 22, 2008

Ενδιάμεση Συμφωνία με τα Μικρά Άφωνα Πράσινα

Σήμερα έκανα ενδιάμεση συμφωνία με τα μικρά άφωνα πράσινα. Αυτά ξαναβρήκαν τον αέρα και τον ήλιο κι εγώ πήρα πίσω το γραφείο μου. Δεν χρειάστηκε να ανακατευτεί κανένας Νίμιτς, τα βολέψαμε μεταξύ μας μετά από ειλικρινείς διαπραγματεύσεις.

Σημείωση: Η συμφωνία ορίζεται ως "ενδιάμεση" γιατί ακόμα δεν έχουμε καθορίσει τις συνοριακές γραμμές και τις χρήσεις των ονομάτων στο μπαλκόνι. Οι πιο τσαμπουκαλεμένες στα ζητήματα αυτά είναι οι τριανταφυλλιές...

Wednesday, February 20, 2008

Δέκα Χρόνια ΑΛΕΦ (εξ αναβολής)

Αυτή είναι η τούρτα που παρελήφθη από καλό εργαστήριο (της Λυκόβρυσης) το μεσημέρι του περασμένου Σαββάτου και επρόκειτο να κοπεί στα δέκατα γενέθλια της ΑΛΕΦ την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου.
Βεβαίως το χιόνι την είχε δει αλλιώς. Και νωρίς την Κυριακή έγινε έκτακτο διοικητικό συμβούλιο (τηλεφωνικό) όπου με ψήφους τέσσερις προς μία αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί η εκδήλωση χιονίζει δεν χιονίζει αφού είχαμε ήδη την τούρτα.
Ο ηρωικός Ταμίας της λέσχης κος Μιχάλης Μανωλιός, έβαλε αλυσίδες στο αυτοκίνητό του και ξεκίνησε να παραλάβει την επίμαχη τούρτα από το σπίτι της Γραμματέως κας Βάσως Χρήστου (στην Πεύκη). Έφτασε εκεί μετά πολλών κόπων και βασάνων και φυσικά αποκλείστηκε με την τούρτα στα χέρια μέσα στην χιονοθύελλα...
Τότε λοιπόν - και λόγω αντικειμενικών δυσκολιών - αναβλήθηκε η εκδήλωση. Η τούρτα κλείστηκε σε εξωτερική ντουλάπα μπαλκονιού, όπου και πάγωσε πολύ ικανοποιητικά μέχρι που ξαναβγήκε ο ήλιος. Και εδώ ολοκληρώθηκε το δράμα της τούρτας. Υπάρχουν υποψίες ότι μπορεί κάποιος να την έφαγε μετά, αλλά αν δεν τελειώσει η ΕΔΕ δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν.

Η εκδήλωση έχει αναπρογραμματιστεί γι' αυτή την Κυριακή (24 Φεβρουαρίου) την ίδια ώρα στο Φαεινόν και φυσικά ισχύουν όσα έχω αναφέρει εδώ. Εκτός από την τούρτα, αλλά μπορεί -αν έτσι αποφασίσει το ΔΣ - να φτιάξουμε άλλη. Σίγουρα δεν θα σερβίρουμε την παγόπληκτη (που είναι συζητήσιμο και αν υπάρχει), όμως στην περίπτωση που είναι ακόμη ακέραια προτείνω σοβαρά να την διατηρήσουμε σε διαφανή κώδωνα με CO2 και να την εκθέσουμε στο μελλοντικό μουσείο της ΑΛΕΦ.

Δεν πέρασε και λίγα η κακομοίρα...

Tuesday, February 19, 2008

Επιστολή Προς Ένα Χριστιανικό Έθνος

Η Επιστολή Προς Ένα Χριστιανικό Έθνος γράφτηκε το 2006 από τον Σαμ Χάρρις. Είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι μεταφράστηκε στα Ελληνικά τόσο γρήγορα και κυκλοφορεί ήδη στα ράφια.
Διάβασα το βιβλίο σήμερα το πρωί, είναι κοντά στις εκατό σελίδες, εύκολο και φιλικό στην ανάγνωση και εξαιρετικά χρήσιμο αν ενδιαφέρεσαι να καταλάβεις το επίπεδο της Χριστιανικής Δεξιάς των ΗΠΑ.

Ο Χάρρις δεν είναι, φυσικά, δεξιός. Κι αυτό εδώ είναι το δεύτερο βιβλίο του που γράφτηκε όπως δηλώνει ο ίδιος στον πρόλογό του για να απαντήσει στα γράμματα που έλαβε μετά την δημοσίευση του πρώτου του βιβλίου που είχε τον τίτλο, Το Τέλος της Πίστης: Θρησκεία, Τρόμος, και το Μέλλον της Λογικής. Ακόμα και από τον τίτλο καταλαβαίνει κανείς πως ο Χάρρις δεν έχει καμιά διάθεση να τουμπεκιαστεί, υπερασπίζεται τις απόψεις του με πάθος, αλλά και επιστημονική επάρκεια.

Κι αν, όπως είναι φυσικό, τα βιβλία του ανοίγουν έντονους διαλόγους στις ΗΠΑ, για ποιό λόγο άραγε να τα διαβάσει κανείς στην Ελλάδα; Η επίθεση στους "μετριοπαθείς" Χριστιανούς που κάνει ο Χάρρις στο πρώτο του βιβλίο, και ο εξαιρετικός Φιλιππικός του κατά των "σκληροπυρηνικών" Χριστιανών που καταγράφεται στην Επιστολή Προς Ένα Χριστιανικό Έθνος, σε τι μπορούν να χρησιμεύσουν στον Έλληνα αναγνώστη;

Η απάντηση είναι σχεδόν προφανής και ανατριχιαστική. Αυτό το βιβλίο καθρεφτίζει πεντακάθαρα το επίπεδο της ανοησίας που δέρνει εξαιρετικά μεγάλο ποσοστό (άνω του 50%) των Αμερικανών πολιτών. Οι οποίοι είναι και αυτοί που εκλέγουν Πλανητάρχες.

Και δυστυχώς, όπως επισημαίνει και πάλι στον πρόλογό του, ο συγγραφέας θα "αγαλλίαζαν" με την πυρηνική καταστροφή μιας μεγαλούπολης αφού αυτό θα ήταν "σημείο των καιρών " για την Δευτέρα Παρουσία.

Ανατρίχιασες ή όχι ακόμα;

Υ.Γ. Δεν ταυτίζομαι απόλυτα με τις απόψεις του Σαμ Χάρρις. Όπως σε κάθε φιλοσοφικό έργο, η αγωνία του να υπερασπιστεί τις θέσεις του τον οδηγεί μερικές φορές, ευτυχώς όχι πολλές, σε επιχειρήματα και συμπεράσματα που χρησιμοποιούν λογικά άλματα. Αλλά αυτό είναι απλώς γκρίνια, σε σύγκριση με την ουσιαστική χρησιμότητα του βιβλίου.
Μια δεύτερη, ακόμα πιο αστεία γκρίνια, είναι πως το όνομα του συγγραφέα στις αριστερές σελίδες του βιβλίου είναι γραμμένο Xarris κι οχι Harris. Αλλά αυτό είναι πανεύκολο να διορθωθεί στις επόμενες έκδοσεις του (και να κάνει και συλλεκτική την πρώτη)

Monday, February 18, 2008

Δεν είναι μυστήριο, παγωμένο νεράκι είναι...

Η επιμονή των τηλεοπτικών μέσων να σε κρατήσουν μέσα στο σπίτι, έχει μια απλή και προφανή εξήγηση. Αν μείνεις μέσα, θα σαπίσεις στο χαζοκούτι.

Η επιμονή της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας να περιορίσεις τις μετακινήσεις στις "απολύτως απαραίτητες" έχει μια άλλη εξήγηση. Ξέρει πολύ καλά, πως τίποτα δεν σε έχει προετοιμάσει για το χιόνι, αν έχεις γεννηθεί και μεγαλώσει στην "Πρωτεύουσα". Ούτε το σπίτι σου , ούτε το σχολείο, ούτε τα έξι μαθήματα που έκανες στην Σχολή Οδηγών για να πάρεις το ροζ χαρτί σού έμαθαν το παραμικρό για το πως να ντύνεσαι, να περπατάς ή να οδηγείς στο χιόνι. Και επιπλέον ξέρει πως και οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια και τα μέσα μαζικής μεταφοράς, αλλά κυρίως οι μηχανισμοί προστασίας του πολίτη, δεν έχουν ούτε προδιαγραφές ούτε πιστοποίηση "χιονιού".

Όμως ο άνθρωπος από αρχαιοτάτων χρόνων όταν βλέπει να πέφτει αυτό το άσπρο πράμα από τον ουρανό θέλει να πάει να το συναντήσει. Και θα ήταν καλύτερο όλοι αντί να σπέρνουν τον εύκολο πανικό να έδιναν στους άσχετους δυο-τρεις χρήσιμες πληροφορίες ασφαλούς μετακίνησης μέχρι να τους τις χώσουν στο κεφάλι.

Θα είχαμε έτσι γλιτώσει από τους "εκβιασμούς" και τις "σούπες" που έφαγαν με το κουτάλι όσοι έκαναν ντελίβερυ χτες βράδυ.

Saturday, February 16, 2008

Αντισταθείτε

Ο Μοτοσακός με έχωσε στο "αντισταθείτε με ένα ποίημα".

7
Αυτός εκεί
ο συγκεκριμένος άνθρωπος
είχε μια συγκεκριμένη ζωή
με συγκεκριμένες πράξεις.
Γι αυτό και
η συγκεκριμένη κοινωνία
για το συγκεκριμένο σκοπό
τον καταδίκασε
σ' έναν αόριστο θάνατο.

Τρία Κλικ Αριστερά
Κατερίνα Γώγου


Και τώρα χώνω: Sukumus, Mushroom Head και Giannis Kafatos.

Friday, February 15, 2008

Γλάστρες Στα Χιόνια

Αν έχεις την τύχη να ζεις όπως κι εγώ με "ό,τι φυτεύω πιάνει" ταίρι, πιθανόν να με καταλάβεις. Κουβαλάω γλάστρες πέρα-δώθε από χθες για να μην επαναληφθεί η "νύχτα της μεγάλης σφαγής των φυτών" του 2004 και έχουμε δράματα.

Και τώρα είμαι έτοιμος να εκμεταλλευθείς την άγνοια μου. Όταν περιμένουμε χιόνι κι έχουμε εκτεθειμένο μπαλκόνι, έμαθα ότι είναι χρήσιμο να κάνουμε τα παρακάτω:

Α) Να μαζέψουμε όλα τα φυτά στην πιο προστατευμένη γωνία, κοντά-κοντά, υποθέτω για να ζεσταίνονται το ένα από το άλλο.

Β) Να έχουμε standby λεπτό εννιαίο πλαστικό για να τα σκεπάσουμε μόλις αρχίσει η χιονόπτωση, χωρίς να τους κόψουμε τελείως τον αέρα.

Γ) Να φέρουμε μέσα στο σπίτι, όσα είναι πολύ ευαίσθητα ή μωρά και θα τα παίξουν σίγουρα.

Αν ακολουθήσεις αυτές τις συμβουλές το μπαλκόνι σου θα δείχνει κάπως έτσι:



Πράγμα που σε βεβαιώ, αντέχεται, ιδίως αν περιμένεις χιονιά.

Όμως...



... ο χώρος που δουλεύεις θα δείχνει κάπως έτσι. Κι αυτό δεν αντέχεται για πολλές μέρες, ιδίως αν είσαι γνωστός ακατάστατος όπως εγώ.

Τι γκρινιάζεις τώρα; Δυο - τρεις μέρες είναι...

Thursday, February 14, 2008

Δέκα Χρόνια ΑΛΕΦ

Η Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας (για τους φίλους ΑΛΕΦ) συμπληρώνει αυτές τις μέρες δέκα (10!) χρόνια ζωής και συνεχούς παρουσίας στο "πεδίο" της ΕΦ και όπως είναι φυσικό έχει κάθε λόγο να το γιορτάζει.
Τα εγκαίνια των εορταστικών εκδηλώσεων, που θα διασπαρούν μέσα σ' ολόκληρο τον χρόνο, γίνονται την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου με ένα πάρτυ στο Καφέ Φαεινόν (Καλλιδρομίου και Μαυρομιχάλη, Εξάρχεια).

Από την Λέσχη θα προσφερθούν εντελώς δωρεάν:

Α) Κομμάτι τούρτας γενεθλίων (με space απεικόνιση στην επιφάνεια, ολόφρεσκη).
Β) Αναμνηστικά δώρα (υπάρχουν τρία είδη, διαλιέχτε).
Γ) Πλούσιο οπτικό υλικό (επιμελείται ο "εγγύηση" Λέστερ).
Δ) Μουσικό πρόγραμμα (από cd, Mp3 και χορωδία παραφώνων αν ανάψει το κέφι).
Ε) Προπαγανδιστικό υλικό της Λέσχης (σε έντυπη μορφή ή και με προσωπική ενημέρωση από "προσηλυτιστές")

Έναντι ευλόγου τιμήματος (που καθορίζεται από τις αγορανομικές διατάξεις) το Φαεινόν θα σερβίρει ροφήματα, χυμούς, αναψυκτικά και ποτά (όλα εξαιρετικής ποιότητος).

Το πάρτυ θα αρχίσει στις 8:00 μ.μ. και δεν υπάρχει πρόβλεψη για την διάρκεια του. Το Dress Code είναι ελεύθερο (από σμόκιν μέχρι κεραίες στο κεφάλι, αποφύγετε μόνο το απολύτως γυμνό λόγω της γειτνίασης του χώρου με το ΑΤ της περιοχής και της πρόβλεψης των μετεωρολόγων ότι μάλλον θα χιονίζει).

Wednesday, February 13, 2008

Για την σημερινή απεργία...

... πήγαινε και διάβασε αυτό.

Όπερ Έδει Δείξαι

Τι κάνει νιάου-νιάου στην Πλατεία Κολοκοτρώνη και σίγουρα το πληρώνεις με τους φόρους σου;

Η διμοιρία των ΜΑΤ.

Τι κάνει νιάου-νιάου στην Πλατεία Κολοκοτρώνη και μπορεί να το πληρώνεις με τους φόρους σου;

Οι Χρυσαυγίτες.

Όπως πολύ διεξοδικά κατέγραψε χθες το βράδυ ο Κώστας Βαξεβάνης στο Κουτί της Πανδώρας κάτι οι μοτορόλες, κάτι τα βανάκια, κάτι οι ζαρτινιέρες, κάτι τα βίντεο από τα κινητά, κάτι οι απαντήσεις "δεν είδαμε τίποτα" όταν μαχαιρώνονται και ξυλοκοπούνται άνθρωποι οδηγούν και τον τελευταίο πολίτη που δεν πάσχει από μαλάκυνση στο πολύ απλό ερώτημα:

Βρε μπας και υπάρχει ακόμα ακροδεξιό Παρακράτος σ' αυτήν την χώρα;

Σε αφήνω να δώσεις μόνος σου την απάντηση....

Tuesday, February 12, 2008

Δηλαδή, θα μας γαμήσετε για ν' αλλάξει η ατζέντα;

Το λένε όλοι στα παράθυρα για πλάκα. Η Υπουργός σκλήρυνε, λέει, γιατί το Μαξίμου προτιμά να να τα κάνει λαμπόγυαλο στο Ασφαλιστικό, από το να παραμείνει η συζήτηση στο τρίγωνο των Βερμούδων (Ζαχο - Θε.Μα - Ζήμενς).

Γουστάρω! Πρώτη φορά θα μας γαμήσουνε όλους για να αλλάξει η ατζέντα! Ξύλο και Σούβλα για λόγους επικοινωνιακούς! Γουάου!

Αυτό φίλε μου ονομάζεται βαθιά πολιτική σκέψη! Ποιός την έκανε άραγε; Θα μάθουμε ποτέ; Ζει στην Ελλάδα ο Μακιαβέλλι του 21ου αιώνα; Και δουλεύει για το Κράτος ή είναι ελεύθερος επαγγελματίας;

Και κυρίως τι στο διάολο φοβούνται εκεί στο Μέγαρο ώστε να προτιμούν την πιο άγρια σύγκρουση με την Κοινωνία;

Sunday, February 10, 2008

Για το συνέδριο του Συνασπισμού

Παρακολούθησα - όπως φαντάζομαι και αρκετοί ανένταχτοι αριστεροί - το συνέδριο του Συνασπισμού από ό,τι βγήκε στο χαζοκούτι. Δηλαδή ουσιαστικά είδα ολόκληρες μόνο τις ομιλίες του Αλέκου Αλαβάνου, του Φώτη Κουβέλη και του Αλέξη Τσίπρα.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, ούτε σε επικοινωνιακές παρατηρήσεις τύπου "μπαλκονάτος" και "υποτονικός". Θα γράψω μόνο μερικά πράγματα που μου κατεβαίνουν στο κεφάλι, ακριβώς όπως τα νιώθω και τα καταλαβαίνω.

Ο Συνασπισμός - ή ο ΣΥΡΙΖΑ, ο καθένας το βλέπει όπως θέλει - έχει αναμφισβήτητα αυτήν την στιγμή μια δυναμική που δεν του έχει ξανατύχει, τουλάχιστον στα χρόνια που γνωρίζω εγώ την Αριστερά. Και ή που θα την κάνει κάτι χρήσιμο ή που θα την χάσει αν δεν την αξιοποιήσει. Οι συγκυρίες τον έχουν βοηθήσει πολύ, και δεν είναι κάθε μέρα του Αη-Γιαννιού.

Αυτό αφορά όμως το μέλλον του - και εν μέρει και το δικό μου, αφού όλοι με καλούν να επανέλθω αγωνιστικά στις τάξεις αυτής της Αριστεράς - και το φλέρτ που παίζεται με τον κόσμο μπορεί να καταλήξει σε one night stand, σε στεφάνι ή και σε διαζύγιο. Στο χέρι του Συνασπισμού είναι πού θα το πάει και πόσο θα μας "ψήσει". Ευτυχώς έχουμε όλοι την πολυτέλεια να το παίζουμε "δύσκολες γκόμενες" ακόμα.

Τι πιο σημαντικό που έβγαλε για μένα αυτό το συνέδριο αφορά την υστεροφημία του Αλέκου Αλαβάνου. Που υπήρξε αντικειμενικά και μετρήσιμα ο πρόεδρος που έβγαλε τον Συνασπισμό από την γωνία, τον πήρε από την κατάσταση φθοράς και αφθαρσίας που ήταν και τον έκανε "παίκτη" με τις πράξεις και τις επιλογές του.

Μου είναι αδιάφορο αν τον βοήθησε η "κρίση" του ΠΑΣΟΚ, η "λαμογιά" της ΝΔ, ο "αυτισμός" του ΚΚΕ και το "μαστίγιο" του ΛΑΟΣ. Μου είναι αδιάφορο αν υπήρξε τυχερός πολιτικά. Κι αυτό μέσα στο κόλπο είναι, μέσα στην ζωή. Ήταν εκεί, είδε την ευκαιρία και την αξιοποίησε. Θα μπορούσε και καλύτερα; Ίσως και να μπορούσε. Σίγουρα όμως θα μπορούσε και χειρότερα, να μην πάρει μυρωδιά την φάση, να μην τολμήσει να την κράξει, να παίζεται η μπάλα κι αυτός να δένει τα κορδόνια του στην σέντρα. Είδαμε κι άλλους να το κάνουν στο παρελθόν κι ακόμα δεν τους έχουμε φτύσει τελείως. Λέμε, "Εντάξει μωρέ, μέτριος ήτανε, αλλά και τι μπορούσε να κάνει κιόλας ο άνθρωπος;"

Στην προσωπική μου αξιολόγηση ο Αλέκος Αλαβάνος είναι ο καλύτερος πρόεδρος του Συνασπισμού που πέρασε μέχρι σήμερα. Και καλό είναι να το βάλει καλά στο κεφάλι του αυτό, όποιος αναλάβει σήμερα την θέση που αυτός εγκαταλείπει.

Saturday, February 9, 2008

Μια εικόνα της πραγματικότητας


Σηκώνω τις γλάστρες κι αυτές ξαναπέφτουν συνέχεια.
Κάνει κρύο στο διαμέρισμα, πρέπει ν΄ ανάψω καλοριφέρ.
Τα γατιά κουλουριάζονται για να την βγάλουν.

Φαντάζομαι άσπρους αφρούς στο πέλαγος
θαλάσσια πάχνη
πλώρες να καρφώνονται στο κύμα
με το γνωστό υπόκωφο "γκουπ".

Βρέχει και στην θάλασσα, το ξέρεις;
Νερό πάνω, νερό κάτω.
Ακόμα κι όταν δεν είναι εκεί κανείς.

Friday, February 8, 2008

Στις 18 η δικάσιμος του Blogme

Το ξέχασα την προηγούμενη φορά, γι αυτό αρχίζω την προειδοποίηση για την τωρινή δικάσιμο από νωρίς. Πήγαινε εκεί για όλες τις απαραίτητες πληροφορίες.

UPDATE: Χοντρή γκάφα έκανα. Όπως επισημαίνει ο φίλος στο σχόλιο, είναι πράγματι 18 Φεβρουαρίου αλλά του 2009!
Ταχύτατη η απονομή δικαιοσύνης σ' αυτήν την χώρα...

Thursday, February 7, 2008

Παρα- πλανήτης

Μέσα στο απέραντο διαστρικό κενό, υπάρχει ένας πλανήτης που λέγεται Παρά. Έχει παραοικονομία, παραπολιτική, παρακράτος, κι όλα εκεί λειτουργούν παρά. Παρά τις ελπίδες ή την λογική των ιθαγενών. Σ' αυτόν τον πλανήτη παραβλέπονται τα πάντα. Και παράγονται μόνο παραπλανητικοί παράγοντες.

Στο υπόλοιπο όμως Σύμπαν, δεν υπάρχει αγορά για το μοναδικό προϊόν του Παρά. Κι έτσι οι ιθαγενείς είναι υποχρεωμένοι να το υπερκαταναλώνουν.

Wednesday, February 6, 2008

Mέσα Aπό Το Γυαλί : Μια Εμπεριστατωμένη Άποψη

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΞΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΠΟΥ ΑΝΑΜΕΤΑΔΙΔΕΙ ΤΟ TALES OF A CRAZY WORLD ΧΩΡIΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΖΗΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΤΗΣ. ΚΙ ΑΜΑ ΤΟΛΜΑΣ ΝΤΙΝΟ, ΖΗΤΑ ΜΟΥ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΕΒΑΣΩ! ΜΑΥΡΟΣ ΣΚΩΛΗΞ ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΟΥ ΠΟΥ ΣΕ ΕΦΑΓΕ...


Το Ταξίδι Μου Μέσα Απ’Το Γυαλί

Εισαγωγή: Αν η εισαγωγή από μόνη της εμπεριέχει τέτοια δύναμη και μαγεία…τι με περιμένει παρακάτω; Μήπως μου ανεβάζει πολύ τις προσδοκίες; Νιώθω την αρχαία σκόνη να μου μπαίνει στα ρουθούνια (δε φταίω εγώ, η Ευθυμία το κάνει) και νιώθω να μαστουρώνω ήδη από τα μπαχαρικά που πασπαλίζουν τα παραμύθια. Νιώθω από τώρα τυχερός που κρατώ αυτό το βιβλίο στα χέρια μου. Νιώθω από τους λίγους, τους προνομιούχους, που ας μη γελιόμαστε, σύντομα θα είμαστε χιλιάδες…

Γγιν: Να πω πως καταλαβαίνω γιατί με συνεπαίρνουν στα σοβαρά τα έργα που βλέπω στη μικρή και την μεγάλη οθόνη; Γιατί παθιάζομαι και πιστεύω στην αλήθεια των χαρακτήρων που υποδύονται ηθοποιοί; Γιατί κλαίω, γελάω, μισώ και συγχωρώ ήρωες και καταστάσεις που παίζουν σαν οπτασίες μπροστά στα μάτια μου; Και γιατί έχω την ανάγκη να έχω κάποιον δίπλα μου για να τα βιώνω με παρέα, να αντλώ κουράγιο από έναν σύντροφο για να το αντέχω; Αβάσταχτα δυνατό το συναίσθημα που ρέει από το γυαλί. Η Αγίντ τα παίζει όλα για όλα και ρίχνει το βλέμμα της μέσα, μαζί της κι εγώ.

Η ζωντάνια της αφήγησης αναμφισβήτητη, για να μην πω δεδομένη. Έχω τους χάρτες στο κεφάλι μου. Η Ευθυμία μου συστήνει νέους κόσμους και ταυτόχρονα νιώθω πως μου είναι γνώριμοι. Πως το κάνει αυτό; Αν έχω ακούσει μια φορά ένα παραμύθι στη ζωή μου, έχω το σημάδι στο ίδιο το γενετικό μου υλικό. Μέτρησα δύο παραμύθια σε αυτό το διήγημα. Η ιστορία της Αγίντ είναι το ένα. Το νησί Γγιν το ξέρω. Όσες φορές μου συνεπήρε το βλέμμα μια μαύρη θάλασσα, λευκά κυματάκια γεμάτη, νομίζεις και υποπτευόμουν την ύπαρξη του. Και η συγγραφέας με παίρνει από το χέρι να το περπατήσω με την ηρωίδα της πριν χαθεί πάλι κάτω από τα νερά. Πονάει η Αγίντ μέχρι να έρθει ο Θυμός της να γεμίσει την αγκαλιά του με την ίδια. Η αφηγήτρια όμως είναι γενναιόδωρη. Μου έχει σαν δεύτερο παραμύθι την ιστορία της Κρέγκαβον. Ο πόνος της, και τα γεγονότα που τον δημιούργησαν, μια ιστορία απαράμιλλης φαντασίας από μόνη της. Θα βρει και η δεύτερη ηρωίδα την αγάπη, στην αγκαλιά του Νέζιλ, και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Η αγάπη, ο έρωτας, είναι η Ισορροπία του κόσμου. Κι αυτό όχι, δεν είναι παραμύθι. Το ξέρω, το ξέρουμε όλοι, γιατί έχουμε το σημάδι και το βιβλίο των συμβάντων να μας επιβεβαιώνει τα ξεχασμένα.

Tα Υπόλοιπα της Ευτυχίας: Τα θέλω, τα απαιτώ πίσω, γιατί αυτό το παραμύθι μου τα άρπαξε και πάει, δε μου τα δίνει πλέον πίσω. Άπονη συγγραφεύς. Δεν αντέδρασα αμέσως στο ανάγνωσμα αυτής της διήγησης. Σηκώθηκα και πήγα μια βόλτα. Φτου, έτρεχαν δίπλα μου τα νερά του Ευρίπου να μου θυμίζουν τα άλλα, τα μαύρα τα κατάμαυρα της λίμνης Καστροπηγάδας. Ευλογία και κατάρα η γνωριμία μου με τον τόπο. Ευλογία για την ανάγνωση ενός από τα πιο τρομερά παραμύθια που έχω διαβάσει, μια ιστορία που κολλάει στη μνήμη σαν εθισμός. Ω πόσο καλά ξέρει την τέχνη της η πλανεύτρα παραμυθού. Δεν φοβόμαστε τους κακούς τους λύκους, λέμε στους εαυτούς μας, και μπαίνουμε αλόγιστα στις σελίδες για να έρθουμε πρόσωπο με πρόσωπο με την μοίρα μας. Την καταραμένη. Γυναίκες αιθέριες, πονεμένες, θεϊκές και όμορφες σαν τριαντάφυλλα, αγκάθια γεμάτες, ανοίγουν την αγκαλιά τους και προσφέρονται. Και πώς να της αρνηθούμε; Εμένα όμως με πονάει το άλλο: Γιατί τις πιστεύουμε όταν μας προφητεύουν πως θα δυστυχήσουμε για τον έρωτα μας; Γιατί τρέχεις Μπεκιαρί; Γιατί φεύγεις; Πονεμένες οι ηρωίδες της Ευθυμίας. Τρομερή η θλίψη τους. Πρέπει να προχωρήσω στο επόμενο διήγημα, αλίμονο μου.

Μαρμαρένιο Κατώφλι: Άλλο ένα πονεμένο παραμύθι, γλυκόπικρο σαν παλιές αμαρτίες. Γυναίκες που αγαπούν και εγκαταλείπονται, άντρες που εγκαταλείπουν και πληρώνουν το τίμημα. Διασχίζουμε αυτό το μαγεμένο κατώφλι και είμαστε εκεί, στο πανδοχείο που ονειρευόμαστε από πάντα να επισκεφτούμε, μέσα από τόσα και τόσα παραμύθια που διαβάσαμε ή μας αφηγήθηκαν παλιά. Μας το ζωντανεύει με περισσή μαεστρία η ξωθιά συγγραφέας, μας ζεσταίνει με τα χρώματα του, μας ζαλίζει με τις οσμές του, μας προκαλεί τον ουρανίσκο με τα μαγειρευτά καλούδια του. Κι αυτό μόνο για να κερδίσει την προσοχή μας. Μετά…

Υπάρχουν κάποια παλιά παραμύθια χωρίς ευτυχισμένο τέλος. Παραμύθια που ολοκληρώθηκαν μισά, μέσα στην πίκρα και τον πόνο, μέσα στην τρυφερότητα της αγάπης, δαγκωμένα όμως σκληρά από το άδικο. Μας στοίχειωσαν εκείνες οι ιστορίες, και κάποιοι από μας φοβόμαστε να ζητήσουμε από την γιαγιά μας να μας τις ξαναπεί. Απλά ευχόμασταν η επόμενη διήγηση να πάει καλύτερα, ενώ τα δάκρυα που άφησαν οι προηγούμενες δεν έλεγαν να ξεχαστούν. Όχι μόνο δεν ξεχνιούνται, αλλά συνεχίζουν εκείνα τα παραμύθια. Ο ψίθυρος τους φτάνει μέχρι εδώ, στους μύθους μέσα από το γυαλί, αφήνουν ακόμα το καυτό τους σημάδι εδώ, την ίδια στιγμή που ξεκινούν νέες υποσχέσεις, έρωτα, αγάπη και λάθη γεμάτες.

Από τι είναι φτιαγμένη η ψυχή σας; Αν δεν φοβάστε να μάθετε, ζητήστε την Ευθυμία Δεσποτάκη να σας κοιτάξει, να σας κόψει και να σας καταλάβει. Το τρίτο παραμύθι του βιβλίου της δεν έχει μόνο τις ομορφότερες περιγραφές για τις ψυχές των ανθρώπων που διάβασα ποτέ, αλλά και την πιο μυθική εξήγηση για τον έρωτα και την αγάπη που διάβασα ποτέ. Τόσο βαθιά στο κείμενο της, νεραϊδοχτυπημένος πλέον δίχως επιστροφή, πώς να αμφισβητήσω την ερμηνεία της; Τυλιγμένος στην μαγγανεία της αφήγησης, είμαι άλλη μια παρουσία μέσα στο γυαλί και δρασκελίζοντας το δακρύβρεχτο μαρμάρινο κατώφλι, συνεχίζω το μονοπάτι που μου ανοίγεται παρακάτω.

Ο Εραστής στην Στάχτη: Το ήξερα ως το μεδούλι μου πως αυτό το όνομα θα έκρυβε οδύνη. Άπονη Ολύμπια συγγραφεύς, τιμωρείς τον Ασγκιρέη με σκληρή λήθη, κι εμένα με την τραγική του μνήμη. Δεν θα τον ξεχάσω, ούτε την Αλάι που χάθηκε στην καταβόθρα. Αναρωτιέμαι αν αγαπάς τους ήρωες σου. Αναρωτιέμαι αν τους συγχωρείς κιόλας. Ο πιο ελληνικός, Οιδιπόδειος, μύθος σου μέχρι τώρα, συνεχίζει με άντρες αφελής, βίαιους, άλογους και γυναίκες χτυπημένες και ταπεινωμένες. Ποτέ η πένα δεν δημιούργησε κόσμους τόσο όμορφους, ποτέ πένα δεν κέντησε την καρδιά τόσο βαθιά για να την πονέσει και να την ματώσει. Με αυτή τη μελάνι σκοπεύεις να συνεχίσεις το βιβλίο σου; Κι εγώ τι επιλογή έχω παρά να συνεχίσω;

Το Κορίτσι στο Μιναρέ: Μια στάλα παραμύθι, μια καταιγίδα από συναίσθημα. «Τα μαύρα της μαλλιά έλαμπαν σαν φλόγες από σκότος». Εκεί. Αυτό και μόνο είναι αρκετό. Μ’έχεις στα δεσμά σου αφηγήτρια. Και μετά από το ταξίδι μου ως εδώ, μέσα από τις δοκιμασίες που μου υπέβαλες, δεν έχω ανάγκη να μαντέψω το μυστικό του κοριτσιού στο μιναρέ. Εκείνη η φλόγα που έκαιγε κάθε βράδυ χωρίς απουσία για δέκα χρόνια μου τα αποκάλυψε όλα και μάτωσε η καρδιά μου άλλη μια φορά. Άλλος ένας άντρας που πίστεψε στην προσταγή μιας γυναίκας και χάθηκε στη φωτιά από αυτό το πάθος το τόσο ανεξέλεγκτο, κι εκείνη, τυπικά, σιωπηλά, μυθικά σαβανωμένη. Θα συνεχίσω; Πέτυχες διάνα αφηγήτρια. Είμαι το δοχείο που φτιάχτηκε για να χωρέσεις όλη αυτή την οδύνη. Συνεχίζω.

Το Δώρο των Θεών: Και όσο πιο μικρή η ιστορία, πιο ηχηρό και το μπάτσισμα. Και σε πρώτο πρόσωπο η αφήγηση, να με κάνει συνένοχο, να χτυπάει η καρδιά μου στο ανάγνωσμα της κάθε λέξης. Ένα μαγικό παραμύθι, μια γυναίκα μυθική για να μου κλέψει τα λογικά. Θα της μείνω πιστός; Ναι, ναι, αλλά με τίμημα. Αχ αφηγήτρια, πόσο μισείς τις προσδοκίες μου. Πως δεν χωράει στα τόσα παραμύθια και ετούτο το ένα: Η παντοτινή ευτυχία;

Τα Φυτά του Κάτω Κόσμου: Έχω μυηθεί μάλλον. Πώς να εξηγήσω την αντίδραση μου σε αυτό το πανέμορφο διαμάντι; Το κοιτώ από κοντά, και μέσα στις αντανακλάσεις του βλέπω ολόκληρο μυθιστόρημα. Ολόκληρη κινηματογραφική ταινία. Υπέροχη η Λαλίκα. Λατρευτή η εικόνα της. Ως άλλη Εσμεράλδα, την ποθούν πολλοί. Και την κερδίζει, έστω και για λίγο ο χειρότερος τους, ο πιο φριχτός και διεστραμμένος. Αχ Θεέ του κάτω κόσμου, λίγη η πράξη σου, μας άφησες τελικά στο πένθος. Αλλά μήπως και έχεις κάποια δύναμη; Άλλη σε ορίζει.

Οι Γυναίκες στη Σαχάι Περπατούν Λικνιστά: Αχ, θέλω να πάω στη Σαχάι, να δω γυναίκες να περπατούν λικνιστά, κι ας τρελαθώ. Αυτό το παραμύθι αξίζει να γίνει τραγούδι. Να το ακούς όπως και το διάβασες, μεθυσμένος από την γλύκα του. Εμένα Ναχρίν, πάρε εμένα. Γιατί στη λογική μου δεν είμαι τόσο ευτυχισμένος. Θέλω να φύγω, να πετάξω, και τα παραμύθια με κουβαλούν ως τα μισά. Σε ευχαριστώ αφηγήτρια για την ανάπαυλα. Είχα ανάγκη το χαμόγελο και την ηδονή. Σε ευχαριστώ για τους γοφούς της Ναχρίν. Μην μ’αφήσεις να τους ξεπεράσω.

Μοντλίβολιτς (ή Μοντλιβόλτις): Θυμάμαι με νοσταλγία τα αναγνωστικά από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Αφηγήσεις που σε υπνώτιζαν με την λογοτεχνία τους, αυτός ήταν και ο σκοπός τους. Τα κείμενα ήταν σχεδιασμένα να ακολουθούν τον κύκλο του χρόνου, τις εποχές που χρωμάτιζαν τα παράθυρα στις τάξεις του σχολείου, και προς το τέλος της σχολικής χρονιάς τα αναγνώσματα ήταν πια γεμάτα καλοκαίρι. Διάβαζες μια παράγραφο και μετά κοίταζες έξω από τα τζάμια, γεμάτος αδημονία για τις επερχόμενες διακοπές. Σαν εκείνη την μαγική σκόνη που αιωρούνταν στις ηλιαχτίδες πάνω στα θρανία, με πήγες αφηγήτρια στην φωτεινή πατρίδα της Ενγκράουλις, με ξάπλωσες στην ταράτσα της, με έκανες να ακούσω τα τζιτζίκια, να μυρίσω τα αμπέλια και να δροσιστώ στο γλυκό νερό του πηγαδιού της. Καλοί άνθρωποι οι δικοί της. «Παντρέψου όποιον θέλεις.» Εδώ, κάτω από αυτόν τον ήλιο τι θα μπορούσε να πάει στραβά; Μέχρι και τα φαντάσματα είναι καλοπροαίρετα. Σε ευχαριστώ γι αυτή την ιστορία Ευθυμία. Μου ανακούφισες τον πόνο. Έχω άλλη μια ιστορία πριν βγω από το γυαλί…και δείχνει βαθιά.

Ιστορίες των Νεφών και των Ανέμων: Και μετά την λιακάδα μια εντυπωσιακή θύελλα. Ώστε η αφηγήτρια πιστεύει στο παραμύθι που λέγεται παντοτινή αγάπη. Το λένε τα σύννεφα και ο άνεμος, μόνο…μόνο που δεν μπορεί παρά να είναι γεμάτο αίμα, δάκρυα και θάνατο. Το ταξίδι ολοκληρώνεται το ίδιο συγκλονιστικά όπως ξεκίνησε και όπως διάρκεσε. Είπα «ολοκληρώνεται;» Λάθος μου. Όσο στροβιλίζονται τα σύννεφα και όσο φυσάει ο άνεμος το παραμύθι δεν τελειώνει ποτέ.

Δεν πίστεψα ποτέ πως θα βγω αλώβητος μέσα από το γυαλί, το ψυλλιάστηκα νωρίς. Νιώθω να με στοιχειώνουν ονόματα και τόποι, η Νοτάλα με τις οκτώ πλεξούδες που έγινε οκιντού, η μικρούλα Άμμος που αγάπησε τον μελλοθάνατο και γέννησε τον Νίρντε, η Μέμνεγια η κόρη της φριχτής βασίλισσας και ενός νεκρού. Ιστορία τρομερή την καρδιά μου έχει πλεγμένη σαν κουβαρίστρα από αγκαθωτό συρματόσχοινο. Αφέντρα αφηγήτρια είσαι τρομερή.

Και δεν τολμώ να ξαποστάσω, δεν τολμώ και να φύγω. Κάθομαι και αφουγκράζομαι τον άνεμο, περιμένω την συνέχεια. Κάθομαι εδώ δίπλα στο γυαλί. Μη μ’αφήνεις να περιμένω για πολύ. Έχω αρχίσει να συνηθίζω την σκληρότητα σου.

Ντίνος Χατζηγιώργης
Ανέβηκε σήμερα στο Sff.gr και έγινε αμέσως Clopy-Paste.

Tuesday, February 5, 2008

Tέσσερις Μέρες στο Καταφύγιο...

Υπάρχουν μερικά μέρη στα οποία αισθάνομαι σαν σε καταφύγιο θηραμάτων. Εννοείται από την πλευρά του θηράματος. Είναι μέρη που δεν με κυνηγά κανείς και είμαι σίγουρα προστατευμένος από την ανθρώπινη βλακεία.

Το ένα από αυτά τα καταφύγια είναι το σπίτι του Παναγιώτη και της Μαρίας στο Δυτικό. Με την Ζωή και την Υρώ, τον υγροποιητή και τις κουβέντες για την Λογοτεχνία.

Το άλλο είναι το σπίτι της Ντίνας στον Γαλατά, από όπου μόλις επέστρεψα μετά από ένα εξαιρετικά θεραπευτικό τετραήμερο που είχε και σε "καμέο" εμφάνιση τον Νικόλα.

Και τα δυο καταφύγια θηραμάτων περιέργως σχετίζονται με το "Έξι δισεκατομμύρια τρόποι ζωής". Στο πρώτο φιλοξενήθηκα με αφορμή την πρώτη παρουσίαση του βιβλίου στα Γιαννιτσά, στο δεύτερο πέρσι το καλοκαίρι "κόπηκε και ράφτηκε" το τελικό κείμενο πριν πάει στο τυπογραφείο.

Ας είναι καλά οι άνθρωποι που διατηρούν, σίγουρα με προσωπικό τους κόστος, τα καταφύγια θηραμάτων που γνωρίζω. Γιατί έχω βαρεθεί να με πυροβολάνε με γεμιστήρες καθαρής βλακείας διάφοροι στην δήθεν νορμάλ καθημερινότητά μου...


Στην άλλη όχθη τώρα, αυτήν της σοβαρότητας, η φωτογραφία που βλέπεις είναι από την Σχολική Βιβλιοθήκη Γαλατά. Έχει 6.000 τίτλους χρηστικούς και ενδιαφέροντες, δύο απόλυτα λειτουργικούς υπολογιστές με σύνδεση ίντερνετ, μια θέση εργασίας με άλλον έναν υπολογιστή και σκάνερ για παραγωγή μαθητικών εργασιών, φωτοτυπικό, τηλεόραση, βίντεο και dvd player με ανάλογο οπτικό εκπαιδευτικό υλικό, μεγάλα παράθυρα και απαλή μουσική. Όσο για το Ελληνικό Κράτος θεωρεί πως εκτός από τα λεφτά που έβαλε όταν την άνοιξε πριν από δέκα χρόνια (και τα πήρε βέβαια από την Ευρωπαϊκή Ένωση) έκτοτε δεν υπάρχει κανένας λόγος να την χρηματοδοτήσει ξανά, ούτε να ενδιαφερθεί για την τύχη της.

Eίναι πολλά τα λεφτά, μην το κάνουμε θέμα...

Thursday, January 31, 2008

Κι Αν Μας Κλέψαν Την Φωνή: Ερασιτεχνικό Φωτορεπορτάζ





Αρχίζω ανάποδα: Τα εγκαίνια είχαν κόσμο...











... αλλά για κάποιον μυστηριώδη λόγο εκεί που γινόταν το αδιαχώρητο ήταν μπροστά στο μπαρ.





Υπήρχε πρόγραμμα ειδικά για την έκθεση και το τελευταίο τεύχος με την προαναγγελία...






... όπως επίσης και ένα πανώ 2,5 Χ 2,5 που χρειάστηκε ειδικές (καταδρομικές) ασκήσεις θάρρους για να ανέβει σωστά στην θέση του.








Όπως είναι φυσικό μετά στηθήκαμε μπροστά του σαν γύφτικα σκεπάρνια....





... αλλά πριν είχαμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα πως κάθε καλλιτέχνης την είχε δει να χρησιμοποιήσει ό,τι μέγεθος, σχήμα και ποιότητα χαρτιού γούσταρε (ή βρήκε μπροστά του).






Η ταυτότητα της έκθεσης στήθηκε αρκετά εύκολα...











... αλλά για να μπουν σωστά τα "διαφυγόντα ανθρωπάκια" του Τιμπιλή απαιτήθηκε η προσωπική του παρουσία (και βέβαια τον πεθάναμε στην καζούρα).






Στην έκθεση συμμετέχουν οι: Δημήτρης Βιτάλης, Γιώργος Γούσης, Σπύρος Δερβενιώτης, Γιώργος Δημητρίου & Παναγιώτης Κούστας, Πέτρος Ζερβός, Λίλα & Μάρω Καλογερή, Γιώργος Κομιώτης & Έλλη Μόκα & Δημήτρης Βανέλλης, Παναγιώτης Μητσομπόνος, Σταυρος Ντίλιος & Γαβριήλ Παγώνης, Παναγιώτης Πανταζής, Θανάσης Πέτρου, Δημήτρης Τιμπιλής, Νεκτάριος Σταματόπουλος.

Θα παραμείνει στο φουαγιέ του Μικρόκοσμου για όσο διάστημα θα παίζεται και η ταινία του Esteban Sapir "La Antena". Πράγμα απολύτως λογικό, αφού έγινε με πηγή έμπνευσης την συγκεκριμένη Αργεντίνικη ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Wednesday, January 30, 2008

Τα Σπάει Όλα Σήμερα Ο Πέτρος Ζερβός!

Σπάνια έχω διαβάσει κάτι τόσο σημαντικό όσο το μονοσέλιδο καρέ του Πέτρου Ζερβού στο σημερινό "9". Και το επισημαίνω όσο το τεύχος είναι ακόμα στα περίπτερα και μπορείς να τσακιστείς να το ψωνίσεις. Και να το δεις και να κάτσεις εκεί πέντε λεπτά και να προσέξεις όλες (μα όλες!) τις λεπτομέρειες που έχει βάλει ο άνθρωπος στο καρέ του.
Επισημαίνω κάτι ακόμα. Δεν το έφτιαξε σήμερα το πρωί. Το έχει παραδώσει - υποθέτω, δεν το έχω ρωτήσει κιόλας - στο κλείσιμο του τεύχους δηλαδή τουλάχιστον μία με δύο εβδομάδες πριν. Κι από αυτή την άποψη είναι και προφητικό.
Τελεία.
Και από σήμερα ανοίγω ένα νέο label σ' αυτό το blog που ονομάζεται Respect.

Thanx Mr Cory...

Έμεινα πολύ μαλάκας σήμερα, διαβάζοντας το προχθεσινό ποστ του Cory Doctorow στο Βoing Boing για την ανθολογία SFWA European Hall of Fame. Για όποιον θέλει να το διαβάσει, όλο το ποστ εδώ.

Έμεινα πολύ μαλάκας όχι γιατί του άρεσε το διήγημά μου (αν και δεν θα κάνω την μυξοπαρθένα, με σήκωσε πολύ αυτό) αλλά γιατί ο συμπαθέστατος laptop gypsy Cory επισημαίνει κάτι που όλοι εμείς οι Ευρωπαίοι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας προσπαθούμε να αποφύγουμε ή να αρνηθούμε για λόγους που σχετίζονται με την "αγορά" της SF Wordwide Inc. Κι αυτό είναι η ιδιαίτερη ματιά μας κι η δυσκολία καταννόησής της από το Αγγλόφωνο Κοινό που επιπλέον βομβαρδίζεται από τεράστια πρωτογενή παραγωγή.

Και το ερωτηματικό που μπαίνει είναι: Γιατί να πληρώσει κάποιος τα κέρατά του για μετάφραση και επιμέλεια από μια "μικρή" γλώσσα, αν μπορεί να βρει ένα παρόμοιο κείμενο από έναν, το ίδιο άγνωστο, Αγγλόφωνο συγγραφέα;

Η απάντηση είναι απλή. Μόνο γι' αυτήν την ιδιαιτερότητα της ματιάς, για την φρεσκάδα της, αξίζει να ρισκάρει. Ό,τι κι αν γράφεις, αλλά ειδικά αν γράφεις εφ, σκέψου το. Ναι, είναι δίκοπο μαχαίρι. Αλλά το άλλο, που είναι η αντιγραφή κλισέ και η "συνταγή" σε πάνε σίγουρα σε λάθος δρόμο...

Tuesday, January 29, 2008

Εντελώς Ανώμαλο Ρήμα


Λυπάμαι, Πενθείς, Θρηνωδεί, Ετοιμαζόμαστε, Ξεκατινιάζεστε, Παρασκηνιάζουν.

Monday, January 28, 2008

ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ. ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ.





Τo Tales of a Crazy World συμμετέχει και υποστηρίζει αυτήν την πρωτοβουλία. Η φωτό είναι "δανεική" από το lexx.gr Kι αφού δεν θα έχεις τηλεόραση τραβήξου απόψε στον Νικολαϊδη...




ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ. ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ.

Οι ειδήσεις δεν είναι reality show και κουτσομπολιά,

Δεν είναι ψίθυροι, κοκορομαχίες και λασπολογία,

δεν είναι η κλειδαρότρυπα και οι ωμοί εκβιασμοί,

δεν είναι η παραγωγή οσμών και η ανθρωποφαγία,

δεν είναι η μάχη συμφερόντων μέχρις εσχάτων,

δεν είναι οι υποκλοπές και η εκμετάλλευση της φιλίας,

δεν είναι κρεατομηχανή ανθρώπων και κανιβαλισμός,

δεν είναι μαύρες σακούλες γεμάτες δεσμίδες εκατομμυρίων ευρώ,

δεν είναι η αρένα του Κολοσσαίου της Ρώμης,

δεν είναι όσα βλέπουμε κάθε βράδυ,

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΣΑΣ

Ειδήσεις είναι η αληθινή ενημέρωση, το εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ και η τεκμηριωμένη άποψη.

ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ

Προτείνω να κλείσουμε τις τηλεοράσεις σε ένδειξη διαμαρτυρίας,

τη Δευτέρα 28-01-08, 19:00-21:00, και να ρίξουμε μεγάλες ποσότητες αποσμητικό χώρου.

Παρακαλώ να δημοσιοποιήσετε και να διαδώσετε την πρωτοβουλία ώστε να ενημερωθούν και να συμμετέχουν όσο το δυνατόν περισσότεροι στη διαμαρτυρία αυτή.

ΔΙΟΜΗΔΗΣ ΣΤΑΘΗΣ

e-mail: stathisd@vivodinet.gr

Sunday, January 27, 2008

Μας Έχετε Ξεφτιλίσει Εσείς Εκεί Στην ΑΜΥΝΑ ΖΩΝΗΣ!

Οφείλω από αυτό το μπλογκ - που ως γνωστόν έχει τρομακτική αναγνωσιμότητα - να διαμαρτυρηθώ έντονα για την προσβολή κατά του επωνύμου μου από τον συγγραφέα του βιβλίου, τον σεναριογράφο της σειράς και όλους τους υπόλοιπους συντελεστές που βγάζουν το ψωμάκι τους από την ΑΜΥΝΑ ΖΩΝΗΣ.

Επικοινώνησα με όλους τους Κουσταίους που γνωρίζω και, πιστεύοντας πως εκφράζουμε και όσους Κουσταίους δεν γνωρίζουμε, ομόφωνα καταλήξαμε στο παρακάτω κείμενο:

Μισητοί συντελεστές της σειράς ΑΜΥΝΑ ΖΩΝΗΣ και καρεκλοκένταυροι ιθύνοντες της ΕΡΤ

Με ποιο δικαίωμα διασύρετε το ιστορικό μας επώνυμο, για να ανεβάσετε την τηλεθέασή σας; Σας είναι άγνωστοι οι αγώνες των Κουσταίων για την Εθνική Ανεξαρτησία και την Παλιγεννεσία; Πως είναι δυνατόν, υπό το πρόσχημα των φανταστικών προσώπων να μας διασύρετε συλλογικά;

Και επιπλέον γιατί σκοτώνετε το παλικάρι μας από το πρώτο κιόλας επεισόδιο; Χάθηκε να τον δούμε να παίζει; Με το πτώμα νομίζετε πως θα την βγάλουμε; Με κάποιον που δεν μπορεί - λόγω θανάτου - να υψώσει το ανάστημά του και να απαντήσει στις προσβολές;

Το τιμημένο μας επώνυμο έφεραν στο διάβα της Ιστορίας, πρωτοπαλίκαρα του Αγώνα, διακεκριμένοι επιστήμονες και ένας τερματοφύλακας εξ Αλβανίας που φύλαξε τα δίχτυα σημαντικών επαρχιακών ομάδων. Επίσης πάμπολλοι πτωχοί - πλην τίμιοι και υπερήφανοι - άνθρωποι που κόσμησαν τον τόπο και τον γέμισαν με παιδιά.

Αναστήσατε αμέσως τον νεκρό Κούστα και αφήστε τον να δράσει. Είμαστε βέβαιοι πως θα αποκαταστήσει την τιμή μας. Ειδάλλως θα αρχίσουμε να γράφουμε κι εμείς με τα επώνυμά σας. Και μπορούμε σίγουρα να σας κηλιδώσουμε χειρότερα από ότι εσείς.

Μετά τιμής και
εξ ονόματος των απανταχού Κουσταίων
Παναγιώτης Κούστας

Υ.Γ. Πλάκα-πλάκα τώρα έχετε την μοναδική σειρά που βλέπεται φέτος.Σας έχει βολέψει κι η Παρασκευή. Πέστε στον Χαρίτο να ψάξει καλά και να σταματήσει να ξεφτιλίζει το παλικάρι μας και θα έχετε κάθε αρωγή μας στην αποκάλυψη της σκαιάς πλεκτάνης.


Saturday, January 26, 2008

"LA ANTENA" και Έκθεση Κόμικς "Κι Αν Μας Κλέψαν Την Φωνή" στον Μικρόκοσμο από την Επόμενη Πέμπτη

Για την εξαιρετική ταινία του Esteban Sapir LA ANTENΑ ( κοίτα τι site έχει φτιάξει ο άνθρωπος!) έχω ξαναγράψει εδώ, αμέσως μετά την κρυφή της προβολή. Και είχα δεσμευτεί να μην αποκαλύψω αυτό που από τότε "ψηνότανε" για να την συνοδεύσει. Τώρα λοιπόν μπορώ να το πω, χωρίς να καρφώνω κανέναν, αφού το "9" έβγαλε δελτίο τύπου.
Λοιπόν, η προβολή της ταινίας στον Μικρόκοσμο (που τον βάζω λινκ μπας και ντραπεί και φτιάξει το δικό του site) θα συνοδευθεί από μια έκθεση κόμικς στο φουαγιέ του κινηματογράφου που θα παραμείνει εκεί για όσο θα παίζεται και η ταινία.
Κι άμα κάνεις κλικ πάνω στην αφίσα θα δεις και ποιοί τραβήχτηκαν να φτιάξουνε ειδικά για την έκθεση τις σελίδες τους και να τις παραδώσουν εγκαίρως για να πας εσύ με το ποτάκι σου στο χέρι, να τις δεις και να κρίνεις.

Friday, January 25, 2008

Η Λατινική Αμερική Ως Μορφή Προσωπικής Επιδημίας

Τις τελευταίες μέρες με τριγυρίζει από παντού η Λατινική Αμερική. Ανοίγω τα μάτια μου το πρωί με Calexico, διαβάζω το Βαράμο του Σέσαρ Άιρα, χθες πέρασα όλη την νύχτα με την Θεματική Βραδιά και σήμερα ανακάλυψα το αφιέρωμα στο Νέο Λατινοαμερικάνικο Σινεμά που τρέχει μέχρι τις 30 Ιανουαρίου.

Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει, αλλά το αντιμετωπίζω όπως ακριβώς και την γρίπη. Με υπομονή, ώσπου να μου περάσει.

Άσε που πρέπει να περάσω και πάλι από τον Σπόρο, γιατί αρχίζει να μου τελειώνει ο καφές...

Thursday, January 24, 2008

Ο Άνθρωπος Που Δεν Υπήρξε Ποτέ την Κυριακή στο Φαεινόν

Ο κύριος που εικονίζεται εδώ ονομάζεται Ντίνος Χατζηγιώργης και γράφει. Γράφει πολύ, γράφει καλά και έχει μια αγάπη για το Φανταστικό. Γι αυτό πολύ συχνά τον συναντά κανείς στο SFF.gr
Την Κυριακή 27 Ιανουαρίου στο καφέ Φαεινόν (Καλλιδρομίου και Μαυρομιχάλη) θα διαβαστεί το διήγημα του "Ο Άνθρωπος Που δεν Υπήρξε Ποτέ". Ο Ντίνος θα βρίσκεται εκεί ως προσκεκλημένος συγγραφέας (και χάρη μας κάνει γιατί μένει στην Χαλκίδα). Η σεμνή αυτή εκδήλωση είναι η πρώτη ανάγνωση διηγήματος για το 2008 που διοργανώνει η ΑΛΕΦ. Την παρουσίαση του συγγραφέα έχει αναλάβει ο Μιχάλης Μανωλιός, ενώ το διήγημα θα διαβάσει ο Παναγιώτης Κούστας. Όλα αυτά θα συμβούν στις 19:30, αν όλοι έχουν έρθει μέχρι τότε κι έχουν σερβιριστεί, δεν φωνάζουν και μπορεί να γίνει απρόσκοπτα η ανάγνωση. Αλλιώς θα φωνάξουμε την διμοιρία που φυλάει το ΑΤ Εξαρχείων (δίπλα είναι) να επιβάλλει την τάξη. Και τότε η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 19:35 ή το πολύ στις 19:40 παρουσία εισαγγελέα...

Μπράβο στον χθεσινό Εξάντα!

Ελπίζω πως δεν τον έχασε κανείς.

Σε μια τηλεόραση που παίρνει τα μηδενικά και τα κάνει νούμερα (δεν είναι δικό μου αυτό, το διάβασα σε τοίχο) η καταγραφή τού τι πραγματικά γίνεται τώρα στην Αρκτική με τα κοιτάσματα, τις εθνικές και τις εταιρικές διεκδικήσεις, το Βόρειο Πέρασμα που είναι πια σχεδόν ορθάνοιχτο για την ναυσιπλοϊα, και όλα τα υπόλοιπα που περιείχε το ντοκιμαντέρ ήταν πραγματικά άψογη. Μπράβο στους Αυγερόπουλους και τους υπόλοιπους συνεργάτες του Εξάντα.

Που αποδεικνύουν ακόμα μια φορά πως αν ανοίξεις το καπάκι της τηλεόρασης δεν βρωμάει πάντα και επιπλέον έχουν εξαιρετικά οργανωμένο και πλούσιο σε υλικό site.

Ξαναθυμίζω την Λατινική Αμερική στην Θεματική Βραδιά απόψε. Αν δεν έχετε δει στο παρελθόν το τρίτο μέρος που παίζεται σε επανάληψη, ξενυχτήστε για να το δείτε, αξίζει τον κόπο.

Κρατική Τηλεόραση και ξερό ψωμί ρε πούστη μου!

Υ.Γ. Δεν θέλω να αδικήσω τους Πρωταγωνιστές, αλλά ειλικρινά τώρα η Κωνσταντινούπολή τους ήταν ελαφρώς επιφανειακή. Ενδιαφέρουσα, αλλά χώραγε πολύ δουλειά ακόμα...

Wednesday, January 23, 2008

Γιατί έχεις κολλήσει στην ΤV;

Δεν είναι καθόλου μα καθόλου ρητορικό το ερώτημά μου. Οι απαντήσεις που πήρα μέχρι τώρα από γνωστούς είναι:

Α) Γιατί περιμένω να δω αν και ποιος θα την πληρώσει στο τέλος.

Β) Γιατί όταν ξεκατινιάζεται κάποια φάση στην Ελλάδα, βγαίνουνε διάφορα άπλυτα που αλλιώς μένουνε κρυμμένα.

Γ) Γιατί γουστάρω τον Χι ή τον Ψι ή τον Ζήτα και περιμένω να δω αν είναι κι αυτός μέρος του προβλήματος ή της λύσης.

Δ) Γιατί δεν έχω τι άλλο να κάνω.

Ε) Δεν έχω ιδέα. Απορώ κι εγώ.

Πρόσθεσε, διάλεξε, συμπλήρωσε. Και κράτα τα μυαλά σου αγκυροβολημένα. Δεν είναι μέρες τώρα να τα χάνεις.

Αύριο Λατινική Αμερική στην Θεματική Βραδιά...

Tuesday, January 22, 2008

Η ΑΛΕΦ στα σημερινά ΝΕΑ

Η Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας, που αισίως μπαίνει τον επόμενο μήνα στον δέκατο χρόνο συνεχούς παρουσίας στην Ελληνική πραγματικότητα, ανακαλύφθηκε σήμερα από ΤΑ ΝΕΑ. Όλο το κομμάτι εδώ. Ας είναι καλά ο ρεπόρτερ κ. Θόδωρος Νικολάου και κάλλιο αργά παρά ποτέ...

Δείξε μου τις εμμονές σου να σου πω ποιος είσαι!

Μιά στεκιά στο μάτι του Μοντεζούμα. Το καινούριο βιβλίο του Νίκου Νικολαϊδη βγαίνει στα ράφια. Και λέω το καινούριο κι όχι το τελευταίο γιατί αρνούμαι να τον αντιμετωπίσω σαν "τελειωμένο", ακόμη και μετά το φυσικό του τέλος.

Οι εμμονικά δημιουργικοί άνθρωποι αποκτούν εμμονικά πιστούς αναγνώστες, θεατές ή ακροατές. Δεν αποκτούν όμως ποτέ οπαδούς. Η κριτική στάση είναι το βασικότερο χαρακτηριστικό αυτής της σχέσης. Κι ο Νίκος Νικολαϊδης αυτού του είδους την σχέση προωθούσε με το "κοινό" του.

Αποσπάσματα της στεκιάς θα βρεις εδώ κι εδώ. Πληροφορίες για την επικείμενη παρουσίαση του βιβλίου στο Gagarin εδώ . Ρεπορτάζ από την πρώτη παρουσίαση της στεκιάς στην Θεσσαλονίκη εδώ και χρήσιμες πληροφορίες για τον Ν.Ν. εδώ.

Καλοτάξιδο Νίκο...

Monday, January 21, 2008

To Πηγάδι Στο Τέλος Του Κόσμου

Το Πηγάδι στο τέλος του Κόσμου έφτασε σήμερα στα χέρια μου και είναι το τρίτο βιβλίο που εκδίδει ο εκδοτικός οίκος Το Μαγικό Κουτί. Συγγραφέας του είναι ο William Morris ένας εξαίρετος πολυπράγμων κύριος που έζησε τον 19ο αιώνα και ακριβώς λόγω της πολυπραγμοσύνης του κατάφερε να μην είναι δυνατόν να τον αντιμετωπίσει κανείς απλώς σαν έναν ακόμη συγγραφέα της εποχής.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως για την διατήρηση, μελέτη και προώθηση του έργου του υπάρχει ακόμα μία ενεργή ομάδα που ονομάζεται The William Morris Society.
Ούτε είναι επίσης τυχαίο πως κάποιοι ορκίζονται πάνω στο "Νέα Από Το Πουθενά".
Αναλυτικά σχόλια για το Πηγάδι θα κάνω όταν βγω από μέσα του...

Saturday, January 19, 2008

Στους Γαμημένους Δήθεν Πραγματιστές

Πίσω ρε!
Ο Πραγματισμός σας έχει γίνει εφιάλτης
Είναι απολύσεις γυναικών που μένουν έγκυες
Είναι συνταξιούχοι που ψοφάνε της πείνας
Είναι ηλίθιοι νεκροί σε γελοίες συμπλοκές
Είναι το κέντρο της Αθήνας να θυμίζει λωρίδα της Γάζας
από τα ΜΑΤ, τις ΟΠΚΕ και τους Ειδικούς Φρουρούς
κάθε βράδυ.

Είναι ακόμα
Μαύροι χοροί εκατομμυρίων σε τραπεζικούς λογαριασμούς
Άδεια μεγάλα λόγια στα στόματα ιθυνόντων
Σμπαραλιασμένο μέλλον στο όνομα της αγοράς
Κι ίδιες σκατένιες μέρες στον αιώνα τον άπαντα
με ευλογίες των ειδικών αναλυτών.

Πίσω ρε γαμημένοι πραγματιστές!

Αν αυτή είναι η καλύτερη πραγματικότητά
που εσείς μπορείτε να προσφέρετε,
εγώ μπορώ εύκολα να φανταστώ
μια απείρως καλύτερη Κόλαση...

Friday, January 18, 2008

Eτοιμάσου, έρχονται τα "Καθαρά Χέρια"

Δεν το βλέπεις γύρω σου πως έχει αρχίσει να ψήνεται; Δεν το ακούς που πλησιάζει με καλπασμό; Δεν διαβάζεις παντού για την "οσμή των σκανδάλων" και δεν παρακολουθείς τις προσπάθειες να "ανακτήσουμε όλοι την αξιοπιστία μας";

Περιφέρονται σαν γαϊτανάκι, εκφράζονται σε όλους τους τόνους κι από όλα τα στόματα και προλειαίνουν το έδαφος για την "επιστροφή κάποιας ηθικής τάξης".

Ετοιμάσου... έρχονται να πιάσουν το τιμόνι του σκάφους τα "Καθαρά Χέρια".

Και το μόνο μου ερώτημα είναι σε ποιό "πλυντήριο" πλύθηκαν αλήθεια;

Thursday, January 17, 2008

Aύριο στις 9 μ.μ. στο Cube

Τέσσερις ημεδαποί συγγραφείς ΕΦ και Φι θα συζητήσουν παρουσία κοινού για την Ελληνική Επιστημονική Φαντασία και το Φανταστικό και φυσικά θα αναφερθούν στις πρόσφατες δουλειές τους και την προσωπική τους εμπειρία από το ναρκοπέδιο των εκδόσεων.

Αναφέρονται με αλφαβητική σειρά:
Αντωνόπουλος Μιχάλης
Βανέλλης Δημήτρης
Φλωράκης Ηλίας
Χρήστου Βάσω

Παρασκευή 18 Ιανουαρίου - 21:00 - Cube - Eμ. Μπενάκη 32 - 2103827910

Wednesday, January 16, 2008

Ουδείς Νεκρός Δεδικαίωται

Αρκετά αυτές τις μέρες με την υποκρισία. Αρκετά πια με τα "μην εκθέτετε τον ετοιμοθάνατο" και με τα "μην χτυπάτε κάποιον που δεν μπορεί να αμυνθεί".

Ο θάνατος ή ο κίνδυνος θανάτου δεν αναιρεί ούτε τον βίο ούτε την πολιτεία του προσώπου. Και ουδείς νεκρός δεδικαίωται. Ουδείς το δικαιούται. Μετά τον θάνατό του ο καθένας παραδίδεται στην Ιστορία.

Ο θάνατος δεν είναι ποινή και γι' αυτό η θανατική καταδίκη θα έπρεπε να καταργηθεί σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι απλώς ένα αναπόφευκτο γεγονός, το μεγάλο φινάλε ενός υψηλού μέτριου ή άθλιου βίου. Και μόνο αυτό. Τίποτα περισσότερο.

Αν έχει αξία για μια κοινωνία να νεκρολογεί και να εξετάζει τους βίους και τις πολιτείες των τεθνεώτων έχει μονάχα με τον τρόπο που προτείνει ο Οrson Scott Card στο βιβλίο που βλέπεις αριστερά. Ψυχρά και κριτικά, αναγνωρίζοντας στον κάθε νεκρό τα θετικά και τα αρνητικά των πράξεών του.
Αν μέχρι σήμερα δεν έχεις διαβάσει τον Εκπρόσωπο των Νεκρών σού συνιστώ να κλείσεις τα αυτιά στην δήθεν θρηνωδία - που είναι στην πραγματικότητα μια θηριωδία - και να καθήσεις κάτω να διαβάσεις σοβαρά αυτό το Ιερό Βιβλίο.

Saturday, January 12, 2008

Το Παχύ Έντερο της Ενημέρωσης











Τι είναι αυτό που μπουκώνεται με την πραγματικότητα, την μασουλάει όπως - όπως, την γεμίζει με σάλια και στην συνέχεια στην φτύνει στα μούτρα;

Είναι η εγχώρια τηλεοπτική ενημέρωση. Και για να μην είμαι εντελώς άδικος η συντριπτική της πλειοψηφία.

Είναι τα εξάρια "παραθυράτα" πάνελ έγκριτων επαγγελματιών δημοσιογράφων που καταμετρούν On Air και αυνανιστικά τις τριακονταετίες που "λειτουργούν" την Δημοσιογραφία και θεωρούν πως αυτό τους επιτρέπει να αφιερώνουν σε χαριεντισμούς και θέματα επί του προσωπικού ένα ολόκληρο δελτίο ειδήσεων σε μεγάλα κανάλια του τόπου. Και να προσπαθούν να μας πείσουν πως δεν έχουν ποτέ υποπέσει στο ατόπημα της συναλλαγής για να "πνίξουν" ή να "σηκώσουν" κάτι, και στην μέχρι σήμερα καριέρα τους κινούνται αποκλειστικά με γνώμονα την συνείδηση και την δεοντολογία τους.

Ναι, αναγνωρίζω πως στην Παγκόσμια Ιστορία της Δημοσιογραφίας υπάρχουν και δημοσιογράφοι που κινήθηκαν έτσι και πλήρωσαν το τίμημα της στάσης τους. Θα θυμίσω μόνο προς όσους επιμένουν να το ξεχνούν, αλλά και θα ενημερώσω αυτούς που δεν το γνωρίζουν, πως υπάρχουν στα ΜΜΕ δύο είδη ρεπορτάζ που ονομάζονται "Εμπορικό" και "Ταξιδιωτικό" και αφορούν την προβολή, μέσω άρθρων, προϊόντων ή υπηρεσιών στον εμπορικό ή τον τουριστικό τομέα και είναι άμεσα συνδεδεμένα με τις διαφημίσεις που παίρνει το κάθε Μέσον. Αυτό δεν είναι μια θεσμοθετημένη συναλλαγή; Και οι πρωτοεμφανιζόμενοι συνήθως δημοσιογράφοι που τα καλύπτουν δεν μαθαίνουν έτσι από νωρίς πως είναι θεμιτό και εν πολλοίς φυσιολογικό να παίρνουν ρολόγια ή ταξίδια δώρο "νοικιάζοντας την πένα" τους;

Σιγά τώρα, θα μου πεις, αυτό είναι το ελάχιστο. Άλλωστε υποτίθεται πως αυτή η περίοδος είναι και η χειρότερη στην καριέρα ενός δημοσιογράφου, η περίοδος που πρέπει να στύβει το κεφάλι του για να γράφει καλά κείμενα πάνω σε σκατά θέματα, ελπίζοντας πως κάποτε θα βγει από την ουρά και θα μπορεί να γράφει γι αυτά που τον ενδιαφέρουν. Να ασχοληθεί με τα ζητήματα που καίνε τον κόσμο, να γίνει μάρτυρας μεγάλων ιστορικών αλλαγών και να καταθέσει την προσωπική του άποψη γι' αυτά.

Στέκομαι στην τελευταία φράση. Πόσο λογικό είναι αν είναι αυτό το όραμα σου για την δημοσιογραφία το να γίνεσαι κεντρική τηλεοπτική περσόνα - αναγνωρίσιμο ασώματο μπούστο - ενός καθημερινού δελτίου ειδήσεων; Πόσο σε βοηθάει να κατέβεις στον δρόμο και να ψάξεις κάτι αυτή η υπερέκθεση; Και πόσο σε βάζει στο κυνήγι των μετρήσεων και στον συστηματικό καθημερινό "μύλο που όλα τα αλέθει"; Στα επαναλαμβανόμενα ρεπορτάζ για την ακρίβεια με τα στατιστικά στοιχεία των αυξήσεων και τις τιμές στην Λαική; Στα σικέ ρεπορτάζ που δήθεν εξερευνούν την κόντρα emo-trendy ή ελάχιστα νωρίτερα την παιδική εγκληματικότητα στους εξαντλητικούς χρόνους των δίλεπτων ρεπορτάζ; Στην δήθεν προστασία της κοινωνίας από το "Παιχνίδι του Πνιγμού" και τους κινδύνους του Ίντερνετ που εξαντλούνται σε άθλιες κοινοτοπίες και αντιγραφές άλλων ρεπορτάζ του εξωτερικού;

Το Παχύ Έντερο της Ενημέρωσης είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων. Της ίδιας της ανάγκης των τηλεθεατών να παρακολουθούν ένα κατ' επίφασην διεκδικητικό, αλλά ουσιαστικά εύπεπτο δελτίο, χωρίς δύσκολες λέξεις και έννοιες. Της ουσιαστικής "τσιγκουνιάς" των καναλιών να επενδύσουν σε μεγάλες και σφαιρικές έρευνες για πολύ σημαντικά ζητήματα. Της "πολυτιμότητας" του τηλεοπτικού χρόνου. Της άγνοιας των περισσότερων ρεπόρτερ για τα θέματα που κάνουν "στο φτερό" και της ανάγκης τους για προσωπική προβολή. Των ορίων που θέτει κάθε φορά η μετοχική σύνθεση και η διαφημιστική πίτα.

Το Παχύ Έντερο της Ενημέρωσης είναι σημείο των καιρών. Και αποδεικνύει για ακόμα μια φορά πως η Τηλεοπτική Πραγματικότητα έχει διαρρήξει πλήρως την σχέση της με την Υπαρκτή Πραγματικότητα. Και σε λίγο δεν θα την χρησιμοποιεί πια ούτε καν σαν αφορμή...

Αν αναρωτιέσαι ποιοί είναι οι κύριοι στις φωτογραφίες πήγαινε να μάθεις εδώ και εδώ

Friday, January 11, 2008

Σκέψεις Πάνω Στην Αστοχία Υλικού

Αντιγράφω από το openarchives.gr ένα τμήμα αυτής της διατριβής ελπίζοντας πως δεν παραβιάζω την πνευματική ιδιοκτησία της δημιουργού (κα Χάιδω Κυρίτση) και των συντελεστών της (κ.κ. Νικόλαος Ανυφαντής, Αργύρης Δέντσορας, Νικόλαος Ασπράγκαθος).

"Οι αστοχίες υλικών αποτελούν δημοφιλέστατο αντικείμενο μελέτης εξαιτίας των ιδιαίτερα καταστροφικών τους αποτελεσμάτων. Η μείωση ή και η ολοκληρωτική απώλεια της ικανότητάς τους να επιτελούν το σκοπό για τον οποίο σχεδιάστηκαν, μειώνουν την αξιοπιστία τους και οδηγούν σε απροσδόκητες αστοχίες με ολέθριες συνέπειες σε ότι αφορά την ασφάλεια, τη λειτουργικότητα και το κόστος του εξοπλισμού. Η κύρια αιτία που οδηγεί σε αστοχία ένα υλικό (εκτός από τη φθορά και τη διάβρωση) είναι η παραμόρφωση, με την οποία εννοούμε τη μεταβολή στο σχήμα ενός υλικού και αφορά κυρίως τις μηχανικές αστοχίες, οι οποίες είναι και το αντικείμενο μελέτης αυτής της διατριβής. Η παραμόρφωση ως επί το πλείστον οφείλεται σε εξωτερικά φορτία και μπορεί να είναι ελαστική ή πλαστική. Η τελευταία είναι δυνατόν να οδηγήσει σε θραύση. Ένα νέο είδος μηχανικής αστοχίας είναι η αποκόλληση, η οποία εμφανίζεται στις διεπιφάνειες των προηγμένων υλικών. Σαν αποτέλεσμα, όταν τα υλικά αυτά βρεθούν κάτω από κρίσιμο συνδυασμό εντατικών καταστάσεων να εγείρεται η διάρρηξη του δεσμού πρόσφυσής και κατά συνέπεια να αποτελούν εστίες εκκίνησης ρωγμών".

Περνάω λοιπόν στις δικές μου σκέψεις. Σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό, ολόκληρη η κοινωνική και πολιτική ζωή της Ελλάδας πάσχει από αστοχία υλικού. Τα καταστροφικά αποτελέσματα είναι νομίζω κάτι παραπάνω από εμφανή, δεν φαντάζομαι πως υπάρχει κανείς που να μην τα βλέπει γύρω του ώστε να πρέπει να επικεντρωθώ σ' αυτά. Η φθορά και η διάβρωση αν και θα έπρεπε να είναι στο ίδιο επίπεδο με άλλες χώρες, είναι κατά κανόνα μεγαλύτερες.

Αλλά το κύριο μου ζήτημα αφορά την παραμόρφωση. Ποια είναι άραγε τα εξωτερικά φορτία που επιδρούν πάνω στο κοινωνικοπολιτικό μας σύστημα και το παραμορφώνουν ελαστικά ή πλαστικά; Πόσο συχνά παρατηρούμε αποκολλήσεις και διαρρήξεις των δεσμών πρόσφυσης και ρωγμές;

Και κυρίως τι γίνεται όταν το ίδιο το υλικό - που καταλήγει να είναι ο καθένας μας - είναι αυτό που υφίσταται καθημερινά τις καταστροφικές συνέπειες;

Μήπως αντί για αστοχία θα έπρεπε πια να μιλάμε για αυτοκτονία υλικού;

Tuesday, January 8, 2008

Παίζεται Πραγματικά Κάτι Εκεί Πέρα Μακριά Στο Νιου Χαμσάιρ;

Η εικόνα της Αγίας Χίλαρυ δακρύζει. Οκέι και λοιπόν;
Ο Μπάρακ είναι, λένε, μαύρος. Και όλοι θέλουν να βρεθούν δίπλα του, ακόμα κι αν δεν τον ψηφίσουν τελικά, τώρα που γυρίζει και ξεκινάει η κούρσα. Μόνο αυτό είναι όμως ο τύπος;
Ο Έντουαρντς μιλά εξ ονόματος των αδυνάμων, των μη προνομιούχων και δεσμεύεται να τους υπηρετήσει με συνέπεια και πυγμή. Να τα βάλει με τα μεγάλα κεφάλαια και κεφάλια. Τουλάχιστον λεκτικά.

Για τους Ρεπουμπλικάνους δεν φαντάζομαι να περιμένεις την γνώμη μου.

Παίζεται πραγματικά κάτι εκεί πέρα μακριά στο Νιού Χαμσάιρ; Και τι είναι αυτό;
Δεν ξέρω να σου πω. Δες το σαν κουίζ. Ή σαν πρόχειρο διαγώνισμα.

Και κατέγραψε εδώ ή σε ένα κομμάτι χαρτί, στο μπλογκ σου ή στο μυαλό σου, τις πρώτες σου σκέψεις. Θα είναι σίγουρα πολύ χρήσιμες αργότερα... είτε στα σοβαρά, είτε για να γελάμε μαζί τους.

Monday, January 7, 2008

Κοπάνα Χτες, Δύσκολα Τα Βλέπω Και Σήμερα...

Χτες την κοπάνησα και πάλι από την καθημερινή μας συνάντηση. Και δυστυχώς και σήμερα δεν έχω κάτι σπουδαίο να γράψω. Μαλακίες τo writer's block, σε βεβαιώνω πως πρόκειται περί μύθου. Απλώς αυτή η χρονιά μου ξεκίνησε στραβά και συνεχίζει να στραβώνει. Δεν γουστάρω να γκρινιάζω όμως κι έτσι θα το κόψω εδώ.

Πήγαινε κάπου άλλου σήμερα, αύριο όπως λέει κι η Σκάρλετ "Ξημερώνει μια άλλη μέρα".

Saturday, January 5, 2008

Νέος Χρόνος Με Παλιά (Και Δανεικά) Ποστ


Έτυχε σήμερα να πέσω πάνω του, ψάχνοντας κάτι άλλο... Άλλαξε απλώς το 2007 με 2008 και έχεις την άποψή μου για τα τρέχοντα γεγονότα στην αγαπημένη μας πατρίδα και αλλαχού.

Ωραίο το αλλαχού, άσε που κάνει ρίμα και με το Yahoo!

Friday, January 4, 2008

Αυτά πρέπει να παίζει μια Δημόσια Τηλεόραση!

Απολύτως εξαιρετική ήταν η χθεσινοβραδινή Θεματική Βραδιά στην Κρατική Τηλεόραση. Και ήταν η καλύτερη απάντηση στην ανόητη θέση "Γιατί πληρώνω στην ΔΕΗ την ΕΡΤ;" που αρκετά μάς ταλαιπώρησε τον περασμένο χρόνο στην μπλογκόσφαιρα (με αφορμή την εκπομπή συστηματικής καταστροφής εγκεφάλων).

Όσοι χάσατε το JESUS CΑMP και το JONESTOWN, LIFE AND DEATH OF PEOPLES’ TEMPLE μπορείτε να τα αγοράσετε με κάτι λιγότερο από σαράντα δολάρια στο Αmazon.

Ή να ζητήσετε από την ΕΡΤ να τα ξαναπροβάλλει. Αν πέσουν αρκετά τηλέφωνα και mail, είναι απλώς υποχρεωμένη - λόγω του Δημόσιου χαρακτήρα της - να το κάνει.

Και για να τελειώνουμε. Η ΕΡΤ, όπως και κάθε Δημόσια Τηλεόραση, δεν είναι υποχρεωμένη να ακολουθεί τα νούμερα, ούτε καν να ασχολείται με την κερδοφορία. Έχει κάθε δικαίωμα να είναι ακόμη και ελλειματική, η μόνη της υποχρέωση είναι να μην διαπραγματεύεται την ποιότητα του προγράμματός της. Και να διευρύνει τους ορίζοντες των τηλεθεατών, να παρέχει Παιδεία Για Όλους.

Κι αυτό δεν είναι καθόλου "ψιλά γράμματα" κατά την άποψή μου.

Thursday, January 3, 2008

Τριήμερο Τρόμου στο Gagarin


Περισσότερες πληροφορίες εδώ. Προσθέτω μόνο τον τιμοκατάλογο: Ταινία 5, Μπάντα 10, Ημερήσιο 15, Φουλ Φεστιβάλ 40 Ευρώ.