Αν πάει το Νόμπελ Ειρήνης...

...στο Ίντερνετ τότε προτείνω σοβαρά το Νόμπελ Λογοτεχνίας να το πάρει ο κακομοίρης ο Deep Blue για την συνολική προσφορά του στην γλώσσα. Και το Νόμπελ Ιατρικής η τηλεόραση που αποκοιμίζει συστηματικά τους πάσχοντες από χρόνια αϋπνία...

Εντυπώσεις και Εκτυπώσεις από τα Γιαννιτσά (Μέρος Δεύτερον)

Με πολλές εντυπώσεις και δύο εκτυπώσεις επέστρεψα από τα Γιαννιτσά. Η πρώτη εκτύπωση είναι ακόμη μη δημοσιοποιήσιμη. Η δεύτερη όμως είναι, τουλάχιστον σαν ιδέα και πρωτοβουλία.

Ακούστε λοιπόν. Στα Γιαννιτσά υπάρχει ένα γαμάτο καφέ-ποτάδικο-και-φαγητό δίπλα στο Παλιό Ρολόι, που λέγεται το Ελληνικό Μπιστρό. Κι η διακόσμησή του δικαιώνει πλήρως το όνομά του. Σ΄ αυτό το μαγαζί λοιπόν τις Κυριακές γίνεται μια πολύ ωραία φάση. Το σέρβις σου φέρνει μαζί με ό,τι παραγγέλνεις μια έγχρωμη σκληρή σελίδα Α4 τυλιγμένη ρολό και δεμένη με σπάγκο. Την ανοίγεις και διαβάζεις ένα αδημοσίευτο παραμύθι. Αν σου αρέσει, το κρατάς και ρίχνεις ό,τι θέλεις σε ένα κουτί πάνω στην μπάρα που ενισχύει την Αction Aid. Όλο αυτό ονομάζεται Το Παραμύθι της Κυριακής και κάθε παραμύθι έχει το δικό του τίτλο. Αυτό που έφερα εγώ μαζί μου από την επίσκεψή μου εκεί ονομάζεται Ύπνος χωρίς Όνειρα κι είναι γραμμένο από την Κική Δημητριάδου και εικονογραφημένο από την Πετρίνα Βάσσου. Και πολύ θα ήθελα να το σκανάρω και να το μοιραστώ μαζί σας, αλλά δεν έχω σκάνερ, ούτε την άδεια των δημιουργών του.

Και στο φινάλε, γίνεται κάθε Κυριακή στα Γιαννιτσά, οπότε τραβηχτείτε να πάρετε το δικό σας και να ρίξετε και κάτι στο κουτί...

Παρουσίαση Βιβλίου Με Περιοδεία

Η πρωτότυπη αυτή ιδέα ανήκει στις Εκδόσεις Αμόνι και αφορά την συλλογή διηγημάτων Fοrtune Cooκies. Κάνοντας κλικ στην εικόνα μπορείς να δεις καθαρότερα τις ώρες και τις πόλεις.

Εντάξει Την Κοινή Γνώμη Την Ξεσκίσατε Στο Μέτρημα, Μήπως Ήρθε Η Ώρα Να Μετρήσετε Και Την Κοινή Λογική;

Κάθε βδομάδα σκάει και μια Δημοσκόπηση (ενίοτε και περισσότερες από μία). Δεν χαλιέμαι, άνθρωποι δουλεύουνε στα τηλέφωνα και τα ερωτηματολόγια, άνθρωποι περνάνε τα στοιχεία στους υπολογιστές, όλοι πληρώνονται (μάλλον κακά από ότι θυμάμαι ένα φεγγάρι που το έκανα, αλλά μπορεί και να έχουν βελτιωθεί τα πράγματα, δεν παίρνω όρκο), κι έχουμε λέει όλοι ένα μπουσούλα που βρισκόμαστε και τι θα γινότανε αν είχαμε αυτήν την Κυριακή εκλογές... παρ' όλο που δεν καταλαβαίνω τι νόημα έχει αυτό, αφού δεν έχουμε.

Καταγράφεται μια τάση θα μου πεις. Παίρνουν τα επιτελεία των κομμάτων μας το μύνημα πως γενικά τους έχουμε χεσμένους, αλλά δεν έχουν χάσει και εντελώς την ικανότητά τους να μας μαντρώνουνε ακόμα και χωρίς την κάλπη μπροστά μας, και συνεχίζουν να μπουρδολογούν για την αξιοπιστία του δείγματος ή να θριαμβολογούν ότι δήθεν πήραν τις μη διεξαχθείσες εκλογές αυτής της Κυριακής.

Το χρόνιο μου πρόβλημα είναι οι ερωτήσεις των δημοσκοπήσεων. Από την ελάχιστη εμπειρία μου, σε κείνο το φεγγάρι που ανέφερα πιο πάνω, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γκρουπάρονται σύμφωνα με τις προαπαιτούμενες απαντήσεις. Κάνουν μια προσαρμογή ανάμεσα στις επιλογές που τους δίνονται και τελικά διαλέγουν κάτι που να προσεγγίζει αμυδρά στην άποψή τους, από το α λα κάρτ μενού. Άσε που στην απόχρωση μεταξύ του Λίγο Ικανοποιημένος και του Αρκετά Ικανοποιημένος, γίνεται γενικά της πουτάνας...

Προτείνω σοβαρά στις Εταιρείες Μέτρησης της Κοινής Γνώμης να εισαγάγουν στα ερωτηματολόγια και μερικές ερωτήσεις ελέγχου. Όπως ας πούμε,
Πιο πολλές φωνές ακούς στο παζάρι του Σχιστού ή στο δελτίο του Μέγκα;

Απλές ερωτήσεις ελέγχου, όχι τίποτα δύσκολες όπως
Καραμανλής και Παπανδρέου κυριαρχούν στην Πολιτική Σκηνή του σήμερα , της δεκαετίας του '80 ή της δεκαετίας του 50;

Να δούμε μια φορά που βρίσκεται σ' αυτήν την χώρα και η Κοινή Λογική...

Αποκριάτικη Παρασκευή

Το γραφείο του ήτανε πάντα τίγκα στα εισερχόμενα. Βουνό λέμε... μια δουλειά δεν την είχε τελειώσει ποτέ στην ώρα της. Την τρενάριζε όσο μπορούσε, διάβαζε όλες τις αθλητικές, μίλαγε στο τηλέφωνο, πείραζε τις συναδέλφους, έβγαινε και σουλατσάριζε στον διάδρομο, αλλά κανένας δεν του μιλούσε γιατί ήταν Τμηματάρχης Α΄ και με γερές άκρες μέσα στο Υπουργείο. Έλυνε κι έδενε.

Μέχρι σήμερα το πρωί...

Μπήκε χαμογελαστός και πλακώθηκε μιλάμε στην δουλειά. Πήρε τηλέφωνα, τσακώθηκε με άλλες υπηρεσίες, έβαλε γνωστούς να του ξεπληρώσουνε χάρες που τους είχε κάνει, ξεμπλόκαρε το φωτοτυπικό που ήτανε μπλοκαρισμένο μια βδομάδα, τακτοποίησε όλους τους δικούς του εκρεμμείς φακέλους, και κατά τη μιάμιση πήρε και τους φακέλους του απόντος με κανονική συναδέλφου...

"Τι έγινε ρε Γιώργο; Τι έπαθες σήμερα και δουλεύεις;" τον ρώτησε στο τέλος μια συνάδελφος.

Σήκωσε το κεφάλι του και είπε,
"Απόκριες είναι ρε Νίκη... ντύθηκα Ευσυνείδητος... θα πάω σε μπαλ-μασκέ το βράδυ"

Η αλήθεια είναι πως αυτό μας ησύχασε κάπως...

Φτηνό Χιούμορ

Σχεδόν αξημέρωτα σηκώθηκα, έπρεπε οπωσδήποτε να τελειώσω μια Μελέτη Βιωσιμότητας μέχρι το μεσημέρι κι αποφάσισα να μην πάω στο γραφείο όπου σίγουρα θα έτρωγα αρκετά μπαλάκια τώρα που κλείνει η χρήση, αλλά να δουλέψω ήσυχα στο σπίτι. Η Ελένη είχε πάει με την Άννα να ψωνίσουν δώρα κι από χτες το απόγευμα ήτανε σε ένα παιχνιδάδικο του Mall. Αν δεν επέστρεφαν και σήμερα θα έπρεπε να τις δηλώσω αγνοούμενες. Πλάκα κάνω, κάθε τόσο μιλούσαμε στο κινητό, απλώς η κόρη μας είναι αναποφάσιστη. Τόσο που το ινδιάνικό της όνομα είναι «Αυτή – Που – Σκοτώνει – Τις – Πωλήτριες» κι ενίοτε καταφέρνει να βγάλει από τα ρούχα της ακόμα και την Ελένη, πράγμα που με χαροποιεί ιδιαίτερα, γιατί μετά το εκμεταλλεύομαι. Εντάξει, φτηνό λίγο αυτό το χιούμορ, αλλά στο κάτω-κάτω δεν είμαι και κωμικός, ένας απλός οικονομολόγος είμαι...
Εφτά και τέταρτο χτύπησε πρώτη φορά το κουδούνι. Έσωσα ότι έγραφα, γιατί ο υπολογιστής τελευταία μου κάνει νερά, ευτυχώς όχι τόσα που να βυθίζεται, ακόμα επιπλέει - κι άλλο φτηνό χιούμορ, συγκρατήσου, ολόκληρη ιστορία έχεις να διηγηθείς – σηκώθηκα από το γραφείο μου, πήγα και άνοιξα την πόρτα.
Ήταν ένας κοντός τυπάκος. Μου έβαλε στο χέρι μια κάρτα που έγραφε:

Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ
ΤΟΥ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΟΦΟΡΟΥ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΣΑΣ
ΣΑΣ ΕΥΧΟΝΤΑΙ
ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

Δεν κάνω φτηνό χιούμορ τώρα. Ειλικρινά, αυτό έγραφε η κάρτα. Μου πήρε μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να καταλάβω ότι ο άνθρωπος ήταν από το σκουπιδιάρικο. Του έδωσα κάτι ψιλά, κράτησα την κάρτα να την δείξω στην Ελένη, έκλεισα την πόρτα γελώντας και γύρισα στον υπολογιστή.
Εφτά και είκοσι πάλι το κουδούνι. Έσωσα πάλι, σηκώθηκα, πήγα στην πόρτα.
Ένας απροσδιορίστου ηλικίας με άσπρη φόρμα μου έδωσε την κάρτα που κρατούσε.

ΕΚ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΣ ΣΑΡΩΣΕΩΝ ΡΕΙΘΡΩΝ ΚΑΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΩΝ
Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ, ΟΙ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ
ΣΑΣ ΕΥΧΟΝΤΑΙ ΕΝΑ ΚΑΘΑΡΟ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΙΚΟ
ΝΕΟ ΕΤΟΣ

Ελαφρώς κραυγαλέο μου φάνηκε αυτό το τεράστιο Νέο Έτος αλλά έδωσα κάτι και στον απροσδιορίστου με την άσπρη φόρμα, είπαμε χρόνια πολλά κι έφυγε. Γύρισα πίσω στον υπολογιστή.
Ευτυχώς μέχρι τις δέκα παρά τέταρτο δεν ξαναχτύπησε το κουδούνι. Αν εξαιρέσεις μια κλήση της Ελένης, που ετοιμαζόταν να βγει από τα ρούχα της, μέσα στο παιχνιδάδικο, παρουσία εκατοντάδων γονέων και πιτσιρικιών, αφού όπως δήλωσε,
…η Άννα έχει σπάσει κάθε προηγούμενο ατομικό ρεκόρ αναποφασιστικότητας και μαζί το παγκόσμιο που κατέχει χρόνια !
πράγμα που την συμβούλεψα να μην το κάνει,
…αν θέλεις να κάνουμε Πρωτοχρονιά μαζί, στο σπίτι μας κι όχι χώρια εγώ με το παιδί κι εσύ στο κρατητήριο…
όλα κύλησαν ομαλά και η Μελέτη Βιωσιμότητας προχώρησε πολύ.
Στις δέκα παρά τέταρτο που ξαναχτύπησε το κουδούνι, ήμουν πια, νόμιζα, προετοιμασμένος για οποιαδήποτε περίπτωση κάρτας. Μάλιστα είχα και περιέργεια τι θα έγραφε. Θα ήταν λυρική, σοβαρή, αστεία ίσως; Έσωσα, πήρα ψιλά και άνοιξα την πόρτα…
Μόνο που εκεί στεκόταν ένας ελεύθερος σκοπευτής της Αντιτρομοκρατικής, με πλήρη εξάρτηση, κράνος, κουκούλα, αλεξίσφαιρη ολόσωμη στολή, μπότες, δακρυγόνο, βομβίδα κρότου-λάμψης, μακρύκανο ακριβείας με διόπτρα νυκτός…
Χέστηκα πάνω μου. Όχι, δεν είναι φτηνό χιούμορ, είναι μια απολύτως ρεαλιστική περιγραφή της κατάστασης.
Πριν προλάβω να πω κουβέντα έβγαλε και μου έδωσε την κάρτα.

ΟΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ ΣΑΣ
ΣΑΣ ΕΥΧΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΝΑΝ
ΑΣΦΑΛΗ ΚΑΙ ΔΙΧΩΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΧΡΟΝΟ!

Έβγαλα από την τσέπη το πορτοφόλι μου, γιατί τα ψιλά μου είχανε πέσει στο πάτωμα από την έκπληξη κι έδωσα στον νίντζα το μεγαλύτερο χαρτονόμισμα που είχα μέσα…
Μετά απ’ αυτό όλοι οι υπόλοιποι καρτοφόροι ήταν απλώς οδοντόκρεμες. Η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, οι Αναξιοπαθούντες Τηλεοπτικοί Παραγωγοί, οι Άμοιροι Ρεπόρτερς, οι Αμετανόητοι Μπλόγκερ, η Αρχιεπισκοπή, η Μητρόπολη, η Ενορία, το Φιλόπτωχο, ο Σύνδεσμος Απόρων Κορασίδων, οι Ευσεβείς Πόρνες, οι Μετανοούντες Νταβατζήδες, οι Εργολάβοι, οι Δωδεκαθεϊστές, οι Ισλαμιστές, οι Βουδιστές, οι Ινδιάνοι, οι Gay Cowboys, η Εφορία, οι Πυροσβέστες, οι Απόστρατοι Βουλευτές και οι Ανώνυμοι Κάθε Είδους (Αλκοολικοί, Ναρκομανείς, Παίκτες, Δανειολήπτες, Τρομοκράτες, Αποφυλακισμένοι, Εξαρτημένοι του Λογισμικού) παρέλασαν από το σπίτι μου κι όλοι πήραν κάτι μέχρι τις 6 το απόγευμα που γύρισαν η Άννα κι η Ελένη με τα δώρα. Η Ελένη ευτυχώς ακόμη φορούσε τα ρούχα της κι άρχισε να ανοίγει αυτή την πόρτα.
Τέλειωσα με την Μελέτη Βιωσιμότητας κατά τις 9 το βράδυ και συνδέθηκα για να την στείλω. Είχα χάσει το μεσημεριανό deadline αλλά δεν έτρεχε και τίποτα στο κάτω-κάτω.
Έχεις καθόλου ψιλά; είπε η Ελένη πλησιάζοντας στο γραφείο και κρατώντας μια ακόμα κάρτα.
Κάτι έχω, απάντησα και ψάχτηκα. Της έδωσα μερικά κέρματα.
Τέρμα, την άκουσα να μουρμουρίζει. Αρκετά φρικιά είδα απόψε... Δεν ξανανοίγω την πόρτα.
Η κάρτα είχε μείνει πάνω στο γραφείο. Την σήκωσα και την κοίταξα. Έγραφε,

71 #5+171 =13 43 2!38072@ 745
(4@@&2))
@1@ 25$40731 =1)2@ 2!1*2@
793745 75!45

Ρε συ Αννούλα που δίνει τώρα η μάνα σου λεφτά; Στους ανάπηρους κρυπτογράφους του 2ου Παγκοσμίου; φώναξα την ώρα που η Ελένη έκλεινε την πόρτα.
Όχι μπαμπά, φώναξε η μικρή και ήρθε τρεχάτη προς το μέρος μου. Έδωσε στα Παιδιά του Ρόσγουελ. Στους Ι-Τήδες!
Την πήρα αγκαλιά και πήγαμε όλοι στην κουζίνα ν' ανοίξουμε το κρασί για το γιορτινό μας δείπνο.

Στιγμιότυπα από την Παραμονή του Διαφημιστή

Χο! Χο! Χο!
Ο φρικαλέος χοντρομπαλάς πανηλίθιος έχει τσακίσει την κουδούνα στο χτύπημα. Τι τραβάω Θεέ μου, Χριστουγεννιάτικα σ’ αυτό το κάστινγκ; Τι αμαρτίες πληρώνω; Γιατί πρέπει να διαλέξω εγώ τον ωρομίσθιο που θα βγάλουμε το απόγευμα για την προώθηση των δημητριακών; Δεν μπορούσε να το έχει κάνει η Νάντια; Ή η Καίτη; Κάποιος άλλος, οποιοσδήποτε, ρε γαμώτο; Όχι βέβαια, αφού την κοπανήσανε όλοι… Τριήμερο κι έτσι… Καλά, από Τετάρτη, κουφάλες, θα λογαριαστούμε!
Ευχαριστώ. Θα σας ειδοποιήσουμε.
Πότε; Παραμονή είναι σήμερα… αν δεν κλείσουμε τώρα…
Θα σας ειδοποιήσουμε είπα!
Ο φρικαλέος φεύγει και μπαίνει άλλος φρικαλέος. Χειρότερος από τον προηγούμενο. Άντε πάλι τα Χο!Χο!Χο! και το πλάκωμα της κουδούνας. Ηλίθιοι είναι ρε γαμώτο; Τόσο δύσκολο είναι να πούνε ένα ενιαίο Χο-Χο-Χο με το θαυμαστικό στο τέλος αντί γι’ αυτό το κοφτό Χο! Χο! Χο! που ακούγεται σαν αερόφρενο νταλίκας; Τι διάολο ζω σήμερα, παραμονή Χριστουγέννων, την Μέρα της Μαρμότας; Ένας νορμάλ δεν υπάρχει; Ρε αυτός θα καταφέρει να μας διαλύσει την κουδούνα!
Άλλος! Φύγε όπως ήρθες!
Δεν υπάρχει άλλος. Την κάτσαμε! Να πα' να πηδηχτούνε όλοι! Θα πάρω σπίτι την στολή και την κουδούνα και θα πάω εγώ το απόγευμα… Μια κούτα δημητριακά είναι. Σκάρτα τετρακόσια κομμάτια. Μισή ωρίτσα διανομή. Άει σιχτίρ πανηλίθιοι… Και θα χω και τα ξωτικά! Τρία ξωτικά έχει κλείσει η Νάντια, θα μοιράζουνε τα ξωτικά κι εγώ θα κάνω Χο-Χο-Χο και θα χτυπάω γλυκά την κουδούνα και θα επιβλέπω! Ψώνιο… την κάνω.

*****

Που είναι τα βλαμμένα τα ξωτικά; Έπρεπε να ‘χουν έρθει… κι η κούτα; Καλά, η κούτα θα ‘ ναι μέσα στο σούπερ… τα ξωτικά που στο διάολο είναι; Πάρε πρώτα την κούτα και θα ‘ρθουνε κι αυτά…
Ρε καλώς τον Άη-Βασίλη! Τι μας έφερες;
Για μια προώθηση δημητριακών έχω έρθει… από την διαφημιστική… δεν σας φέρανε μια κούτα με δείγματα;
Α, δεν έφερες τίποτα! Να πάρεις και συ ήρθες!
Δεν την τελειώνουμε την κουβεντούλα; Δεν θα περάσω κι όλη την παραμονή εδώ!
Εμείς εδώ θα την περάσουμε πάντως. Εντάξει;
Η κούτα μου;
Ψάξε τον αποθηκάριο. Στην αποθήκη.
Που είναι η αποθήκη;

*****

Ο αποθηκάριος άφαντος κι οι εργάτες της αποθήκης είναι κάτι τελειωμένοι, λαθρομετανάστες, που όχι να ανοίξουνε υπολογιστή δεν ξέρουνε, ούτε να πούνε πού είναι ο καραγκιόζης τους μπορούνε, ακόμα και σε σπαστά… εντώ! εντώ! λένε συνέχεια πανικόβλητοι όταν τον ζητάω, και μετά κάτι ακατάληπτα στην γλώσσα του ο καθένας... Και καλά, το μάσησα τώρα εγώ! Ο αλήτης έχει φύγει τριήμερο ή σε κάποιο πρακτορείο παίζει για να πιάσει - νομίζει ο ηλίθιος - το μεγάλο τζάκποτ! Ευτυχώς μαζευτήκανε τα ξωτικά, με μισή ώρα καθυστέρηση, δεν είναι κι άσχημα, νοστιμούλικα κοριτσάκια, την κούτα να βρούμε και να τελειώνουμε με την χαζοπροώθηση…

*****
Χο-Χο-Χο!
Γλυκό κουδούνισμα. Αέρινο.
Xo-Xo-Xo!
Ορίστε! Τόσο δύσκολο ήτανε; Χρειάζεται διδακτορικό στην επικοινωνία το ξεφτιλισμένο; Ο καθένας το κάνει.
Χο-Χο-Χο!
Γλυκό κουδούνισμα. Αέρινο.
Χο-Χο-Χο!
Και τα ξωτικά μοιράζουν τα κουτιά. Καμιά διακοσαριά έχουμε δώσει μέχρι τώρα. Όλοι ναι λένε στο τζάμπα! Και οι πελάτες του σούπερ και οι άστεγοι της ευρύτερης περιοχής. Στα τέτοια μου…κάνουμε και κοινωνικό έργο, ας φάνε δημητριακά και τα πρεζόνια! Μόνο πως ειδοποιούνται μεταξύ τους δεν μπορώ να καταλάβω. Με sms αστέγων;
Χο-Χο-Χο!
Γλυκό κουδούνισμα. Αέρινο.
Χο-Χο-Χο!
Ωραία, σε κάνα τεταρτάκι καθαρίζουμε. Θα πάω να κάνω ένα μπάνιο…
Τι γίνεται εκεί; Τι φωνάζει αυτός ο τελειωμένος στο ξωτικό μου; Να πάω ή να περιμένω; Άσε, έρχονται αυτοί…
Χο-Χο-Χο!
Γλυκό κουδούνισμα. Αέρινο.
Χο-Χο-Χο!

*****

Μου κόπηκε το Χο-Χο-Χο! στο στόμα. Τα δείγματα είναι ληγμένα. Εδώ και δυόμιση χρόνια. Κι ο τελειωμένος είναι επόπτης δημόσιας υγείας. Ε, βέβαια, έχει επαγγελματική διαστροφή, οι υπόλοιποι είδανε τζάμπα, σιγά μην κοιτάξουν και την λήξη.
Πήγα να καθαρίσω λέγοντας πως δεν ξέρω εγώ, με κλείσανε στο κάστινγκ, να πάνε να το ψάξουνε με την εταιρεία παραγωγής και την διαφημιστική, αλλά φαίνεται το είχα παραπαίξει νωρίτερα αφεντικό στα ξωτικά και με δώσανε στην ψύχρα. Κι ο επιθεωρητής έβγαλε το κινητό του και πήρε τους μπάτσους. Κατασχέσανε τα δείγματα, αφήσανε τα ξωτικά και μένα με πήγανε μέσα να περιμένω αυτόφωρο. Έπρεπε να ελέγξω, λένε, ναι ρε εντάξει έπρεπε αφού ήμουνα εδώ, αλλά αν δεν ήμουνα; Ποιος θα το έλεγχε; Ο πανηλίθιος χοντρομπαλάς με το Χο! Χο! Χο! σαν αερόφρενο; Άει σιχτίρ, Χριστουγεννιάτικα! Εγώ φταίω; Όχι ρε, δεν φταίω! Πήγα να κάνω την δουλειά μου πιο σωστά και βρέθηκα μπλεγμένος! Δεν μπορούσε να είχε βρει Αη-Βασίλη η Νάντια; Ή η Καίτη; Κάποιος άλλος, οποιοσδήποτε, ρε γαμώτο; Όχι βέβαια, αφού την κοπανήσανε όλοι… Τριήμερο κι έτσι… Καλά, από Τετάρτη, κουφάλες, που θα βγω να δείτε πόσο χοντρά θα λογαριαστούμε!