Thalys

Κείμενο και φωτογραφίες της Μ.Μ.



Με κανένα τρόπο δεν μοιάζω με τρομοκράτισσα, όπως το εννοούν αυτοί τουλάχιστον. Ο μαυρούκος που πήραν πριν από μένα θα έλεγα οτι βρίσκεται πιο κοντά στην ως τώρα εικόνα που έχουν στα παρανοημένα κεφάλια τους.

Διαδρομή Παρίσι-Άμστερνταμ, Thalys. Δεν συνηθίζεται να μπαινοβγαίνουν μπάτσοι στα τραίνα, όμως εμείς έχουμε εφτά Γάλλους -άντρες και γυναίκες- στο βαγόνι μας με πλήρη εξάρτηση και τσιτωμένα πρόσωπα. Φωτογραφίζω. Σηκώνουν τον νεαρό μαύρο και μαζί με τη βαλίτσα του τον βγάζουν στον χώρο ανάμεσα στα βαγόνια. Ξαναφωτογραφίζω. Του κάνουν σωματική έρευνα, ψάχνουν την βαλίτσα, το πορτοφόλι, το κινητό παρά τις έντονες διαμαρτυρίες του. Η διαδικασία ειναι λεπτομερής. Οι περισσότεροι επιβάτες δεν ενδιαφέρονται, ενα κορίτσι ρίχνει ανήσυχες ματιές, έχω σχεδόν γυρίσει στην πλάτη του καθίσματος και παρακολουθώ σταθερά. Στο πρόσωπο του μπάτσου που ψάχνει τη βαλίτσα παρακολουθώ τη σκέψη "τι σκατά θα κάνω άμα βρω καμμιά βόμβα εδώ μέσα". Ακολουθώ την ανυπόστατη σκέψη του, όλο αυτό ειναι καθαρά ρατσιστικό επεισόδιο. Ολόκληρη η ομάδα στριμωγμένη στον μικρό χώρο βρωμάει απόγνωση για τη γαμοδουλειά που έχουνε διαλέξει. Είκοσι λεπτά αργότερα τον ευχαριστούν και ζητάνε να συνεχίσει ήσυχος το ταξίδι του, αυτός αρνείται να φύγει και τους τα χώνει.

Περνώντας από μπροστά μου σηκώνω να ξαναφωτογραφήσω, και μένω στον αέρα. Οι μπάτσοι μου την πέφτουν για να σβήσω ο,τι φωτογράφησα. Αρνούμαι. Μου ζητάνε επίμονα το κινητό, να πάρω την τσάντα μου και να τους ακολουθήσω. Προτείνω να τους δώσω το διαβατήριο. Χαίρονται και ξεχνάνε την τσάντα. Μου τη σπάει τρελά η ιδέα να βάλουν τα χέρια τους στα προσωπικά μου πράγματα. Τους ακολουθώ. Οι εντολές έρχονται καταιγιστικά. Κάθισε! Όλοι όρθιοι τριγύρω, αγέλη. Επικεφαλής άγρια σκύλα. Δεν με αφήνει να μιλήσω και έχουμε πλακωθεί ήδη απ' έξω. Το επιχείρημά μου στα ουρλιαχτά της ειναι οτι "αισθάνομαι ασφάλεια που βρίσκονται αυτοί εκεί και θέλω να το καταγράψω". Το ύφος και τα ρούχα μου δεν υποστηρίζουν την άποψη. Δεν με ακούει καν και φορτώνω. Ένας δεύτερος με πιέζει να βάλω το πιν στο κινητό. Η επόμενη διαταγή της σκύλας ειναι να ανοίξω τις φωτογραφίες. Γιατί βρίσκεται σε κίνδυνο. Προφανώς είναι σε άμεσο κίνδυνο η λογική της, ψάχνει για Γάλλους με γαλλικά διαβατήρια. Προσπαθώντας πιο πειστικά επαναλαμβάνω το επιχείρημά μου δυνατά κι επίμονα. Απάντηση, με τα δόντια εξω, οτι η ίδια κινδυνεύει. Περίεργο, και ο κοινωνικός σας ρόλος; Ο δεύτερος συμπληρώνει οτι δεν πρέπει να βγαίνουν τα πρόσωπά τους στο Ίντερνετ. Τους ρωτάω αν φαίνομαι επικίνδυνο πρόσωπο. Ο τρίτος, "οποιοσδήποτε μπορεί να είναι επικίνδυνο πρόσωπο".

Δεν απαντώ, εχω πάρει πίσω το διαβατήριο από την άλλη μπατσοκυρία, και ζητώ να πάω στη θέση μου για να μην χάνει άλλο τον χρόνο της μαζί μου, συγχρόνως με κατηγορεί. Επιστρέφοντας, λέω δυνατά κάτι για δικτατορίες. Η απάντηση που παίρνω απ' την τρελή "αν δεν θέλεις φασαρίες να μην ταξιδεύεις"! μετά άρχισα να βρίζω.

Έχει έρθει η σειρά του νεαρού μπροστά μου, που όταν με σήκωσαν γύρισε και μου είπε οτι δεν ειμαι υποχρεωμένη να σβήσω τις φωτογραφίες μου. Το είχε πει επανειλλημένα και έντονα. Τον ενημέρωσα οτι τελικά, έκαναν μια επιμέλεια... Τους ακολούθησε ήσυχα και λίγο μετά βγήκαν εξω όλοι μαζί, μάλλον ήρεμοι. Επαγγελματίας φωτορεπόρτερ. Το πρωί στην πόλη, οι μπάτσοι είχαν σκοτώσει δύο ανθρώπους και συλλάβει μερικούς άλλους. Είδα τις λήψεις του με στρατό μαυροντυμένων να κρατούν κάποιον και δίπλα άνθρωποι της γειτονιάς περνούν με τα παιδιά τους. Μου ειπε οτι όλοι τους ειναι πάρα πολύ φοβισμένοι. Προφανώς τους είχε δείξει επαγγελματική κατανόηση και έτσι ψιλοηρέμισε η συμμορία.

Άνοιξα το κινητό με την ελπίδα να τις βρω στον κάδο. Όχι, είχε κάνει καλή δουλειά. Ήττα. Σκέφτηκα θα "κλέψω" από κάποιον μπάτσο στο Άμστερνταμ, εξάλλου όλοι ίδιοι είναι. Όχι, τίποτα, κανένας, πουθενά. Ο Κεντρικός Σταθμός ελεύθερος και σε κανονικούς ρυθμούς. Ούτε ένα μπατσόνι για να βγάλω το άχτι και την φωτογραφία μου. Βγήκα στους δρόμους. Κανένας πουθενά. Στη διαδρομή η πόλη με πήρε στην ησυχία και τον ρυθμό της. Άμστερνταμ, παιδική χαρά. Αισθάνθηκα ασφαλής. Οι άνθρωποι κοιτάζονται στα μάτια.



Συνδεδεμένο κείμενο εδώ

Από Παρίσι...

Κείμενο και φωτογραφίες της Μ.Μ.



Ο χώρος των επιβατών μπροστά στα τσεκ του Eurostar Λονδίνο-Παρίσι είχε την εικόνα θεατρικής σκηνής. Όλοι στέκονταν ακίνητοι, μαρμαρωμένοι σε στάση προσοχής με κατεβασμένα κεφάλια και τις βαλίτσες παρά πόδα. Οι πολυάριθμοι πάνοπλοι μπάτσοι και ειδικές δυνάμεις, επίσης συντετριμμένοι. Ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των θυμάτων.

Δεν μου ήταν εύκολο να μπω στο κλίμα, με απασχολούσε πολύ η διαδικασία επικύρωσης του ηλεκτρονικού μου εισιτηρίου. Η σκέψη όμως που έμεινε στο μυαλό μου ήταν ότι αυτό ακριβώς θα έπρεπε να συμβαίνει αυθόρμητα κάθε πρωί και κάθε βράδυ σε κάθε ιδιωτικό και δημόσιο χώρο στη μνήμη των καθημερινών εγκλημάτων που γίνονται στο όνομα της ευημερίας του δυτικού ανθρώπου.

Στον παρισινό σταθμό στρατιώτες και μπάτσοι σε περιπολίες ανάμεσα σε επιβάτες, βαλίτσες, καροτσάκια με μωρά.

Στον δρόμο προς την Place de la Republique τα πρόσωπα στη συνηθισμένη αδιαφορία και κατήφεια του ανθρώπου των πόλεων. Πάνω στην πλατεία και περιμετρικά, δορυφορικά πιάτα πάνω σε βανάκια τηλεοπτικών σταθμών, μικρόφωνα, αναρίθμητες κάμερες, αναμεταδόσεις, απόψεις. Το παγκόσμιο σύστημα παραπλάνησης σε πυρετώδεις ρυθμούς, έχει βρει καινούριο θέμα. Στο κέντρο της πλατείας και στα πόδια του αγάλματος της Δημοκρατίας χιλιάδες κεριά, ρεσώ, λουλούδια, στεφάνια. Άνθρωποι μουντοί, σκοτεινοί, σιωπηλοί, απλανή βλέμματα, δακρυσμένα μάτια. Οι πλάκες της πλατείας γεμάτες μικρά κείμενα γραμμένα με κιμωλία, απολογητικά, ενθαρρυντικά, pray for Paris... αυτό ακομη δεν το εχω καταλάβει.



Το Παρίσι υποφέρει αναμφισβήτητα. Η θέση του στην καρδιά της Ευρώπης θεωρείται απόλυτα ασφαλής, πολύ μακρυά από οποιαδήποτε εμπόλεμη ζώνη. Το απόγευμα όμως της 14ης Νοεμβρίου πολλοί έκλεισαν πίσω τους την πόρτα του σπιτιού τους για να πάνε μια ασφαλή βόλτα και κατέληξαν στο νεκροτομείο για αναγνώριση.

Ειναι εξαιρετικά άγριο για τους γονείς, συγγενείς, φίλους. Είναι ένας άγριος θάνατος αυτός που έρχεται από το χέρι του φανατικού που εχει οπλιστεί από την ίδια πολεμική βιομηχανία που δίνει δουλειά στους γονείς σου. Όπως είναι επίσης άγριος ο θάνατος και ο απύθμενος τρόμος στα μάτια των παλαιστίνιων παιδιών που δολοφονήθηκαν το καλοκαίρι του '14 με βόμβες Ισραηλινών και δυτικών εταιρειών. Όπως είναι ατέλειωτος και καθημερινός ο τρόμος παιδιών, γονιών, φίλων και εραστών στη Συρία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Ουκρανία και σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα της Αφρικής που δολοφονούνται από το χέρι του δυτικού ανθρώπου.

Ο ασφαλής στον καναπέ του ευρωπαίος χύνει δάκρυα απορίας και μίσους ενάντια στον φανατισμό. Θα έπρεπε να κλαίει και να οδύρεται για τον δικό του φανατισμό στο να πιστεύει ο,τι βλέπει στο κουτί, για τον δικό του φανατισμό στο να πιστεύει πως ο,τι συμβαίνει στην αυλή του δεν θα μεταφερθεί στο ίδιο του το σπίτι. Για τον φανατισμό του στην κατανάλωση και για τον φανατισμό του στο να μην ειναι πολίτης αλλά υπήκοος, σκλάβος του συστήματος που του συμπεριφέρεται όπως στα μικρά παιδιά που όταν κλαίνε, οι γονείς τους δείχνουν κάτι πέρα μακρυά, που δεν έχει καμμία σχέση με το πρόβλημά τους, για να ξεχαστούν. Θα έπρεπε να θρηνεί καθημερινά με τον άχρηστο εαυτό του που τον κουβαλάει με φανατισμό μέσα στη ρουτίνα που κάνει τις μέρες, τις δεκαετίες, τη ζωή του ολόκληρη μια ευθεία γραμμή, αυτή του νεκρού στην οθόνη του νοσοκομείου.

Η ευμάρεια του Ευρωπαίου βρίσκεται στον τάφο μαζί με το πνεύμα του, σκουληκιασμένη εδώ και πολλά χρόνια όμως φανατικά θέλει να πιστεύει οτι ζει με αυτήν.

Όχι δεν θα κλάψω, γιατί δεν αξίζεις ούτε ένα δάκρυ γκρίζε, χλιαρέ, απάνθρωπε, βολεμένε. Λυώνω όμως στον θρήνο για κάθε μορφή ζωής που πεθαίνει με βίαιο θάνατο και που συνοδεύεται από την φανατική σιωπή σου πολιτισμένε και διαφωτισμένε ευρωπαίε. Σε πολύ λίγες μέρες αυτοί που αποφασίζουν για σένα θα σου πασάρουν περισσότερη ασφάλεια σε βάρος της ελευθερίας σου, ούτε καν θα σε ρωτήσουν. Κι εσύ, που θα αισθανθείς οτι μάλλον την ελευθερία χρειάζεσαι περισσότερο, θα γλιστρήσεις βαθύτερα στον καναπέ σου και θα πεις "μα δεν είναι εύκολο". Γιατί θεωρείς εύκολο το να είσαι ένας νεκρός που αναπνέει. Γιατί η πλαστή ευκολία της κατανάλωσης, της αρπαγής και της εξαπάτησης είναι εύκολη και προτιμότερη για σένα. Γιατί το δολοφονικό αυτό σύστημα είσαι εσύ ο ίδιος, εσύ το κινείς, εσύ το λειτουργείς, το ψηφίζεις, το πληρώνεις και μέσα στη διαστροφή της εξάρτησής σου το σέβεσαι και το αγαπάς.

Je suis Paris. Όχι αγαπημένε μου δεν θα γίνω ποτέ το Παρίσι σου, ούτε οι φίλοι μου. Και δηλώνω απερίφραστα οτι απεχθανόμαστε όλοι μαζί την εγωπάθειά σου όπως την σιχαμένη εγωπάθεια του κάθε αποικιοκράτη. Βρίσκομαι στο πλευρό όλων αυτών που εξαντλείς και οδηγείς στον θάνατο με την ακατάπαυστη, μη αμειβόμενη δουλειά στις φυτείες και τα εργοστάσιά σου παντού στον κόσμο. Ειμαι στο πλευρό αυτών που γεννιούνται και ζουν χωρίς ελπίδα κάτω από το βάρος των δικτατοριών που έχεις εγκαταστήσει. Και αυτές οι δύο πραγματικότητες βρίσκονται τώρα μεσα στο σπίτι σου. Όχι, δεν θα σε λυπηθώ...



...αλλά ούτε και θα χαρώ.

Σκόρπιες Σκέψεις για το Παρίσι...

...ένα εικοσιτετράωρο μετά.



Το Παρίσι το έχω γνωρίσει ως επισκέπτης. Λίγο παραπάνω από τουρίστας, αφού τις πρώτες φορές έμεινα (ως "άτυπος" φιλοξενούμενος περνώντας κάτω από το ραντάρ της θυρωρού) σε μια εστία φοιτητών και μεταπτυχιακών από τις "παραπεταμένες" χώρες, σαν να λέμε την Ελλάδα, τις πρώην Ανατολικές και το Μαγκρέμπ. Παρά την προβληματική κατάσταση του κτηρίου σε θέματα καθαριότητας και κοινόχρηστων χώρων, είχε το πλεονέκτημα να βρίσκεται στην καρδιά της πόλης, σε απόσταση περπατήματος από την Νοτρ Νταμ και το Καρτιέ Λατέν. Το δεύτερο πλεονέκτημα της εστίας ήταν τα πολυπολιτισμικά "σουαρέ" στα δωμάτιά της. Μετά από αυτές τις πρώτες εμπειρίες, ξαναβρέθηκα στην Πόλη του Φωτός σε διαδοχικές σύντομες επισκέψεις που πάντοτε μου επέτρεπαν να ανακαλύπτω τις αντιφατικές της όψεις και να αφουγκράζομαι το σφυγμό της.

Θα ρισκάρω να μεταφέρω κάτι αναπόδεικτο, μια αίσθηση που έχω νιώσει. Το Παρίσι έχει συνείδηση, μια συλλογική συνείδηση που εκφράζεται στην ατμόσφαιρά του. Είναι -ανάλογα με τα ιστορικά γεγονότα που βιώνει- εξωστρεφές ή φοβισμένο, χαρούμενο ή θλιμμένο, φιλικό ή μουδιασμένο. Και σε μερικά σημεία του είναι σταθερά επιθετικό και εχθρικό, κάποιες φορές στα όρια του απειλητικού. Την εποχή των σοβαρών συγκρούσεων στα Προάστεια ο "ηλεκτρισμός" τους ήταν διάχυτος παντού, μπορούσες να τον νιώσεις ακόμα και στο Σαρλ Ντε Γκολ.

Το τελευταίο που έχω να πω για το Παρίσι (τσεκαρισμένο και από διάφορους φίλους) είναι πως όσο περισσότερο το γνωρίζεις τόσο πιο πολύ θέλεις να το περπατάς. Όταν πρωτοπηγαίνεις, το Μετρό του δεν είναι μόνο βολικό, είναι και εντυπωσιακό. Ένας υπόγειος κόσμος που λειτουργεί σαν ζώνη αποθήκευσης των πρόσφατων εντυπώσεών σου από την περιοχή που φεύγεις ή σαν κοντέρ που μηδενίζει πριν ανακαλύψεις ανεβαίνοντας τη σκάλα αυτή που θα εξερευνήσεις στη συνέχεια. Μετά από μερικά ταξίδια όμως αρχίζει να σε εμποδίζει να δεις την πλήρη εικόνα, τα σύνορα που βάζει το ποτάμι, τη γραμμή του καναλιού, το πως περνάς από την μια περιοχή στην άλλη. Και τότε αρχίζεις να περπατάς ή να παίρνεις λεωφορεία...

Το Παρίσι είναι ο ΟΡΙΣΜΟΣ της πόλης όπως την έχουμε σήμερα ως Δυτικοί στο μυαλό μας. Δεν ήταν ποτέ πόλη-κράτος όπως η (αρχαιότερη του) Ρώμη. Δεν πέρασε καμία "ήπια και συντεταγμένη μετάβαση" από τη Φεουδαρχία στον Καπιταλισμό, όπως το Λονδίνο. Στο Παρίσι γεννήθηκε -κυριολεκτικά μέσα απ' τα οδοφράγματα και τα κομμένα κεφάλια των ευγενών- μια επιθετική Αστική Τάξη που έγινε κυρίαρχη και τροφοδότησε με τα χαρακτηριστικά της τις μεταλλάξεις που ακολούθησαν.

Το αίμα που χύθηκε χθες δεν είναι καθόλου πρωτόγνωρο για το Παρίσι. Ο στρατός στους δρόμους δεν είναι καθόλου πρωτόγνωρος για το Παρίσι. Η "τυφλή" βία δεν είναι καθόλου πρωτόγνωρη για το Παρίσι. Όσο για την τρομοκρατία νομίζω ότι η ίδια η λέξη πρωτοεμφανίστηκε εκεί, αν και για να περιγράψει ένα πολύ διαφορετικό φαινόμενο βίας σε αστικό περιβάλλον.

Θεωρώ ότι τα ιστορικά γεγονότα που αναδύθηκαν χθες στο Παρίσι, αλλά και η αντίδραση των ανθρώπων σε αυτά, βάζουν προς όλους τους Δυτικούς (Επικυρίαρχους) Ανθρώπους μερικά πολύ ουσιαστικά ερωτήματα και μάλιστα με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο.

Πώς ακριβώς ορίζουμε τους εαυτούς μας ως "αθώα θύματα μιας τυφλής και παράλογης βίας" μετά από κάθε τρομοκρατική επίθεση; Είναι ή δεν είναι γεγονός ότι συστηματικά εξάγουμε αυτή την ίδια "τυφλή, παράλογη -αλλά τεχνολογικά αναβαθμισμένη- βία" προς ομάδες συνανθρώπων μας με απολύτως νομιμοποιημένους από το αντιπροσωπευτικό μας σύστημα μηχανισμούς, δηλαδή τους στρατούς και τις αστυνομίες μας; Διατηρούμε ή όχι μια νέα μορφή αποικιοκρατίας εκτός συνόρων με "επεμβάσεις" για να αποσπάσουμε "ζωτικούς για την οικονομία μας" πόρους; Διατηρούμε ή όχι εντός των εθνικών κρατών και των υπερεθνικών μας Ενώσεων "καταστάσεις εξαίρεσης" σε κατηγορίες πολιτών για πολιτικούς, θρησκευτικούς ή ακόμα και καθαρά οικονομικούς λόγους; Και τελικά δεν είναι ξεκάθαρα υποκριτικό η λευκή φυλή που μέχρι σήμερα έχει μακελέψει και σκλαβώσει ό,τι συνάντησε όπου πήγε, έχει εξαφανίσει άλλους πολιτισμούς μέσω του "εκπολιτισμού" και έχει διδάξει την γενοκτονία -ξεκινώντας από τις κουβέρτες με την ευλογιά που "εμπορευόταν" με τους Ινδιάνους και καταλήγοντας στην ατομική βόμβα- να ζητάει και τα ρέστα για τον (συγκριτικά) ελάχιστο φόρο αίματος που έχει πληρώσει για τα εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας που έχει διαπράξει και εξακολουθεί να διαπράττει;

Μήπως ήρθε η ώρα να εξετάσουμε αν οι πόλεις, ακόμα και οι "εμβληματικές" όπως το Παρίσι, έχουν εκπληρώσει τον ιστορικό τους ρόλο και πρέπει πια να εξαφανιστούν, χρησιμοποιώντας τους πόρους που καταναλώνουν, αλλά και τα υλικά που είναι συγκεντρωμένα εκεί, για μια άλλη μορφή κοινωνικής οργάνωσης; Μήπως ο χαλκός των δικτύων της Νέας Υόρκης αρκεί για να σταματήσουμε τις εξορύξεις αν επαναχρησιμοποιηθεί για διεσπαρμένα microgrids παραγωγής ενέργειας, αντί για φαραωνικά συστήματα ηλεκτροδότησης; Μήπως η "ασύμμετρη απειλή" λειτουργεί μόνο σε συνθήκες αυξημένης πληθυσμιακής πυκνότητας και γενικευμένης αποξένωσης, δηλαδή στο αστικό περιβάλλον; Μήπως το δίπολο της ασφάλειας με την ελευθερία γίνεται ανταγωνιστικό ΜΟΝΟ μέσα στο ίδιο αντικοινωνικό αστικό περιβάλλον; Και τελικά μήπως η Αντιπροσώπευση είναι ακόμα ένα υποπροϊόν της Αστικής Επανάστασης του 1789 κι όχι μια φυσική και αναλλοίωτη στο χρόνο μορφή οργάνωσης των ανθρώπινων κοινωνίων;

Οι άνθρωποι του Παρισιού δεν άνοιξαν τις πόρτες τους για να κοιμήσουν όποιον να'ναι σπίτι τους, με τις ριπές από τα Καλασνικοφ να σκίζουν τον αέρα, τις βόμβες να σκάνε, το στρατό και την αστυνομία τους να ψάχνει για άγνωστο αριθμό τρομοκρατών, την τηλεόρασή τους να σκούζει ότι θα πρέπει να ξεχάσουν "μερικές από τις ελευθερίες" τους στο μέλλον. Ούτε και ανέθεσαν όμως σε κάποιο κρατικό υπάλληλο του υπουργείου εσωτερικών δηλώνοντας σε αυτόν την πρόθεσή τους να παραχωρήσουν τον καναπέ τους σε όσους και όσες χρειάζονται κάπου να βγάλουν τη νύχτα. Βγήκαν στο twitter με το #PorteOuverte και έκαναν την διαφορά, διατηρώντας και μια σχετική ασφάλεια για τους εαυτούς τους.

Μερικά χρόνια πριν οι Αστοί της Κωνσταντινούπολης, τους είχαν δείξει το δρόμο, αφήνοντας τις εξώπορτές τους ανοιχτές ή βγάζοντας μπουκάλια με νερό στην είσοδο για να φυλάξουν ή να βοηθήσουν τους διαδηλωτές του Γκεζί.

Και σήμερα στη Σκάλα Συκαμνιάς ο Μαλαισιανός Rayyan Haries συνέχισε να μαγειρεύει σούπα και τσάι για τους πρόσφυγες στο #‎TheVolunteerCookGreece‬ που έχει στήσει.

Η Αυτοοργάνωση δεν είναι αυτή που οδηγεί σε "πυρήνες εν υπνώσει" σαλταρισμένων θρησκόληπτων που μαζεύουν Καλασνικοφ για να μας εκτελέσουν όλους. Αυτό το κάνει ο Φανατισμός -πες στα παπαγαλάκια που από το πρωί το πιπιλίζουνε- κι όταν μάλιστα τον ποτίζεις με Υποκρισία, Αδικία και Νεκρούς δεν αντιλαμβάνομαι γιατί είναι έκπληξη που μεγαλώνει.

Αν οι άνθρωποι -ακόμα κι οι αστοί- αλλάζουν, οι εξουσιαστές παραμένουν απαράλαχτα ίδιοι. Λένε τερατώδη ψέματα για Διαφωτισμό και Δημοκρατία την ώρα που δολοφονούν αμάχους, πνίγουν πρόσφυγες και μας παραδίδουν όλους σκλάβους με πλανητικές συμφωνίες τύπου ΤPP ή TTIP στη Εταιρειοκρατία. Ανάβουν θλιμμένα ρεσό στη Γαλλική Πρεσβεία προετοιμάζοντας το έδαφος για να ζητήσουν από αύριο "επαναπροωθήσεις" και "προστασία των εξωτερικών συνόρων" επικαλούμενοι μάλιστα και την κοινή λογική.

Για να ξαναγυρίσω στο Παρίσι, η εμπειρία μου από αυτό με κάνει να πιστεύω ότι θα αντέξει κι αυτή τη σελίδα που γράφτηκε στην Ιστορία του. Το Cult της 11ης Σεπτεμβρίου δεν νομίζω ότι περνάει στην Ευρώπη. Όμως η μπάλα δεν πρέπει τώρα να φύγει από τα μάτια σου. Ακόμα και χωρίς την αναγκαία συνασθηματική φόρτιση, αυτοί οι μαλάκες που τους ανέθεσες να σε κυβερνάνε δεν το έχουν σε τίποτα να πρσπαθήσουν να περάσουν κάποιο αντίστοιχο Patriot Act κι εδώ...

Ούτε τα κότσια, ούτε τα αρχίδια κρύβονται...

Βαρέθηκα να ακούω ότι ο κόσμος δεν καταλαβαίνει. Δεν καταλαβαίνει όταν δεν τον συμφέρει να καταλάβει ή όταν τo μήνυμα που του πλασάρεις είναι μπερδεμένο, επειδή ΕΣΥ τελικά δεν είσαι καθαρός και τα έχεις μέσα σου πουτάνα όλα. Όταν έχεις κότσια δεν θέλει πολύ να τα κατάλάβει και να τα αναγνωρίσει ο κόσμος. Αυτό το βρήκα στο twitter και να αγιάσει το χεράκι που το έγραψε, μέρες που είναι...



Κι επειδή τα κότσια φαίνονται, ας δούμε αν φαίνονται και τα αρχίδια. Που άλλα λένε -δήθεν "κατά συνείδηση"- κι άλλα κάνουνε μια ζωή. Κι αυτό στο twitter ανέβηκε...



Πες με και σεξιστή τώρα, αν γουστάρεις. Δεν βρήκα καλύτερη λέξη να βάλω στα ελληνικά που ξέρω...

Η Ντροπή της 11ης Ιουλίου 2014

Ας υπενθυμίσουμε ότι ο Προεδρεύων της Ιστορικής Συνεδρίασης την προηγούμενη μόλις ημέρα έσκιζε τα ιμάτια του σε τηλεοπτικό στούντιο υποστηρίζοντας ότι ως μέλος του Προεδρείου της Βουλής υπερασπίζεται πάντοτε τον θεσμικό του ρόλο.

Μετά τις φυλακές Γκουαντάναμο και τη "Μικρή ΔΕΗ" υπερψήφισαν -πάντα κατά συνείδηση- οι παρακάτω 51 Μητέρες και Πατέρες του Έθνους

Ελπίζω ότι δεν υπάρχει λάθος με τις αντικαταστάσεις που έγιναν σήμερα. Αν επισημάνεις κάποιο άσε μου σχόλιο, η ψήφος ήταν κατά συνείδηση, οπότε είναι σημαντικό να μην υπάρχει λάθος όνομα ή πρόσωπο...


Από τη Νέα Δημοκρατία:

Ο ΓΚΕΣΤ_ΣΤΑΡ Άδωνις Γεωργιάδης


Θανάσης Μπούρας


Γιάννης Καράμπελας


Χρήστος Κέλλας


Κώστας Σκρέκας


Διονύσης Σταμενίτης


Σ. Αναστασιάδης


Λ. Αυγενάκης


Απ. Βεσυρόπουλος


Ηλ. Βλαχογιάννης


Γ. Βλάχος


Κ. Γκιουλέκας


Θ. Δαβάκης


Στ. Καλαφάτης


Στ. Καλογιάννης


Θ. Καράογλου


Γ. Κεφαλογιάννης


Μ. Κόνσολας


Κ. Κοντογεώργος


Γ. Κοντογιάννης


Αλ. Κοντός


Δ. Κυριαζίδης


ο "αριστερών καταβολών" Χρύσανθος Λαζαρίδης


Ελ. Μακρή-Θεοδώρου


Άν. Μάνη-Παπαδημητρίου


Κ. Μαρκόπουλος


Γ. Μιχελάκης


Τ. Νεράντζης


Ν. Παναγιωτόπουλος


Π. Παναγιωτόπουλος


Γ. Πασχαλίδης


Φ. Πατριανάκου


Πρ. Παυλόπουλος


η "ανθρώπινη" Φωτεινή Πιπιλή


Θ. Σολδάτος


Μ. Ταμήλος


Κ. Τζαβάρας


ο "παξιμάδι" Ιορδάνης Τζαμτζής


Λ. Τσαβδαρίδης


Κ. Τσιάρας


Β. Υψηλάντης


ΚΑΙ ο Ανδρέας Ψυχάρης



Από το ΠΑΣΟΚ :

Μ. Κασσής


Γ. Κουτσούκος


Δ. Κρεμαστινός


Π. Ρήγας,


Δ. Σαλτούρος


Φ. Σαχινίδης


Κ. Τριαντάφυλλος


Συμεών Κεδίκογλου


και ο "σκαντζάρω την Εύη που άργησε" Υπουργός Μιχάλης Μανιάτης.