Tο Νομοσχέδιο Για το Ασφαλιστικό Δεν Ψηφίστηκε Σήμερα!

Είδες που σου έλεγα βλέπε Βουλή; Είμαι στην ευχάριστη θέση να σου ανακοινώσω πως το Νομοσχεδίου δεν ψηφίστηκε σήμερα στο σύνολό του όπως ήταν προγραμματισμένο. Θα ψηφιστεί με ονομαστική ψηφοφορία την Τετάρτη (μετά την αργία της 25ης Μαρτίου) στη μία μ.μ.
Ο λόγος που δεν ψηφίστηκε σήμερα είναι τεχνικός. Σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής ένα νομοσχέδιο που έχει υποστεί αρκετές τροπολογίες χρειάζεται εικοσιτέσσερις ώρες περιθώριο για να μπεί προς ψήφιση. Περισσότερα φαντάζομαι θα βρεις στις εφημερίδες αύριο, αφού οι ερμηνείες που ακούστηκαν μέσα στην αίθουσα για το αν είναι ή δεν είναι έτσι, ποικίλλουν ανάλογα με το αν είναι κανείς Κυβέρνηση ή Αντιπολίτευση.

Σε κάθε περίπτωση παρέλαση θα κάνουμε χωρίς να έχει ψηφιστεί ακόμα το εν λόγω.

Στο Κανάλι της Βουλής

Από το μεσημέρι της Τετάρτης μέχρι και τώρα, έχω αφήσει την τηλεόρασή μου ανοιχτή στο Κανάλι της Βουλής. Είναι πραγματικά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αυτή η ζωντανή μετάδοση. Διδακτική... σχεδόν όσο και ένα ρεάλιτυ σώου.
Υπάρχουν αρκετές ομοιότητες και στην παραγωγή (συγκεκριμένες γωνίες λήψης, κάμερες παντού, ήχος που χάνεται μερικές φορές) και στην συμπεριφορά των "παικτών" του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Τα βλέπεις όλα.
Τον υφέρποντα ναρκισσισμό, την αγωνία μήπως τρίζει η θέση που βρίσκονται, ακόμα και την στάση "δεν γουστάρω να είμαι εδώ, αλλά πρέπει ρε πούστη μου" είτε για προσωπικούς είτε για άλλους λόγους.
Συνιστώ την επόμενη φορά που θα ανοίξει κάτι τόσο μεγάλο, όσο το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, να παρακολούθησεις την ζωντανή μετάδοση της συνεδρίασης. Χαλαρά, δεν λέω να στηθείς κι όλας τέσσερις μέρες. Άσε απλώς την τηλεόρασή σου ανοιχτή και συνέχισε την δουλειά σου. Κυρίως γιατί όταν μοντάρονται τα στιγμιότυπα στα δελτία ειδήσεων μετά, μπορεί να μην χάνεις τις καλύτερες "ατάκες", χάνεις όμως τις αποστάσεις μεταξύ τους.
Είναι σαν τις καλύτερες φάσεις και τα γκολ. Ποτέ δεν σου δίνουν την εικόνα αν ήταν δυνατό ή "σούπα" το ματς που δεν παρακολούθησες.

Arthur Charles Clarke

Βιογραφικό του θανόντος εδώ. Tribute εδώ

ON STRIKE!

Αν σε ενδιαφέρει τι έγινε, φουλ ενημέρωση θα βρεις εδώ.

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ / A DOMESTIC PARTNERSHIP THAT DISCRIMINATES? NO THANKS

Στην ψύχρα το πήρα μόλις το είδα από τον Μοτοσακό. Δεν ξέρω αν το ξεκίνησε αυτός ή όχι και θα το ψάξω αργότερα. Προς το παρόν, το προσυπογράφω και το αναρτώ...

Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.

Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα 'συμβόλαιο συμβίωσης' ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό 'συμβόλαιο' μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.

Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ


In Greece gays, lesbians and transexuals know about discrimination. They face it daily from their families, in their social lives and in the professional field.

But sometimes, all it takes is a single straw to break the camel's back.

According to press reports, the greek government is preparing to introduce a domestic partnership 'contract' EXCLUSIVELY for unmarried heterosexual couples. We do not believe that a mere 'contract' can resolve the issues same-sex couples face or ensure their fair treatment under the law. However this discriminatory proposal is a direct contravention of the greek Constitution, as well as european human rights treaties. Especially since same-sex couples already enjoy legal rights in 18 european nations.

The aim of this intervention is to make sure that european institutions, human rights organisations, websites and weblogs from around the world learn about these proposals. What we ask for is equal rights for all. Nothing more and nothing less.

This time around we will not sit idly by. This time around we will not keep silent.

GREEK BLOGGERS AGAINST DISCRIMINATION

UPDATE: Για ιστορικούς και μόνο λόγους αναφέρω πως η πρωτοβουλία ξεκίνησε από εδώ

Αυτό Που Δεν Θα Σου Πει Αύριο Η ΓΣΕΕ...

... όχι γιατί δεν το ξέρει, αλλά γιατί δεν τολμάει να σηκώσει τόσο ψηλά την ηθική στάση της Απεργίας, είναι τι σημαίνει Hardcore Aπεργός.

Hardcore Απεργός είναι αυτός που:
Απεργεί.
Περιφρουρεί την Απεργία στον κλάδο του.
Εργάζεται πιο υπεύθυνα από κάθε άλλη μέρα αν έχει οριστεί Προσωπικό Ασφαλείας.
Και κυρίως, Συμπαραστέκεται Ενεργά στους υπόλοιπους Απεργούς.

Το τελευταίο σημαίνει πως ένας απεργός:
Δεν χρησιμοποιεί υπηρεσίες από απεργοσπαστικούς μηχανισμούς.
Δεν επιτρέπει στον εαυτό του να γίνεται μοχλός πίεσης για εκβιασμούς σε άλλες κατηγορίες εργαζομένων.

Πρακτικά, αυτό ερμηνεύεται:
Δεν καταναλώνεις τίποτα την ημέρα της Απεργίας.
Δεν πας για ούζα μετά την συγκέντρωση.
Και δεν πλακώνεσαι με τα ΜΑΤ (αν και η Ένωση τους δεν νομίζω ότι συμμετέχει στην απεργία, ή αν συμμετέχει πρόκειται για προσωπικό ασφαλείας που όπως αναφέρεται πιο πάνω πρέπει να δείξει ιδιαίτερη ευσυνειδησία στο έργο του).

Ωχ, μπερδεύονται τα πράγματα λιγάκι εδώ, κι είναι και σε θεραπεία ο γνωστός εργατολόγος που θα ρωτούσα...

Μια χαρά μέρα...

Το Χρηματιστήριο Αθηνών πάει άπατο.
Οι Αστυνομικοί δέρνουν τους δικούς τους συνδικαλιστές.
Οι Δημοκρατικές Δυνάμεις τελειώσανε τα Συνέδρια και τις Συνδιασκέψεις επιτέλους.
Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος αποκάλυψε πως συντριπτικό ποσοστό Ελλήνων και Ελληνίδων έχει βυθιστεί στην Πορνεία.
Η αγαπημένη μου έχει ρεπό από την δουλειά της.

Τι άλλο μπορεί να επιθυμήσει ένας απλός άνθρωπος που δεν είναι πλεονέκτης;

Aκατάληπτο

Solid
Solo
Sol's
Sold
....

Μια Μέρα Νομιμότητας στο Ελ. Βενιζέλος

Όταν ο Καίει-Καίει κατέβηκε την σκάλα του αεροπλάνου δεν περίμενε να του έχουν ετοιμάσει υποδοχή εθνικού ήρωα με πλήθος κόσμου, άγημα και κόκκινο χαλί. Περίμενε όμως να χωθεί όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στην μαύρη λιμουζίνα με τα φυμέ τζάμια και να γυρίσει στο σπιτάκι του. Αρκετά είχε τραβήξει στο εξωτερικό.

Όμως το υπηρεσιακό του αυτοκίνητο δεν βρισκόταν στην πίστα. Και αντ' αυτού στοιβάχτηκε με την υπόλοιπη πλέμπα στο ένα από τα δύο λεωφορεία που ήταν παρκαρισμένα έξω από το αεροπλάνο. Για κακή του τύχη η ακολουθία του μπήκε στο άλλο. Το λεωφορείο τον έφερε μέχρι το κτήριο των Αφίξεων.
Αν και η πτήση του ήταν ενδοκοινοτική ο Τελωνειακός της βάρδιας τον σταμάτησε και ευγενικά, αλλά σταθερά, του ζήτησε ν' ανοίξει την χειραποσκευή του. Και μαζί τού ζήτησε και το διαβατήριο του.
"Δεν το έχω πάνω μου. Κάποιος από την συνοδεία μου το κρατάει, μπήκαν στο άλλο λεωφορείο, νομίζω το έχει ο υπεύθυνος ασφαλείας. Αλλά είμαι ο...", ξεκίνησε να λέει ο Καίει-Καίει.
"Δεν έχει σημασία ποιος είσθε", απάντησε κοφτά ο Τελωνειακός."Κανείς δεν είναι υπεράνω του Νόμου. Ή μήπως πιστεύετε πως είναι;"
"Όχι, τώρα που το συζητάμε θεωρητικά δηλαδή... ναι, κανένας δεν είναι υπεράνω του νόμου. Απλώς είμαι λίγο βιαστικός..."
"Δεν θα μας πάρει πολύ, μην ανησυχείτε κύριε. Μήπως έχετε ταυτότητα;"
"Ναι, μάλλον. Μισό λεπτό. Μπορώ να κάνω ένα τηλέφωνο;" είπε ο Καίει-Καίει δείχνοντας το κινητό του.
"Φυσικά κύριε", είπε ο Τελωνειακός. "Δημοκρατία έχουμε, δεν είμαστε αυταρχικό καθεστώς" και συνέχισε να ψαχουλεύει την χειραποσκευή.
Ο Καίει-Καίει πήρε ένα τηλέφωνο από την μνήμη. "Που είσαστε ρε; Πάω να βγω και μου ζητάνε ταυτότητα ή διαβατήριο... Τι οργάνωση είναι αυτή; Γιατί δεν μας περίμενε κανείς; Τι, εσάς σας ψάχνουνε με τα σκυλιά; Για εκρηκτικά; Πάρε τον Προκόπη εσύ, γιατί άμα τον πάρω εγώ, μετά θα πρέπει να τον στείλω σπίτι του... Και που 'σαι, στείλε με κάποιον εδώ το διαβατήριο μου. Ή την ταυτότητα... Τώρα, λέμε!"
Ο Τελωνειακός χαμογέλασε και έκλεισε την χειραποσκευή. "Ο παππούς μου έλεγε, είναι καλό στον άνθρωπο, να μην τα λέει αυτά που δεν πιστεύει. Λαϊκή Σοφία, ξέρετε... Αφήστε το το διαβατήριο. Δειγματοληπτικός είναι άλλωστε ο έλεγχος, από χώρα Σέγκεν έρχεστε... θα κάνω τα στραβά μάτια. Όπως θα βγείτε, δεξιά έχει λεωφορείο για το Σύνταγμα ή τον Πειραιά. Αν θέλετε μετρό, πρέπει να ακολουθήσετε τις πινακίδες. Βιαστείτε όμως, γιατί σε μισή ώρα αρχίζουν στάση εργασίας. Καλημέρα σας, κύριε, και καλή διαμονή".

Στην οθόνη πάνω από το κεφάλι του ο Καίει-Καίει είδε μια τηλεπαρουσιάστρια σε δελτίο ειδήσεων.

"Μήνυμα στους απεργούς έστειλε από τις Βρυξέλλες, όπου παραβρίσκεται για τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ένα είναι βέβαιο, είπε, κανείς δεν δικαιούται να κάνει κατάχρηση της επαγγελματικής του θέσης και της θέσης που του έχει εμπιστευτεί η κοινωνία για την εξυπηρέτησή της, σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Αυτό είναι αυτονόητο και πασιφανές". Η τηλεπαρουσιάστρια πήρε μια ανάσα και συνέχισε,
"Aπαντώντας σε ερωτήσεις για το Ασφαλιστικό και συγκεκριμένα εάν προτίθεται να κάνει υποχωρήσεις μετά τις κινητοποιήσεις ή να προχωρήσει σε επιστράτευση απεργών, τόνισε: Καθένας κρίνεται, αξιολογείται από τις επιλογές του, πολύ περισσότερο σε μεγάλα ζητήματα, όπως είναι το Ασφαλιστικό, που αφορούν το μέλλον το τόπου, των νέων ανθρώπων και της ελληνικής κοινωνίας. Ας αλλάξουμε όμως θέμα και κλίμα..."

Υ.Γ. Τώρα αν είχα κέφια, θα έγραφα και για το άλλο ξύλινο ανέκδοτο, εκείνο με την "Απενεργοποίηση της Ωρολογιακής Βόμβας", αλλά θέλει ειδικές γνώσεις πυροτεχνουργικής που δεν τις έχω. Βολέψου λοιπον με την φωτογραφία...

4 Γαλλικές ΕΦ ΜΜ από την ΑΛΕΦ στο Φαεινόν

Την Κυριακή 16 Μαρτίου η ΑΛΕΦ συνεχίζει τις εκδηλώσεις της με την προβολή τεσσάρων ταινιών Μικρού Μήκους που ανήκουν στον χώρο της Επιστημονικής Φαντασίας και έρχονται από την Γαλλία.


Οι ταινίες είναι:

1. Απλώς Αιώνιο (STRICTETERNUM), σκηνοθεσία Didier Fontan, παραγωγής 2004, διάρκειας 8 λεπτών.

2. Τροχιακό Τανγκό (ORBITAL TANGO), σκηνοθεσία Philippe Le Fur, παραγωγής 2003, διάρκειας 15 λεπτών.

3. Στον έρωτα της Μηχανής (MURIEL, MOI NON PLUS), σκηνοθεσία Christine Guilbaud, παραγωγής 2004, διάρκειας 12 λεπτών. Το φιλμ έχει βραβευτεί με τα Ασημένιο Melies 2005 και 1ο Βραβείο Φεστιβάλ ΕΦ UTOPIALES 2005.

4. Το άγγιγμα του Αγγέλου (L' EMPREINTE DE L'ANGE), σκηνοθεσία Chris Reynaud, παραγωγής 2003, διάρκειας 13 λεπτών. Το φιλμ έχει βραβευτεί με το Χρυσό Lumiere 2005.

Η εκδήλωση θα γίνει στο Καφέ Φαεινόν (Καλλιδρομίου και Μαυρομιχάλη) στις 8:00 μμ. Η είσοδος είναι ελεύθερη και η έξοδος ανεμπόδιστη. Ροφήματα, χυμοί και ποτά κοστίζουν όσο και τις υπόλοιπες μέρες και αξίζουν περισσότερο όταν τα καταναλώνεις ακούγοντας Γαλλικά. Για τους μη γνώστες της "ευγενούς" Γαλλικής, όλες οι ταινίες έχουν Ελληνικούς υπότιτλους.

ΠΑΣΟΚ Media Shop, ΠΑΣΟΚ Franchise ή Προγονολατρικό ΠΑΣΟΚ;

Παρακολούθησα μόλις την απευθείας μετάδοση της ομιλίας του Γιώργου Παπανδρέου στο Συνέδριο και εν θερμώ έχω να παρατηρήσω τα εξής:

Όπως πιστεύω - αλλά και έχει δείξει η ζωή - όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, είναι η ώρα του να δείξει χαρακτήρα. Κι απ' αυτή την άποψη η "μανατζερίστικη" ομιλία του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ απόψε, δυστυχώς αποδεικνύει έλλειψη χαρακτήρα.

Τα τρία κυριότερα σημεία της ομιλίας του αφορούσαν:

Α) Τα νέα γραφεία του ΠΑΣΟΚ και τον αισθητικό - και οργανωτικό μάλλον - εκσυγχρονισμό των τοπικών οργανώσεων. Μέγιστο πολιτικό ζήτημα, κι ανησυχούσα μήπως δεν έχουν τα παιδιά καλά γραφεία. Αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ franchise...

Β) Την ανάγκη να αποκτήσει το ΠΑΣΟΚ το δικό του "φίλα προσκείμενο" Media Shop. Που θα δημιουργηθεί για να καλύψει το κενό της επαφής μεταξύ Κόμματος και Στελεχών, αλλά και θα μεταφέρει τις απόψεις του ΠΑΣΟΚ στον κόσμο. Ποιές απόψεις; Όχι πάντως αυτές του "Κυβερνητισμού", για τον οποίο επιτέλους απόψε αποκτήσαμε ορισμό.

Γ) Την "λιβανωτή" αναφορά στο παρελθόν. Πέραν του ιστορικού λάθους (ο Μανώλης Γλέζος δεν σήκωσε την Ελληνική σημαία στην Ακρόπολη, κατέβασε ο άνθρωπος την Γερμανική) η αναφορά στην Γενιά του Πολυτεχνείου σήμερα δυστυχώς μόνο ειρωνικά γέλια ή σύγκρυο για το πόσο χαμηλά έπεσαν άνθρωποι που ξεκίνησαν με υψηλή ιδεολογία μπορεί να προκαλέσει.

Όταν μιλάς σε ένα συνέδριο, σε μια τόσο κρίσιμη - και για το κόμμα σου και για την χώρα - στιγμή, και επιλέγεις να κρατήσεις ισορροπίες και να απευθυνθείς στον κόσμο σαν να βρίσκεσαι σε γενική συνέλευση μετόχων, δυστυχώς δεν δικαιούσαι να επιδιώκεις "αντιστροφή του κλίματος".

Και η "Πράσινη Ανάπτυξη" δεν αρκεί για να τσιμπήσεις τους οικολόγους.

Κρίμα είναι, Γιώργο μου.

3ο Αnimfest Στο Τριανόν

Ανοίγει σήμερα και θα κρατήσει μέχρι την Κυριακή το 3ο Animfest στο Τριανόν (Κοδριγκτώνος 21 και Πατησίων) με πλούσιο πρόγραμμα και αρκετές παράλληλες εκδηλώσεις. Την διοργάνωση έχει το ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ.


Τι περιέχει το πακέτο:

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΣΕ ANIMATORS
- Lotte REINIGER (1899-1981), Γερμανία (Με τη συνεργασία της Ταινιοθήκης της Ελλάδος)
- Dušan VUKOTIĆ (1927-1998), Κροατία
- Γιώργος ΣΗΦΙΑΝΟΣ, Ελλάς / Γαλλία
- Fernando GΑLRITO και οι Μαθητές του (Caldas da Rainha School of Arts and Design - ESAD.CR), Πορτογαλία

ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ
Ολλανδικό Αnimation (Με τη συνεργασία του Nederlands Instituut voor animatiefilm – NIAF)

ΣΧΟΛΕΣ ΑΝΙΜΑΤΙΟΝ
- École Nationale Supérieure des Arts Décoratifs - ENSAD, Γαλλία
- Bezalel, Academy of Art and Design, Ισραήλ

ΘΕΜΑΤΙΚΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ
- Νέες ευρωπαϊκές μικρού μήκους ταινίες animation
- «Η Χρυσή Εποχή» του Στούντιο Animation του Ζάγκρεμπ 1957-1978
- Opera Imaginaire: 12 φημισμένες άριες υπό μορφή animation
- SIGGRAPH 2007: Computer graphics and Interactive Techniques
- Ελληνικά κινούμενα σχέδια
- Αλβανικά Κινούμενα Σχέδια
- Σύγχρονες Πορτογαλικές ταινίες animation
- Ταξίδια Μικρού Μήκους Με τη συνεργασία του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών
- Κινούμενα σχέδια για… σκεπτόμενα παιδιά.
- Τα καλύτερα του STASH 2007 Επιλογή διαφημίσεων, μικρού μήκους ταινιών και άλλων εφαρμογών
- Τα καλύτερα της Bezalel Academy of Art & Design, Ισραήλ
- Τελετή Λήξης

ΑΛΛΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ
- Ο Δρόμος προς την ευτυχία. (Δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ με αφηγηματική υποστήριξη για όλες τις αναπηρίες)

ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ και ΗΜΕΡΙΔΕΣ
Πέμπτη 13.3.08
- Ο Γιώργος Σηφιανός μιλά για το έργο του στους φοιτητές της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.

Παρασκευή 14.3.08
- «Κινούμενα σχέδια και Μουσική». Το πρόγραμμα της ημερίδας Η Αφίσα της ημερίδας

Σάββατο 15.3.08
- «Οπτικοακουστικά Μέσα και Εκπαίδευση». Το πρόγραμμα της ημερίδας Η Αφίσα της ημερίδας

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
- «Θέματα πληροφορικής κινηματογραφίας» του Παναγιώτη Κυριακουλάκου, Εκδόσεις Καστανιώτη.
- «Μυστικά της πλαστελίνης» του Ρόνυ Όρεν, Εκδόσεις Κατώφλι.

Πάμε και στα χρηστικά:

ΩΡΕΣ ΠΡΟΒΟΛΩΝ
Οι προβολές θα αρχίζουν στις 18:30 και θα ολοκληρώνονται μετά τα μεσάνυχτα.

ΤΙΜΗ ΕΙΣΟΔΟΥ
- Ημερήσια γενική είσοδος: 7,50 ευρώ
- Ημερήσια γενική είσοδος για φοιτητές: 5,50 ευρώ
- Κάρτα διαρκείας (4 ημερών): 15 ευρώ
- Κάρτα διαρκείας (4 ημερών) για φοιτητές: 12 ευρώ.

Αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι αυτό:

ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΕΙΣ
Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ θα επαναληφθεί -υπό μορφή διημέρων προβολών- και σε άλλες πόλεις της χώρας, δίνοντας την ευκαιρία στο κοινό της περιφέρειας να μοιραστεί τη μαγεία του animation. Ήδη έχουν οριστεί οι παρακάτω πόλεις:

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 17-19 Μαρτίου, Αίθουσα “Παύλος Ζάννας”. Με τη συνεργασία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

ΠΑΤΡΑ: 22-23 Μαρτίου. Ιντεάλ Πολυχώρος Πολιτισμού

ΞΑΝΘΗ: 29-30 Μαρτίου. Λαογραφικό Μουσείο

ΗΡΑΚΛΕΙΟ: 29-30 Μαρτίου. Τεχνόπολις

ΛΙΒΑΔΕΙΑ. 12-13 Απριλίου. Πολιτιστικό Κέντρο Κρύας

ΛΑΡΙΣΑ: 6-7 Μαΐου. Σκηνή Τεχνών

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ: 17-18 Μαϊου. Δημοτικό Θέατρο (Κινηματογραφική Λέσχη Αλεξανδρούπολης)

ΧΑΝΙΑ: 10-11 Μαΐου. Κέντρο Αρχιτεκτονικής της Μεσογείου (ΚΑΜ)

Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ σε άλλες πόλεις είναι ανοιχτό και υπό διαμόρφωση.

Ποιοι το προστατεύουν, στήριζουν, υποβαστάζουν, περιθάλπουν κλπ:

Αιγίδες:
- Υπουργείο Πολιτισμού
- Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς

Στήριξη:
- Ινστιτούτο Οπτικοακουστικών Μέσων (ΙΟΜ)

Συνεργαζόμενοι Φορείς:
- Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
- Εργαστήριο Μουσικής Ακουστικής Τεχνολογίας του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του ΕΚΠΑ.
- Εργαστήριο Οπτικοακουστικών Μέσων του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
- Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος.
- Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου.
- Ταινιοθήκη της Ελλάδος
- Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Συμμετέχοντες Φορείς:
- Εταιρία Ψυχοκοινωνικής-Κινητικής Αποκατάστασης και Μέριμνας Υγείας (ΕΨΑΜΥ)

Be there!

Τι το ανοίγεις το στόμα σου; (Κουίζ)

Όταν ένας άνθρωπος λέει στις oχτώ και είκοσι, "Το δικαίωμα της απεργίας είναι Ιερό" και στις οχτώ και είκοσι ένα της ίδιας μέρας, "Φυσικά, έχουν κατατεθεί μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου", τι θεωρείς πιο πιθανόν να είναι;

Α) Προχωρημένος Σχιζοφρενής.
Β) Πρόεδρος Επιμελητηρίου.
Γ) Ερασιτέχνης Δημοσκόπος.
Δ) Υποψήφιος Βουλευτής.
Ε) Αρμόδιος Εισαγγελέας.
ΣΤ)Έμμισθος Αγανακτισμένος Πολίτης.
Ζ) Γενικός Μαϊντανός Παραθύρων.
Η) Όλα τα παραπάνω.
Θ) Τίποτα απ' όλα αυτά.

Γράφε, έχω καιρό να δώσω κουίζ...

"Δομημένα Βρομόλογα" και Τζίμης Πανούσης

Μικρό -αλλά δυστυχώς απαραίτητο- ιστορικό:
Ως έφηβος (και νέος) έχω υπάρξει "ορκισμένος fan" των Μουσικών Ταξιαρχιών και του Τζίμη Πανούση. Από το Skylab που τους πρωτοείδα, φανατικά τους ακολούθησα (ακόμα και στο περίφημο Κέντρο Κουλτούρας & Κατανάλωσης) και μέχρι τον "Κύκλο του Μετρό" (στο οποίο είχα την τύχη να δουλέψω, άρα και να πληρώνομαι για να βλέπω το σώου, τρομερή φάση!) δεν είχα χάσει ποτέ την παράσταση της σεζόν (με εξαίρεση το Τελευταίο Ζεϊμπέκικο στην Αθήνα).
Στην συνέχεια τον έχασα τελείως. Πήγα στρατό (εξαντλώντας πρώτα την αναβολή μου μέχρι την τελευταία μέρα), έμεινα έξω από την Αθήνα για μερικά χρόνια, έβλεπα τις αναγγελίες του προγράμματος κι έχανα τις ημερομηνίες λόγω περιορισμένου χρόνου ή χρημάτων (μου έχουν συμβεί και τα δύο), το αποτέλεσμα ήταν να μην τον παρακολουθώ πια.
Όλα αυτά αναφέρονται εδώ, μόνο ως προαπαιτούμενα, για να είναι ξεκάθαρα από την αρχή μερικά σημεία. Όπως η ηλικία μου κι οι πολιτιστικές μου αξίες, οι κοινωνικές μου θέσεις κι οι καλλιτεχνικές μου προτιμήσεις. Μα πάνω απ' όλα, η έλλειψη "αντικειμενικότητας" απέναντι στον Τζίμη...

Το καρεκλάκι μου, please, να σκαρφαλώσω!
Είναι ηλίθιο να προσπαθεί να κρίνει κανείς τον Tζίμη Πανούση αποκλειστικά με όρους σάτιρας. Και είναι ακόμη πιο ηλίθιο να προσπαθεί να τον οριοθετήσει με όρους τραγουδοποιίας. Είναι - μετρήσιμο, κατά την άποψή μου - γεγονός πως έχει γράψει και ερμηνεύσει πρόζες που ξεπερνούν κατά πολύ όλους τους προγενέστερους και μεταγενέστερούς του σατιρικούς καλλιτέχνες. Και - αρκετά - τραγούδια που στέκονται στα πόδια τους ως αυτόνομα έργα και κοσμούν την ελληνική μουσική στο σύνολό της.

Κι αν αυτή η εισαγωγή φαντάζει υπερβολική, δείξτε μου απλώς ακόμη έναν καλλιτέχνη που να έχει την ποσότητα και την ποιότητα του έργου του. Η μόνη συγγενής περίπτωση που έχω δει στην σκηνή ονομάζεται Ζωρζ Πιλαλί και είχε πάντοτε - για λόγους που δεν γνωρίζω πραγματικά, αλλά φοβάμαι πως μπορώ να υποθέσω - σαφώς πιο περιορισμένη εμβέλεια.

Θεωρώντας πως έχω ξεκαθαρίσει αυτό το σημείο της "ολοκληρωτικής" προσέγγισης του έργου του Τζίμη (που περιλαμβάνει και την σκηνική επεξεργασία, το οπτικό υλικό και την σκηνοθεσία του σώου) μπορώ να προχωρήσω στο πιο σημαντικό. Η δουλειά του Τζίμη στα Δομημένα Βρομόλογα είναι αντάξια των καλύτερων παραστάσεων του παρελθόντος του. Είναι μια σφιχτοδεμένη οπτικοακουστική λαίλαπα τριών και κάτι ωρών που διακρίνεται από αυτό που οι υπόλοιποι δημιουργοί φαίνεται συστηματικά να αποφεύγουν. Τον υψηλό βαθμό κινδύνου. Μερικές πρόζες του είναι πραγματικά "οριακές" και εκτελούνται χωρίς κανένα δίχτυ ασφαλείας.

Γιατί ο Πανούσης είναι Καιροσκώπος. Υπο την έννοια ότι σκωπτικά στοχοποιεί την επικαιρότητα, αλλά και την λανθάνουσα ουσία, και στην συνέχεια αμετάκλητα και αδίστακτα τις εκτελεί μπροστά στα μάτια και τα αυτιά του θεατή. Δεν κρύβεται πίσω απ' το δάχτυλό του, δεν προσπαθεί να αποφύγει τα δύσκολα, δεν χάνει ποτέ τον αυτοσαρκασμό του. Και το φετινό του πρόγραμμα αφήνει μια πικρή επίγευση στο τέλος.

Ακόμα ερμηνεύει το "Ο Μπελογιάννης Ζει" στο τέλος του πρώτου μέρους με τρόπο που σου σηκώνει την τρίχα και επιπλέον παραδίδει σε όλους σημαντικά Μαθήματα (νέας + παλαιότερης)Ελληνικής Ιστορίας.

Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα εμφανίζεται στο Luna Dark, αλλά ψάχνομαι να πάω μια φορά ακόμη...

Χρηστικά: εδώ.
Δίκτυο(προτεινόμενα): εδώ κι εδώ.
Όλα για τον Τζίμη: εδώ

The Damn Truth

Kάθε φορά που ψάχνω κάτι άλλο πέφτω πάνω σε κάποια μουσικό σχήμα και το ακούω. Αυτή την φορά ονομάζονται The Damn Truth και πρόκειται για ένα ντουέτο (δύο κιθάρες και φωνή) από το Μόντρεαλ.

Στο My Space και την ιστοσελίδα τους, μπορείς να τους δεις και να τους ακούσεις.

Καλά κούλουμα...

Κοινωνική Υπευθυνότητα και Λειτουργικότητα του Εκβιασμού

Πλάκα μου κάνεις.

Πλάκα μου κάνεις όταν μιλάς "για την υπευθυνότητα που πρέπει να δείχνουν αυτοί που χειρίζονται ένα δημόσιο αγαθό". Πλάκα μου κάνεις όταν μετατρέπεις σε "λαγούς" αξιοσέβαστους Προέδρους Εμπορικών Συλλόγων και τους αμολάς να απαντάνε για σένα κι όχι για τα συμφέροντά τους. Κι αυτοί πλάκα μου κάνουν που δέχονται να γίνουνε "λαγοί", αλλά τους καταλαβαίνω, μόνο έτσι - τεντωμένοι στις μύτες των ποδιών - ακουμπάνε επιτέλους τον δικό τους "διακόπτη".

Πλάκα μου κάνεις όταν μένεις σε μέρος που δεν θα τολμήσει κανένας να σου κατεβάσει τον διακόπτη ή κι αν το κάνει θα πάρει μπρος η γεννήτρια με το non-break κι ούτε που θα το πάρεις χαμπάρι.

Πλάκα μου κάνεις όταν βάζεις μια γυναίκα μπροστά για να γαμήσεις τα δικαιώματα όλων των γυναικών. Πλάκα μου κάνεις όταν προβάλλεις τα "δήθεν" βαρέα και ανθυγιεινά που έδωσες ο ίδιος για να ξεσκίσεις ανθρώπους που δουλεύουν πραγματικά σε άθλιες συνθήκες.

Πλάκα μου κάνεις όταν διπλασιάζεις τα ένσημα που χρειάζεται κάποιος για να έχει την άθλια ετήσια Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που του παρέχεις.

Πλάκα μου κάνεις, έτσι; Με δουλεύεις μαλάκα μου... με δουλεύεις. Συμμετείχες τόσα χρόνια ως κυρίαρχος "παίκτης" σ' ένα παιχνίδι εξουσίας που ολοκληρωτικά αδιαφορούσε για τους "αποκάτω", κοίταζες συστηματικά μόνο "πάνω" και "δίπλα" γιατί απο εκεί φοβόσουνα μην σου την κάνουν και τώρα θέλεις να "αγανακτήσω" με αυτούς που "έχουν στα χέρια τους τους διακόπτες"; Μου λες εμένα πως με εκβιάζουνε αυτοί;

Όχι ρε φίλε, εσύ με εκβιάζεις. Εσύ με έμαθες να προσπαθήσω να φτάσω έστω και στον πιο μικρό "διακόπτη", να σε κρατάω με κάτι μπας και μ΄ ακούσεις, γιατί αλλιώς με έχεις τελείως γραμμένο στ' αρχίδια σου.

Εσύ με έμαθες, δεν σε παίρνει λοιπόν τώρα να μου ζητάς και τα ρέστα... Δείξε μου πρώτα την δική σου υπευθυνότητα, και μετά ζήτα την δική μου.

Ο Πλανήτης της Κοινωνικής Προστασίας

Στον πλανήτη F1NN24, βρέθηκε μια εξαιρετικά απλή, δίκαιη και βιώσιμη λύση για το Ασφαλιστικό.

Όλοι δικαιούνται δημόσια και εντελώς δωρεάν Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Κανείς γιατρός δεν είναι ιδιώτης, κανένα φαρμακείο ή νοσοκομείο δεν είναι επιχείρηση.

Επίσης όλοι δικαιούνται Σύνταξη, όποια στιγμή την θέλουν και μάλιστα διπλάσια του ανώτατου μισθού, κάνοντας απλώς μια μη αναστρέψιμη υπεύθυνη δήλωση.

Αυτό που κάνει το σύστημα βιώσιμο είναι ένας περιορισμός. Κανένας κάτοικος του πλανήτη δεν δικαιούται να εξασκεί ταυτόχρονα αυτά τα δύο - κατά τα άλλα - καθολικά και αναφαίρετα δικαιώματα.

Απ-ααασφαλίίί-στε! Αρμ!

Όταν ακούω την Υπουργό Απασχόλησης να λέει οχτώ φορές την λέξη "εξορθολογισμός" μέσα σε πέντε φράσεις, γιατί αισθάνομαι ότι οι Εγκυκλοπαιδιστές θα εγκατέλειπαν πανικόβλητοι τον Διαφωτισμό και θα γίνονταν στουπί κάθε βράδυ με αψέντι στα μπιστρό;

Sorry Sandiago...

... αλλά μιλάμε ήταν πάνω απο τις δυνάμεις μου να μην σου το κλέψω!

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΠΙΡΑΪΤ ΤΩΝ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΩΝ

Το κείμενο αυτό είναι μετάφραση (πρόχειρη, δική μου) από το κείμενο που βρίσκεται εδώ. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να το μετάφρασει καλύτερα, να το αντιγράψει και να το αναρτήσει, να το λινκάρει ή να κάνει οτιδήποτε νομίζει για την προώθηση της συγκέντρωσης υπογραφών


ΠΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ :
Διατηρήστε το κοπιράιτ των ηχογραφήσεων ως έχει!

Μια χούφτα μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες προσπαθούν να αθετήσουν μια υπόσχεση πεντηκονταετίας. Οι μουσικοί και οι λάτρες της μουσικής δεν θα είναι τα μόνα θύματα.

Τα πνευματικά δικαιώματα μιας ηχογράφησης σήμερα διαρκούν πενήντα χρόνια. Μια ανεξάρτητη έρευνα (Gowers Review) που έγινε για λογαριασμό της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου κατέληξε πως πρέπει να παραμείνουν στα πενήντα χρόνια. Κι όμως οι δισκογραφικές εταιρείες εξακολουθούν να απαιτούν να επεκταθούν για περισσότερα. Όμως η επέκταση των ορίων μπορεί να αποδειχθεί άδικη για τους Ευρωπαίους μουσικούς και την μουσική κουλτούρα, όπως επίσης και να πλήξει την οικονομία.

Αν συμφωνείτε πως τα όρια της πνευματικής ιδιοκτησίας των ηχογραφήσεων δεν πρέπει να επεκταθούν πέραν των πενήντα χρόνων, παρακαλούμε, υπογράψτε αυτήν την έκκληση σήμερα.

Το Κοπιράιτ είναι προϊόν συναλλαγής. Σε αντάλλαγμα για την αρχική επένδυση στην παραγωγή και διανομή στο κοινό, οι κάτοχοι των πνευματικών δικαιωμάτων αποκτούν ένα περιορισμένο χρονικά μονοπώλιο κατά την διάρκεια του οποίου τους επιτρέπεται να ελέγχουν την χρήση των συγκεκριμένων ηχογραφήσεων. Αυτό τους επιτρέπει επίσης να μηνύουν οποιονδήποτε χρησιμοποιεί αυτές τις ηχογραφήσεις χωρίς άδεια. Όμως μετά την παρέλευση αυτού του χρονικού διαστήματος όλα αυτά τα πνευματικά έργα έρχονται να ενωθούν με τον Γκαίτε, τον Ουγκό και τον Σαίξπηρ στην ορθή θέση τους απέναντι στην ανθρώπινη κουλτούρα – στην κοινή κτήση. Σήμερα, πρακτικά λόγω των συνεχών επεκτάσεων και του σχετικά μικρού χρόνου των τεχνικών ηχογράφησης, καμία ηχογράφηση δεν θεωρείται κοινό κτήμα.

Αυτό όμως πρόκειται να αλλάξει, καθώς ηχογραφήσεις από την πρώτη χρυσή εποχή της Τζαζ φτάνουν στο όριο των κοπιράιτ τους. Οι αρχικές σόουλ, ρέγγε και ροκ’εν’ρολ ηχογραφήσεις σε λίγο θα είναι επίσης ελεύθερες από κάθε νομικό περιορισμό, και θα επιτρέπεται σε οποιονδήποτε (συμπεριλαμβανομένων και των ίδιων των δημιουργών ή των απογόνων τους) να διατηρήσουν, επανακυκλοφορήσουν ή να κάνουν ρεμίξ σ’ αυτές.

Οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες θέλουν να διατηρήσουν τον έλεγχο των ηχογραφήσεων ώστε να συνεχίσουν να έχουν οριακά κέρδη από τις ελάχιστες ηχογραφήσεις που έχουν ακόμη εμπορική αξία πενήντα χρόνια αφού ηχογραφήθηκαν. Όμως αν η πλάστιγγα του κοπιράιτ γείρει προς την πλευρά τους, αυτό θα καταστρέψει την μουσική βιομηχανία ολόκληρη, και επίσης τους ανεξάρτητους καλλιτέχνες, τις βιβλιοθήκες, την ακαδημαϊκή μελέτη, τις επιχειρήσεις και το κοινό.

Οι δισκογραφικές πιέζουν σήμερα για αυτήν την αλλαγή, αλλά ακόμη δεν έχουν παρουσιάσει κανένα οικονομικό μέγεθος που να στηρίζει την άποψή τους. Όλα τα στοιχεία που υπάρχουν δείχνουν πως η επέκταση των ορίων θα αποθαρρύνει την καινοτομία, θα παγώσει την αγορά των επανακυκλοφοριών και φυσικά θα βλάψει αμετάκλητα τους μελλοντικούς καλλιτέχνες και την γενική πρόσβαση του κοινού στην πολιτιστική του κληρονομιά.

Καθώς η Ευρώπη κοιτάζει προς την δημιουργική βιομηχανία για το οικονομικό της μέλλον, είναι υποχρεωμένη να κάνει μια επιλογή. Να αποφασίσει να επεκτείνει τα όρια για χάρη μερικών μεγάλων εταιρειών. Ή να επιτρέψει οι ηχογραφήσεις να γίνουν κοινό κτήμα στο τέλος των πενήντα χρόνων προς όφελος της μελλοντικής δημιουργίας, της μελλοντικής ευημερίας και του κοινού καλού.

Αν συμφωνείς πως η πνευματική ιδιοκτησία των ηχογραφήσεων δεν πρέπει να επεκταθεί πέραν των πενήντα χρόνων, υπέγραψε σήμερα αυτήν την έκκληση. Μαζί μπορούμε να νικήσουμε την επέκταση αυτή.

http://www.soundcopyright.eu/home


Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι δηλώνουμε την αντίθεσή μας με την επέκταση των ορίων πνευματικής ιδιοκτησίας για τις ηχογραφήσεις.
Ζητάμε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο Υπουργών να εξασφαλίσει πως η πολιτική σε αυτόν τον τομέα θα αντανακλά όλες τις απόψεις, συμπεριλαμβανομένων των καταναλωτικών και άλλων οργανώσεων δημοσίου συμφέροντος και όχι μόνο τα εμπορικά δικαιώματα των κατόχων πνευματικών δικαιωμάτων που προωθούν την επέκταση των ορίων.

http://www.soundcopyright.eu/petition

That's all folks. Όσοι συμφωνείτε κάντε το καθήκον σας

Το Πηγάδι Στο Τέλος Του Κόσμου. Βιβλίο Πρώτο: Ο Δρόμος Προς Τον Έρωτα

Δεν μ' αρέσει να χρωστάω, αλλά πολύ συχνά αναγκάζομαι. Κι ενώ ανήγγειλα την απόκτηση του βιβλίου εδώ, και ήθελα πολύ να το διαβάσω, μετά αρχίσανε διάφορα περίεργα, παράπεσε, και τελικά κατάφερα να το τελειώσω σήμερα.

Είναι μια πάρα πολύ όμορφη δουλειά και με αρκετά ψηλό ρίσκο. Όχι, δεν πρόκειται για τον δυναμικό William Μorris του Νέα Από το Πουθενά. Εδώ υπάρχει κάτι άλλο. Τρυφερό, λυρικό, μια περιπλάνηση στην Παραμυθοχώρα που κάποιες στιγμές αγγίζει τα όρια του "ασήμαντου" και γι' αυτό χρειάζεται μια μεγάλη πένα για να είναι ενδιαφέρον. Ο Μόρρις τα καταφέρνει σ' αυτό και μαζί του τα καταφέρνουν στην απόδοση ενός πολύ δύσκολου κειμένου ο Νίκος Βλαντής και η Ντίνα Παπούδα. Που επιπλέον σηκώνουν το βάρος μιας θαρραλέας επιλογής. Να μεταφέρουν το βιβλίο σε μια γλώσσα "παρεϊστικη και φωναχτή", μια γλώσσα που αρχικά μπορεί και να ξενίσει, αλλά αποδεικνύεται στην πορεία μια εξαιρετικά ορθή επιλογή για την μεταφορά αυτής της τόσο παραμυθένιας ιστορίας.

Εν αναμονή του δεύτερου βιβλίου, που ονομάζεται Ο Δρόμος Προς Τους Μπελάδες, εύχομαι ολόψυχα καλή τύχη στο Πηγάδι#1 και την ελάχιστη δυνατή παραμονή στα ράφια.

Απόκριες είναι...

... και αποφάσισα να ντυθώ "ειδησεογραφικό μπλογκ".

Τι θα γίνει παιδιά, αργεί ακόμα εκείνο το πλαίσιο;

ΑΛΕΦ και ΤΟΛΚΙΝ μασκέ απόψε στην Dizzy

Μια αποκριάτικη συν-κατανάλωση ποτών έχουν προγραμματίσει τα μέλη της ΑΛΕΦ και της ΛΕΣΧΗΣ ΤΟΛΚΙΝ που θα παρευρεθούν (ελπίζουμε μαζικά) απόψε σε ένα Πάρτυ Μασκέ από ώρας 23:30, στη ντίσκο DIZZY στην Καλλιθέα. Η συγκεκριμένη ντίσκο (καλά διαβάζεις, ντίσκο) βρίσκεται στην οδό Σαπφούς 99 (πολυχώρος Citywalk, Πλατεία Κύπρου, Καλλιθέα, 2109562906). Παίζει 70ς & 80ς κι αν αληθεύουν οι φήμες κάποια στιγμή το γυρίζει και στα ελληνικά. Σίγουρα απέχει λίγα τετράγωνα από τον σταθμό του Ηλεκτρικού της Καλλιθέας και ίσως λιγότερα από την διασταύρωση των λεωφόρων Δαβάκη και Θησέως, από την οποία περνά όλη τη νύχτα το λεωφορείο 040 Πειραιάς-Σύνταγμα και πολλά ταξί. Μόνο τα ΙΧ ίσως έχουν πρόβλημα παρκαρίσματος, αλλά ή περιοχή διαθέτει και Parking (μην με ρωτήσεις που, δεν έχω αυτοκίνητο).

Η εκδήλωση πραγματοποιείται για την σύσφιξη των σχέσεων των συλλόγων του Φανταστικού και για να κάνουμε απόκριες κι εμείς οι Μεσαιωνικοί Εξωγήινοι σε ασφαλές περιβάλλον.

Άμα Κάνεις Διαδικτυακές Παρέες...

... έχεις και συνέπειες. Εν προκειμένω, ο μοτοσακός με έβαλε σε ένα παιχνίδι που κι αυτόν τον έβαλε ο Καπράνος. Το κόλπο έχει και...

Οδηγίες:
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.



Αυτά λοιπόν είναι τα βιβλία που για διάφορους λόγους είναι ντανιασμένα πάνω στο γραφείο μου αυτή την εποχή, άρα στην κοντινότερη απόσταση από μένα όταν έλαβα την πρόσκληση.

And the winner is... (μισό λεπτό να δω τι γράφει στην 123)

(...)Αυτό που του χρειαζόταν ήταν το μπάνιο που μόλις είχε κάνει. Τότε άρχισα να λυπάμαι τον εαυτό μου και σκέφτηκα ότι θα ήταν μεγαλύτερη φιλανθρωπία αν μου έδινε εμένα κάποιος ένα φανελένιο πουκάμισο παρά αν έδινα εγώ σ΄ αυτόν ένα όλόκληρο μαγαζί με ρούχα. Σε καθέναν που χτυπά το κακό στην ρίζα του αντιστοιχούν άλλοι χίλιοι που πριονίζουν ανώφελα τα κλαδιά του. (...)

Henry D. Thoreau
Walden
ή Η ζωή στο δάσος

Και για την συνέχεια προτείνω: Το ντουέτο PX και Vlaxos από τις Ιχνηλασίες, την γοργονοκατάσταση Swimming Around, τον εγκατεστημένο στην Δράμα Ιταλό με το Αυτά Που Λες Μαρία, και τελευταίο αλλά όχι έσχατο τον Sandiago Nasar του Μushroom Head.

Καλό ταξίδι...

UPDATE: H γοργόνα το έχει κάνει ήδη. Στην θέση της προτείνεται ο Victor, που είχα χάσει το λινκ του (και ευτυχώς πέρασε κι άφησε το "ίχνος" του και τον βρήκα).

Ποιός "Επώνυμος";

Ποιός "επώνυμος" (δημόσιος λειτουργός, καλλιτέχνης, αθλητής, τηλεπερσόνα ή επιχειρηματίας) από μικρό παιδί δουλεύει σκληρά, δεν έχει ακουμπήσει ούτε μια φορά "ξένα" ή "μαύρα" λεφτά, έχει πάντοτε άψογες ερωτικές σχέσεις, τίμησε και τιμάει όλους τους συνεργάτες του, δεν έχει πειράξει ποτέ του άνθρωπο ζώο ή φυτό, έχει μεγαλώσει τα παιδιά του με θαυμαστό τρόπο και δεν έχει ποτέ, μα ποτέ, και σε κανένα επίπεδο καταχραστεί την όποια εξουσία του;

Δυστυχώς δεν μπορώ να τον (ή την) αποκαλύψω. Γιατί ο Νόμος απαγορεύει την συκοφαντική δυσφήμηση και τον διαδικτυακό εκβιασμό. Αλλά ξέρει, και δεν θα με χάλαγε καθόλου να μου βάλει 30.000 ευρώ στον λογαριασμό μου.

Άντε, άμα είναι να βοηθήσω, και με paypal τα παίρνω...

H Απάντηση Αυτού Εδώ Του Συγκεκριμένου Μπλόγκερ

Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη από όλους τους "μέσα" για το γεγονός πως αυτό εδώ το κείμενο "μανιφεστίζει" επικίνδυνα.



ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΕΚΕΙ ΕΞΩ ΠΟΥ ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ ΤΟΥΣ ΤΡΟΜΑΖΕΙ...

Ακούω πως αποφασίσατε λέει να βάλετε "πλαίσιο" στα μπλογκς. Γιατί υπήρξαν "φαινόμενα" υπερβολών, διασποράς φημών, ψευδών ειδήσεων, άσεμνων φωτογραφιών και προτροπών σε αυτοκτονία. Υπήρξε συκοφαντική δυσφήμηση, μείωση της προσωπικότητας - κυρίως δημοσίων προσώπων - και απόπειρες εκβίασης. Ευτυχώς δεν μιλήσατε ακόμα για "φαινόμενα γενοκτονίας", όπως ο ΟΗΕ για την Ρουάντα.

Δεν ξέρω αν υπήρξαν ολα αυτά τα "φαινόμενα". Δεν αμφιβάλλω όμως ότι είναι πιθανόν. Δεν έχουν πέσει πάντως στην αντίληψή μου, ίσως γιατί δεν είναι μέσα στα ενδιαφέροντά μου. Αντιθέτως έχει πέσει στην αντίληψή μου ότι η Αμαλία θα είχε πεθάνει άφωνη αν δεν υπήρχε η μπλογκόσφαιρα (όπως και μύριοι καρκινοπαθείς πριν απ' αυτήν), δεν θα είχε γίνει καμιά μαζική συγκέντρωση για την Πάρνηθα, δεν θα είχαν υπάρξει μερικές δεκάδες πρωτοβουλίες για σημαντικά φαινόμενα (όπως του θερμοκηπίου) και ο μέσος περήφανος ημεδαπός χρήστης θα φοβότανε να μπει στο Indymedia μήπως και του σταμπάρει το IP η Ασφάλεια.

Επίσης όλες ανεξαιρέτως οι εθνικές εφημερίδες και τα κανάλια θα ήτανε ακόμα στο Μεσαίωνα, λίγο μετά τον Γουτεμβέργιο, όπως και πριν την άνοιξη των μπλογκς. Όχι πως τώρα είναι πολύ καλύτερα, αλλά το ξέρουμε όλοι πως εκείνες τις ρημάδες τις πλαστικές σφαίρες που έπεσαν στην Θεσσαλονίκη στα μουλωχτά, μέσα στην μαύρη νύχτα και σε χώρο που προστατεύεται από άσυλο, τα μπλογκ τις βγάλανε στην φόρα και σύρανε τα κανάλια και τις εφημερίδες - με τρεις μέρες καθυστέρηση - να το γράψουν και να το δείξουν.

Στην προσωπική μου αξιολόγηση λοιπόν, τα "υβριστικά" και "άσεμνα" που απειλούν την προσωπική αξιοπρέπεια των πολιτών και την δημοκρατία, αντισταθμίζονται (και ο καθένας μπορεί να κρίνει σε ποιο βαθμό) από τα "άλλα" που δίνουν φωνή στους άφωνους και υπερασπίζονται τις ελευθερίες την ώρα που οι κάθε λογής θεματοφύλακες περί άλλων τυρβάζουν. Ή ίσως και να έχουν κάνει τα ντηλάκια τους και να βολεύονται όπως πορεύονται. Δεν ξέρω τι από τα δυο είναι πιο απωθητικό και εφιαλτικό.

Ναι, είναι για ακόμα μια φορά ζήτημα δημοκρατίας. Κι αν γελοιοποιήθηκε ο Λόρδος Μπάιρον από τα μπλογκς, είχε καταφέρει πρώτα να πνίξει όλον τον κόσμο με τα χημικά, να κάνει τις πόλεις μας Λωρίδα της Γάζας, τα αστυνομικά τμήματα χώρους βασανισμού και να συλλάβει αθώους με στημένες κατηγορίες. Σαραντά εννιά τον αριθμό, με βούλα αθώους, από το Δικαστήριο (που αναβλήθηκε πόσες φορές είπαμε;) Για να μην θυμηθώ τώρα και τα πράσινα παπούτσια...

Κάθε πολίτης δικαιούται να έχει γνώμη και άποψη και επιπλέον βήμα από όπου να την εκφράζει δημόσια. Ακόμη και σατυρικά, ακόμη και "υβριστικά". Στην δημοκρατία νομίζω ότι δικαιούμαι να λέω "Γαμιέται ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Σοβιέτ" χωρίς να φορτώνομαι καμία Στάζι στο κεφάλι μου. Έτσι δεν μας λέγατε οι "φιλελεύθεροι" όλα αυτά τα χρόνια; Γιατί μας κρύβατε πως μπορώ μεν να το λέω - και να το γράφω - αλλά ο κάθε Πρόεδρος όχι του ανωτάτου αλλά και του κατωτάτου Σοβιέτ μπορεί βεβαίως κι αυτός "να αμυνθεί" και δια απλής μηνύσεως να μου στερήσει τον σκληρό μου δίσκο, πριν καν εκδικαστεί η υπόθεση; Blogme, Blogme, είσαι εδώ; Πότε θα γίνει άραγε αυτή η Δίκη; Μόλις αναστηθεί ο Κάφκα;

Επέλεξα από την αρχή να έχω επώνυμο μπλογκ. Κι αυτό με έχει οδηγήσει να αυτολογοκρίνομαι. Σε κάθε περίπτωση είναι επιλογή μου και καλά να πάθω, αλλά δεν θα αναγκάσω κανέναν να την ακολουθήσει. Τα μισά μπλογκ που επισκέπτομαι και εκτιμώ είναι ανώνυμα ή ψευδώνυμα και δεν το κάνουν για να συκοφαντήσουν ούτε για να εκβιάσουν. Το κάνουν γιατί οι κάτοχοί τους δεν αντέχουν να αποκαλύψουν την ψυχή τους επώνυμα και να την δώσουν βορά σε γνωστούς, συγγενείς, εργοδότες, συναδέλφους, ενοίκους της πολυκατοικίας, διαχειριστές και όλους τους άλλους νταβατζήδες ψυχών. Αναφέρονται σε οριακές προσωπικές καταστάσεις που μόνο μέσω της ανωνυμίας μπορούν να κατατεθούν, να συζητηθούν και να είναι τελικά χρήσιμες στην κοινωνία. Δεν άκουσα ποτέ καμιά γραμμή ψυχολογικής υποστήριξης να ζητάει αριθμό ταυτότητας και ΑΦΜ, πουθενά στον κόσμο.

Και στο φινάλε, αυτό είναι το μπλογκ. Ένα διαδικτυακό ημερολόγιο με όσα κάποιος έχει την διάθεση να μοιραστεί με τους άλλους. Επώνυμα, επώνυμα. Ανώνυμα, ανώνυμα. Ψευδώνυμα, ψευδώνυμα. Και τα μοιράζεται μόνο με όσους επιλέγουν συστηματικά να τον διαβάζουν.

Ξέρω πως για σας εκεί έξω που θα μας βάλετε το "πλαίσιο", το ποντίκι είναι κάτι που σας τρομάζει. Για διαφορετικούς φυσικά, κάθε φορά και για τον καθένα σας, λόγους. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Τώρα που θα μας ράψετε το κουστουμάκι, κοιτάχτε να είναι από γυψοσανίδα, χειρότερο από εκείνο που ράψατε για τον Τύπο. Είναι φανερό άλλωστε πως τα μπλογκς και οι μπλόγκερς το έχουν παραξηλώσει, υπερασπίζονται ακόμη μια ρομαντική -και εντελώς παρωχημένη- εικόνα της δημοκρατίας. Ενώ όλοι οι "υπεύθυνοι" άνθρωποι έχουνε βρει και πιπιλάνε συνέχεια την καραμέλα του "πραγματισμού"...

Έχει ήλιο έξω...

... κλείσε την οθόνη και τραβήξου, λέμε!

Αφορισμός

Όσο ανόητο είναι να ισχυρίζεσαι πως η συνείδηση καθορίζει την ζωή, το ίδιο ανόητο είναι και να υποστηρίζεις το μαρξιστικό αντίθετο. Ζωή και συνείδηση αλληλεπιδρούν κάθε λεπτό, κάθε μέρα, κάθε ώρα. Και αλληλοκαθορίζονται.


Οι ταξικοί αλεξιπτωτιστές δεν έχουν κρίση ταυτότητας. Βρίσκονται αιώνια ζεμένοι στο ηλίθιο άρμα του "δεν θα ξέρεις τι έχεις".

Σκέψου. Μάθε τι πραγματικά έχεις κι έπειτα ποντάρισε τα όλα αποκλειστικά σ' αυτό...

Δέκα Χρόνια ΑΛΕΦ

Ουδέν Φαεινότερον του Φαεινόν...


Και στα επόμενα γενέθλια ας φέρει φωτογραφική μηχανή κάποιος άλλος...

Περί Θεϊσμών

Η πηγή μου στην Γερμανία (λέγε με Μεγάλη Αδερφή) μου ανέφερε σήμερα ένα απόσπασμα από πρόζα που λέγεται σε καμπαρέ και ασχολείται με τον Μονοθεϊσμό, τον Πολυθεϊσμό και γενικά τον -θεϊσμό. Το μεταφέρω κι εγώ εδώ (στυλ σπασμένο τηλέφωνο).


Ξέρετε ότι ο Μονοθεϊσμός ξεκίνησε από την έρημο; Ναι, εντάξει σίγουρα κάπου το έχετε ακούσει, αλλά αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί ξεκίνησε από εκεί; Όχι, ε; Καλά, θα προσπαθήσω να σας το εξηγήσω...

Λοιπόν ξυπνάς το πρωί, κοιτάς απάνω ουρανός, κοιτάς κάτω άμμος. Ξανακοιτάς κάτω άμμος, ξανακοιτάς απάνω ουρανός. Και πάει έτσι κορδόνι μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Ουρανός, αμμόλοφος. Αμμόλοφος, ουρανός. Τελεία και παύλα.

Ε, πόσοι Θεοί δηλαδή χρειάζονται για να το φτιάξουνε αυτό; Ένας φτάνει, για να μην πω ότι περισσεύει κιόλας και κοπάνα να την κάνει δεν θα τον πάρει χαμπάρι κανείς!

Για πήγαινε όμως μια βόλτα στην ζούγκλα και έλα να μου πεις μετά...

Ενδιάμεση Συμφωνία με τα Μικρά Άφωνα Πράσινα

Σήμερα έκανα ενδιάμεση συμφωνία με τα μικρά άφωνα πράσινα. Αυτά ξαναβρήκαν τον αέρα και τον ήλιο κι εγώ πήρα πίσω το γραφείο μου. Δεν χρειάστηκε να ανακατευτεί κανένας Νίμιτς, τα βολέψαμε μεταξύ μας μετά από ειλικρινείς διαπραγματεύσεις.

Σημείωση: Η συμφωνία ορίζεται ως "ενδιάμεση" γιατί ακόμα δεν έχουμε καθορίσει τις συνοριακές γραμμές και τις χρήσεις των ονομάτων στο μπαλκόνι. Οι πιο τσαμπουκαλεμένες στα ζητήματα αυτά είναι οι τριανταφυλλιές...

Δέκα Χρόνια ΑΛΕΦ (εξ αναβολής)

Αυτή είναι η τούρτα που παρελήφθη από καλό εργαστήριο (της Λυκόβρυσης) το μεσημέρι του περασμένου Σαββάτου και επρόκειτο να κοπεί στα δέκατα γενέθλια της ΑΛΕΦ την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου.
Βεβαίως το χιόνι την είχε δει αλλιώς. Και νωρίς την Κυριακή έγινε έκτακτο διοικητικό συμβούλιο (τηλεφωνικό) όπου με ψήφους τέσσερις προς μία αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί η εκδήλωση χιονίζει δεν χιονίζει αφού είχαμε ήδη την τούρτα.
Ο ηρωικός Ταμίας της λέσχης κος Μιχάλης Μανωλιός, έβαλε αλυσίδες στο αυτοκίνητό του και ξεκίνησε να παραλάβει την επίμαχη τούρτα από το σπίτι της Γραμματέως κας Βάσως Χρήστου (στην Πεύκη). Έφτασε εκεί μετά πολλών κόπων και βασάνων και φυσικά αποκλείστηκε με την τούρτα στα χέρια μέσα στην χιονοθύελλα...
Τότε λοιπόν - και λόγω αντικειμενικών δυσκολιών - αναβλήθηκε η εκδήλωση. Η τούρτα κλείστηκε σε εξωτερική ντουλάπα μπαλκονιού, όπου και πάγωσε πολύ ικανοποιητικά μέχρι που ξαναβγήκε ο ήλιος. Και εδώ ολοκληρώθηκε το δράμα της τούρτας. Υπάρχουν υποψίες ότι μπορεί κάποιος να την έφαγε μετά, αλλά αν δεν τελειώσει η ΕΔΕ δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν.

Η εκδήλωση έχει αναπρογραμματιστεί γι' αυτή την Κυριακή (24 Φεβρουαρίου) την ίδια ώρα στο Φαεινόν και φυσικά ισχύουν όσα έχω αναφέρει εδώ. Εκτός από την τούρτα, αλλά μπορεί -αν έτσι αποφασίσει το ΔΣ - να φτιάξουμε άλλη. Σίγουρα δεν θα σερβίρουμε την παγόπληκτη (που είναι συζητήσιμο και αν υπάρχει), όμως στην περίπτωση που είναι ακόμη ακέραια προτείνω σοβαρά να την διατηρήσουμε σε διαφανή κώδωνα με CO2 και να την εκθέσουμε στο μελλοντικό μουσείο της ΑΛΕΦ.

Δεν πέρασε και λίγα η κακομοίρα...

Επιστολή Προς Ένα Χριστιανικό Έθνος

Η Επιστολή Προς Ένα Χριστιανικό Έθνος γράφτηκε το 2006 από τον Σαμ Χάρρις. Είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι μεταφράστηκε στα Ελληνικά τόσο γρήγορα και κυκλοφορεί ήδη στα ράφια.
Διάβασα το βιβλίο σήμερα το πρωί, είναι κοντά στις εκατό σελίδες, εύκολο και φιλικό στην ανάγνωση και εξαιρετικά χρήσιμο αν ενδιαφέρεσαι να καταλάβεις το επίπεδο της Χριστιανικής Δεξιάς των ΗΠΑ.

Ο Χάρρις δεν είναι, φυσικά, δεξιός. Κι αυτό εδώ είναι το δεύτερο βιβλίο του που γράφτηκε όπως δηλώνει ο ίδιος στον πρόλογό του για να απαντήσει στα γράμματα που έλαβε μετά την δημοσίευση του πρώτου του βιβλίου που είχε τον τίτλο, Το Τέλος της Πίστης: Θρησκεία, Τρόμος, και το Μέλλον της Λογικής. Ακόμα και από τον τίτλο καταλαβαίνει κανείς πως ο Χάρρις δεν έχει καμιά διάθεση να τουμπεκιαστεί, υπερασπίζεται τις απόψεις του με πάθος, αλλά και επιστημονική επάρκεια.

Κι αν, όπως είναι φυσικό, τα βιβλία του ανοίγουν έντονους διαλόγους στις ΗΠΑ, για ποιό λόγο άραγε να τα διαβάσει κανείς στην Ελλάδα; Η επίθεση στους "μετριοπαθείς" Χριστιανούς που κάνει ο Χάρρις στο πρώτο του βιβλίο, και ο εξαιρετικός Φιλιππικός του κατά των "σκληροπυρηνικών" Χριστιανών που καταγράφεται στην Επιστολή Προς Ένα Χριστιανικό Έθνος, σε τι μπορούν να χρησιμεύσουν στον Έλληνα αναγνώστη;

Η απάντηση είναι σχεδόν προφανής και ανατριχιαστική. Αυτό το βιβλίο καθρεφτίζει πεντακάθαρα το επίπεδο της ανοησίας που δέρνει εξαιρετικά μεγάλο ποσοστό (άνω του 50%) των Αμερικανών πολιτών. Οι οποίοι είναι και αυτοί που εκλέγουν Πλανητάρχες.

Και δυστυχώς, όπως επισημαίνει και πάλι στον πρόλογό του, ο συγγραφέας θα "αγαλλίαζαν" με την πυρηνική καταστροφή μιας μεγαλούπολης αφού αυτό θα ήταν "σημείο των καιρών " για την Δευτέρα Παρουσία.

Ανατρίχιασες ή όχι ακόμα;

Υ.Γ. Δεν ταυτίζομαι απόλυτα με τις απόψεις του Σαμ Χάρρις. Όπως σε κάθε φιλοσοφικό έργο, η αγωνία του να υπερασπιστεί τις θέσεις του τον οδηγεί μερικές φορές, ευτυχώς όχι πολλές, σε επιχειρήματα και συμπεράσματα που χρησιμοποιούν λογικά άλματα. Αλλά αυτό είναι απλώς γκρίνια, σε σύγκριση με την ουσιαστική χρησιμότητα του βιβλίου.
Μια δεύτερη, ακόμα πιο αστεία γκρίνια, είναι πως το όνομα του συγγραφέα στις αριστερές σελίδες του βιβλίου είναι γραμμένο Xarris κι οχι Harris. Αλλά αυτό είναι πανεύκολο να διορθωθεί στις επόμενες έκδοσεις του (και να κάνει και συλλεκτική την πρώτη)

Δεν είναι μυστήριο, παγωμένο νεράκι είναι...

Η επιμονή των τηλεοπτικών μέσων να σε κρατήσουν μέσα στο σπίτι, έχει μια απλή και προφανή εξήγηση. Αν μείνεις μέσα, θα σαπίσεις στο χαζοκούτι.

Η επιμονή της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας να περιορίσεις τις μετακινήσεις στις "απολύτως απαραίτητες" έχει μια άλλη εξήγηση. Ξέρει πολύ καλά, πως τίποτα δεν σε έχει προετοιμάσει για το χιόνι, αν έχεις γεννηθεί και μεγαλώσει στην "Πρωτεύουσα". Ούτε το σπίτι σου , ούτε το σχολείο, ούτε τα έξι μαθήματα που έκανες στην Σχολή Οδηγών για να πάρεις το ροζ χαρτί σού έμαθαν το παραμικρό για το πως να ντύνεσαι, να περπατάς ή να οδηγείς στο χιόνι. Και επιπλέον ξέρει πως και οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια και τα μέσα μαζικής μεταφοράς, αλλά κυρίως οι μηχανισμοί προστασίας του πολίτη, δεν έχουν ούτε προδιαγραφές ούτε πιστοποίηση "χιονιού".

Όμως ο άνθρωπος από αρχαιοτάτων χρόνων όταν βλέπει να πέφτει αυτό το άσπρο πράμα από τον ουρανό θέλει να πάει να το συναντήσει. Και θα ήταν καλύτερο όλοι αντί να σπέρνουν τον εύκολο πανικό να έδιναν στους άσχετους δυο-τρεις χρήσιμες πληροφορίες ασφαλούς μετακίνησης μέχρι να τους τις χώσουν στο κεφάλι.

Θα είχαμε έτσι γλιτώσει από τους "εκβιασμούς" και τις "σούπες" που έφαγαν με το κουτάλι όσοι έκαναν ντελίβερυ χτες βράδυ.

Επιτέλους, βλέπουμε μια άσπρη μέρα...

...αλλά κάτασπρη, αδερφέ μου!

Αντισταθείτε

Ο Μοτοσακός με έχωσε στο "αντισταθείτε με ένα ποίημα".

7
Αυτός εκεί
ο συγκεκριμένος άνθρωπος
είχε μια συγκεκριμένη ζωή
με συγκεκριμένες πράξεις.
Γι αυτό και
η συγκεκριμένη κοινωνία
για το συγκεκριμένο σκοπό
τον καταδίκασε
σ' έναν αόριστο θάνατο.

Τρία Κλικ Αριστερά
Κατερίνα Γώγου

Και τώρα χώνω: Sukumus, Mushroom Head και Giannis Kafatos.

Γλάστρες Στα Χιόνια

Αν έχεις την τύχη να ζεις όπως κι εγώ με "ό,τι φυτεύω πιάνει" ταίρι, πιθανόν να με καταλάβεις. Κουβαλάω γλάστρες πέρα-δώθε από χθες για να μην επαναληφθεί η "νύχτα της μεγάλης σφαγής των φυτών" του 2004 και έχουμε δράματα.

Και τώρα είμαι έτοιμος να εκμεταλλευθείς την άγνοια μου. Όταν περιμένουμε χιόνι κι έχουμε εκτεθειμένο μπαλκόνι, έμαθα ότι είναι χρήσιμο να κάνουμε τα παρακάτω:

Α) Να μαζέψουμε όλα τα φυτά στην πιο προστατευμένη γωνία, κοντά-κοντά, υποθέτω για να ζεσταίνονται το ένα από το άλλο.

Β) Να έχουμε standby λεπτό εννιαίο πλαστικό για να τα σκεπάσουμε μόλις αρχίσει η χιονόπτωση, χωρίς να τους κόψουμε τελείως τον αέρα.

Γ) Να φέρουμε μέσα στο σπίτι, όσα είναι πολύ ευαίσθητα ή μωρά και θα τα παίξουν σίγουρα.

Αν ακολουθήσεις αυτές τις συμβουλές το μπαλκόνι σου θα δείχνει κάπως έτσι:



Πράγμα που σε βεβαιώ, αντέχεται, ιδίως αν περιμένεις χιονιά.

Όμως...



... ο χώρος που δουλεύεις θα δείχνει κάπως έτσι. Κι αυτό δεν αντέχεται για πολλές μέρες, ιδίως αν είσαι γνωστός ακατάστατος όπως εγώ.

Τι γκρινιάζεις τώρα; Δυο - τρεις μέρες είναι...

Δέκα Χρόνια ΑΛΕΦ

Η Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας (για τους φίλους ΑΛΕΦ) συμπληρώνει αυτές τις μέρες δέκα (10!) χρόνια ζωής και συνεχούς παρουσίας στο "πεδίο" της ΕΦ και όπως είναι φυσικό έχει κάθε λόγο να το γιορτάζει.
Τα εγκαίνια των εορταστικών εκδηλώσεων, που θα διασπαρούν μέσα σ' ολόκληρο τον χρόνο, γίνονται την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου με ένα πάρτυ στο Καφέ Φαεινόν (Καλλιδρομίου και Μαυρομιχάλη, Εξάρχεια).

Από την Λέσχη θα προσφερθούν εντελώς δωρεάν:

Α) Κομμάτι τούρτας γενεθλίων (με space απεικόνιση στην επιφάνεια, ολόφρεσκη).
Β) Αναμνηστικά δώρα (υπάρχουν τρία είδη, διαλιέχτε).
Γ) Πλούσιο οπτικό υλικό (επιμελείται ο "εγγύηση" Λέστερ).
Δ) Μουσικό πρόγραμμα (από cd, Mp3 και χορωδία παραφώνων αν ανάψει το κέφι).
Ε) Προπαγανδιστικό υλικό της Λέσχης (σε έντυπη μορφή ή και με προσωπική ενημέρωση από "προσηλυτιστές")

Έναντι ευλόγου τιμήματος (που καθορίζεται από τις αγορανομικές διατάξεις) το Φαεινόν θα σερβίρει ροφήματα, χυμούς, αναψυκτικά και ποτά (όλα εξαιρετικής ποιότητος).

Το πάρτυ θα αρχίσει στις 8:00 μ.μ. και δεν υπάρχει πρόβλεψη για την διάρκεια του. Το Dress Code είναι ελεύθερο (από σμόκιν μέχρι κεραίες στο κεφάλι, αποφύγετε μόνο το απολύτως γυμνό λόγω της γειτνίασης του χώρου με το ΑΤ της περιοχής και της πρόβλεψης των μετεωρολόγων ότι μάλλον θα χιονίζει).

Για την σημερινή απεργία...

... πήγαινε και διάβασε αυτό.

Όπερ Έδει Δείξαι

Τι κάνει νιάου-νιάου στην Πλατεία Κολοκοτρώνη και σίγουρα το πληρώνεις με τους φόρους σου;

Η διμοιρία των ΜΑΤ.

Τι κάνει νιάου-νιάου στην Πλατεία Κολοκοτρώνη και μπορεί να το πληρώνεις με τους φόρους σου;

Οι Χρυσαυγίτες.

Όπως πολύ διεξοδικά κατέγραψε χθες το βράδυ ο Κώστας Βαξεβάνης στο Κουτί της Πανδώρας κάτι οι μοτορόλες, κάτι τα βανάκια, κάτι οι ζαρτινιέρες, κάτι τα βίντεο από τα κινητά, κάτι οι απαντήσεις "δεν είδαμε τίποτα" όταν μαχαιρώνονται και ξυλοκοπούνται άνθρωποι οδηγούν και τον τελευταίο πολίτη που δεν πάσχει από μαλάκυνση στο πολύ απλό ερώτημα:

Βρε μπας και υπάρχει ακόμα ακροδεξιό Παρακράτος σ' αυτήν την χώρα;

Σε αφήνω να δώσεις μόνος σου την απάντηση....

Δηλαδή, θα μας γαμήσετε για ν' αλλάξει η ατζέντα;

Το λένε όλοι στα παράθυρα για πλάκα. Η Υπουργός σκλήρυνε, λέει, γιατί το Μαξίμου προτιμά να να τα κάνει λαμπόγυαλο στο Ασφαλιστικό, από το να παραμείνει η συζήτηση στο τρίγωνο των Βερμούδων (Ζαχο - Θε.Μα - Ζήμενς).

Γουστάρω! Πρώτη φορά θα μας γαμήσουνε όλους για να αλλάξει η ατζέντα! Ξύλο και Σούβλα για λόγους επικοινωνιακούς! Γουάου!

Αυτό φίλε μου ονομάζεται βαθιά πολιτική σκέψη! Ποιός την έκανε άραγε; Θα μάθουμε ποτέ; Ζει στην Ελλάδα ο Μακιαβέλλι του 21ου αιώνα; Και δουλεύει για το Κράτος ή είναι ελεύθερος επαγγελματίας;

Και κυρίως τι στο διάολο φοβούνται εκεί στο Μέγαρο ώστε να προτιμούν την πιο άγρια σύγκρουση με την Κοινωνία;

Για το συνέδριο του Συνασπισμού

Παρακολούθησα - όπως φαντάζομαι και αρκετοί ανένταχτοι αριστεροί - το συνέδριο του Συνασπισμού από ό,τι βγήκε στο χαζοκούτι. Δηλαδή ουσιαστικά είδα ολόκληρες μόνο τις ομιλίες του Αλέκου Αλαβάνου, του Φώτη Κουβέλη και του Αλέξη Τσίπρα.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, ούτε σε επικοινωνιακές παρατηρήσεις τύπου "μπαλκονάτος" και "υποτονικός". Θα γράψω μόνο μερικά πράγματα που μου κατεβαίνουν στο κεφάλι, ακριβώς όπως τα νιώθω και τα καταλαβαίνω.

Ο Συνασπισμός - ή ο ΣΥΡΙΖΑ, ο καθένας το βλέπει όπως θέλει - έχει αναμφισβήτητα αυτήν την στιγμή μια δυναμική που δεν του έχει ξανατύχει, τουλάχιστον στα χρόνια που γνωρίζω εγώ την Αριστερά. Και ή που θα την κάνει κάτι χρήσιμο ή που θα την χάσει αν δεν την αξιοποιήσει. Οι συγκυρίες τον έχουν βοηθήσει πολύ, και δεν είναι κάθε μέρα του Αη-Γιαννιού.

Αυτό αφορά όμως το μέλλον του - και εν μέρει και το δικό μου, αφού όλοι με καλούν να επανέλθω αγωνιστικά στις τάξεις αυτής της Αριστεράς - και το φλέρτ που παίζεται με τον κόσμο μπορεί να καταλήξει σε one night stand, σε στεφάνι ή και σε διαζύγιο. Στο χέρι του Συνασπισμού είναι πού θα το πάει και πόσο θα μας "ψήσει". Ευτυχώς έχουμε όλοι την πολυτέλεια να το παίζουμε "δύσκολες γκόμενες" ακόμα.

Τι πιο σημαντικό που έβγαλε για μένα αυτό το συνέδριο αφορά την υστεροφημία του Αλέκου Αλαβάνου. Που υπήρξε αντικειμενικά και μετρήσιμα ο πρόεδρος που έβγαλε τον Συνασπισμό από την γωνία, τον πήρε από την κατάσταση φθοράς και αφθαρσίας που ήταν και τον έκανε "παίκτη" με τις πράξεις και τις επιλογές του.

Μου είναι αδιάφορο αν τον βοήθησε η "κρίση" του ΠΑΣΟΚ, η "λαμογιά" της ΝΔ, ο "αυτισμός" του ΚΚΕ και το "μαστίγιο" του ΛΑΟΣ. Μου είναι αδιάφορο αν υπήρξε τυχερός πολιτικά. Κι αυτό μέσα στο κόλπο είναι, μέσα στην ζωή. Ήταν εκεί, είδε την ευκαιρία και την αξιοποίησε. Θα μπορούσε και καλύτερα; Ίσως και να μπορούσε. Σίγουρα όμως θα μπορούσε και χειρότερα, να μην πάρει μυρωδιά την φάση, να μην τολμήσει να την κράξει, να παίζεται η μπάλα κι αυτός να δένει τα κορδόνια του στην σέντρα. Είδαμε κι άλλους να το κάνουν στο παρελθόν κι ακόμα δεν τους έχουμε φτύσει τελείως. Λέμε, "Εντάξει μωρέ, μέτριος ήτανε, αλλά και τι μπορούσε να κάνει κιόλας ο άνθρωπος;"

Στην προσωπική μου αξιολόγηση ο Αλέκος Αλαβάνος είναι ο καλύτερος πρόεδρος του Συνασπισμού που πέρασε μέχρι σήμερα. Και καλό είναι να το βάλει καλά στο κεφάλι του αυτό, όποιος αναλάβει σήμερα την θέση που αυτός εγκαταλείπει.

Μια εικόνα της πραγματικότητας

Σηκώνω τις γλάστρες κι αυτές ξαναπέφτουν συνέχεια.
Κάνει κρύο στο διαμέρισμα, πρέπει ν΄ ανάψω καλοριφέρ.
Τα γατιά κουλουριάζονται για να την βγάλουν.

Φαντάζομαι άσπρους αφρούς στο πέλαγος
θαλάσσια πάχνη
πλώρες να καρφώνονται στο κύμα
με το γνωστό υπόκωφο "γκουπ".

Βρέχει και στην θάλασσα, το ξέρεις;
Νερό πάνω, νερό κάτω.
Ακόμα κι όταν δεν είναι εκεί κανείς.

Στις 18 η δικάσιμος του Blogme

Το ξέχασα την προηγούμενη φορά, γι αυτό αρχίζω την προειδοποίηση για την τωρινή δικάσιμο από νωρίς. Πήγαινε εκεί για όλες τις απαραίτητες πληροφορίες.

UPDATE: Χοντρή γκάφα έκανα. Όπως επισημαίνει ο φίλος στο σχόλιο, είναι πράγματι 18 Φεβρουαρίου αλλά του 2009!
Ταχύτατη η απονομή δικαιοσύνης σ' αυτήν την χώρα...

Παρα- πλανήτης

Μέσα στο απέραντο διαστρικό κενό, υπάρχει ένας πλανήτης που λέγεται Παρά. Έχει παραοικονομία, παραπολιτική, παρακράτος, κι όλα εκεί λειτουργούν παρά. Παρά τις ελπίδες ή την λογική των ιθαγενών. Σ' αυτόν τον πλανήτη παραβλέπονται τα πάντα. Και παράγονται μόνο παραπλανητικοί παράγοντες.

Στο υπόλοιπο όμως Σύμπαν, δεν υπάρχει αγορά για το μοναδικό προϊόν του Παρά. Κι έτσι οι ιθαγενείς είναι υποχρεωμένοι να το υπερκαταναλώνουν.

Mέσα Aπό Το Γυαλί : Μια Εμπεριστατωμένη Άποψη

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΞΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΠΟΥ ΑΝΑΜΕΤΑΔΙΔΕΙ ΤΟ TALES OF A CRAZY WORLD ΧΩΡIΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΖΗΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΤΗΣ. ΚΙ ΑΜΑ ΤΟΛΜΑΣ ΝΤΙΝΟ, ΖΗΤΑ ΜΟΥ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΕΒΑΣΩ! ΜΑΥΡΟΣ ΣΚΩΛΗΞ ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΟΥ ΠΟΥ ΣΕ ΕΦΑΓΕ...


Το Ταξίδι Μου Μέσα Απ’Το Γυαλί

Εισαγωγή: Αν η εισαγωγή από μόνη της εμπεριέχει τέτοια δύναμη και μαγεία…τι με περιμένει παρακάτω; Μήπως μου ανεβάζει πολύ τις προσδοκίες; Νιώθω την αρχαία σκόνη να μου μπαίνει στα ρουθούνια (δε φταίω εγώ, η Ευθυμία το κάνει) και νιώθω να μαστουρώνω ήδη από τα μπαχαρικά που πασπαλίζουν τα παραμύθια. Νιώθω από τώρα τυχερός που κρατώ αυτό το βιβλίο στα χέρια μου. Νιώθω από τους λίγους, τους προνομιούχους, που ας μη γελιόμαστε, σύντομα θα είμαστε χιλιάδες…

Γγιν: Να πω πως καταλαβαίνω γιατί με συνεπαίρνουν στα σοβαρά τα έργα που βλέπω στη μικρή και την μεγάλη οθόνη; Γιατί παθιάζομαι και πιστεύω στην αλήθεια των χαρακτήρων που υποδύονται ηθοποιοί; Γιατί κλαίω, γελάω, μισώ και συγχωρώ ήρωες και καταστάσεις που παίζουν σαν οπτασίες μπροστά στα μάτια μου; Και γιατί έχω την ανάγκη να έχω κάποιον δίπλα μου για να τα βιώνω με παρέα, να αντλώ κουράγιο από έναν σύντροφο για να το αντέχω; Αβάσταχτα δυνατό το συναίσθημα που ρέει από το γυαλί. Η Αγίντ τα παίζει όλα για όλα και ρίχνει το βλέμμα της μέσα, μαζί της κι εγώ.

Η ζωντάνια της αφήγησης αναμφισβήτητη, για να μην πω δεδομένη. Έχω τους χάρτες στο κεφάλι μου. Η Ευθυμία μου συστήνει νέους κόσμους και ταυτόχρονα νιώθω πως μου είναι γνώριμοι. Πως το κάνει αυτό; Αν έχω ακούσει μια φορά ένα παραμύθι στη ζωή μου, έχω το σημάδι στο ίδιο το γενετικό μου υλικό. Μέτρησα δύο παραμύθια σε αυτό το διήγημα. Η ιστορία της Αγίντ είναι το ένα. Το νησί Γγιν το ξέρω. Όσες φορές μου συνεπήρε το βλέμμα μια μαύρη θάλασσα, λευκά κυματάκια γεμάτη, νομίζεις και υποπτευόμουν την ύπαρξη του. Και η συγγραφέας με παίρνει από το χέρι να το περπατήσω με την ηρωίδα της πριν χαθεί πάλι κάτω από τα νερά. Πονάει η Αγίντ μέχρι να έρθει ο Θυμός της να γεμίσει την αγκαλιά του με την ίδια. Η αφηγήτρια όμως είναι γενναιόδωρη. Μου έχει σαν δεύτερο παραμύθι την ιστορία της Κρέγκαβον. Ο πόνος της, και τα γεγονότα που τον δημιούργησαν, μια ιστορία απαράμιλλης φαντασίας από μόνη της. Θα βρει και η δεύτερη ηρωίδα την αγάπη, στην αγκαλιά του Νέζιλ, και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Η αγάπη, ο έρωτας, είναι η Ισορροπία του κόσμου. Κι αυτό όχι, δεν είναι παραμύθι. Το ξέρω, το ξέρουμε όλοι, γιατί έχουμε το σημάδι και το βιβλίο των συμβάντων να μας επιβεβαιώνει τα ξεχασμένα.

Tα Υπόλοιπα της Ευτυχίας: Τα θέλω, τα απαιτώ πίσω, γιατί αυτό το παραμύθι μου τα άρπαξε και πάει, δε μου τα δίνει πλέον πίσω. Άπονη συγγραφεύς. Δεν αντέδρασα αμέσως στο ανάγνωσμα αυτής της διήγησης. Σηκώθηκα και πήγα μια βόλτα. Φτου, έτρεχαν δίπλα μου τα νερά του Ευρίπου να μου θυμίζουν τα άλλα, τα μαύρα τα κατάμαυρα της λίμνης Καστροπηγάδας. Ευλογία και κατάρα η γνωριμία μου με τον τόπο. Ευλογία για την ανάγνωση ενός από τα πιο τρομερά παραμύθια που έχω διαβάσει, μια ιστορία που κολλάει στη μνήμη σαν εθισμός. Ω πόσο καλά ξέρει την τέχνη της η πλανεύτρα παραμυθού. Δεν φοβόμαστε τους κακούς τους λύκους, λέμε στους εαυτούς μας, και μπαίνουμε αλόγιστα στις σελίδες για να έρθουμε πρόσωπο με πρόσωπο με την μοίρα μας. Την καταραμένη. Γυναίκες αιθέριες, πονεμένες, θεϊκές και όμορφες σαν τριαντάφυλλα, αγκάθια γεμάτες, ανοίγουν την αγκαλιά τους και προσφέρονται. Και πώς να της αρνηθούμε; Εμένα όμως με πονάει το άλλο: Γιατί τις πιστεύουμε όταν μας προφητεύουν πως θα δυστυχήσουμε για τον έρωτα μας; Γιατί τρέχεις Μπεκιαρί; Γιατί φεύγεις; Πονεμένες οι ηρωίδες της Ευθυμίας. Τρομερή η θλίψη τους. Πρέπει να προχωρήσω στο επόμενο διήγημα, αλίμονο μου.

Μαρμαρένιο Κατώφλι: Άλλο ένα πονεμένο παραμύθι, γλυκόπικρο σαν παλιές αμαρτίες. Γυναίκες που αγαπούν και εγκαταλείπονται, άντρες που εγκαταλείπουν και πληρώνουν το τίμημα. Διασχίζουμε αυτό το μαγεμένο κατώφλι και είμαστε εκεί, στο πανδοχείο που ονειρευόμαστε από πάντα να επισκεφτούμε, μέσα από τόσα και τόσα παραμύθια που διαβάσαμε ή μας αφηγήθηκαν παλιά. Μας το ζωντανεύει με περισσή μαεστρία η ξωθιά συγγραφέας, μας ζεσταίνει με τα χρώματα του, μας ζαλίζει με τις οσμές του, μας προκαλεί τον ουρανίσκο με τα μαγειρευτά καλούδια του. Κι αυτό μόνο για να κερδίσει την προσοχή μας. Μετά…

Υπάρχουν κάποια παλιά παραμύθια χωρίς ευτυχισμένο τέλος. Παραμύθια που ολοκληρώθηκαν μισά, μέσα στην πίκρα και τον πόνο, μέσα στην τρυφερότητα της αγάπης, δαγκωμένα όμως σκληρά από το άδικο. Μας στοίχειωσαν εκείνες οι ιστορίες, και κάποιοι από μας φοβόμαστε να ζητήσουμε από την γιαγιά μας να μας τις ξαναπεί. Απλά ευχόμασταν η επόμενη διήγηση να πάει καλύτερα, ενώ τα δάκρυα που άφησαν οι προηγούμενες δεν έλεγαν να ξεχαστούν. Όχι μόνο δεν ξεχνιούνται, αλλά συνεχίζουν εκείνα τα παραμύθια. Ο ψίθυρος τους φτάνει μέχρι εδώ, στους μύθους μέσα από το γυαλί, αφήνουν ακόμα το καυτό τους σημάδι εδώ, την ίδια στιγμή που ξεκινούν νέες υποσχέσεις, έρωτα, αγάπη και λάθη γεμάτες.

Από τι είναι φτιαγμένη η ψυχή σας; Αν δεν φοβάστε να μάθετε, ζητήστε την Ευθυμία Δεσποτάκη να σας κοιτάξει, να σας κόψει και να σας καταλάβει. Το τρίτο παραμύθι του βιβλίου της δεν έχει μόνο τις ομορφότερες περιγραφές για τις ψυχές των ανθρώπων που διάβασα ποτέ, αλλά και την πιο μυθική εξήγηση για τον έρωτα και την αγάπη που διάβασα ποτέ. Τόσο βαθιά στο κείμενο της, νεραϊδοχτυπημένος πλέον δίχως επιστροφή, πώς να αμφισβητήσω την ερμηνεία της; Τυλιγμένος στην μαγγανεία της αφήγησης, είμαι άλλη μια παρουσία μέσα στο γυαλί και δρασκελίζοντας το δακρύβρεχτο μαρμάρινο κατώφλι, συνεχίζω το μονοπάτι που μου ανοίγεται παρακάτω.

Ο Εραστής στην Στάχτη: Το ήξερα ως το μεδούλι μου πως αυτό το όνομα θα έκρυβε οδύνη. Άπονη Ολύμπια συγγραφεύς, τιμωρείς τον Ασγκιρέη με σκληρή λήθη, κι εμένα με την τραγική του μνήμη. Δεν θα τον ξεχάσω, ούτε την Αλάι που χάθηκε στην καταβόθρα. Αναρωτιέμαι αν αγαπάς τους ήρωες σου. Αναρωτιέμαι αν τους συγχωρείς κιόλας. Ο πιο ελληνικός, Οιδιπόδειος, μύθος σου μέχρι τώρα, συνεχίζει με άντρες αφελής, βίαιους, άλογους και γυναίκες χτυπημένες και ταπεινωμένες. Ποτέ η πένα δεν δημιούργησε κόσμους τόσο όμορφους, ποτέ πένα δεν κέντησε την καρδιά τόσο βαθιά για να την πονέσει και να την ματώσει. Με αυτή τη μελάνι σκοπεύεις να συνεχίσεις το βιβλίο σου; Κι εγώ τι επιλογή έχω παρά να συνεχίσω;

Το Κορίτσι στο Μιναρέ: Μια στάλα παραμύθι, μια καταιγίδα από συναίσθημα. «Τα μαύρα της μαλλιά έλαμπαν σαν φλόγες από σκότος». Εκεί. Αυτό και μόνο είναι αρκετό. Μ’έχεις στα δεσμά σου αφηγήτρια. Και μετά από το ταξίδι μου ως εδώ, μέσα από τις δοκιμασίες που μου υπέβαλες, δεν έχω ανάγκη να μαντέψω το μυστικό του κοριτσιού στο μιναρέ. Εκείνη η φλόγα που έκαιγε κάθε βράδυ χωρίς απουσία για δέκα χρόνια μου τα αποκάλυψε όλα και μάτωσε η καρδιά μου άλλη μια φορά. Άλλος ένας άντρας που πίστεψε στην προσταγή μιας γυναίκας και χάθηκε στη φωτιά από αυτό το πάθος το τόσο ανεξέλεγκτο, κι εκείνη, τυπικά, σιωπηλά, μυθικά σαβανωμένη. Θα συνεχίσω; Πέτυχες διάνα αφηγήτρια. Είμαι το δοχείο που φτιάχτηκε για να χωρέσεις όλη αυτή την οδύνη. Συνεχίζω.

Το Δώρο των Θεών: Και όσο πιο μικρή η ιστορία, πιο ηχηρό και το μπάτσισμα. Και σε πρώτο πρόσωπο η αφήγηση, να με κάνει συνένοχο, να χτυπάει η καρδιά μου στο ανάγνωσμα της κάθε λέξης. Ένα μαγικό παραμύθι, μια γυναίκα μυθική για να μου κλέψει τα λογικά. Θα της μείνω πιστός; Ναι, ναι, αλλά με τίμημα. Αχ αφηγήτρια, πόσο μισείς τις προσδοκίες μου. Πως δεν χωράει στα τόσα παραμύθια και ετούτο το ένα: Η παντοτινή ευτυχία;

Τα Φυτά του Κάτω Κόσμου: Έχω μυηθεί μάλλον. Πώς να εξηγήσω την αντίδραση μου σε αυτό το πανέμορφο διαμάντι; Το κοιτώ από κοντά, και μέσα στις αντανακλάσεις του βλέπω ολόκληρο μυθιστόρημα. Ολόκληρη κινηματογραφική ταινία. Υπέροχη η Λαλίκα. Λατρευτή η εικόνα της. Ως άλλη Εσμεράλδα, την ποθούν πολλοί. Και την κερδίζει, έστω και για λίγο ο χειρότερος τους, ο πιο φριχτός και διεστραμμένος. Αχ Θεέ του κάτω κόσμου, λίγη η πράξη σου, μας άφησες τελικά στο πένθος. Αλλά μήπως και έχεις κάποια δύναμη; Άλλη σε ορίζει.

Οι Γυναίκες στη Σαχάι Περπατούν Λικνιστά: Αχ, θέλω να πάω στη Σαχάι, να δω γυναίκες να περπατούν λικνιστά, κι ας τρελαθώ. Αυτό το παραμύθι αξίζει να γίνει τραγούδι. Να το ακούς όπως και το διάβασες, μεθυσμένος από την γλύκα του. Εμένα Ναχρίν, πάρε εμένα. Γιατί στη λογική μου δεν είμαι τόσο ευτυχισμένος. Θέλω να φύγω, να πετάξω, και τα παραμύθια με κουβαλούν ως τα μισά. Σε ευχαριστώ αφηγήτρια για την ανάπαυλα. Είχα ανάγκη το χαμόγελο και την ηδονή. Σε ευχαριστώ για τους γοφούς της Ναχρίν. Μην μ’αφήσεις να τους ξεπεράσω.

Μοντλίβολιτς (ή Μοντλιβόλτις): Θυμάμαι με νοσταλγία τα αναγνωστικά από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Αφηγήσεις που σε υπνώτιζαν με την λογοτεχνία τους, αυτός ήταν και ο σκοπός τους. Τα κείμενα ήταν σχεδιασμένα να ακολουθούν τον κύκλο του χρόνου, τις εποχές που χρωμάτιζαν τα παράθυρα στις τάξεις του σχολείου, και προς το τέλος της σχολικής χρονιάς τα αναγνώσματα ήταν πια γεμάτα καλοκαίρι. Διάβαζες μια παράγραφο και μετά κοίταζες έξω από τα τζάμια, γεμάτος αδημονία για τις επερχόμενες διακοπές. Σαν εκείνη την μαγική σκόνη που αιωρούνταν στις ηλιαχτίδες πάνω στα θρανία, με πήγες αφηγήτρια στην φωτεινή πατρίδα της Ενγκράουλις, με ξάπλωσες στην ταράτσα της, με έκανες να ακούσω τα τζιτζίκια, να μυρίσω τα αμπέλια και να δροσιστώ στο γλυκό νερό του πηγαδιού της. Καλοί άνθρωποι οι δικοί της. «Παντρέψου όποιον θέλεις.» Εδώ, κάτω από αυτόν τον ήλιο τι θα μπορούσε να πάει στραβά; Μέχρι και τα φαντάσματα είναι καλοπροαίρετα. Σε ευχαριστώ γι αυτή την ιστορία Ευθυμία. Μου ανακούφισες τον πόνο. Έχω άλλη μια ιστορία πριν βγω από το γυαλί…και δείχνει βαθιά.

Ιστορίες των Νεφών και των Ανέμων: Και μετά την λιακάδα μια εντυπωσιακή θύελλα. Ώστε η αφηγήτρια πιστεύει στο παραμύθι που λέγεται παντοτινή αγάπη. Το λένε τα σύννεφα και ο άνεμος, μόνο…μόνο που δεν μπορεί παρά να είναι γεμάτο αίμα, δάκρυα και θάνατο. Το ταξίδι ολοκληρώνεται το ίδιο συγκλονιστικά όπως ξεκίνησε και όπως διάρκεσε. Είπα «ολοκληρώνεται;» Λάθος μου. Όσο στροβιλίζονται τα σύννεφα και όσο φυσάει ο άνεμος το παραμύθι δεν τελειώνει ποτέ.

Δεν πίστεψα ποτέ πως θα βγω αλώβητος μέσα από το γυαλί, το ψυλλιάστηκα νωρίς. Νιώθω να με στοιχειώνουν ονόματα και τόποι, η Νοτάλα με τις οκτώ πλεξούδες που έγινε οκιντού, η μικρούλα Άμμος που αγάπησε τον μελλοθάνατο και γέννησε τον Νίρντε, η Μέμνεγια η κόρη της φριχτής βασίλισσας και ενός νεκρού. Ιστορία τρομερή την καρδιά μου έχει πλεγμένη σαν κουβαρίστρα από αγκαθωτό συρματόσχοινο. Αφέντρα αφηγήτρια είσαι τρομερή.

Και δεν τολμώ να ξαποστάσω, δεν τολμώ και να φύγω. Κάθομαι και αφουγκράζομαι τον άνεμο, περιμένω την συνέχεια. Κάθομαι εδώ δίπλα στο γυαλί. Μη μ’αφήνεις να περιμένω για πολύ. Έχω αρχίσει να συνηθίζω την σκληρότητα σου.

Ντίνος Χατζηγιώργης
Ανέβηκε σήμερα στο Sff.gr και έγινε αμέσως Clopy-Paste.

Tέσσερις Μέρες στο Καταφύγιο...

Υπάρχουν μερικά μέρη στα οποία αισθάνομαι σαν σε καταφύγιο θηραμάτων. Εννοείται από την πλευρά του θηράματος. Είναι μέρη που δεν με κυνηγά κανείς και είμαι σίγουρα προστατευμένος από την ανθρώπινη βλακεία.

Το ένα από αυτά τα καταφύγια είναι το σπίτι του Παναγιώτη και της Μαρίας στο Δυτικό. Με την Ζωή και την Υρώ, τον υγροποιητή και τις κουβέντες για την Λογοτεχνία.

Το άλλο είναι το σπίτι της Ντίνας στον Γαλατά, από όπου μόλις επέστρεψα μετά από ένα εξαιρετικά θεραπευτικό τετραήμερο που είχε και σε "καμέο" εμφάνιση τον Νικόλα.

Και τα δυο καταφύγια θηραμάτων περιέργως σχετίζονται με το "Έξι δισεκατομμύρια τρόποι ζωής". Στο πρώτο φιλοξενήθηκα με αφορμή την πρώτη παρουσίαση του βιβλίου στα Γιαννιτσά, στο δεύτερο πέρσι το καλοκαίρι "κόπηκε και ράφτηκε" το τελικό κείμενο πριν πάει στο τυπογραφείο.

Ας είναι καλά οι άνθρωποι που διατηρούν, σίγουρα με προσωπικό τους κόστος, τα καταφύγια θηραμάτων που γνωρίζω. Γιατί έχω βαρεθεί να με πυροβολάνε με γεμιστήρες καθαρής βλακείας διάφοροι στην δήθεν νορμάλ καθημερινότητά μου...


Στην άλλη όχθη τώρα, αυτήν της σοβαρότητας, η φωτογραφία που βλέπεις είναι από την Σχολική Βιβλιοθήκη Γαλατά. Έχει 6.000 τίτλους χρηστικούς και ενδιαφέροντες, δύο απόλυτα λειτουργικούς υπολογιστές με σύνδεση ίντερνετ, μια θέση εργασίας με άλλον έναν υπολογιστή και σκάνερ για παραγωγή μαθητικών εργασιών, φωτοτυπικό, τηλεόραση, βίντεο και dvd player με ανάλογο οπτικό εκπαιδευτικό υλικό, μεγάλα παράθυρα και απαλή μουσική. Όσο για το Ελληνικό Κράτος θεωρεί πως εκτός από τα λεφτά που έβαλε όταν την άνοιξε πριν από δέκα χρόνια (και τα πήρε βέβαια από την Ευρωπαϊκή Ένωση) έκτοτε δεν υπάρχει κανένας λόγος να την χρηματοδοτήσει ξανά, ούτε να ενδιαφερθεί για την τύχη της.

Eίναι πολλά τα λεφτά, μην το κάνουμε θέμα...