Έξι Χιλιάδες Περιστατικά Δεν Είναι Λίγα

Στο δικό μου το κεφάλι, όποιος καριόλης ασκεί βία σε οποιοδήποτε πρόσωπο δεν έχει την φυσική ή την ηθική δυνατότητα να του ανταποδώσει τα ίσα, βρίσκεται στην κατώτατη βαθμίδα της ζωής. Ακόμα και μια αμοιβάδα είναι ανώτερη στην εκτίμησή μου.

Όμως τα έξι χιλιάδες περιστατικά που χειρίστηκε μέχρι τώρα το Δίκτυο, αποδεικνύουν πως το "εργόχειρο" συνεχίζεται και μάλιστα επεκτείνεται. Ακόμα κι αν δεν αντιμετωπίζεις προσωπικά παρόμοιο πρόβλημα, μπορείς να βοηθήσεις να σταματήσει, εξασφαλίζοντας στα θύματα της βίας την στοιχειώδη υποστήριξη.

Και επειδή η Ζωή έχει πάντα δύο πρόσωπα και για να μην σ' αφήσω μόνο με την πίκρα σήμερα, υπενθυμίζω ότι το βράδυ γίνεται opening party για τις Τοιχοδρομίες...

Μιά Φορά Κάθε Τόσο...

... αυτός γράφει κάτι που πιστεύω πως πρέπει να διαβάσεις αμέσως. Σ΄αυτές τις περιπτώσεις εκτός από το μόνιμο λινκ που του έχω, βάζω και ένα ειδικό.

Κι αυτή; Τι σου λέει αυτή πάλι; Επιδημία, φίλε μου, επιδημία!

Denis Guedj: Το Δωρεάν Δεν Αξίζει Πλέον Τίποτα

Δηλώνω υπεύθυνα πως αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του Denis Guedj που διαβάζω, τα προηγούμενα του δυστυχώς δεν τα έχω υπόψη μου.

Και το αγόρασα λόγω του τίτλου του. Είναι αρκετά προκλητικός για να σε τραβήξει να το βγάλεις απ΄ το ράφι, και το οπισθόφυλλο φροντίζει να σε "ψήσει" αρκετά για την αξία του βιβλίου.

Το βιβλίο περιέχει 43 Χρονικά που δημοσιεύθηκαν στην Liberation (αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση αυτό που έχεις συνηθίσει να λέγεται άρθρα) και ισάριθμα Παραρτήματα. Το πάρτυ που κάνει ο Guedj μέσα στις 280 σελίδες του βιβλίου είναι μοναδικό - τουλάχιστον για μένα, που όπως δήλωσα εξαρχής δεν τον έχω ξαναδιαβάσει. Το μείγμα μαθηματικών, πολιτικής, φιλοσοφίας και καθημερινότητας που ξεπηδά από το μυαλό και, υποθέτω, το πληκτρολόγιό του είναι αρκετές φορές απίστευτα αποκαλυπτικό, παραμένοντας πάντοτε πρωτότυπο σε σύλληψη και αστείο.

Στοιχεία για τον Denis Guedj εδώ.

Στεγνά Το Υποστηρίζω!

Διάβασε τα υπόλοιπα στο ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ και κουνήσου. Το δείγμα επιστολής είναι έτοιμο εκεί, κάνεις copy-paste, σβήνεις την λέξη ΔΕΙΓΜΑ, βάζεις ονοματεπώνυμο, ένα κλικ στο send κι έχεις τελειώσει...


EΠIΣTOΛH ΠΡOΣ TON κ. ΠΡΩΘΥΠOΥΡΓO

Υπόψιν:

Προέδρου ΠΑΣOK κ. Γιώργου Παπανδρέου
Γενικής Γραμματέας του KKE, κ. Αλέκας Παπαρήγας
Προέδρου του ΣΥΡIZΑ, κ. Αλέκου Αλαβάνου
Υφυπουργού κ. Kιλτίδη

Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ:

Σας παρακαλώ να ζητήσετε από τον Υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων κ. Kιλτίδη να ανακαλέσει την απόφαση που εξέδωσε με την οποία επιτρέπει το κυνήγι για την τρέχουσα κυνηγητική περίοδο. Και μάλιστα παρακάμπτοντας πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Eπικρατείας η οποία το απαγόρευε λόγω των ολέθριων επιπτώσεων που είχαν οι φωτιές του καλοκαιριού στην πανίδα και χλωρίδα της χώρας.

Kύριε Πρωθυπουργέ η απόφασή σας αυτή γύρω από το θέμα της φετινής κυνηγετικής περιόδου αποτελεί σοβαρό ζήτημα για πολλούς από τους συμπολίτες μας και η απόφασή σας έχει μεγάλη σημασία για εμάς.

Mε εκτίμηση,

Παναγιώτης Κούστας

Meet Alice Verissi

H Alice Verissi είναι μια νεαρή πανέμορφη αστή, αν κρίνει κανείς από την φωτογραφία της. Αντί όμως να ακολουθήσει τον δρόμο της απώλειας που χάραξε η Paris Hilton με τα ανόητα πορνό και την οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, έστρεψε την αστική της βαρεμάρα σε έναν πιο χαβαλεδιάρικο σκοπό.

Όλα αυτά βέβαια είναι παραμύθια. Γιατί εγώ δεν έχω συναντήσει ποτέ την Alice Verissi, όπως άλλωστε ούτε την Paris Hilton. Και στην blogόσφαιρα, αλλά μερικές φορές και στην πραγματικότητα, τα πρόσωπα δεν είναι πάντα υπαρκτά.

Αδιαφορώ. Μ' αρέσει αυτό που κάνει η Alice Verissi, και στέκομαι σ' αυτό. Πήγαινε λοιπόν εκεί, and have a good time!

ΤΟΙΧΟΔΡΟΜΙΕΣ - Το Street Art Στην Αθήνα vol.1

Υπάρχουν αρκετοί λόγοι που κατατάσσουν ένα βιβλίο στο label Ιερά Βιβλία του TALES OF A CRAZY WORLD. Ο πιο σημαντικός είναι να το έχω διαβάσει και να μου άρεσε. Αυτό όμως σημαίνει πρώτα-πρώτα να έχω διασταυρωθεί μαζί του. Είμαι λοιπόν σίγουρος πως "στον έξω από τον δικό μου μικρόκοσμο" κυκλοφορούν κι άλλα βιβλία που θα άξιζαν αυτόν τον τίτλο, αλλά απλώς τυχαίνει να μην έχω συναντηθεί μαζί τους.

Πρέπει επίσης να ξεκαθαρίσω κάτι που δεν το έχω ανακοινώσει ποτέ επίσημα από αυτό εδώ το blog. Η ενασχόληση του TALES OF A CRAZY WORLD με τα βιβλία, είναι έξω από κάθε συναλλαγή. Αγοράζω τα βιβλία και τα περιοδικά που παρουσιάζω όπως όλος ο κόσμος. Και γράφω γι' αυτά που μου αρέσουν. Κι η γνώμη μου είναι απολύτως υποκειμενική.

Στο ψητό τώρα. Οι Τοιχοδρομίες είναι ένα λεύκωμα με φωτογραφίες του Δημήτρη Θεοδόση και κείμενο του Παναγιώτη Μένεγου. Και εκτός από τον λόγο που προανέφερα για την κατάταξή του στα Ιερά Βιβλία, πληρεί μια ακόμα σημαντική προϋπόθεση. Έχει μέσα του πολύ χρόνο, κόπο και ενέργεια. Είναι μια καλή δουλειά που φτιάχτηκε με μαεστρία και πολύ μεράκι. Γι αυτό και την προτείνω ανεπιφύλακτα.

Το λεύκωμα κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες από το Οξύ. Και συνοδεύεται από μία έκθεση που θα διαρκέσει από τις 22 Νοεμβρίου μέχρι τις 7 Δεκεμβρίου 2007 στον πολυχώρο bacaro (Σοφοκλέους 1 & Αριστείδου - 2103211882). Την Πέμπτη 22 Νοεμβρίου, μετά τις 9μμ, θα γίνει στον ίδιο χώρο ένα οpening party της έκθεσης, όπου θα παρευρίσκονται και οι συντελεστές του βιβλίου.

Ελπίζω πως ερμηνεύοντας σωστά το vol.1 στο τέλος του τίτλου του λευκώματος, το Οξύ προετοιμάζεται για το sequel...

Προδοσία στο Φαεινόν από την ΑΛΕΦ

Πέρασαν δεκαπέντε μέρες κιόλας από την προηγούμενη εκδήλωση κι έτσι σήμερα η ΑΛΕΦ εκδηλώνεται και πάλι. Στις 7:30 μμ στο Καφέ Φαεινόν (γωνία Μαυρομιχάλη και Καλλιδρομίου) θα διαβαστεί το διήγημα του Γιάννη Λιανάκη (δίπλα σε άθλια φωτογραφία) που στην ανακοίνωση της Λέσχης φέρει τον τίτλο "Η Προδοσία". Και πραγματικά αυτός ήταν ο τίτλος με τον οποίο παρουσιάστηκε στο 9ο Λογοτεχνικό Εργαστήριο της ΑΛΕΦ το συγκεκριμένο διήγημα (και άκουσε τα μύρια όσα ο συγγραφέας του, όπως συμβαίνει με όλους τους συγγραφείς σε κάθε Λογοτεχνικό Εργαστήριο, αλλά κανείς δεν τα εγκαταλείπει). Πλην όμως στο αναθεωρημένο κείμενο που έστειλε ο Γιάννης μετά το ξαναγράψιμο ο τίτλος είναι άλλος, το διήγημα πια ονομάζεται "Σ' Ένα Νησί".

Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για ένα διήγημα επιστημονικής φαντασίας, στο οποίο ο προδότης είναι... (Νομίζεις πως θα παρασυρθώ να κάνω spoiler!) Aν θες να μάθεις, έλα στις 7:30μμ στο Φαεινόν όπου εκτός από φιλικό περιβάλλον, ροφήματα και ποτά θα βρεις επίσης κι απεριόριστη θέα στο πράσινο. Της διμοιρίας που φυλάει πάντοτε με ζήλο το αστυνομικό τμήμα Εξαρχείων...

Tου Αγίου Πολυτεχνείου Ανήμερα

Πηγαίνω κάθε πρωί της 17ης Νοεμβρίου μια λαμπάδα ψηλή σαν το μπόι μου και δυο πρόσφορα φτιαγμένα από φούρνο με ξύλα και τα αφήνω στην καγκελόπορτα. Πρωί-πρωί, για να μην με πάρει και κανένα μάτι, από το 1981 και δώθε. Δεν είμαι κανας αχάριστος, ό,τι έγινα στην ζωή μου το χρωστάω στο Πολυτεχνείο. Και το ξεπληρώνω κάθε χρόνο...

Συναντάω καμμιά φορά, κυρίως λόγω της δουλειάς, κάποιους παλιούς συντρόφους από τότε. Οι περισσότεροι την έχουνε δει κάπως. Είναι και κάτι χαμένοι όμως - που ακόμα φτιάχνουνε χειροποίητα ασημένια κοσμήματα και πάνε τον χειμώνα στην Ινδία - που με κοιτάνε με ύφος "εσείς ξεπουλήσατε τους αγώνες μας". Δεν γαμιούνται οι κακομοίρηδες... στεναχωριέμαι λίγο για την πάρτη τους, αλλά κακό του κεφαλιού τους. Κοιτάνε εμένα στραβά οι χαμένοι... αλλά κουβέντα γι' αυτούς της Συντονιστικής και του Σταθμού που γίνανε βουλευτές και διευθυντές τηλεοράσεων και τώρα χτίζουνε σπίτια πάνω στο κύμα και δήθεν "αγροτουριστικές" μονάδες με τζακούζια.

Εγώ πηγαίνω την λαμπάδα και τα πρόσφορα στο κάτω-κάτω απ' την δικιά μου τσέπη, εκείνοι έρχονται με συνοδεία "νεολαίων" και καταθέτουνε στεφάνια που τα πληρώνει κάποιο κόμμα, κάποιοι μάλιστα βάζανε και τα ΜΑΤ να βαράνε συνταξιούχους και φοιτητές πριν από λίγα χρόνια. Από δαύτους χίλιες φορές καλύτερος είμαι...

Εγώ το πήρα το χαρτί μου του Μηχανικού και μπήκα με τις "αγωνιστικές περγαμηνές" μου στην Πολεοδομία, τότε το '81, που ο Αντρέας πάλευε να βάλει την Αλλαγή στο δημόσιο. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει, όλους μας βόλεψε τότε. Όμως μετά ήρθαν το καλαμπόκι και τα πάμπερς, το περίστροφο κι οι κασέτες του διοικητή του ΟΤΕ, το σπίτι του Αγαμέμνωνα, το μαύρο 89, το Μητσοτάκειο διάλειμμα, η ανακατάληψη του Μαξίμου, το Ωνάσειο κι ο εκσυγχρονισμός... Πόσα μπορείς ν΄ αντέξεις, πόσο μπορείς να βλέπεις τους διπλανούς σου, αυτούς που μπήκατε μαζί, να φτιάχνουν μεζονέτες (...με τα λεφτά της γυναίκας μου, ρε σου λέω, πούλησε ο πεθερός μου κάτι ελιές), να παίρνουν ΒMW και κότερα (... τι δεν με πιστεύεις, νάτα, έπιασα είκοσι δωδεκάρια στο Προ-Πο), να κάνουνε οφ-σορ (...μην είσαι μαλάκας, έχω τον μπαντζανάκη μου στην Κύπρο), κι εσύ να παίρνεις τον πούλο;

Πηγαίνω την λαμπάδα και τα πρόσφορα, πρωί-πρωί, κάθε 17 Νοέμβρη. Και προσεύχομαι στο Άγιο Πολυτεχνείο, κάθε φορά με την ίδια φράση:

Δίνε μου δύναμη Πολυτεχνείο μου, να καταφέρω να μην τα πάρω τα μαύρα και φέτος.

Και μέσα στην χρονιά, ίσως με μερικά μικρά "δωράκια" μόνο, ακόμα τα καταφέρνω να κρατάω κουτσά-στραβά το τάμα μου...

Εγώ δεν το γουστάρω αυτό το καλαμπόκι...

Ο Σταύρος Δήμας έχει αρχίσει να ανεβαίνει στην εκτίμηση μου. Μετά το κάζο με τις λιμουζίνες που έκανε στους Ευρωπαίους ηγέτες, πρόσφατα αρνήθηκε την άδεια καλλιέργειας επί ευρωπαϊκού εδάφους σε δύο ποικιλίες μεταλλαγμένου καλαμποκιού (Bt11 και 1507) των αγρο-χημικών εταιρειών Syngenta και Pioneer/Dow.

Πλην όμως, κι αν τα έχω καταλάβει καλά, το "μπαλάκι" πάει τώρα στην Επιτροπή. Και τα "μαγαζάκια" των αγροχημικών θα προσπαθήσουν εκεί να ανατρέψουν την απόφασή του δικού μας.

Αν δεν γουστάρεις κι εσύ αυτό το καλαμπόκι, μπορείς εύκολα και γρήγορα να υπογράψεις εδώ, στην ειδική καμπάνια της Greenpeace, αφού διαβάσεις πρώτα το κείμενο και συμφωνήσεις.

Αν πάλι θέλεις να το φας αυτό το καλαμπόκι, ξεκίνα μια εκστρατεία υπεράσπισής του. Αυτό είναι άλλωστε για μένα το σημαντικό θέμα. Να καθαρίσει κάποτε το "θολό" τοπίο. Να υπερασπίζεσαι αυτά που πιστεύεις αντί να τα καταπίνεις όλα αμάσητα σαν την πάπια που ετοιμάζεται να γίνει φουα-γκρά...

Υ.Γ. Αντωνία thanx για το mail...

Γκραν Γκινιόλ # 1

Για το τεύχος 0 του Γκραν Γκινιόλ έχω ξαναγράψει. Σήμερα απέκτησα το τεύχος 1, το "επίσημο πρώτο" του περιοδικού για την Τέχνη του Αισθητικά Ακραίου.

Για άλλη μια φορά ανεβαίνω στο εγωπαθές μου καρεκλάκι και ανακοινώνω την πρώτη μου εντύπωση: Όπου ήταν μαύρο το εξώφυλλο του Μηδέν, είναι άσπρο το εξώφυλλο του Ένα. Και προχωρώ στην κρίση μου: Το Πρώτο είναι καλύτερο από το Μηδενικό.

Τελεία, τελεία, τελεία. Παύλα, παύλα, παύλα. Τελεία, τελεία, τελεία. (Κι όσες ή όσοι ξέρουν Μορσικό θα καταλάβουν...)

Αναλυτικά τώρα: Ο Douglas Paszkieviwicz κινδυνεύει σοβαρά να γίνει ο αγαπημένος μου κομίστας (αν αλλάξει όνομα γιατί αυτό δεν γράφεται σωστά με τίποτα το γαμημένο). Ξεχάστε το ανώδυνο χιούμορ, εδώ μιλάμε για "ανάποδη" οπτική με ισχυρή θέση. Το Bleeding Hearts του Σπύρου Δερβενιώτη (σενάριο) και της Αλεξίας Οθωναίου (σχέδιο) είναι σαφώς αγριότερο και πιο "μέσα" στο περιοδικό από την "διερευνητική" τους πρώτη δουλειά στο μηδενικό τεύχος. Το Queer Strip του Γιώργου Ματάλα το βρήκα πανέμορφο στην αφήγησή του και ομοίως δηλώνω ικανοποιημένος από το σχέδιό του. Κι αυτός βρίσκει τα νερά του, όπως κι οι προαναφερόμενοι. Για το (έγχρωμο) Nitro είναι φανερό πως λόγω SF περιβάλλοντος (αλλά όχι μόνο γι' αυτό) περιμένω με αγωνία την συνέχειά του, ενώ το ίδιο (αφαιρώντας το στοιχείο SF) ισχύει και για τα Criminal Macabre και Goon.

Από τα άρθρα και το λοιπό "γραφιάδικο" υλικό, μόνο το "Νυχτερίδες στον Παράδεισο" πιστεύω πως θα μπορούσε άνετα να λείπει, αφού δεν είχε κάτι να μου πει (αλλά αυτό μπορεί και να είναι υποκειμενικό, και το κομμάτι να λειτουργεί σε κάποιον που δεν γνωρίζει τους "καταραμένους"). Όλα τα υπόλοιπα λειτούργησαν σε μένα άψογα και οι "χρηστικές" στήλες για άλλη μια φορά μου αποκάλυψαν έναν ενδιαφέροντα κόσμο.

Επίσης μου άρεσε πολύ η δουλειά του Guest Artist, Vincent Andelmoth, έτσι όπως έσπασε μέσα στο περιοδικό, αν και θα προτιμούσα να είχα και μερικά στοιχεία για το άτομο πίσω από την υπογραφή (όπως το βιογραφικό του, μία μίνι συνέντευξη ή κάποιο κείμενο "θέσεων" πάνω στην δουλειά του).

That's all folks! Θα επιστρέψω με περισσότερες Ακρότητες στο νούμερο δύο του Γκραν Γκινιόλ, που ελπίζω πως θα ξανατρακάρω κάπου μέσα στον Χειμώνα...

Λίγα Ακόμα για την Χώρα του Σαρκοζί

Μαμά, αλλάζω! Θυμάσαι πως σου έσπαγα τα νεύρα για να φάω το κουνουπίδι; Τώρα το τρώω και μ' αρέσει κιόλας. Αντιθέτως δεν μ' αρέσει πια ο υπόγειος κόσμος του Μετρό. Στο πρώτο μου ταξίδι στην Γαλλία, αρκετά χρόνια πίσω, τον είχα κυριολεκτικά λατρέψει, γέμιζε το κεφάλι μου με ανταποκρίσεις γραμμών, σταθμούς που περίμενα να εμφανισθούν, και πιθανές ιστορίες ανθρώπων... Τώρα με πνίγει, με ρίχνει, με καταπιέζει, θέλω να φύγω αμέσως από το μπουντρούμι και να βγω να περπατήσω στους δρόμους.

Δεν γαμιέται, μάλλον μεγαλώνω, κι αυτό δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσει. Ή μάλλον υπάρχει, κάποτε θα σταματήσει από μόνο του, αλλά αυτή είναι μια βεβαιότητα που δεν είναι καθόλου ενθαρρυντική.

Μεγάλε το χάνεις πάλι! Για τα ποδήλατα ξεκίνησες να γράψεις...

Ω ναι, τα ποδήλατα. Τον τελευταίο χρόνο το Παρίσι έχει γεμίσει ποδήλατα. Υπάρχει ένα σύστημα "παίρνω ποδήλατο από έναν ειδικό χώρο στάθμευσης, κάνω την διαδρομή μου και το αφήνω πάλι σε άλλον ειδικό χώρο στάθμευσης". Η χρέωση ποικίλλει και είναι κλιμακωτή, για να πριμοδοτείται η σύντομη χρήση για λόγους μετακίνησης κι όχι η χαβαλεδιάρικη ενασχόληση με την ποδηλασία.


Το αποτέλεσμα είναι πως τα ποδήλατα είναι παντού. Και όχι μόνο τα pay per ride, αλλά και τα "ιδιωτικά" που έχουν σηκώσει κεφάλι. Μακάρι να εκτοπίσουν σιγά-σιγά τα αυτοκίνητα.

Και μακάρι να βλέπαμε το ίδιο και στην Αθήνα. Δεν είναι δύσκολο άλλωστε. Αρκεί να το αποφασίσουν οι δημοτικοί μας άρχοντες και να στείλουν μια ομάδα να "αντιγράψει" στην ψύχρα το κόλπο. Και να μην το προσαρμόσουν μετά στην περίφημη Ελληνική Εκπτωτική Πραγματικότητα...

Περισσότερα: Ελληνικά, Γαλλικά και δήθεν Αγγλικά

Ερωτήματα από την Χώρα του Σαρκοζί

Αν το Παρίσι είναι ο Ορισμός της Πόλης - τουλάχιστον αν πιστέψουμε τον ιδιωματισμό της Αγγλικής γλώσσας Είναι το Παρίσι, Πόλη; που χρησιμοποιείται για να δηλώσει το αυτονόητο - περπατώντας τις προηγούμενες μέρες μέσα του, αρκετές φορές έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται το ίδιο πράγμα. Πότε αρχίζει άραγε κανείς να μην το βλέπει, πότε κάτι τόσο όμορφο αρχίζει να "γκριζάρει", να "φλουτάρει", να γίνεται ένας αδιάφορος ή ακόμα και εχθρικός τόπος για την προσωπική σου επιβίωση;


Όταν αρχίζεις να το συνηθίζεις και να το θεωρείς δεδομένο;
Όταν κρυώνεις τόσο πολύ που δεν μπορείς να σταματήσεις το τρέμουλο του κορμιού σου;
Όταν συναντάς τους άντρες των ειδικών δυνάμεων την νύχτα;
Όταν φοβάσαι τους ξένους και κλείνεσαι στα λίγα τετραγωνικά του διαμερίσματός σου;
Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με το σηκωμένο φρύδι των Γάλλων και το χάσμα της κατανόησης της γλώσσας;
Όταν δουλεύεις συνέχεια και δεν σου φτάνουν τα λεφτά να ζήσεις;
Όταν γίνεσαι μέλος μιας ομάδας με "εθνικά" ή "θρησκευτικά" χαρακτηριστικά κι αρχίζεις να κοιτάς συνεχώς πίσω απ' την πλάτη σου για πιθανές απειλές;
Όταν γερνάς κι αρχίζεις να φοβάσαι τα πάντα;

Δεν έχω φυσικά απάντηση, ακόμη κάνω μόνο υποθέσεις. Και σίγουρα, όλα αυτά δεν αφορούν μόνο το Παρίσι, αλλά την κάθε Πόλη.

Δεν νομίζω όμως πως έχει να κάνει με το δέντρο και το δάσος. Όλο το περιβάλλον μερικές φορές βουλιάζει, εξαφανίζεται.

Απλώς είναι πολύ εύκολο να διακρίνεις στο Παρίσι τους τουρίστες. Κοιτάζουν γύρω τους με μάτια που έχουν έναν αέρα παιδικό...

Στιγμιότυπα από την Χώρα του Σαρκοζί

Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2007. Μεσημεράκι. Με τις βαλίτσες και δυο χειραποσκεύες στα χέρια βρισκόμαστε μπροστά στην είσοδο του Μετρό στο Σαιν Μισελ. Φυσικά δεν έχουμε κλείσει ξενοδοχείο. Από την σκάλα του σταθμού αρχίζουν να ανεβαίνουν 40-50 άτομα νεαρής ηλικίας, αγόρια και κορίτσια, με επιδερμίδα που κυμαίνεται από το κεντροευρωπαϊκό λευκό έως το κεντροαφρικανικό μαύρο. Φωνάζουν μάλλον χιουμοριστικά υβριστικά, παρά πολιτικά, συνθήματα κατά του "Σαρκό". Αν και είναι άχρηστο, αφού οι κάμερες ελέγχου στο Παρίσι βρίσκονται παντού, δεν σηκώνω την μηχανή για να τους φωτογραφίσω. Οι νεαροί "ταραχοποιοι" μοιράζουν τις προκηρύξεις τους σε μεσήλικες Γάλλους και ανυποψίαστους τουρίστες κι έπειτα προχωρούν, χάνονται στο βάθος της λεωφόρου Σαιν Μισέλ.

Εμείς σαν γνήσιοι τουρίστες πηγαίνουμε σε ένα παρακείμενο σαντουιτσάδικο που έχει δωρεάν ασύρματο ίντερνετ και κοιτάμε τα ξενοδοχεία της τελευταίας στιγμής. Βρίσκουμε με 60 ευρώ ένα σχετικά μικρό δίκλινο με μπάνιο, σε ένα πολύ συμπαθητικό διάστερο ξενοδοχείο δίπλα στο Ζαρντέν Ντε Πλαντ...

Eπιστροφή Απ' Την Γαλλία, Άμεση Αναχώρηση Για Την Αμερική.

Επιστρέφοντας από την χώρα του Σαρκοζί, οι εικόνες παραμένουν ακόμα αρκετά δυνατές για να καταγραφούν. Θα τις αφήσω να κατακαθίσουν λίγο πριν αρχίσω να τις μετασχηματίζω... Ήταν καλά πάντως!

Όσο ακόμα είμαι ζεστός με τα ταξίδια, θα κάνω μια αστραπιαία βόλτα στην Αμερική. Αυτή την φορά χωρίς να χρειαστεί να μπω στο αεροπλάνο. Γιατί το Δεύτερο Βιβλίο (παύλα) Μαγικό Κουτί θα παρουσιαστεί στο καφέ του βιβλιοπωλείου Ιανός (Σταδίου 24) στις 6.00 το απόγευμα της Πέμπτης 8 Νοεμβρίου. Έχει τον τίτλο Α όπως Αμερική, Η Αφηγηματική Ιστορία Μιας Υπερδύναμης και περιέχει κείμενα αρκετών αξιόλογων ανθρώπων σε επιμέλεια του Δημήτρη Αποστόλου.

Δεν γνωρίζω ακόμα ποιοί θα είναι οι εισηγητές, αλλά έχοντας παρακολουθήσει την παρουσίαση που έγινε στον ίδιο χώρο για το Πρώτο Βιβλίο (παύλα) Μαγικό Κουτί είμαι σίγουρος πως δεν θα κουραστώ σ΄ αυτό το ταξίδι...

Gamo to Galliko Pliktrologio!

Ola einai se allo meros, milame! Pathaineis jet lag...

Η ΑΛΕΦ Συνεχίζει Τις Χειμερινές Της Προβολές

Επειδή θα λείπω από την εκδήλωση, κάνω ότι μπορώ για να την σπρώξω. Σε τι ενοχικό πολιτισμό ζούμε, δικέ μου...

Την Κυριακή που μας έρχεται λοιπόν (4-11-07) στην Αίθουσα Κασίων (Γ' Σεπτεμβρίου 56, 2ος όροφος) και περι ώρας 19.00 η ΑΛΕΦ συνεχίζει τις χειμερινές της προβολές με την ταινία THE QUIET EARTH (1985) Σκηνοθεσία : Geoff Murphy, παίζουν : Bruno Lawrence, Alison Routledge, Pete Smith κ.ά.

Αντιγράφοντας ψυχρά τον Γιώργο Κατσαβό επισημαίνω πως "είναι μια σπάνια ταινία, παραγωγής Νέας Ζηλανδίας, πριν η Ν. Ζηλανδία μπεί για καλά στο χώρο των κινηματογραφικών (και τηλεοπτικών, όρα Xeena) παραγωγών. To σενάριο το έχουν γράψει ο Bill Bear κι ο Craig Harrison, πάνω σε νουβέλα του τελευταίου που δημοσίευσε το 1981. Ο Craig Harrison (1942) είναι καθηγητής και θεατρικός συγγραφέας".

Η διάρκειά της ταινίας είναι περίπου 90΄ και στην Αίθουσα Κασίων υπάρχει συνήθως καφές, κάποιοι κοντά στα παράθυρα ανάβουν και τσιγάρο, αλλά σίγουρα δεν βρίσκεις νάτσος ούτε πατατάκια...

Kαλά To Είχα Υποψιαστεί...

Το δραματικό αφήγημα "Κανένας δεν τον είδε να φεύγει" (The Motorcycle Boy) ολοκληρώθηκε και κυκλοφορεί επίσης σε ένα άψογο .pdf που έφτιαξε η Τomboy. Μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ και να το διαβάσετε μονορούφι ή γουλιά-γουλιά, χωρίς το μαρτύριο της σταγόνας που περάσαμε όσοι το παρακολουθούσαμε να ανεβαίνει κομμάτι-κομμάτι.

Δεν πρόκειται να αποκαλύψω το φινάλε, (ο δολοφόνος είναι ο κηπουρός) απλά θα επισημάνω πως το είχα υποψιαστεί (κι όποιος "αγάπησε" τον Μαλτέζο ίσως και να καταλάβει).

Οι υπόλοιποι μπορείτε τώρα να τον ανακαλύψετε in full extend...

Ρε Δημήτρη, Χρόνια Πολλά Ρε!

Μάγκες δεν προλαβαίνω να σας πάρω τηλέφωνο έναν-έναν. Λάβετε λοιπόν από δω τις ευχές μου και αφήστε κανα cookie φεύγοντας...


Όσο για το "οπτικό" σας δώρο, μπορεί να είναι άσχετο, αλλά είναι κορυφαίο...

Ξένος Μονόλογος Για Την Παρέλαση

Να σου πω εγώ τι είναι αυτοί που δεν γουστάρουνε να γίνονται παρελάσεις. Κάτι χαζομαλάκες, αυτό είναι! Τάχα δημοκράτες... Εγώ γουστάρω ρε να γίνονται παρελάσεις, μακάρι να γινόντουσαν και πιο πολλές! Μακάρι να τιμάγαμε κάθε μάχη που δώσαμε με παρελάσεις, μακάρι να γέμιζε ο Επιτάφιος με κόσμο, να γινόντανε στην Ελλάδα κάθε μέρα λιτανείες. Το Πολυτεχνείο γιατί δεν το κάνουνε παρέλαση, λίγο τους πέφτει; Αλλά όχι με αγήματα και άρματα και στρατιώτες, αυτά είναι καραμπανάλ, αυτά ας τα κόψουνε, παρελάσεις να γίνονται μόνο με μαθητές από τα σχολεία. Να βλέπεις ρε τα παιδάκια να παρελαύνουν και τους γονείς τους να τα φωτογραφίζουν. Έχεις δει ρε τις γιαγιάδες πως κοιτάζουν τα εγγόνια τους στην παρέλαση; Τι μαλακία μας έχει πιάσει σ' αυτόν τον τόπο, δεν το έχουνε λέει οι άλλοι στην Ευρώπη και να το καταργήσουμε... Τι λέτε ρε; Έχουμε κάτι που δεν έχουνε αυτοί και θα το καταργήσουμε; Σημαία πρέπει να το κάνουμε, διαφημιστική καμπάνια Live your parade in Greece, να 'ρχονται να χειροκροτάνε οι κουφάλες οι ξένοι, που παίρνουνε τα τριπλά από μας και πληρώνουνε τον εσπρέσο στις κολοχώρες τους ένα ευρώ, μη χέσω... Να κάνουνε παρέλαση κι αυτοί και να πληρώνουνε. Σάμπα κι άγιος ο Θεός, δηλαδή βλάκες είν' οι Βραζιλιάνοι;

Μπα, δεν με νοιάζει ποιος σηκώνει την σημαία, και τα Αλβανάκια και τα Βουλγαράκια και τα Πακιστανάκια να την σηκώνουνε, δεν μου καίγεται καρφί. Άσε που καλύτερα να την σηκώνουνε ξενάκια, γίνεται σούσουρο και κατεβαίνει πιο πολύς κόσμος στην παρέλαση. Εγώ τις θέλω μαζικές τις παρελάσεις, να γεμίζουν τα πεζοδρόμια, να κρέμονται οι άνθρωποι απ' τα μπαλκόνια... όχι να αποχαυνώνονται στον καναπέ!

Τι σημασία έχει τι δουλειά κάνω; Ναι, ξηρά καρπά πουλάω με το καρότσι, κανά μπαλόνι, κανά σημαιάκι, ό,τι βρίσκω φτηνό, να φεύγει... αλλά δεν έχει σχέση αυτό. Τώρα μιλάμε για άλλο πράμα. Η παρέλαση είναι πάνω από συμφέροντα, είναι ζήτημα Εθνικό!

Ό γέγονε, γέγονε!

Τέλειωσε μια φάση; Αρχίζει μια αντίστροφη μέτρηση; Δεν είμαι και σίγουρος.

Ό γέγονε, γέγονε!

O Εμφύλιος Στην Ελλάδα Δεν Τέλειωσε Ποτέ!

Ο Εμφύλιος δεν τέλειωσε ποτέ σ΄ αυτή την χώρα. Σκεπάστηκε όπως-όπως από μια νόθα Μετεμφυλιακή Δημοκρατία, με ορατό δεξιό αστυνομικό κράτος και αόρατο ακροδεξιό παρακράτος. Γέννησε "φιλήσυχους" που είχαν να κρύψουν προδοσίες και "ανήσυχους" που ήταν εν δυνάμει ύποπτοι και αρκετές φορές είχαν να κρύψουν πολιτικές και φυσικές σφαγές των ομοϊδεατών τους.

Ο Εμφύλιος δεν τέλειωσε ούτε με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, ούτε με τις ιστορικές αναλύσεις των εκατέρωθεν ακροτήτων, ούτε με τις δραματουργικές μεταφορές του. Από τον Θίασο ως την Ελένη του Γκατζογιάννη το μόνο που καταγράφεται είναι αυτό το χάσμα που ακόμα και σήμερα ανοίγεται κάτω από τα πόδια μας.

Οι Στρατοί του ΠΑΣΟΚ, η Ανταρσία του Μπάιρον (με την καθυστέρηση που του χρειάστηκε για να καταλάβει την "αδικία" που υπέστη), η έμφυτη (σχεδόν αταβιστική) αποστροφή των αριστερών για τους δεξιούς, η απόλυτη ανικανότητα να επικοινωνήσουν σε οποιαδήποτε βάση δύο άνθρωποι αντίθετων απόψεων στην Ελλάδα μεταξύ τους, ο "πατριωτισμός" που βρίσκεται σαν τσίχλα με την πρώτη ευκαιρία στο στόμα όλων, είναι μόνο μερικά από τα παραδείγματα που αποδεικνύουν πως ο Εμφύλιος συνεχίζεται και θα συνεχίζεται για πάντα.

Και να σκεφτεί κανείς, πως δεν ήταν δα κι ο πιο αιματηρός εμφύλιος που έζησε ο Κόσμος...

Τι Ακριβώς Προβλέπει η Μεταρρυθμιστική Συνθήκη;

Όπως φαντάζομαι και οι περισσότεροι δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το τι προβλέπει η Μεταρρυθμιστική Συνθήκη που συμφωνήθηκε χτες μετά τα μεσάνυχτα στην Λισαβώνα. Παραμένω σταθερά υπέρ της Πολιτικής Ενοποιήσης της Ευρώπης αλλά διαβάζοντας το Ευρωσύνταγμα, όπως κατέληξε να διατυπωθεί, ειλικρινά δεν θα το ψήφιζα ποτέ.

Δεν έχει νόημα να αναφερθώ αναλυτικά στους λόγους, ευτυχώς εκείνο το "χαρτί" φρόντισαν να το κάψουν τα Δημοψηφίσματα (αν και δεν είμαι σίγουρος ότι το αρνήθηκαν με το επιθυμητό σκεπτικό κι όχι για άλλους λόγους).

Το σημερινό μου ερώτημα είναι σχετικά απλό. Γιατί "ενθαρρύνονται" τα κράτη-μέλη να επικυρώσουν το "καινούριο χαρτί" μέσω των Κοινοβουλίων; Και τελικά τι ακριβώς προβλέπει αυτή η Μεταρρυθμιστική Συνθήκη; Που μπορώ να την βρω για να την διαβάσω πριν επικυρωθεί;

ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ: Άλλα τρία τεύχη (από το 4 έως το 6)

Για τα πρώτα τρία έγραψα τότε. Έκτοτε μεσολάβησαν άλλα τρία τεύχη (και όλα στην ώρα τους, αν ήμουν ο Ρομπαξ θα έπρεπε να φάω το καπέλο μου!)

Το στοίχημα της έγκαιρης κυκλοφορίας και της διανομής του περιοδικού (ακόμα και στο μακρινό Κουκάκι) δείχνει να έχει κερδηθεί. Το τεύχος 4 το ψώνισα στο Κέντρο, το νούμερο 5 στο περίπτερο δίπλα στο σπίτι μου, και το 6 πάλι στο κέντρο (αλλά αυτήν την φορά γιατί έτυχε να βρίσκομαι εκεί όταν ένοιωσα την διακαή επιθυμία να το αποκτήσω)


Το στοίχημα της ισορροπίας του περιοδικού δείχνει κι αυτό να βρίσκεται σε καλό δρόμο. Το τέσσερα συνέχισε το ψάξιμο, το πέντε ήταν επαρκές, το έξι νομίζω πως με ικανοποίησε αν όχι απόλυτα, τουλάχιστον σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Τα πέντε πρώτα "δύσκολα" τεύχη είναι πια παρελθόν. Το έκτο κρέμεται ακόμα στα μανταλάκια. Με μεγάλη χαρά, θα τοποθετήσω τα καινούρια ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ, στο "προσωρινό" αποκλειστικά δικό τους Βox, και θα περιμένω να το γεμίσω για να το αρχειοθετήσω δίπλα στα παλιά μου τεύχη.

Ως γνωστός "ανάποδος" άνθρωπος έβαλα έτσι και τα εξώφυλλα. Το τέσσερα είναι το τελευταίο και το έξι το πάνω-πάνω.

Στην Σκακιέρα Του Χάρη

Μέχρι το τέλος του μήνα πρέπει να τρέχω σαν το μαλακισμένο πάνω στην σκακιέρα του Xάρη. Να σκέφτομαι κινήσεις, να σκύβω για να αποφύγω τα σπαθιά της βασίλισσας, τους ανεγκέφαλους αξιωματικούς των άσπρων και τους κινούμενους πύργους που πέφτουν πάνω μου με φόρα.

Μέχρι το τέλος του μήνα, έχε λίγη υπομονή μαζί μου. Θα ξεχάσω πράγματα, θα λείπω συνέχεια, δεν θα είμαι ο καλύτερος λυκάνθρωπος του κόσμου.

Μόνο να ελπίζω μπορώ. Ξέρεις εσύ τι. Κι αν επιλέγω να σου στείλω αυτό το προσωπικό μήνυμα με απολύτως δημόσιο τρόπο, ξέρεις επίσης και το γιατί.

Τέλειωσε Η Έρευνα Άρχισαν Τα Αποτέλεσματα...

Ναι, είμαι λιγάκι στον κόσμο μου τελευταία. Χάνω επεισόδια, και διορθώνω εκ των υστέρων. Έχουμε και λέμε...

Η Έρευνα Για Τα Μπλογκς Από Μπλόγκερς (που ελπίζω ειλικρινά να συνεχιστεί και με επόμενο κύκλο ερωτήσεων) έκλεισε στις 13 Οκτωβρίου και ήδη έβγαλε τα πρώτα της αποτελέσματα. Μπορείς να τα δεις εδώ, να χαρείς τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις και να ζητήσεις να υπάρξει κι άλλος κύκλος.

Σ' αφήνω τώρα, έχω να τρέξω πολύ σήμερα.

Άρχισε Η Διανομή Του Πετρελαίου Θέρμανσης Κι Έχουμε Και Creative Commons!

Με αφορμή την έναρξη διανομής Πετρελαίου Θέρμανσης που μας βάζει οριστικά στον Χειμώνα, αλλά και την εμφάνιση των αδειών Creative Commons που μας βάζει στον χάρτη, προσφέρω το παρακάτω σενάριο κόμικς σε όποιον ενδιαφέρεται να το σχεδιάσει.

BIO-DIESEL

Πρώτη ενότητα εικόνων (ελεύθερη σε αριθμό)
Παλιά πολυκατοικία - καλοδιατηρημένη - στην Σκουφά. Μαύρη μεταλλική εξώπορτα με κάγκελα και τζάμι. Στα δεξιά της κάποιο τσογλάνι έχει γράψει με σπρέι: VIN DIESEL RULES! Δύο άντρες, ένας κοντός χοντρός κι ένας ψηλός αδύνατος με μαύρα κουστούμια, καπέλα και κλασσικά γυαλιά ηλίου (αν θυμίζουν John Belushi & Dan Aykroyd, σωστά τα κατάφερα)εμφανίζονται κοντά στην εξώπορτα.
J.B. : Εδώ είμαστε;
D.A. : Ναι.
J.B. : Ωραία.
Ο J.B. κολλάει το δαχτυλό του σε ένα κουδούνι.(ΝΤΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΝΝΝΝΝΝΝΝΝ!) Το κουδούνι γράφει Ταξίαρχος(ΣΞ) ε.α. Αναστάσιος Ξυνός - ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ.
Η εξώπορτα ανοίγει (ΜΠΠΠΠΠΠΖΖΖΖΖ!) οι μαυροφορεμένοι την σπρώχνουν και μπαίνουν.

Δεύτερη ενότητα εικόνων
Μεσοαστικό καθιστικό παλιομοδίτικο στο σπίτι του Ταξίαρχου Ξυνού στο ρετιρέ της πολυκατοικίας. Οι δύο μαυροφορεμένοι έχουν ήδη εξηγήσει τον λόγο της επίσκεψής τους. Ο Ταξίαρχος βηματίζει νευρικά.
Ταξ: Δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά που μου ζητάτε.
D.A.: Φυσικά, αλλά γι' αυτό απευθυνθήκαμε σε σας. Γιατί καταλαβαίνετε από μυστικότητα.
J.Β.: Και το όφελος που θα προκύψει για την χώρα μας, με μια μικρή θυσία. Είστε πατριώτης, κύριε Ξυνέ;
Ταξ: Εσείς τι λέτε κύριε; Αμφισβητείτε τον πατριωτισμό μου; Εγώ έχω τιμηθεί για τον Γράμμο κύριε! Πολέμησα στο Βίτσι!
D.A.: Ακριβώς. Άρα είσθε ο καταλληλότερος να βοηθήσετε την πατρίδα άλλη μία φορά να προοδεύσει.
J.Β.: Για να μην αναφέρουμε και το οικονομικό όφελος...
Ταξ: Μα, μόλις πληρώσαμε ένα κάρο λεφτά για να βάλουμε φυσικό αέριο. Και τώρα μου λέτε να τους πω πως ξαναγυρίζουμε στο ντήζελ;
D.A.: Στο βίο-ντήζελ, κύριε Ξυνέ. Στο βίο-ντήζελ.
J.B : Είναι μυστικό το πρόγραμμα. Πιλοτικό. Είναι εθνικό σας χρέος να πάρετε μέρος. Ο εχθρός ακούει...
Ταξ: Καλά, καλά, θα δω πως θα τα καταφέρω...

Τρίτη ενότητα εικόνων. Ο Ταξίαρχος εν αποστρατεία Αναστάσιος Ξυνός στην είσοδο της πολυκατοικίας (μέσα από την εξώπορτα) στερεώνει στον Πίνακα Ανακοινώσεων μια ανακοίνωση που μοιάζει με στρατιωτική διαταγή.
Ταξ: Κι άμα δεν με πάρουν με τις πέτρες, καλά θα είναι...
Βλέπουμε την ανακοίνωση. Λέει,
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Κατόπιν εντολής που έλαβεν η Διαχείρησις εκ του Υπουργείου Υγείας (Τμήμα Αποτροπής Επιδημιών) όλοι οι κάτοικοι της πολυκατοικίας μας ΠΡΕΠΕΙ να παραδίδουν τα κόπρανά τους καθημερινώς προς εξέτασιν. Η εξέτασις επιβάλλεται δια την αποτροπήν εισόδου της Νόσου των Πτηνών στην εδαφικήν μας επικράτειαν και την έγκαιρον ανίχνευσιν της. Πρόκειται για ζήτημα υψίστης σημασίας, δι ο και η διαχείρησις καλεί άπαντες να συμμορφωθούν πειθηνίως. ΠΡΟΣΟΧΗ : Δεν αρκεί δείγμα κοπράνων. ΟΛΑ τα κόπρανα καθημερινώς θα συγκεντρώνονται στο υπόγειον της πολυκατοικίας, παρά τον καυστήραν, εις την αχρησιμοποίητην πλέον δεξαμενήν πετρελαίου θέρμανσης, με ευθύνη της διαχειρίσεως. Η παρούσα εντολή τίθεται εν ισχύ από της θυροκολλήσεως της ανακοινώσεως.
ΕΚ ΤΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΕΩΣ
Ταξίαρχος ε.α. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΞΥΝΟΣ

Τέταρτη ενότητα εικόνων
Υπόγειο πολυκατοικίας. Ο Ταξίαρχος με πινακίδα στο χέρι δίπλα στην δεξαμενή, παραλαμβάνει κόπρανα σε παραδοσιακά καθήκια από τους κατοίκους. Τσεκάρει τα διαμερίσματα στην λίστα του.
Κυρία: Μα τι πράγματα είναι αυτά; Πόσο θα κρατήσει αυτό Στρατηγέ μου; Αρχίζει να μυρίζει η πολυκατοικία...
Ταξ: Υπομονή κυρία Λέκκα. Υπομονή. Ελπίζω πως σύντομα θα ολοκληρωθεί η ταλαιπωρία μας... Εκτιμώ την ενθουσιώδη συμμετοχή σας.
Φιλιπινέζα: Κύριος Ταξίαρχος... ντικός μου κύριος δυσκοίλιος. Κυρία λείπει εξωτερικό. Μόνο μωρό κι εγώ έκανε κάτι...
Ταξ: Καλώς, καλώς. Σας σημειώνω. Αλλά πρέπει να συνεχίσετε καλύτερα, πες στον κύριο σου.

Πέμπτη ενότητα εικόνων. Υπέρτιτλος. ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΡΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ. Στην είσοδο της πολυκατοικίας ο Ταξίαρχος μιλάει στο κινητό του.
Ταξ: (σε απελπισία) Πότε θα έρθετε; Έχουμε πεθάνει από την βρώμα...
Πήδημα χώρου. Σε κοντινό ο D.A. μιλάει στο δικό του κινητό μέσα σε μια καμπίνα φορτηγού.
D.A.: Tώρα ερχόμαστε, είμαστε στο δρόμο.
O J.B. οδηγεί το φορτηγό.
J.B.: Κοίτα ρε, πόσο παραμύθι πρέπει να πουλήσουμε για να πασσάρουμε έναν ξεφτιλισμένο τόνο πετρέλαιο! Που θα φτάσουμε...
Από το πλάι το βυτιοφόρο με επιγραφή ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΟΡΦΑΝΑ - Διανομή πετρελαίων κατ' οίκον. Πάνω στην εικόνα η τελευταία φράση του D.A.
D.A.: Παλι καλά που τσιμπάνε ακόμα μερικοί. Μας έχει τσακίσει το φυσικό αέριο...

Ξυπνώντας Σε Μια Γκρίζα Κυριακή

Πόσες "γκρίζες ζώνες" μπορεί να έχει μια καθημερινότητα; Δεν αρκεί μόνο ο γκρίζος ουρανός... Πρέπει να γκριζάρουνε γύρω σου κι οι απόψεις, οι οπτικές, οι σχέσεις, οι προοπτικές για να μπορέσεις να γίνεις γκρίζος άνθρωπος.
Κάτω στο δρόμο περνάνε μυριάδες τέτοιοι γκρίζοι. Τους βλέπω, μέσα από την διάθλαση του γυαλιού, από αυτό εδώ το μέρος, που μαζευόμαστε όλοι για τσιγάρο. Οι νοσοκόμες φωνάζουν πότε-πότε πως το κάνουμε ντουμάνι, υπάρχει πινακίδα ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ, όπως σ' ολόκληρο το νοσοκομείο, αλλά καπνίζουμε εδώ. Κρυφά, συνομωτικά, συνενοχικά.
Πρέπει να πάω πίσω, μπορεί και να ξυπνήσει... Ο ορός του σε μια ώρα τελειώνει, να βρω την Προϊσταμένη, να μου δώσει τον καινούριο...
Γκρίζες σκέψεις σε μια γκρίζα Κυριακή. Μπορείς να αγαπάς ακόμα κάποιον που είναι τόσο αμετάκλητα απών; Δεν ξέρω, αν κάποτε ξυπνήσει θα το μάθω.
Ίσως.

Tα Καινούρια Ρούχα Της Πλανητάρχισας

Μια φορά κι έναν καιρό ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και εξελέγη στην θέση του Πλανητάρχη πρώτη φορά γυναίκα. Όμως ήταν μια γυναίκα πολύ ματαιόδοξη. Ζήτησε λοιπόν από έναν τοπ σχεδιαστή ρούχων - που είχε πολύ καλές δημόσιες σχέσεις κι έντυνε στις τελετές των Όσκαρ όλες τις σταρ με παγιέτες, φτερά και πούπουλα - να της ράψει το απόλυτο φουστάνι.

"Θα πληρώσω καλά", του είπε. "Αλλά αυτό θα είναι το καλύτερο φουστάνι που θα φτιαχτεί ποτέ. Και τίποτα δεν θα το ξεπεράσει, αλλιώς θα βάλω την NSA να σε μπουζουριάσει στο Γκουαντάναμο παρέα με τους ισλαμιστές και τους πρώην συμμάχους μου στην Γερουσία".

Ο μόδιστρος το σκέφτηκε από δω, το σκέφτηκε από κει, πήρε για καλό και για κακό μια πρώτη μεγάλη προκαταβολή κι έπειτα θυμήθηκε το γνωστό παραμύθι. Επειδή όμως δεν ζούμε στο μεσαίωνα, και παρόλο που η Πλανητάρχισα ήταν γνωστό πως ήταν απλώς μια βιτρίνα για να κάνουν κάποιοι τις δουλειές τους, οπότε μπορεί και να ήταν παπαριές τα περί NSA, πήγε ξανά στο Οβαλ γραφείο και της είπε:

"Το φόρεμά σου θα το φτιάξω με ένα νέο υλικό, τις νανοίνες. Είναι τόσο λεπτές που τις δουλεύουν μόνο πεντάχρονα κορίτσια με λεπτά χεράκια και ισχυρά μικροσκόπια. Είναι τόσο ελαφρές που θα νιώθεις πως δεν φοράς τίποτα. Είναι τόσο ισχυρές που δεν θα χρειάζεσαι πια αλεξίσφαιρα γιλέκα. Θα κοστίσει άπειρα λεφτά αν το κάνουμε μίνι, δυο φορές απειρότερα αν το κάνουμε μίντι και εκατό φορές απειρότατα αν το κάνουμε μάξι. Την ουρά ξέχνα την, δεν σου πάει, κι ούτε έχεις τα λεφτά που χρειάζονται. Είσαι μέσα;"

"Μέσα είμαι" απάντησε η Πλανητάρχισα. "Ξεκίνα και πάρε κοριτσάκια από την Κίνα ή απ' την Ινδοκίνα".

"Δεν υπάρχει πια Ινδοκίνα, άσχετη, που ζεις; Από τότε που χάσανε οι Γάλλοι, την λένε Βιετνάμ", απάντησε ο σχεδιαστής την ώρα που της έπαιρνε με μια μεζούρα λέιζερ τα μέτρα.

"Whatever", είπε εκείνη χαμογελώντας.

Έφυγε ο σχεδιαστής με μια ακόμη μεγαλύτερη δεύτερη προκαταβολή, έκανε την διαθήκη του για καλό και για κακό, έσπασε τα λεφτά που πήρε σε διάφορους λογαριασμούς σ' απίθανες τράπεζες ολόκληρου του κόσμου κάτω από δεκαεπτά χιλιάδες πλαστά ονόματα, έβγαλε δεκαεφτά χιλιάδες διαβατήρια στην ζούλα, όλα με την φωτογραφία του, και τα μοίρασε σε διάφορες θυρίδες, κολοβάραγε όλη μέρα κι όλη νύχτα, ώσπου πέρασε ένας χρόνος. Πήρε ένα άδειο κουτί με την φίρμα του, καβάλησε ένα αεροπλάνο και μπουκάρισε σεινάμενος - κουνάμενος και σαν να μην τρέχει τίποτα στον Λευκό Οίκο.

Η Πλανητάρχισα διάβαζε εκείνη την ώρα μια κήρυξη πολέμου, έτσι στα πεταχτά, πριν να την υπογράψει. Ο μόδιστρος πέταξε πάνω στο γραφείο το κουτί.

"Έτοιμο είναι, εκεί μέσα". Κι έπειτα φώναξε, δήθεν κατάπληκτος και έξαλλος. "Πάχυνες μωρή κουφάλα! Δεν θα σου κάνει το φόρεμα μου. Πού είναι ο διαιτολόγος σου; Πού είναι οι γυμναστές σου; Που είναι οι πεζοναύτες σου να σε πηδάνε μέχρι να αδυνατίσεις; Πάχυνες, δεν το πιστεύω. Θα με καταστρέψεις..."

Η Πλανητάρχισα αιφνιδιάστηκε και είπε μαζεμένα. "Μα δεν πάχυνα, τι είναι αυτά που λες;" και δεν υπέγραψε τον πόλεμο από την ταραχή της.

"Έμενα θα μου πεις;" είπε ο σχεδιαστής, δείχνοντας την μεζούρα λέιζερ. "Άκου να δεις, χρυσή μου, εγώ δεν είμαι όποιος κι όποιος. Δεν θα γίνω ρόμπα εγώ για σένα, έχω ντύσει τα καλύτερα κορμιά του κόσμου. Την Αφροδίτη της Μήλου, την Τζοκόντα, την Νάομι, για να μην πω ποιά άλλα έχω γδύσει... Αρχίζεις πρόγραμμα, φώναξε τα τσιράκια σου".

Πέρασε ένας χρόνος με γυμναστικές. Άλλος ένας με πλαστικές. Αλλος ένας με λασπόλουτρα και σιάτσου. Κι έφτασαν οι εκλογές. Την βραδιά του Ντημπέιτ με τον κυριότερο αντίπαλο της για την Προεδρία, η Πλανητάρχισα επέμεινε να φορέσει το ανύπαρκτο φόρεμα που της είχε φτιάξει ο σχεδιαστής. Κι αυτός, μεγαλόθυμα, της το επέτρεψε. Έκανε μια μεγαλόπρεπη παντομίμα, της μίλησε για τις ιδιότητες της νανοίνας, κι έπειτα κατάφερε να την ψήσει πως αν και η ίδια δεν μπορούσε να το δει, το φόρεμα ήταν πράγματι εκεί και άστραφτε, έλαμπε και της πήγαινε θαυμάσια.

Η Πλανητάρχισα πήγε στο Ντημπέιτ ολόγυμνη και θριάμβευσε. Πως να το κάνουμε; Η Αμερική πάντοτε λάτρευε το σεξ. Πόσο μάλλον τώρα που βρέθηκε απροετοίμαστη μπροστά σε μια τέλεια κατασκευασμένη Γυμνή Αλήθεια...

Δηλαδή, Ποιόν Πρέπει Να Γαμήσω Για Να Έχω Ίντερνετ;

Σήμερα θυμήθηκα μια φίλη από το πολύ βαθύ παρελθόν. Συνήθιζε να πηγαίνει σε δημόσιες υπηρεσίες για διάφορες δουλειές κι όταν έβρισκε τον γνωστό τοίχο, φώναζε:

Δηλαδή, πρέπει να γαμήσω κάποιον για να κάνω την δουλειά μου; Όχι πείτε μου, αν είναι να το δούμε...


Σήμερα από την ώρα που συννέφιασε, το ΑDSL μου κάνει νερά. Δηλαδή, νερά κάνει κάθε μέρα, σήμερα βουλιάζει αύτανδρο σαν μεταγωγικό που έχει φάει τορπίλη.

Αν συνεχιστεί αυτό το παραμύθι, σκέφτομαι σοβαρά να ακολουθήσω την συνταγή. Αν και φυσικά υπάρχει μια διαφορά φύλων η οποία μπορεί και να μεταβάλλει το νόημα της φράσης και να το κάνει να ακούγεται όχι χαριτωμένο, αλλά επιθετικό.

Απόψε Στο Cube: Ταξιδιώτες Και Εισβολείς

Έχω πλακωθεί να γράφω για εκδηλώσεις τελευταία. Αλλά και τι να κάνω; Άνοιξε η σεζόν και τα υπόλοιπα είναι για κλωτσιές, όχι για κουβέντες. Ο Γιωργάκης κι ο Βαγγελάκης πλακώνονται στην αυλή του νηπιαγωγείου της Χ.Τρικούπη με τον Κώστα να το παίζει αρχάγγελος της ενότητας, ο Καίει-Καίει αλωνίζει, πάνω στο συκώτι του Έλα Με το Σκουλαρίκι σφάζονται οι ογκολόγοι και το ίσο σε όλα το κρατάνε οι παπαρολόγοι.

Μακριά παιδιά, πάμε στο Διάστημα!

Έτσι στις 20:30 απόψε στο Cube, ο Γιώργος Κατσαβός και ο Θανάσης Βέμπος θα μιλήσουν, χρησιμοποιώντας και οπτικό υλικό για να μην βαρεθούμε από το ξερό μπα-μπλά, πάνω στο θέμα ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ - ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ.

Επειδή τους έχω ξανακούσει και τους δύο να παρουσιάζουν κάτι και δεν είναι ξύλινοι αλλά πάντοτε ενδιαφέροντες, έχω την άνεση να προτείνω την εκδήλωση χωρίς επιφυλάξεις.

Περισσότερα εδώ.

Γιάννης Στάγκος : Τι Θα Αφήσω Φεύγοντας (Σήμερα Στο 9)

Μικρό σε μέγεθος, στεγνό σε ύφος και μεταλλικό στην γεύση που σου αφήνει στο στόμα είναι το σημερινό διήγημα του Γιάννη Στάγκου που δημοσιεύεται στο 9 που κυκλοφορεί. Και άγριο σαν την διαθήκη του ήρωά του.

Ο Στάγκος έχει μια χαρακτηριστική προτίμηση στην πρωτοπρόσωπη αφήγηση και την ικανότητα να αξιοποιεί την φόρμα του εσωτερικού μονολόγου με μεγάλη επιτυχία. Το "Τι θα αφήσω φεύγοντας" είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα της μέχρι σήμερα γραφής του.

Το διήγημα αλλά και όλα τα υπόλοιπα μπορείς να τα διαβάσεις μόνο με 1 ευρώ πηγαίνοντας στο πιο κοντινό σου περίπτερο και αγοράζοντας την Ελευθεροτυπία.

Να Πώς Φτιάχνονται Οι Θεσμοί...

Όταν ο άνθρωπος ψάχνει για φτωχές δικαιολογίες δημιουργεί θεσμούς. Πάρε για παράδειγμα αυτό το μπλογκ. Όταν ξεκίνησε έλεγα πως θα γράφω κάθε μέρα. Κι όταν την κοπάναγα καμιά φορά γύριζα πίσω και συμπλήρωνα τα κενά μου, "πειράζοντας" τo Post Options και μεταφέροντας τα κείμενα στο παρελθόν. Κι ούτε γάτα ούτε ζημιά...

Μετά άρχισα να την κοπανάω μερικές Δευτέρες και να μην συμπληρώνω τα κενά. Στην συνέχεια ακολούθησε η πλάκιτσα "Σαν τα θέατρα κι εγώ, δεν παίζω τις Δευτέρες". Τώρα πια το έχω κάνει θεσμό, η Δευτέρα έγινε επίσημη αργία για το ΤΑLES.

Κάπως έτσι φτιάχνονται όλοι οι θεσμοί. Από την φτωχή δικαιολογία κάποιου. Δεν είναι παράξενο λοιπόν που έχουν τόσο μικρή αποτελεσματικότητα...

Αργά Το Απόγευμα Μιας Κυριακής

Άλλη μια Κυριακή τελειώνει. Ευτυχώς. Η δεσμοφυλακίνα σπρώχνει το καρότσι προς το κτήριο. Ο ήλιος πέφτει. Φαϊ, λίγη τηλεόραση και ύπνος.

Η Κυριακή είναι μέρα επισκέψεων. Η Κυριακή, όταν έχει καλό καιρό, είναι μέρα προαυλισμού. Αυτοί οι μαλάκες που μας δουλεύουν όλους εδώ, την λένε μέρα περιπάτου, όμως εγώ ξέρω πολύ καλά τι είναι το μπουρδέλο που αυτοί επιμένουν να αποκαλούν γηροκομείο. Είναι μια φυλακή κι η φυλακή δεν έχει περιπάτους, έχει προαυλισμό. Κάγκελα, δεσμοφύλακες, κλειδωμένες πόρτες και σκυλιά στην πύλη.

Οταν βρέχει, όταν χιονίζει, όταν γαμιέται το σύμπαν είναι καλύτερα. Οι δεσμοφύλακες παίζουνε χαρτιά, λένε μαλακίες και χαμουρεύονται με τα κινητά τους, τραβάνε βίντεο δήθεν ερωτικά και τα ανεβάζουνε στο δίκτυο για να σκοτώσουνε την ώρα τους. Τους έχει μείνει απ' το σχολείο, τότε την μάθανε την ηλεκτρονική μαλακία και δεν την κόψανε ακόμα. Κανένας δεν γαμάει πια, αλλά όταν βρέχει και κανένας δεν μας προσέχει κι έτσι βρίσκω την ευκαιρία να την κοπανήσω από το κελί δήθεν δωμάτιο μου και να μπουκάρω στην τεράστια κουζίνα.

Τρώω ότι βρίσκω στο επαγγελματικό ψυγείο. Του γαμάω την μάνα. Την άλλη μέρα το ζάχαρο μου είναι στον θεό, πέφτω κάτω, χτυπιέμαι, έρχονται και με πλακώνουν στις ενέσεις, μια φορά με στείλανε με το ασθενοφόρο στο νοσοκομείο, οι γαμημένοι... Καλά ήτανε εκεί, είχε πλάκα.

Από μικρό παιδί δούλευα τις Κυριακές. Μια εποχή δούλευα μόνο τις Κυριακές, σερβιτόρος σε ένα λαϊκό ζαχαροπλαστείο. Και είχα κάθε λόγο να μισώ τον Κυριακάτικο κόσμο. Τα "καλά" τους ρούχα, τα καλοχτενισμένα τους παιδάκια που τα βρίζανε χωρίς λόγο, την μιζέρια τους στα μπουρμπουάρ, τις συζητήσεις τους για τα χαμένα ματς και το ΠΡΟ-ΠΟ που δεν τους έκατσε, τα άδεια βλέματα και τα "ξέσκισε με" χαμόγελα πίσω από την πλάτη των άλλων.

Μόνο μια παρέα γούσταρα πραγματικά να σερβίρω. Μαζευόντουσαν μια φορά τον μήνα κι ήταν όλοι τους κωφάλαλοι, στην πλήρη τους ανάπτυξη πρέπει να ήτανε καμιά δεκαπενταριά. Ήταν οι μόνοι που περνάγανε καλά, κουνάγανε τα δάχτυλα μέσα στην μαύρη τους σιωπή κι έπειτα ξεσκιζόντουσαν στα γέλια. Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι λέγανε, τι ήταν τόσο αστείο, αλλά τους ζήλευα. Το λέω πια, το παραδέχομαι, οι άλλοι τους κοιτάγανε στραβά, είχα πιάσει μερικούς να τσαντίζονται κιόλας. Έναν τον ρώτησα τι πρόβλημα είχε. Και μου ΄πε "Κι αν τα καθήκια αυτά γελάνε με μένα, που το ξέρω εγώ;"

Πότε δεν θα ξεχάσω την φάτσα του κομπλεξικού μαλάκα. Ήταν ο μόνος, τόσα χρόνια στην δουλειά, που έφτυσα στο παγωτό του.

Η δεσμοφυλακίνα σπρώχνει το καρότσι μου στην ράμπα της εισόδου. Τέλος ο προαυλισμός, πίσω στο κελί μου. Μπορώ να σηκωθώ, να περπατήσω μόνος μου, αλλά δεν θέλω να το ξέρουν. Σε λίγο θ' αρχίσει να βρέχει, να χιονίζει, να γαμιέται το σύμπαν. Δεν θέλω να με πάρουνε χαμπάρι και να μου κλειδώνουν την πόρτα...

Παίζει Και Αφιέρωμα Στον Τσε Στο ΙΛΙΟΝ!

Άργησα γαμώτο να το μάθω και έχει αρχίσει από τις 4 Οκτωβρίου. Ευτυχώς θα πάει μέχρι την Τετάρτη, οπότε υπάρχει χρόνος.

Η Ανακοίνωση εδώ

Και το αναλυτικό πρόγραμμα εδώ

Mετά Τα Μεσάνυχτα Απόψε Το Εnterprise Στο Τριανόν

Αν και από πολύ νωρίς η επιστημονική φαντασία έγινε το προσωπικό μου "γήπεδο" ποτέ μα ποτέ μου δεν υπήρξα Trekie. Δεν ξέρω τι έφταιξε, ίσως δεν κατάφερα να βρω τα βαθύτερα επίπεδα του Star Trek, τα αυτιά του Σποκ μου φαίνονταν απλώς χαριτωμένα και ο Κάπταιν Κερκ πάντοτε πίστευα πως έπρεπε να παίζεται από καλύτερο ηθοποιό.

Παρ' όλα αυτά σέβομαι την μούρλα των Τrekies. Όταν μάλιστα καταλήγει να κάνει μεταμεσονύκτια στο ΤΡΙΑΝΟΝ, την σέβομαι ακόμα πιο πολύ και εύχομαι καλή επιτυχία στο αποψινό τους αφιέρωμα.

Όλα όσα χρειάζεσαι να μάθεις, θα τα βρεις εδώ και ακόμα αναλυτικότερα εδώ .

Το Γλωσσικό Δίλημμα (Τρίλημμα, Τετράλημμα...)

Πριν απο μερικές μέρες είχα μια συζήτηση για το μέλλον των βιβλίων. Ένας φίλος υποστήριζε πως τα βιβλία δεν θα πάψουν να υπάρχουν ποτέ, γιατί όλη η σκέψη γίνεται με λέξεις, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να οργανωθεί μια σκέψη παρά μόνο μέσα από τις λέξεις.

Στην αρχή αντέδρασα. Όλα τα πράγματα που γράφω ξεκινάνε μέσα μου σαν αισθήσεις, ένα σφίξιμο στο στομάχι, ένα πλάκωμα στο στήθος, μια ζέστη, ακόμα και μια ανεξήγητη ευφορία μερικές φορές είναι τα σημάδια της σύλληψης μιας ιστορίας. Και συνήθως ακολουθούν ασύνδετες εικόνες, μια γυναίκα που στρίβει μια γωνία, μια ελάχιστη ασήμαντη κινήση του χεριού που όμως τελικά σημαίνει κάτι, το μουρμουρητό ενός ζητιάνου που λέει ακατάπαυστα το ίδιο κείμενο ενώ το σώμα του κουνιέται πέρα-δώθε από την αδράνεια σε έναν συρμό του ηλεκτρικού, ένα γαλάζιο μπλουζάκι Radiohead με bluetooth καρφωμένο στο αυτί του φορέα του που κρατάει ένα κουτάκι μπύρα.

Πολύ λίγο έχω καταφέρει να ανιχνεύσω πως όλα αυτά μετατρέπονται τελικά σε λέξεις, πως σχηματίζουν μια εννιαία και κατανοητή ιστορία. Κάθομαι απλώς κάτω και χτυπάω τα πλήκτρα, και τα ξαναχτυπάω μέχρι να νοιώσω πως τέλειωσα, ή να σκάσω στον τοίχο της έλλειψης στοιχείων. Να σταματήσω γιατί δεν ξέρω κάτι. Τι κάνει τώρα το πρόσωπο που γράφω, πού θέλω εγώ να πάει, κι αν τελικά συμφωνεί κι αυτό να πάει εκεί.

Ο τρόπος με τον οποίο αφηγούμαστε μια ιστορία είναι τελικά η ίδια η ιστορία;

Δεν ξέρω. Πραγματικά δεν έχω ιδέα. Ξέρω μόνο -κι αυτό μπορώ να το βεβαιώσω- πως όταν τελειώνει η "δουλειά", η αίσθηση που την γέννησε δεν είναι πια εκεί. Και δεν θα επιστρέψει ποτέ ξανά η ίδια ακριβώς. Κάθε σφίξιμο στο στομάχι, κάθε πλάκωμα στο στήθος, κάθε ζέστη, κάθε ανεξήγητη ευφορία -όσο κι αν αυτό ακούγεται παράλογο- έχουν μια μοναδική -σχεδόν σαν αποτύπωμα της σήμανσης- υφή.

Οι εικόνες όμως μένουν. Σε μια μυστήρια βιβλιοθήκη του μυαλού, κι όσες δεν βρήκαν την θέση τους σήμερα στην ιστορία, μπορεί πάντοτε να την βρούν σε κάποια άλλη...

Πάνω σε άλλους ήρωες, σε διαφορετική πλοκή.

Masters Of Science Fiction: Η Τηλεόραση Δεν Είναι Λεκάνη Της Τουαλέτας

Κάποιος φίλος μου έδωσε ένα cd με τέσσερα επεισόδια της σειράς Masters Of Science Fiction. Δεν είχα ακούσει τίποτα απολύτως γι αυτήν και ξεκίνησα να την βλέπω χθες το βράδυ προετοιμασμένος για ακόμα μια φορά, να βάλω πολύ νερό στο κρασί μου.

Τα τελευταία χρόνια οι σειρές επιστημονικής φαντασίας που παράγονται πέρα από τον Ατλαντικό, υπακούουν απόλυτα στον αμείλικτο νόμο της τηλεόρασης, είναι φτιαγμένες για να τους κρατήσουν όλους μέσα. Να μην διώξουν κανένα, να μην προσβάλλουν κανένα κι αν είναι δυνατόν να αποκτήσουν μια δυναμική ευρύτερη των φανς της εφ - που έτσι κι αλλιώς θεωρούνται δεδομένοι όσο σκατά κι αν είναι τα επεισόδια- που θα τους επιτρέψει να επιβιώσουν στην ζούγκλα της Αμερικανικής Τηλεόρασης.

Η τηλεόραση των ΗΠΑ είναι μια αξονική τομογραφία του χειρότερου, αλλά και μαζικότερου, τμήματος της Βορειοαμερικανικής Κοινωνίας, του μέσου τηλεθεατή. Κατά συνέπεια η βασική σύγκρουση ανάμεσα στους οπαδούς της Δαρβινικής Θεωρίας και σε αυτούς της Ευφυούς Δημιουργίας πρέπει να εξισορροπείται, η Αστερόεσσα πάντα να χαϊδεύεται - απ' ευθείας ή εξ αντανακλάσεως σε άλλα σύμβολα - και η κοινωνία να αυτοϊκανοποιείται, ταυτιζόμενη με τους ήρωες που δρουν μέσα στο εξωτικό γυαλιστερό "περιτύλιγμα" της εφ.

Αρκετές σειρές έχουν προσπαθήσει να θίξουν ενδιαφέροντα ζητήματα (4400, Galactica, Firefly) αλλά όπως είναι λογικό από όσα προανέφερα, στο τέλος καταλήγουν με απουσία θέσης, ή ακόμα και να υπερασπίζονται τελικά τους "καλούς" ηγέτες ενάντια στους "κακούς" τρομοκράτες, ενώ τα ερωτηματικά για τον Θεό, την Φύση του και την επίδρασή του στους ανθρώπους, συνήθως σπάνε αρχίδια (τα δικά μου σίγουρα).

Νομίζω πως όλα αυτά είναι υπερ-αρκετά για να εξηγήσουν γιατί ξεκίνησα να βλέπω το Masters Of Science Fiction "κουμπωμένος", παρ' όλη την ζέστη της φθινοπωρινής βραδιάς. Η πρώτη έκπληξη ήταν το Hosted By Stephen Hawking στους τίτλους έναρξης που μου φάνηκε κουφό, ούτε ευχάριστο ούτε δυσάρεστο, απλώς κουφό. Ένα ντηλάκι του ιδρύματος για ανεξιχνίαστους λόγους.

Και μετά ακολούθησαν τα τέσσερα επεισόδια που τα είδα ομολογουμένως μονορούφι. Δεν πρόκειται να τα αναλύσω, θα σας αφήσω να ψάξετε και να δείτε το Masters Of Science Fiction, χωρίς προετοιμασία, χωρίς να "κάψω" τίποτα από την πλοκή και το μεγαλείο της σειράς.

Θα πω μόνο πως πρόκειται για τέσσερα αυτοτελή επεισόδια που μπορείτε να τα παρακολουθήσετε και ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, στην περίπτωση που τα πετύχετε σερφάροντας κάπου, αν και η κλιμάκωση τους είναι εξαιρετική στην αρχική τους έκδοση. Και αποδεικνύουν άνετα πως η τηλεόραση μπορεί όποτε θέλει να μην είναι λεκάνη της τουαλέτας. Ούτε γι αυτούς που είναι πίσω, ούτε γι αυτούς που είναι μπροστά από το λεπτό διαχωριστικό γυαλί.

Φυσικά προβλήθηκε Αύγουστο στο ABC και προς το παρόν ορίζεται ως Ended. Αλλά ακόμα κι έτσι, βάζει τα γυαλιά σε πολλές μακροβιότερες...

Eίναι Χαζό Να Ξαναμπούμε Στα Αίματα...

Έχω γίνει σαν τα θέατρα τελευταία. Την Δευτέρα την παίρνω ρεπό.



Στο μεταξύ ευτυχώς αλωνίζουνε ο Cyrusgeo και ο Motorcycle Boy στα σχόλια μου.Τώρα είδα και τον deuced. Γουστάρω, αλλά αντί να γράψω άλλο ένα σεντόνι εκεί, θα το κάνω εδώ. Όσοι έχουν χάσει επεισόδια, ας αρχίσουν από εδώ κι ας πάνε κορδόνι για να διαμορφώσουν γνώμη.

Α) Η Άμεση Δημοκρατία είναι τεχνολογικά εφικτή για πρώτη φορά στην Ιστορία, και όχι μόνο σε κοινοτικό επίπεδο, όπως συμφωνούν και οι δύο φίλοι. Χωρίς πολύπλοκα συστήματα, χωρίς να πρέπει όλοι να ξέρουν γλώσσα μηχανής και να έχουν πρόσβαση στο Δίκτυο. Ο συνδυασμός διαδικτύου, ενός εννιαίου καταλόγου, και ενός καλού τηλεφωνικού κέντρου στο Υπουργείο Εσωτερικών θα επέτρεπε άνετα σε μια χώρα του μεγέθους της Ελλάδας να ψηφίζει κάθε Κυριακή απόγευμα, μέσα σε ένα μισάωρο, για ότι την ενδιαφέρει με ερωτήσεις δημοψηφισματικού χαρακτήρα (Ναι ή Όχι) και με βάση την βούληση της πλειοψηφίας να δεσμεύει την εκάστοτε Βουλή.

Β) Είναι φανερό ότι υπάρχουν διάφορα "ζητηματάκια" που θα προεκύπταν αν εφαρμοζόταν αυτό (όπως ποιός εγγυάται το ανόθευτο της διαδικασίας κ.λ.π), αλλά προς το παρόν τα θεωρώ δευτερεύοντα και αν θέλετε τα συζητάμε αργότερα αναλυτικά. Το κεντρικό ερώτημα που θέλω να θέσω προς το παρόν είναι:

Γιατί αυτό που είναι εφικτό, δεν μπαίνει καν στην σφαίρα της συζήτησης;

Εδώ λοιπόν προβάλλονται μερικά βασικά αντεπιχειρήματα.

Το πιο συνηθισμένο είναι το δάχτυλο που κουνάνε οι επαγγελματίες Πολιτικοί για τον "εκφυλισμό" της Δημοκρατίας. Στηριγμένοι στο ιστορικό παράδειγμα του τέλους της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, την περίοδο των Δημαγωγών, υποστηρίζουν πως μια Άμεση Δημοκρατία νομοτελειακά θα καταλήξει να ακολουθει εκείνους που της χαϊδεύουν τ' αυτιά και τις κρύβουν τις "σκληρές αλήθειες". Ενώ φυσικά η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία δεν κινδυνεύει από κάτι τέτοιο. Νομίζω ότι το επιχείρημα είναι γελοίο, η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία στις μέρες μας σύρεται από τα γκάλλοπ, χρυσώνει συνεχώς το χάπι, πλειοδοτεί προεκλογικά σαν έμπορος της Λαϊκής πριν το κλείσιμο, αποκρύπτει συστηματικά τα κίνητρα των αντιπροσώπων και τρέμει μήπως και αποκαλυφθεί όλο το εύρος της Διαπλοκής.

Ένα δεύτερο αντεπιχείρημα είναι το "χάσμα πληροφοριών". Η ανάγκη η Κυβέρνηση να κάνει "μυστικές" συμφωνίες και διαπραγματεύσεις "για το καλό του Τόπου" ιδίως στην Εξωτερική της Πολιτική και την Εθνική της Άμυνα. Οι Κυβερνώντες γνωρίζουν πράγματα που ο Λαός δεν γνωρίζει ή δυσκολεύεται να κατανοήσει. Την γεωστρατηγική σημασία της χώρας, την εσωτερική πληροφορία των μυστικών υπηρεσιών κ.λ.π. Κι αυτό το επιχείρημα είναι προβληματικό, γιατί τελικά καταλήγει να νοθεύει την ουσία της Δημοκρατίας, να δίνει τελικά "λευκή επιταγή" στους κυβερνώντες σε πολύ σημαντικούς τομείς της ζωής των πολιτών της χώρας μέ βάση στοιχεία που δεν παρουσιάζονται γιατί ο Λαός είναι "ανώριμος". Και φυσικά μετατρέπουν την Βουλή σε ένα Θέατρο, όπου όλοι σχεδόν γνωρίζουν κάτι παραπάνω, αλλά συλλογικά αποκρύπτουν τις πληροφορίες τους από το "Κοινό".

Όμως το πιο σημαντικό αντεπιχείρημα, και το μόνο που αξίζει νομίζω να συζητηθεί διεξοδικά είναι αυτό των "ευκαιριακών" πλειοψηφιών. Τι γίνεται αν ένα συντριπτικό ποσοστό σε ένα δημοψήφισμα αποφασίσει - για λόγους θρησκευτικούς η άλλους - να υποβάλλονται οι γυναίκες σε κλειτοριδεκτομή; Τι γίνεται αν η ομοφυλοφιλία αποφασιστεί με δημοψήφισμα πως είναι διαστροφή και οι ομοφυλόφιλοι πρέπει να εκτελούνται; Τι γίνεται γενικά σε κάθε περίπτωση που η πλειοψηφία επιβάλλει μια "κατασταλτική" και μη αναστρέψιμη βούληση σε μια ανίσχυρη μειοψηφία;

Εκεί η μόνη απάντηση βρίσκεται στο αναφαίρετο και καθολικό ατομικό δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Που δεν μπορεί να είναι διαπραγματεύσιμο, ούτε να περιορίζεται από καμιά απόφαση πλειοψηφίας. Με τον αστερίσκο, ότι αυτός ο αυτοπροσδιορισμός δεν επιβάλεται βίαια σε κανέναν μη αυτόβουλο πολίτη.

Πιστεύω ακράδαντα στην Άμεση Δημοκρατία. Είναι ίσως πιο αργή, χρειάζεται περισσότερη προσωπική ευθύνη και σκληρή κοινωνική δουλειά για να σπάσουν τα στεγανά των "κολλημένων", έχει άπειρες λακούβες στον δρόμο της, αλλά είναι κατά την γνώμη μου η μόνη λύση για να αφήσουμε πίσω μας την παιδική ηλικία της Ανθρωπότητας, να μην ξαναγυρίσουμε και πάλι στα χυμένα αίματα...

Αδιάφορα

Σφυρίζω αδιάφορα απόγευμα Κυριακής.
Κι αν περιμένεις λίγο, θα βάλω κάποια λίνκς...

Σάρκινο Φρούτο + Έξι Δισεκατομμύρια Τρόποι Ζωής

Απόψε από τις 18:30 και μετά, σε ένα από τα κυκλικά περίπτερα του 36ου Φεστιβάλ Βιβλίου και ειδικότερα στο τεταρτοκύκλιο 221...


... θα πραγματοποιηθεί μια "σοβαρή" εκδήλωση για την λογοτεχνία.



Περισσότερα εδώ.

Όταν Περνάνε Κομμένες Εξατμίσεις...

Θέλω να προμοτάρω την αυριανή μου αυτοπροβολή γαμώτο!

Αλλά περνάνε οι μοτοσακοί με κομμένες εξατμίσεις και οι υπόλοιποι φίλοι κι ανοίγουνε τρομώδη θέματα. Κι έχω αδυναμία να κάνω τον μαλάκα...

Σταμάτα τώρα εδώ και πήγαινε να διαβάσεις τα σχόλια στο χθεσινό μου ποστ. Αλλιώς μπορεί και να μπερδευτείς...

Βία ή Σιωπή; Τίποτα Απ' Τα Δυο!

Η ακραία έκφραση της Δεξιάς στην Ελλάδα νομιμοποιήθηκε μέσα από τις πρόσφατες εκλογές. Είτε μας αρέσει, είτε όχι είναι πια μέρος του παιχνιδιού. Εκφράζει έναν υπαρκτό εδώ και χρόνια πολιτικό χώρο, που απλώς προτιμούσαμε να μην τον βλέπουμε και να μην τον ακούμε. Ήταν όμως εκεί έξω και λειτουργούσε όπως πάντα λειτουργεί ο φασισμός, συνομωτικά, με την τεχνική του κλιμακούμενου επιχειρήματος, με οργανώσεις συγκοινωνούντα δοχεία.
Απέναντι σε αυτό το φαινόμενο η διανόηση της χώρας, με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις ακολουθούσε την τακτική της σιωπής. See no evil, hear no evil και εμείς κάνουμε Τέχνη.

Υπάρχει εξήγηση για το γενικό τουμπέκιασμα. Ο κόσμος βαρέθηκε την "στρατευμένη" τέχνη και την αριστερή επιχειρηματολογία. Η Τέχνη μετακινήθηκε από την σφαίρα της Κοινωνίας στην σφαίρα της Προσωπικής Αυτοϊκανοποίησης και έγινε Διασκέδαση. Τα ΜΜΕ, αφού "όργωσαν" κανονικότατα και συστηματικά τα μυαλά των τηλεθεατών και έσπειραν την ξενοφοβία, παραπονιούνται τώρα που θερίζουν ρατσισμό.

Το αποτέλεσμα όμως είναι υπαρκτό. Η Ελλάδα είναι πια χώρα ρατσιστική και ξενοφοβική. Τυλίγεται με την σημαία και την φοράει στο πέτο, όχι για πλάκα, αλλά σοβαρά. Σε λίγο θα καίει βιβλία αντί να "παραλείπει" απλώς να τα τυπώσει.

Κατά την αυστηρά προσωπική μου γνώμη, η βία δεν μπορεί να είναι η απάντηση. Η άποψη του balidor με τρομάζει. Δεν μπορώ να μπω στο δίλημμα Βία ή Σιωπή. Νομίζω πως είναι αντιπαραγωγικό και (με πολλά εισαγωγικά)"εύκολη" λύση. Γιατί είναι πολύ πιο δύσκολο να πείσεις την κοινωνία να μην φοβάται, να μην χαϊδεύεται "μηρυκάζοντας" την δήθεν ευγενή φυλετική καταγωγή της, να αντιμετωπίσει το τρομακτικό ενδεχόμενο κάποιος "αλλοεθνής" να γνωρίζει για την ελληνική φιλοσοφία και την αρχαϊκή δημοκρατία περισσότερα από τους "γηγενείς" ιστορικούς και ακαδημαϊκούς της χώρας.

Ποτέ δεν κατάλαβα που στον πούτσο στηρίζεται το επιχείρημα "το Αλβανόπουλο δεν πρέπει να σηκώνει την σημαία". Αν ήταν μάγκες αυτοί που το υποστηρίζουν, θα είχαν φροντίσει τα "τέκνα της πατρίδας μας", οι Ελληναράδες μαθητές να είναι καλύτεροι σε όλα από τους "ξένους" που έχουν άλλωστε και αντικειμενικά μαθησιακά προβλήματα λόγω γλώσσας και κουλτούρας. Μου φαίνεται λοιπόν γελοίο το επιχείρημα, "Είμαι φανερά χειρότερος, αλλά το πανί αυτό μου ανήκει γιατί ο προπάππους μου γεννήθηκε εδώ κι ο παππούς μου έσφαζε τους κίτρινους στην Κορέα, τυλιγμένος με την γαλανόλευκη".

Αφού επιμένουμε στην μαλακία των σχολικών παρελάσεων ας θεσπίσουμε καθαρά κριτήρια. Ο σημαιοφόρος να φέρει την Ελληνική σημαία και αν είναι αλλοδαπός και το επιθυμεί να φοράει και το δικό του εθνικό σύμβολο περήφανα στην μπλούζα του. Κι όποιος διαφωνεί να ανεβάσει τον προσωπικό του πήχη, να γίνει αυτός ο καλύτερος μαθητής. Να γίνει μεγαλύτερος γνώστης, να παιδευτεί ο καριόλης, να μάθει κάτι παραπάνω...

Φυσικά, αν το κάνει αυτό, είναι μάλλον απίθανο να παραμείνει φασίστας. Ο φασισμός είναι η τροφή του ηλίθιου. Κι ο ρατσισμός έχει αποκτήσει μυριάδες εκδοχές. Την κλασσική, την τρέντυ, την λάιτ, την μετεωρολογική (αυτή την άκουσα πρόσφατα: Το κλίμα της Ελλάδας δημιουργεί "πνευματικές" προσωπικότητες, άμα μείνεις πολλά χρόνια εδώ γίνεσαι φιλόσοφος)...

Κατα την γνώμη μου ο φασισμός είναι το πιο βολικό και εύπεπτο "όραμα" μιας κοινωνίας. Δεν σου ζητάει τίποτα πέρα από νομιμοποίηση και σου δίνει άμεσα έναν αδύναμο εχθρό για να τσακίσεις. Μπορείς να είσαι μαλάκας, ανίδεος, καραγκιόζης, αρχίδης, φαλοκράτης, βουτηγμένος στα σκατά και να καθαγιάζεσαι με το Ιερό Ευαγγέλιο και την Ανωτερότητα της Φυλής. Είναι τα Windows της Πολιτικής. Φτιαγμένα από "καπάτσους έξυπνους" για "αιώνιους περήφανους βλάκες". Είναι σταθερός, και πριν να φτάσει στις ακρότητες που καταλήγει πάντα, εύκολος να τον ακολουθήσεις.


Ακόμα κι αν δεν πιστεύεις σ' αυτήν την "δημοκρατία" και πιστεύεις πως η απάντηση πρέπει να δοθεί στον δρόμο, όπως ο Motorcycle, πρέπει κατά την γνώμη μου να καθορίσεις τα όρια της απάντησης. Προσωπικά πιστεύω πως η απάντηση πρέπει να δίνεται παντού. Στον δρόμο, στο σπίτι, στο δίκτυο, στην εξοχή, στην δουλειά, στο λεωφορείο, στην τηλεόραση, στα ματς, στην Εθνική οδό... Κι όχι με μπουνιές, αλλά με θέσεις, με χιούμορ ακόμα και με χλεύη.

Αρκετά την βολέψαμε οι "σκεπτόμενοι" κάνοντας την στρουθοκάμηλο. Ήρθε η ώρα να κουνηθούμε, να πάρουμε θέση. Παντού όμως. Γιατί αυτοί έχουν έρθει για να μείνουν. Και ζουν ανάμεσα μας, ετοιμάζουν για όλους μας ένα χειρότερο μέλλον...

Υστερόγραφα: Cyrusgeo, στα δικά σου δεν έχω να προσθέσω κάτι. Πρέζα ΤV, αν πρόσεξες το κομμάτι δεν περιέχει τίποτα που να μπορεί να θεωρηθεί προσβολή.

Όταν Ο Κύριος Άδωνις Γεωργιάδης...

Όταν ο κύριος Άδωνις Γεωργιάδης, Ιστορικός επιστήμονας κατά την βικιπαίδεια λέει σε τηλεοπτικό παράθυρο την φράση "Δηλαδή, άλλη Ιστορία μάθαμε εμείς, κι άλλη θα μάθουν τα παιδιά μας;" τι ακριβώς εννοεί;

Α) Ότι η Ιστορία είναι στατική;
Β) Ότι η Ιστορία δεν είναι επιστήμη που βασίζεται στην ανακάλυψη νέων πηγών;
Γ) Ότι η Ιστορία πρέπει να γράφεται μια φορά και να αναπαράγεται, ως δόγμα, εσαεί;
Δ) Ότι η Ιστορία που δεν συμφωνεί με τα πιστεύω του, πρέπει να εξαφανίζεται κάπου πριν το τυπογραφείο;

Κι όταν επίσης λέει πως "Αυτός που είναι Χριστιανός, δεν μπορεί να μην ορκιστεί στο Ιερό Ευαγγέλιο", σε ποιο ακριβώς είδος Χριστιανού αναφέρεται;

Α)Στον χριστιανό του "Αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν";
Β)Στον χριστιανό-μάρτυρα της πίστης του;
Γ)Στον χριστιανό ιεραπόστολο που "διαδίδοντας τον Θείο Λόγο όπου Γης" μοίραζε κουβέρτες με ευλογιά στους ινδιάνους;
Δ)Στον χριστιανό σταυροφόρο;
Ε)Στον χριστιανό ιεροεξεταστή;
ΣΤ)Στον Ελληνοχριστιανό βασανιστή της Χούντας;
Ζ)Στον χριστιανό αρχιμανδρίτη-τοκογλύφο;
Η)Στον χριστιανό "νεορθόδοξο";
Θ)Στον χριστιανό που πάει μόνο στην Ανάσταση;

Είμαι πολύ ευχαριστημένος που ο κύριος Άδωνις Γεωργιάδης θα εμφανίζεται πλέον τακτικά στα παράθυρα. Είμαι πολύ ευχαριστημένος που θα πρέπει πια να απαντά, όπως και ο κάθε άλλος εκπρόσωπος του λαού, σε ερωτήσεις που θα αποσαφηνίζουν τις απόψεις του. Γιατί μέχρι τώρα πολύ εύκολα μπορούσε να ξεφύγει και να διαμαρτύρεται ότι τον φιμώνουν κι αυτόν και το κόμμα του.

Τώρα λοιπόν είναι υποχρέωση όλων να του θέτουν απλώς τις απαιτούμενες ερωτήσεις.

7ος Διαγωνισμός Κόμικς του 9 - Απονομή και Έκθεση Βραβείων

Το γλέντι συνεχίζεται. Για έβδομη φορά το 9 ρίχνει στην κρεατομηχανή της ελληνικής κόμικς κοινότητας, "φρέσκα" κορμιά για άλεσμα. Απόψε, στις 7:30 το βράδι, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, Ακαδημίας 50.

Η απονομή θα γίνει στην Αίθουσα Τρίτσης (δεξιά στο βάθος), η έκθεση φιλοξενείται από χθες στην Αίθουσα Ιακωβίδης (πάνω και δεξιά) και ήδη την έχουν δει καμμιά πενηνταριά άνθρωποι.


Τα Βραβεία έλαβαν (και θα τα παραλάβουν με χαρά απόψε):

ΝΕΑ ΤΑΛΕΝΤΑ
1ο: Μαριάνα Κουτσιπετσίδη
2ο: Μιχαήλ Μαϊλης
3ο: Γιάννης Βασιλειάδης
Έπαινοι: Βασίλειος Νικολόπουλος, Μιχαήλ Βασιλειάδης, Γεώργιος Χαραράς.
Διακρίσεις: Βαγγέλης Ανδρουτσόπουλος, Ευθαλία Γαρυφάλλου, Χρήστος Καϊάφας, Απόστολος Κεντρόπουλος, Σπύρος Οικονόμου, Πέτρος Ρούσσος, Βασίλης Χριστοφυλάκης.

ΝΕΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ
1ο: Αναστασία Μπαμπέκου
2ο: Παναγιώτης Πέτρου
3ο: Αργύρης Σανδάλης
Έπαινοι: Χριστίνα Τσέβη, Γιώργος Χαλκιάς, Φώτης Παπαστεφάνου.
Διακρίσεις: Κωνσταντίνος Αδαμόπουλος, Δημήτρης Αλεξανδρόπουλος, Αθανασία Ανδρουτσοπούλου, Στέλιος Γιαμαρέλος, Μανώλης Ζουλάκης, Ευαγγελία Μέντζου, Αλεξάνδρα Παπαδάκη.

Τo Tales Of A Crazy World καλωσορίζει το "νέο αίμα" και υπενθυμίζει πως σύμφωνα με τους Μεγάλους Παλαιούς τα κόμικς πρέπει να απολαμβάνονται υπεύθυνα.



Η έκθεση είναι ανοιχτή από τις 9 το πρωί μέχρι τη 1 το μεσημέρι κι από τις 5 έως τις 9 το βράδυ. Δεν παίζει απόγευμα της Κυριακής και επίσης καθόλου Δευτέρα.

Τα έργα θα κρέμονται μέχρι τις 7 Οκτωβρίου, μετά θα γίνουν πακέτο και θα αρχίσουν τα ταξίδια για να τα δουν από κοντά και άλλοι άνθρωποι, πιο σοφοί, εκτός του λεκανοπεδίου.

Κι αφού τελειώσεις αυτό, πήγαινε εκεί. Είναι η εβδομάδα αυτοπροβολής μου...

Φέρε Ό,τι Έχεις Από M.Μανωλιό Και Π.Κούστα Το Σάββατο Στο Φεστιβάλ Βιβλίου Και Παρ'τα Πίσω Συλλεκτικά! (Αρκεί Να Μην Ποντάρεις Να Στα Χώσει Το Ε-Βay)

Μόλις ανακάλυψα τον μεγαλύτερο τίτλο που μπορεί να χωρέσει το Βlοgger! Σοβαρά, δεν παίρνει ούτε ένα γράμμα παραπάνω.

Είναι γνωστό ότι στερούμαι σοβαρότητας. Είναι επίσης γνωστό ότι εκεί έξω κυκλοφορεί ένα βιβλίο μου με τίτλο Έξι Δισεκατομμύρια Τρόποι Ζωής. Αυτό που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό είναι πως τα Έξι Δισεκατομμύρια έχουν ωραία θέση στο περίπτερο 221 του 36ου Φεστιβάλ Βιβλίου που γίνεται στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και συστεγάζει τις Εκδόσεις Τρίτων και την Jemma Press.

Eίναι επίσης ιστορικά αποδεδειγμένο πως οι Εκδόσεις Τρίτων έχουν ακόμα έναν έλληνα συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας στο δυναμικό τους, τον Μιχάλη Μανωλιό, που ομοίως έχει για την σοβαρότητα θέσεις που προσεγγίζουν τις δικές μου. Ο Μιχάλης, πριν γίνει φίλος μου κι αρχίσουμε να λέμε μαλακίες και να παίζουμε σφαλιάρες ήταν ο πρώτος έλληνας συγγραφέας εφ που ζήλεψα και θα ήθελα να έχω γράψει το βιβλίο του. Το βιβλίο αυτό λέγεται Σάρκινο Φρούτο.

Ενώνοντας την έλλειψη σοβαρότητάς μας, εγώ και ο Μιχάλης θα υπογράψουμε αντίτυπα των βιβλίων μας το απόγευμα του Σαββάτου 29 Σεπτεμβρίου στο περίπτερο που αναφέρεται πιο πάνω. Και για να γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρον το πράγμα, θα υπογράψουμε επίσης και οτιδήποτε άλλο έχουμε δημοσιεύσει.

Αν λοιπόν έχεις στην βιβλιοθήκη σου τον 5ο τόμο της Ανθολογίας Ελληνικού Φανταστικού Διηγήματος, την ανθολογία 9ΕΦ, το κόμικς άλμπουμ Κόπια, οποιοδήποτε τεύχος του 9 που περιέχει Μανωλιό η Κούστα σε διήγημα ή σενάριο κόμικς, το SFWA European Hall of Fame ή κάτι άλλο που τώρα μου διαφεύγει(όπως ας πούμε τα Φανταστικά Χρονικά και άλλα)μπορείς να το φέρεις το Σάββατο στον πεζόδρομο της Αρεοπαγίτου και να το πάρεις πίσω υπογεγραμμένο και άρα υψηλά συλλεκτικό.

Είναι πάντως φρόνιμο να μην ποντάρεις πως τα υπογεγραμμένα αντίτυπά σου θα τα μοσχοπουλήσεις στο E-Bay... Όχι γιατί θα μας χαλούσε, αλλά γιατί η έλλειψη σοβαρότητας δεν σημαίνει αναγκαστικά και φυγή από την πραγματικότητα, εντάξει;



Υ.Γ. Το εξώφυλλο του Σάρκινου Φρούτου δεν είναι πορτοκαλί, αλλά έντονο κόκκινο. Δυστυχώς η ηλεκτρονική του εμφάνιση το αδικεί πολύ...

O.K. Or Not O.K.?

Xθές εξαφανίστηκα, σήμερα είμαι σε μια μυστήρια φάση, άσε λοιπόν να τα πούμε πάλι αύριο...

Συντριπτικό Πολιτιστικό Crach Test

Γιατί ό,τι είναι Πάττυ, δεν είναι απαραίτητα και Smith.

Tο Μαγικό Κουτί Απόψε Εκδηλώνεται...

Πήρα μια πρόσκληση από το Μαγικό Κουτί. Το κείμενό της είναι:

Το Μαγικό Κουτί σας προσκαλεί στην πρώτη του εκδήλωση για το πρώτο βιβλίο-Μαγικό Κουτί με τίτλο Η ζωή μετά τον διάβολο της Μαρίας Λεκάκη. Η συγγραφέας θα μας ξεναγήσει στην Κόλαση, με τις εικόνες τα λόγια και τις μουσικές της. Δε θα είναι όμως το ταξίδι πολύ τρομακτικό. Όλα αυτά θα συμβούν στον Ιανό (Σταδίου 24) την Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2007 στις οκτώ.

ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ
ΟΙ ΕΚΔΟΤΕΣ

Το βιβλίο εδώ

Σεπτέμβριος Στην Λουτρόπολη

Αγαπητή Ελένη

Βουλιάζω κάθε μέρα μες στην χτιστή πέτρινη γούρνα. Το νερό είναι χλιαρό κι έχει μια έντονη όξινη μυρωδιά που γαργαλάει την μύτη. Έρχεται μέσα απ' το βουνό και γεμίζει ασταμάτητα δεξαμενές που με την σειρά τους τροφοδοτούν τις γούρνες.

Βουλιάζω κάθε μέρα μέσα στο νερό. Χαλαρώνω. Καταδύομαι εντός μου κι αισθάνομαι γύρω μου την λουτρόπολη, ακόμα μια λουτρόπολη. Είμαι καταδικασμένος να περάσω εδώ δυο βδομάδες ακόμα.

Γνωρίζεις πόσο πολύ μισώ τις λουτροπόλεις. Μισώ τα γερασμένα σώματα, τις πετσέτες που μυρίζουν αντισηπτικό, τα υποκριτικά συγκαταβατικά χαμόγελα του προσωπικού, τις άθλιες προσωπικές αναπολήσεις μιας -τάχα πιο καλής, σχεδόν χρυσής για τον καθένα - παρελθούσας εποχής, την θλιβερή βιτρίνα των καλών τρόπων.

Είμαι πια γέρος. Και τίποτα δεν θα τ' αλλάξει αυτό. Κανένα συμβόλαιο με τον Διάβολο δεν μπορεί πια να γίνει, τίποτα δεν γυρίζει πίσω το χρόνο. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα για την εικόνα της κόλασης, αλλά μπορώ να σου περιγράψω ευκρινώς το Καθαρτήριο. Το Καθαρτήριο είναι οι λουτροπόλεις.

Είναι μικρές, ασήμαντες και οπισθοδρομικές. Όχι εξαιτίας των κατοίκων, δεν είναι αυτοί που δίνουν τον ρυθμό εδώ. Τον δίνει η πλημμυρίδα των επισκεπτών, των πονεμένων γερασμένων σωμάτων. Ο αιώνιος μουρμουριστός κελαρυστός θόρυβος των ιαματικών υδάτων που μέσα τους βαφτίζονται κορμιά σε παρακμή, μόνο ένα βήμα από την αποσύνθεση.

Αν κι εύχομαι ποτέ να μην τις χρειαστείς, στις λουτροπόλεις δεν πρέπει ποτέ να ανοίγεις συζητήσεις. Δεν πρέπει να βαφτίζεσαι στην ανίατη βλακεία. Πρέπει να μπαίνεις και να βγαίνεις με το κεφάλι σου ορθό, να αποφεύγεις εν ψυχρώ τους άλλους. Να μην σκοτώνεις χρόνο στα τραπέζια του πινάκλ, του ουίστ και του θανάση.

Μπορείς, αν ο μη γένοιτο ποτέ βρεθείς να έχεις την ανάγκη τους, να ακολουθήσεις την μυστική μου οδό διαφυγής. Να προσπαθήσεις να ανεβείς, σαν σολομός, ανάποδα τον δρόμο του νερού. Από την γούρνα στην δεξαμενή κι έπειτα μέσα στο βουνό. Να ακολουθήσεις την διαδρομή μέχρι τα βάθη των πηγών του. Να δοκιμάσεις μέταλλα και υψηλές πιέσεις. Να ξεπλυθείς από τα λάθη σου, αναγνωρίζοντάς τα.

Οι λουτροπόλεις, νεαρή μου φίλη, είναι ένας από τους προθαλάμους του θανάτου. Και δεν υπάρχει τίποτα, ούτε η φλυαρία, ούτε η αναπόληση, ούτε η ματαιοδοξία, που να μπορεί να το καλύψει αυτό.

Ζήσε! Σε ασπάζομαι
Πέτρος
Σεπτέμβριος 1961

Ο Πλανήτης Της Αγωγής

Στον πλανήτη B111! οι κάτοικοι δίνουν μεγάλη σημασία στην Αγωγή. Λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών - η μέση θερμοκρασία του πλανήτη είναι αρκετά χαμηλή και η βαρύτητά του μεταβλητή - ο Β111! ήταν στα όρια της δυνατότητας γαιοποίησης. Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες η γαιοποίηση ολοκληρώθηκε - αν και χρησιμοποιώντας αρκετές παράδοξες λύσεις - και ο πλανήτης αποικίστηκε. Η Αγωγιμότητα μελετήθηκε και αναπτύχθηκε τόσο πολύ στον Β111! ώστε κατέληξε ένα ολόκληρο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα.

Η Αγωγή είναι καθολική και ξεκινά από την γέννηση κάθε κατοίκου και τον ακολουθεί μέχρι τον θάνατό του. Οι εργαζόμενοι ονομάζονται Αγωγοί, οι δημόσιοι λειτουργοί Ημιαγωγοί, οι ένστολοι κάθε είδους Προαγωγοί, οι ιερείς Παραγωγοί και όσοι κυβερνούν Χειραγωγοί.

Όπως είναι φυσικό η εκλογική διαδικασία στον B111! ακολουθεί τον Νόμο της Απλής Αναγωγής.

Jeff Smith: Βone #1 Διωγμένοι Από Την Μπόουνβιλ

Αν και δεν κατατάσσω τον Jeff Smith στην Dream Team των πολύ αγαπημένων μου δημιουργών κόμικς, το Βone είναι ένα άλμπουμ που μου άρεσε πάρα πολύ. Ο διάχυτος παραλογισμός του, το χιούμορ του, ακόμα και το γεγονός πως ξεκινάει στην μέση του πουθενά, με τους ήρωές του να τσακώνονται για κάτι που αγνοεί αρχικά ο αναγνώστης - με αποτέλεσμα να νιώθει ένα jet lag μέχρι να καταφέρει να συνθέσει την ιστορία του παρελθόντος - είναι στοιχεία που βρίσκω άκρως γοητευτικά.

Όμως αυτό που κυριολεκτικά με έκανε να το λατρέψω ήταν η "αδιαφορία" του Smith να εικονογραφήσει όλη την δράση. Υπάρχουν κομμάτια στο άλμπουμ όπου οι ήρωες διηγούνται αυτά που έχουν συμβεί κάπου αλλού ή στο παρελθόν κι ο Smith επιμένει να μας τους δείχνει απλώς να συνομιλούν μεταξύ τους, δεν μπαίνει ποτέ στον πειρασμό να καταφύγει στην τεχνική του φλας μπακ και να εικονογραφήσει τα εντυπωσιακά - οπτικά - γεγονότα.

Και βέβαια υπάρχουν εκτός από τους σπαρταριστούς πρωταγωνιστές εξαιρετικά ενδιαφέροντες "δεύτεροι" ρόλοι, όπως ο κοριός Τεντ και ο μεγάλος αδερφός του, τα μωρά οπόσουμ και το εξαιρετικό ντουέτο των αγριοποντικών που ο ένας προτιμά την σούπα και ο άλλος την πιτούλα...

Ο δεύτερος τόμος του Βone πρόκειται να κυκλοφορήσει τώρα κοντά, τουλάχιστον αυτό λέει ο Λευτέρης. Όσο για τα λοιπά, το Διωγμένοι από την Μπόουνβιλ μεταφράστηκε από την Κατερίνα Βάχλα, εκδόθηκε από την Jemma Press, και η τιμή του είναι 10,95 ευρωπουλάκια.