Για τους 1101

Παραθέτω το βίντεο γιατί πιστεύω ότι πρέπει να το δεις, δηλώνοντας εκ των προτέρων ότι δεν έχω σχηματίσει γνώμη για το εγχείρημα.

Θεωρώ ότι η επιλογή της "εκ των προτέρων" συνδρομής, απομακρύνει δύο κατηγορίες ανθρώπων.

Αυτούς που δεν έχουν πραγματικά τη δυνατότητα να διαθέσουν εξήντα ευρώ το χρόνο για να μετέχουν σε αυτό, αλλά θα μπορούσαν να αποτελούν πηγές σημαντικών πληροφοριών για το τι βιώνουν σήμερα στη χώρα. Και αναφέρομαι στους ανθρώπους που ζουν στο πετσί τους τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Αυτούς που θα ήθελαν να έχουν ένα "πιλοτικό διάστημα" ως δείγμα γραφής του εγχειρήματος ειδικά στον τομέα της διάδρασης στην παραγωγή της είδησης. Άλλωστε σε αυτό το δεύτερο και ιδιαίτερα κομβικό σημείο είναι που διαφοροποιείται -θεωρητικά- η πλατφόρμα των 1101 από το The Press Project.

Μια τελευταία επισήμανση: Τα τρείλερ δυστυχώς αποδεικνύονται εν τέλει δυσανάλογα "διαφημιστικά" για ένα grassroots εγχείρημα. Ίσως γιατί η μίξη "εταιρικού" και "απο τα κάτω" δεν είναι εύκολο να εφαρμοστεί, οι διαφορετικές πυκνότητες επιμένουν να διαχωρίζονται...

Αν η απάντηση είναι Ξηρομαχία ή Ξηρολατρεία τότε το ερώτημα είναι θεολογικού τύπου και δεν με αφορά...

Μια πρώτη διαπίστωση είναι απαραίτητη. Η σημερινή εμφάνιση του Χριστόδουλου Ξηρού με το κείμενο και το βίντεο αίρουν την προσωπική μου δυσπιστία σχετικά με το αν απεγκλωβίστηκε με την δική του βούληση από την φυλακή. Γιατί ζώντας στην χώρα που κάποιος άνθρωπος το απόγευμα περπατάει στα Εξάρχεια και το επόμενο πρωί ξυπνάει στην Αντιτρομοκρατική της Κωνσταντινούπολης, δεν είμαι δα και τόσο ανόητος ώστε να πιστεύω την κυρίαρχη αφήγηση. Οπότε μέχρι σήμερα, κρατούσα επιφυλάξεις για την τύχη του. Τέλος της διαπίστωσης, πάμε στο θέμα.

Από το μεσημέρι ζούμε και πάλι στο Βυζάντιο. Δηλαδή σε μια παράξενη αναβίωση της φάσης Ξηρομαχία-Ξηρολατρεία. Η Ξηρομαχία, ιδίως στα κυρίαρχα ΜΜΕ εστιάζει την αφήγησή της σε ό,τι την βολεύει από το κείμενο του Ξηρού για να στηρίξει την κλασική τρομολαγνεία που φέρνει σίγουρα νούμερα στα νούμερα που την παρακολουθούν, αλλά και να δικαιολογήσει με το ante portas "μεγάλο τρομοκρατικό χτύπημα" τις δηλώσεις υπουργών για ανάγκη φυλακών υψίστης ασφαλείας. Οι ανακοινώσεις των κομμάτων είναι απλώς θλιβερές και στο διαδίκτυο το κούρεμα και τα επικοινωνιακά χαρίσματα του Χριστόδουλου πάνε κι έρχονται. Από την άλλη, υπάρχει η Ξηρολατρεία, που είναι πρόθυμη να καταπιεί ακόμα και τα πιο "δυσάρεστα κομμάτια" του κειμένου προκειμένου να αναθέσει σε μια ένοπλη ελίτ την σωτηρία του λαού και της κοινωνίας, με μεσσιανικό τρόπο.

Το γράφω και στον τίτλο:

Αν η απάντηση είναι Ξηρομαχία ή Ξηρολατρεία, τότε το ερώτημα είναι θεολογικού τύπου και δεν με αφορά.

Οπότε θα σου πω αυτά που πιστεύω ότι με αφορούν. Και όπως πάντα, εδώ στο TALES, θα σου ζητήσω να τσεκάρεις τον συλλογισμό μου βήμα προς βήμα.

Πριν από κάθε πολιτική επιλογή, ο Χριστόδουλος Ξηρός έκανε μια προσωπική. Να μην επιστρέψει από την άδειά του, και γι αυτό γράφω στην αρχή για απεγκλωβισμό και όχι για απόδραση. Ήταν αιτιολογημένη αυτή η επιλογή; Κατά την προσωπική μου γνώμη -και με δεδομένη την θέση μου ότι η ύπαρξη φυλακών είναι η χειρότερη και η πιο απάνθρωπη λύση σε οποιοδήποτε πρόβλημα αντιμετωπίζει η κοινωνία- όσο και κάθε άλλος κρατούμενος. Κάθε άνθρωπος που φυλακίζεται επιδιώκει με κάθε τρόπο την απελευθέρωσή του και κάθε κράτος που φυλακίζει το κάνει για να κρατάει την κοινωνία του ανάπηρη στην αντιμετώπιση προβλημάτων για να μπορεί μέσω της ανάθεσης να λειτουργεί σαν νταβατζής της. Εδώ τώρα μπορεί να έχεις πολλές διαφωνίες, τις συζητάμε στα σχόλια...

Ας περάσουμε τώρα στην πολιτική επιλογή. Στα μάτια μου αυτή χωρίζεται σε δύο κομμάτια. Στον χρόνο που επιλέχθηκε και στον σκοπό του απεγκλωβισμού του Ξηρού.

Όσον αφορά τον χρόνο υπάρχουν κάποια γεγονότα που θα ήθελα να ξέρω αν τα συνυπολόγισε ο Χριστόδουλος Ξηρός στην απόφασή του. Κι αυτά είναι η απεργία πείνας του Σπύρου Στρατούλη που ήταν σε κρίσιμο σημείο, οι επικείμενες άδειες των συναγωνιστών του και η νοσηλεία του Σάββα Ξηρού που σχεδόν με βεβαιότητα θα επηρεάζονταν από την απόφασή του. Περίμενα κάποια αναφορά στο ζύγισμα που έκανε στο σημερινό του κείμενο, και δεν την βρήκα (πέραν της γενικότερης αναφοράς στους συγγενείς του που χωράει πολλή ερμηνεία). Δεν αναφέρομαι στην ομηρία του Σακκά γιατί αυτό ήταν πραγματικά κάτι που μόνο το μυαλό του Δένδια θα μπορούσε να φανταστεί.

Στο κομμάτι του σκοπού, το μόνο που μπορώ να επικαλεστώ είναι το ίδιο το κείμενό του. Με το οποίο σε αρκετά σημεία συμφωνώ και σε άλλα τόσα διαφωνώ. Μια πρώτη συνολική κρίση που τολμώ να καταθέσω είναι ότι πρόκειται για ένα κείμενο που φιλοδοξεί -ή και απεγνωσμένα προσπαθεί- να λειτουργήσει ενωτικά. Σε άτομα και ομάδες που έχουν μεταξύ τους χάσματα και ιδεολογικά αλλά και πολιτικής πρακτικής. Στο κείμενο Ξηρού γίνεται κάλεσμα σε ομάδες και άτομα που κινούνται ιδεολογικά από τον χώρο της "πατριωτικής" αριστεράς μέχρι τον χώρο της "νέας" αναρχίας, αλλά και από την πρακτική της πολιτικής ανυπακοής μέχρι την ένοπλη πάλη. Ρεύματα και απόψεις δηλαδή που πολύ δύσκολα μπορούν να συνεργαστούν χωρίς εσωτερικές τριβές ή να καταλήξουν σε μια ικανοποιητική σύνθεση. Δυστυχώς το "πολύμορφο" δεν έχει εγκατασταθεί ακόμα στον αγώνα ως κατανοητή προοπτική. Περνάμε ακόμα την φάση που ρεύματα, τάσεις και άτομα διεκδικούν ηγεμονίες.

Διαφωνώ με την καθεστωτική ανάλυση που λέει ότι ο Χριστόδουλος Ξηρός προσπαθεί να εμφανιστεί σαν "ηγέτης" αυτής της προσπάθειας. Έχω την αίσθηση, από το κείμενό του, πως αντιλαμβάνεται την εμβέλειά του στις παρούσες συνθήκες.

Υπάρχει όμως κάτι που πρέπει, κλείνοντας, να του αναγνωρίσω. Κατάφερε -με την ανάκτηση της ελευθερίας του- κάτι που για πολλά χρόνια δεν είχε καταφέρει με την δράση της η 17Ν. Να βάλει στην πολιτική ατζέντα -χωρίς αίμα και θύματα που αποπροσανατολίζουν- μια σειρά από θέματα που είναι στο χέρι όλων μας να μην εξαφανιστούν μέσα στην επερχόμενη λαίλαπα της τρομολαγνείας, αλλά να παραμείνουν και να αναπτυχθούν...

Το 2014 φέρνει την ολοκλήρωση της οικονομικής -αλλά και της νομικής- σου ομηρίας (Μέρος Δεύτερο)

Το 2014 φέρνει την ολοκλήρωση της οικονομικής -αλλά και της νομικής- σου ομηρίας (Μέρος Πρώτο) είναι προαπαιτούμενο, και πάμε τώρα παρακάτω...



Αν οι λέξεις "Κράτος Δικαίου" από τα χείλη του Δένδια είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο του 2013, η συνεχής και επαναλαμβανόμενη επίκληση της "Ανομίας" από τον ίδιο και τον επικοινωνιακό μηχανισμό της συγκυβέρνησης είναι απλώς μια προσπάθεια να κρύψουν την νομική ομηρία που σου ετοιμάζουν. Ένας ψαλμός σε ισοκράτημα, ένα ανύπαρκτο επιχείρημα που γίνεται μέρος της πραγματικότητας μέσω της συνεχούς επαναλήψεως. Όσο περισσότερο το λες, τόσο αυξάνεις τις πιθανότητες να το πιστέψει ο "γενικός πληθυσμός".

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΑ ΕΧΕΙ ΓΡΑΜΜΕΝΑ.

Και το αποδεικνύουν περίτρανα:

Το ρεπορτάζ του Associated Press για τις φυλακές,
η απεργία πείνας του Σπύρου Στρατούλη που συνεχίζεται φτάνοντας σήμερα στην 53η της μέρα,
η δίκη του Τάσου Θεοφίλου,
η δίκη του Θοδωρή Σίψα,
η δίκη του Μάριου Ζέρβα,
το αίτημα αναστολής για νοσηλεία του Σάββα Ξηρού,
το αίτημα του FBI για ανάκριση Τούρκων κρατουμένων στις Ελληνικές φυλακές.

αλλά και πιο "καθημερινά" πράγματα όπως (ενδεικτικά):

η υπόθεση της Σ.Α. απολυμένης-εργαζόμενης της ΕΡΤ,
οι συνδικαλιστικές διώξεις και η αναβίωση του "συνδικαλιστικού" της ασφάλειας,
οι προσαγωγές αντιφασιστών-αντιφασιστριών,
οι "σκούπες" και οι "αφορμές" για παράνομη κράτηση ανθρώπων.

Κι αν ακόμα είσαι τόσο αφελής που να πιστεύεις ότι όλα αυτά δεν θα σε αγγίξουν, ας δούμε μαζί σε ποια πρόσωπα ή κατηγορίες προσώπων έχει παραχωρήσει το Κράτος που ζεις ασυλία. Κρατήσου τώρα!

Στους αστυνομικούς, λιμενικούς & πυροσβέστες για αυτόφωρα αδικήματα (άρθρο 19),

Στον Γκίκα Μάναλη (ειδικό διαχειριστή της ΕΡΤ), το Δ.Σ. ΛΑΡΚΟ και άλλα "ευαίσθητα μέλη" της κοινωνίας (με 2 τροπολογίες).

Όμως για μένα το πιο σημαντικό και το πιο ενδεικτικό, αν θες, της νομικής ομηρίας που θα βρούμε μπροστά μας το 2014 είναι το "ξεκαθάρισμα" των καταλήψεων στέγης που παίχτηκε όλο το καλοκαίρι, η "παρενόχληση" των Πρωτοβουλιών Χωρίς Μεσάζοντες, και οι "διοικητικές ρυθμίσεις" που έρχονται για τους σπόρους.

Γιατί χωρίς εναλλακτική στη στέγη και την τροφή είσαι πραγματικά όμηρος στα χέρια του κράτους...

Το 2014 φέρνει την ολοκλήρωση της οικονομικής -αλλά και της νομικής- σου ομηρίας (Μέρος Πρώτο)

Το sms που μου έστειλε λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου η Μ.Μ. έγραφε:

ΕΥΧΟΜΑΙ ΕΝΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ "1984"

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα τα "ένστολα, χαμηλά αμειβόμενα, παιδιά του στρουμφοχωριού" πλάκωσαν στα δακρυγόνα και τις κρότου-λάμψης την συγκέντρωση που γίνεται κάθε χρόνο τέτοια μέρα έξω από τις φυλακές Κορυδαλλού. Ήταν μια μεγάλη συγκέντρωση (μπορείς να το διαπιστώσεις από το υλικό που ανέβηκε εδώ) και το χτύπημά της δείχνει, τουλάχιστον κατά την δική μου γνώμη, ότι ο Νίκος Δένδιας συνεχίζει να παίζει τον ρόλο του "Καίσαρα της Νομιμότητας". Ή ότι ο μπάτσος που θα ρίξει το πρώτο δακρυγόνο της χρονιάς παίρνει τιμητική πλακέτα από την υπηρεσία του και "μαύρο μπόνους" από την Χρυσή Αυγή. Ή και τα δύο, όλα πιθανά είναι πια...

Αν ανήκεις στην κατηγορία των ανθρώπων που παλεύουν, είναι πολύ πιθανό να μην βρεις τίποτα που να σε ενδιαφέρει παρακάτω στο κείμενο, μάλλον όλα θα τα ξέρεις ήδη. Αν όμως ανήκεις σε αυτή την κατηγορία που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε "γενικό πληθυσμό", έλα να ξανακοιτάξουμε μαζί τα αυτονόητα.

Δεν έχω σκοπό να κάνω αυτό το κείμενο σεντόνι, οπότε θα το σπάσω σε όσα μέρη χρειαστεί. Και φυσικά όπως γίνεται πάντοτε στα κείμενα που γράφω στο TALES, ζητάω από σένα να ελέγχεις αν τα στοιχεία που σου δίνω στους συνδέσμους είναι ακριβή και αν ο συλλογισμός που κάνω είναι λογικός ή θέλω να "κλέψω" την συγκατάθεσή σου και να σε φέρω "στα δικά μου τα νερά". Τα σχόλια είναι πάντοτε ανοιχτά εδώ κι αν έχεις αντεπιχείρημα το έχω ανάγκη...

ΤΟ 2014 ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ, ΣΟΥ ΟΜΗΡΙΑΣ

Η φορολογική σου σχέση με το Κράτος από σήμερα αλλάζει. Τόσο που οι εφορίες να είναι κλειστές για το κοινό τις επόμενες δύο εργάσιμες μέρες για να κάνουν σεμινάρια οι εφοριακοί. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι θα επιβαρυνθείς περισσότερο φέτος (δες και τα υπόλοιπα άρθρα στον ίδιο ιστότοπο), και μάλιστα σε μια περίοδο που τα έσοδά σου μειώνονται όπου κι αν δουλεύεις (ακόμα). Μοναδική εξαίρεση δεν είναι η περίφημη συλλογική σύμβαση με τις αυξήσεις που είναι της πλάκας, αλλά αυτή εδώ η απόφαση του Μισθοδικείου που αφορά όμως -και πάλι- τους "συνήθεις ύποπτους".

Τεκμηριώνοντας ακόμα παραπάνω την άποψή μου για την οικονομική σου ομηρία, σου παραθέτω μια ενδιαφέρουσα πληροφορία για τους πλειστηριασμούς, τις κατασχέσεις-εξπρές αλλά και την προσωπική μου διαπίστωση ότι η αγορά εργασίας έχει γίνει τόσο Λιμνούπολη που οι "εγκλωβισμένοι" ακόμη εργαζόμενοι να τρέμουν μήπως χάσουν την θέση τους περισσότερο από ποτέ. Τσεκάρισέ το γύρω σου...

Αν ψήνεσαι ακόμα πως όλα αυτά συμβαίνουν γιατί δεν υπάρχουν λεφτά, ρίξε απλώς μια ματιά στην απολογία Κάντα, την κρίση του συνταξιούχου Λιάπη ή την ατάκα Τομπούλογλου, δηλαδή μόνο στην κορυφή του παγόβουνου. Γιατί αν θες να πας λίγο βαθύτερα, μόνο το σκάνδαλο της Digea ή η σχέση ΕΕ-Πολυεθνικών λένε αρκετά.

Προσωπικά θεωρώ ότι όλα τα παραπάνω γίνονται για την ολοκλήρωση της οικονομικής σου ομηρίας. Αλλά, ισχύει ότι είπαμε και παραπάνω. Τα σχόλια είναι ανοιχτά και κάθε αντίρρηση ή διαφορετική ματιά είναι ευπρόσδεκτη στο πεδίο του διαλόγου.

Αύριο θα τα πούμε με το δεύτερο μέρος που θα ασχοληθεί με την Νομική Ομηρία που σου ετοιμάζουν.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ "1984"

Ονειρεύομαι, δεν υποχωρώ, ζω!

Όπως ίσως θα έχεις παρατηρήσει μετά το άγριο "χώσιμο" που σου έκανα στις 14 Μαΐου, είπα να το βουλώσω λίγο στο TALES. Για να στο πω όσο πιο ωμά γίνεται, είχα σκεφτεί ακόμα και να μην ξαναγράψω εδώ για να αφήσω το ερώτημα να υπάρχει για πάντα. Αλλά μετά σκάσανε αυτά τα τσογλάνια από την Πάτρα...



...και δεν γινότανε ρε φίλε να μην τα ανεβάσω!


Υ.Γ. Ευχαριστώ το blog της Αμεσοδημοκρατικής Συνέλευσης Λακωνίας που το δημοσίευσε και τον Δημήτρη προσωπικά που ήρθε και το κότσαρε στον τοίχο μου...

Με δυο εικόνες...

"Σώνει" ο Καμίνης την Χρυσή Αυγή ή η Χρυσή Αυγή τον Καμίνη;

Στον απολύτως παράλογο κόσμο που ζούμε μια πράξη εκτός από αυτό που φαίνεται έχει σοβαρές πιθανότητες να είναι και κάτι άλλο. Σαν να λέμε κουρνιαχτός, έτσι;

Το μπαράζ των τοποθετήσεων που "στρίμωξε" τον Καμίνη στο facebook αφορούσε την ουσία του δημόσιου χώρου, την χρήση του από τους πολίτες αλλά και την εμπορευματοποίηση του. Επίσης την "αδειοδότηση" των εκδηλώσεων, τα ανθρώπινα και συνταγματικά δικαιώματα και την σύγκρουση μεταξύ εγχρήματης και αχρήματης συναλλαγής.

Για τσεκάρισε πόσα από αυτά χαθήκανε στον κουρνιαχτό, με την επέλαση των δομικά ανορθόγραφων, να βγάλω κάτι συμπεράσματα που θέλω...

Κι έπειτα εξήγησέ μου πως από όλη την "σύγκρουση" δεν βρήκα άλλο βίντεο από αυτό:



Και εδώ τι καταλαβαίνεις να γίνεται ακριβώς;



Συνδύασε το τώρα και με αυτό:

ΟΜΑΔΑ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΩΝ ΑΡΕΩΣ- ΘΗΣΕΙΟΥ-ΑΝΔΡΙΑΝΟΥ

Αλλά και αυτό που είναι παλιότερο:

ΕΣΡ:« Όχι» σε εικόνες φτώχειας και εξαθλίωσης

Για λέγε τώρα, μήπως σκέφτεσαι κάτι;

Από περιέργεια όμως... τι είναι ο κύριος Γερμενής;

Η Κυριακή της Χούντας

Έζησα την Χούντα σε μια ηλικία που δεν υπήρχε περίπτωση να της αντισταθώ, από τα δύο μου μέχρι τα εννιά μου. Δεν έμαθα όμως λίγα πράγματα από αυτήν. Το πιο σημαντικό που έμαθα, και όχι μόνο λόγω του αριστερού στοιχείου στην οικογένειά μου, είναι ότι ο διπλανός ΜΠΟΡΕΙ να είναι ρουφιάνος. Μου πήρε περίπου σαράντα χρόνια για να καταλάβω πόσο μεγάλο δηλητήριο ήταν αυτό και να το ξεπεράσω. Μου πήρε περίπου σαράντα χρόνια για να αντιληφθώ ότι ούτε τα τανκς, ούτε η φάλαγγα, ούτε οι σφαίρες, ούτε τα "Πουλιά" ήταν αυτά που έκαναν κόλαση την ζωή των ανθρώπων στην Χούντα. Οι ρουφιάνοι ήταν. Ή ακόμα και μόνο η αμφιβολία για το αν ο διπλανός σου είναι ρουφιάνος. Γιατί με τους ρουφιάνους το μόνο που δεν μπορείς να φτιάξεις είναι κοινωνία, οποιασδήποτε μορφής.

Οι ρουφιάνοι είναι το πιο μοναδικό και πραγματικό σύμβολο της Χούντας. Οι ρουφιάνοι και τα χαμόγελα τους. Οι Καλημέρες και οι Καλησπέρες τους. Τα βλέμματά τους όταν νιώθουνε πως είναι "αποπάνω". Η αφόρητη βλακεία τους που καταστρέφει κάθε τι στο πέρασμά της.

Όποιος ή όποια δεν έζησε με ρουφιάνους, μπορεί να συνεχίσει να λέει και να κάνει μαλακίες. Να φλερτάρει με τα χειρότερα και να κοιμάται με τα σκατά. Όποιος ή όποια θέλει να ξαναζήσει με ρουφιάνους, γιατί θυμάται ότι "στην Χούντα κοιμόμασταν με τα παράθυρα ανοιχτά", να πάει να γαμηθεί να ασπρίσει. Γιατί τότε ρουφιάνευε τους άλλους, μόνο οι ρουφιάνοι κοιμόντουσαν με τα παράθυρα ανοιχτά για να ακούνε τι λέει η γειτονιά.

Όσο περνάει από το δικό μου χέρι, αυτά που έζησα δεν θα τα ξαναζήσω. Και με όποιον ή όποια θέλει να μου επιβάλλει να πισωγυρίσω σε κάτι που πάλεψα σκληρά να ξεπεράσω, δεν έχω άλλη επιλογή.

Είμαι σε κατάσταση πολέμου.

Η πιο γαμάτη δουλειά του κόσμου...

...αλλά και η πιο επικίνδυνη ίσως σήμερα, είναι να είσαι ανεξάρτητος εκλεγμένος στη Βουλή των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Κι αν η Παπαχρήστου κι ο Κατίδης απλώς "κόψανε δρόμο";

Εξαφανίστηκα πάλι μερικές μέρες, για λόγους που έχουν να κάνουν με την υγεία συγγενικού μου προσώπου. Στο μεταξύ εμφανίστηκαν διάφορα σοβαρά και γελοία φαινόμενα, όπως πάντα στον κόσμο της παράνοιας που ζούμε.

Θέλω από την αρχή να ξεκαθαρίσω ότι δεν γουστάρω να χάνονται ταλέντα, ούτε να καταστρέφονται ζωές. Μια από τις αρχές μου λέει πως κάθε άνθρωπος έχει μερίδιο στην ευτυχία και αναφαίρετο δικαίωμα να την ορίζει προσωπικά. Αν ευτυχεί αξιοποιώντας τα ταλέντα του/της ως Κατερίνα Στανίση ή Ιγκόρ Στραβίνσκι οφείλει να το κάνει. Αν και κατά προτίμηση όχι πολύ κοντά μου και στις δύο περιπτώσεις...

Μερικές επισημάνσεις έχω να κάνω μόνο στο "Θέμα Κατίδη", που για μένα σε κάποιες συνιστώσες του είναι καρμπόν με την "Υπόθεση Παπαχρήστου".

Η πρώτη είναι ότι υπάρχει μια προσπάθεια από την πλευρά των αθλητών το ζήτημα τους να εξεταστεί με όρους συναισθηματικούς. Θυματοποιούν τους εαυτούς τους για να εκμαιεύσουν την συμπάθεια του κόσμου. Και σε ένα κομμάτι του κοινού τα καταφέρνουν, γίνονται τα "συμπαθή εξιλαστήρια θύματα" της "αναρχοαριστερής αντίφα υστερίας".

Η δεύτερη είναι ότι κανένα από τα δύο "θύματα" δεν περιέλαβε στην "δήλωση μετανοίας" του ότι δεν είναι μέλος ή φίλα προσκείμενο στην Χρυσή Αυγή. Κι αυτή για μένα είναι μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια...

Η τρίτη είναι η "ευλογημένη άγνοια". Η Βούλα δεν ήξερε ότι η αναπαραγωγή ρατσιστικού λόγου την αποκλείει από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Γιώργος δεν ήξερε ότι ο ναζιστικός χαιρετισμός είναι δια ροπάλου απαγορευμένος από την FIFA. Αυτός μάλιστα το προχώρησε ακόμα παραπέρα, αφού λέει ότι δεν ήξερε πως είναι ναζιστικός ο χαιρετισμός...

Ποιος ωφελείται από τον ντόρο όμως;

Κατά την γνώμη μου η Ακροδεξιά. Είτε στην καθαρή της έκφραση, δηλαδή την Χρυσή Αυγή που δεν μπορεί να συνεχίσει να κατεβαίνει στις εκλογές με άτομα σαν την Σκορδίλη, είτε στην Νεοδημοκρατική της εκδοχή που βρίσκει ευκαιρία να "αντιτάξει" στον ρατσισμό το "Eλληνικό DNA" δια στόματος Σαμαρά.

Και για να το τελειώνουμε θα σου θέσω μια ευθεία ερώτηση:

Αν ο Κουκοδήμος κι ο Παπαγεωργόπουλος (μεταξύ τόσων άλλων αθλητών που έκαναν το ίδιο) ζέσταναν καρέκλες Πατέρων του Έθνους, πόσο παράλογο είναι να υποθέσει ένα διεστραμμένο μυαλό σαν το δικό μου ότι η Παπαχρήστου και ο Κατίδης (ή κάποιοι άλλοι για λογαριασμό τους) είδαν την ευκαιρία να "κόψουν δρόμο" για την εξουσία; Πριν ή μετά το "ατυχές περιστατικό" που τους συνέβη;

Αν όσα γράφω είναι παραλογισμός σύντομα η πραγματικότητα θα με διαψεύσει, έτσι δεν είναι;

Απάντηση σε κάθε "κούφιο άνθρωπο"...

...δίνει όποιος ή όποια αντιστέκεται στην κενότητά του.



Τα λέμε στο δρόμο...

Η Μαύρη Τσικνοπέμπτη είναι σήμερα!

Αν δεν έχεις καταλάβει ακόμα τι παίζεται από την μαύρη νύχτα σήμερα, άσε με να στα απαριθμήσω:

Α) Στην Ιερισσό τα ΜΑΤ καθαρίζουνε τους κατοίκους.

Β) Στην Αθήνα οι Προστάτες του Πολίτη καθαρίζουν τους τοξικοεξαρτημένους οδηγώντας τους στην Αμυγδαλέζα.

Γ) Στο Εφετείο καθαρίζει ο Κασιδιάρης.

Δ) Στα Υπουργεία καθαρίζουν τους παντός είδους οφειλέτες.

Κανόνισε να τσικνίσεις απόψε, το ανθρώπινο κρέας που μυρίζει τριγύρω δεν είναι ακόμα το δικό σου.

Δεν θα αργήσει όμως...

Η ανεκτίμητη ανθρώπινη ζωή στην Ελλάδα του 2013

Ακόμα και στο πιο ακραίο νεοφιλελεύθερο κοινωνικό συμβόλαιο, η αξία της ζωής σου παραμένει ο ακρογωνιαίος λίθος του. Όλα τα παπαγαλάκια του Κράτους προσπαθούν να σε πείσουν ότι είναι θεμιτό να παραχωρήσεις την ελευθερία σου έναντι της προστασίας της ζωής σου. Φυσικά η ευημερία σου και η αξιοπρέπεια σου, που ήταν κι αυτά τμήμα του κοινωνικού σου συμβολαίου, έχουνε πάει ένα μακρινό περίπατο. Το Κράτος τις έχει ήδη εκχωρήσει στο αόρατο χέρι της Αγοράς, με το πρόσχημα του συσσωρευμένου χρέους ή του οικονομικού ρεαλιστικού μονόδρομου που ονομάζεται Χρηματοπιστωτικός Καπιταλισμός.

Έτσι η ζωή σου παραμένει το μόνο θεμέλιο του κοινωνικού συμβολαίου, το Άγιο Δισκοπότηρό του. Στο επίπεδο της ρητορείας είναι πια το μόνο ταμπού, αφού η μέρα που το Κράτος θα βγει ξεκάθαρα και θα παραδεχτεί πως το δικαίωμα στην περιουσία υπερβαίνει το δικαίωμα στην ζωή θα είναι πιθανότατα κι η τελευταία του.

Σε αυτήν την κατεύθυνση η "γκάφα" του Φαήλου Κρανιδιώτη που πιθανότατα θα έχεις ήδη δει και αναλύεται εδώ χρειάζεται οπωσδήποτε "επικοινωνιακή διαχείριση" από κάποιον ανώτερό του. Άρα στην περίπτωσή του από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.

Η αληθινή εκτίμηση του Κράτους για την αξία της ανθρώπινης ζωής στην Ελλάδα του 2013 φαίνεται έμπρακτα στην Αμαρουσίου-Χαλανδρίου ή στην Γρηγορίου Λαμπράκη. Ο Νεοφιλελεύθερος Κλώνος ξεπερνά κατά πολύ τον Αρχικό Λεβιάθαν. Άλλωστε ο Χομπς σεβόταν πραγματικά την ανθρώπινη ζωή...

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η φωτογραφία είναι από το Reuters και δεν έχει καμία σχέση με την 24χρονη νεκρή στην Αμαρουσίου-Χαλανδρίου.

Μια αμιγώς πολιτική τοποθέτηση από το Free & Real

Διάβασα κι αν διάβασα παπαριές για τις Σκουριές σήμερα!

Και πάνω που όσο πήγαινα και φόρτωνα με τα συνεχή απαράδεκτα πράγματα που παίζονταν, αλλά και ταυτόχρονα συνέβαιναν, και σκεφτόμουνα να βγω και να φωνάξω "Σήμερα ΠΑΛΙ καταλύθηκε το Σύνταγμα της Χώρας σου, ΜΑΛΑΚΑ!" έλαβα ένα tweet από τον λογαριασμό των Free & Real που με άφησε για μερικά λεπτά, ξερό!

"Δεν καταλαβαίνω γιατί όταν καταστρέφουμε κάτι που δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο το λέμε βανδαλισμό,
αλλά όταν καταστρέφουμε κάτι από τη φύση το λέμε πρόοδο."
Ed Begley Jr.

Για μένα αυτή η φράση τελειώνει, μια για πάντα, κάθε διάλογο για την υπόθεση στο δάσος των Σκουριών. Παράλληλα είναι η σοβαρότερη και πιο υπεύθυνη πολιτικά δήλωση που διάβασα, ιδίως όταν την συγκρίνω με οποιαδήποτε ανακοίνωση, μπροσούρα ή δήλωση έβγαλε σήμερα πολιτικός ταγός, κοινωνικός διαφθορέας, κόμμα, πολιτικός φορέας, αναρχική ομάδα ή κοινωνική συλλογικότητα για το ίδιο θέμα. Επίσης την έχει πει ήδη ο κύριος Ed Begley Jr. και έχει καταγραφεί ως απόφθεγμα (τράβα βρες τον αν θες να του κάνεις μήνυση Νικολάκη). Και τέλος (αυτό το καταγράφω όχι μόνο για τον Ιστορικό του Μέλλοντος αλλά και για να το επικαλεστώ αργότερα και να διεκδικήσω το Πούλιτζερ) αποτελεί την πρώτη αμιγώς πολιτική τοποθέτηση που κάνει μια Οικοκοινότητα στον Ελλαδικό Χώρο, και την πρωτιά αυτή την έχει η Free & Real. Το μέλλον ήρθε κι είναι εδώ, μόνο να ανοίξεις τα στραβά σου περιμένει τώρα!

Για να μην αναφέρω ότι χωράει άνετα σε τρικάκι και γίνεται retweet για πλάκα.

Υποκλίνομαι...

Υ.Γ. O Ed Begley Jr. είναι εντελώς υπαρκτό πρόσωπο.

"Το Σώμα του Χρόνου" στο Black Box του Κακογιάννη

Πολύ θέατρο για τα κυβικά μου φέτος! Τόσο που σκέφτομαι ότι πρέπει να φτιάξω και ταμπελάκι "θέατρο" ή κάτι ανάλογο για τα σχετικά ποστ, αλλά ακόμη δεν το έχω αποφασίσει. Για να μην το πολυκουράζω, την Δευτέρα που μας πέρασε είδα "Το Σώμα του Χρόνου" στο Ίδρυμα "Μιχάλης Κακογιάννης" στον Ταύρο. Πάρε μια ιδέα πρώτα...



Η παράσταση ήταν πραγματικά καλή. Κι είναι κρίμα που την παρακολουθήσαμε καμιά δεκαριά θεατές μόνο, διασκορπισμένοι στις περίπου πενήντα θέσεις του Black Box. Καταλαβαίνω βέβαια ότι ούτε από λάθος δεν θα μπορούσε να κατατάξει κανείς "Το Σώμα του Χρόνου (Η Στιγμή)" στο λεγόμενο "εμπορικό θέατρο", αλλά όπως και να 'χει πιστεύω ότι άξιζε μεγαλύτερης προσέλευσης. Γιατί είναι μια δυνατή παράσταση που θα μπορούσε να λειτουργήσει εξαιρετικά σε ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, αλλά όχι μόνο. Φυσικά το γεγονός ότι ο μέσος συνταξιούχος προσπαθεί να τα φέρει βόλτα ώστε και να τρέφεται και να πληρώνει φάρμακα, μάλλον δεν του αφήνει πολλά λεφτά για θέατρο. Και είναι πολύ κακό για όλους μας αυτό...

Προσπαθώντας να μην σου "κάψω" τίποτα από όσα πρόκειται να δεις, ας πάμε τώρα και στα επιμέρους.

Ο Παναγιώτης Ναρλής έχει κάνει μια σκηνοθεσία που είναι τόσο έξυπνα λιτή και ουσιαστική ώστε να καταλήγει εντυπωσιακά "αόρατη" χωρίς "φρου-φρου" που "κλέβουν" ή "εκβιάζουν" το παραμικρό. Μπορώ λοιπόν να υποθέσω με ασφάλεια ότι υπάρχουν πολλές ώρες σκληρής πρόβας πίσω από αυτήν την επιλογή του να στηριχτεί όλη η παράσταση αποκλειστικά στην εξαιρετική ερμηνεία του Γιάννη Δεγαΐτη. Για να σου δώσω να καταλάβεις τι εννοώ μιλώντας για εξαιρετική ερμηνεία, ο Δεγαΐτης με έπεισε τόσο πολύ για την ηλικία και το βάρος που μεταφέρει ο ήρωας του έργου ώστε να αιφνιδιαστώ κανονικά όταν τον είδα να κινείται με εντελώς άλλη ταχύτητα και διαφορετικό μυικό τόνο σαν σκιά μέσα στο σκοτάδι κατά τις αλλαγές των εικόνων. Το σκηνικό είναι αφαιρετικό, αλλά εκπληκτικά λειτουργικό, αφού οι βιντεοπροβολές και η μουσική εντάσσονται αρμονικά στο σύνολο χωρίς να λειτουργούν καθόλου σαν στοιχεία εντυπωσιασμού, αλλά μονάχα σαν υποβοηθητικά της δράσης και υποδηλωτικά της ψυχικής κατάστασης του ήρωα. Τέλος το κείμενο του Σωτήρη Σαμπάνη είναι πυκνό, περιέχει πολλά ενδιαφέροντα επιμέρους στοιχεία και καταλήγει σε μία πολύ "ύπουλη" και δυνατή ανατροπή.

Προσωπικά, εκτιμώ ότι στο κείμενο ίσως να βρίσκεται και η μοναδική μικρή έλλειψη που ένιωσα στο τέλος. Θα προτιμούσα να είχε εμβαθύνει περισσότερο στην έννοια του χρόνου και στην κοινωνική διάσταση της εκμετάλλευσης του. Αυτό όμως μπορεί να είναι απλώς και το προσωπικό μου βίτσιο...

Δες "Το Σώμα του Χρόνου" όσο ακόμα προλαβαίνεις. Θα παίζεται Δευτέρα & Τρίτη μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου.

Βιομηχανική Μεταλλευτική: Ανοίξανε και μας περιμένουνε!

Η Βιομηχανική Μεταλλευτική άνοιξε χθες όχι κάτω από μια ακόμα "νέα διεύθυνση" αλλά σε μια εντελώς άλλη κατεύθυνση. Και από την επιτυχία ή την αποτυχία της στην παραγωγή, τη διακίνηση των προϊόντων της και την τελική συνάντησή τους με τον κόσμο που τα χρειάζεται δεν θα κριθεί μόνο το αν οι εργαζόμενοί της θα ζήσουν με αξιοπρέπεια αλλά και αν το εγχείρημα της αυτοοργάνωσης από τα κάτω και του εργατικού ελέγχου θα έχει μέλλον σε αυτόν τον τόπο που τον ξεσκίζουν τα κοράκια.
Κάθε πρόβλημα που συναντάει και αντιμετωπίζει με επιτυχία η συνέλευση της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής εμπλουτίζει την τεχνογνωσία της αυτοδιαχείρισης στην Ελλάδα. Και όλοι μας έχουμε την ευκαιρία να την στηρίξουμε, είτε μέσα από τις επιτροπές πρωτοβουλίας που βρίσκονται πια σχεδόν παντού, είτε και απλώς αγοράζοντας τα πράγματα που παράγει, χρησιμοποιώντας τα και βοηθώντας την να τα κάνει καλύτερα.



Η Βιομηχανική Μεταλλευτική μπορεί να είναι μια εικόνα από ένα πολύ πιο φωτεινό μέλλον. Φώτισε την με την δύναμή σου...

Τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα στις αφηγήσεις της εξουσίας για τους τέσσερις (Μέρος Δεύτερο)

Προαπαιτούμενο το Μέρος Πρώτο

Ας δούμε τώρα την αφήγηση από τα χείλη του υπουργού:



Σε πλήρη αντίθεση με την τοπική αστυνομία και το τοπικό κανάλι του Πρώτου Μέρους, όπου παρά τις ελλείψεις της η συνέντευξη είχε τουλάχιστον συμμετοχές ανθρώπων, σε αυτή την αφήγηση διακρίνει κανείς αμέσως δύο κυρίαρχα στοιχεία: Τον επαγγελματισμό τόσο των δημοσιογράφων, όσο και του πολιτικού που συμμετέχει και την απανθρωπιά με την οποία συνδιαλέγονται τρία "μεγάλα ονόματα του δημόσιου χώρου". Τρία "σήματα κατατεθέντα" που έχουν εθελούσια εκχωρήσει κάποιο τμήμα της ανθρώπινης διάστασής τους για να θρέψουν είτε την τηλεοπτική τους περσόνα, είτε την πολιτική τους εικόνα.
Έτσι η "ανθρώπινη" εισαγωγή των δημοσιογράφων και η άρνηση του υπουργού να σχολιάσει που κρατάει μέχρι το 1:30 περίπου είναι απλώς ένα μέρος του απαραίτητου παιχνιδιού εντυπώσεων, ένα επικοινωνιακό πρελούδιο. Οι μεν "εξανθρωπίζονται" ο δε "θεσμοποιείται". Όταν αρχίζει η ουσιαστική αφήγηση, τα πράγματα και οι ρόλοι ξεκαθαρίζουν. Κατά έναν πολύ περίεργο (δεοντολογικά) τρόπο είναι ο υπουργός που διατυπώνει το ερώτημα, στο 1:47, στηριγμένος πάνω στην ανακοίνωση που έχει εκδώσει το υπουργείο του.
"Υφίσταται θέμα βασανισμών συλληφθέντων μετά την σύλληψή τους ή τραυματισμός των τρομοκρατών κατά την συμπλοκή και την αντίστασή τους πριν από την σύλληψή τους; Η αντίληψη της αστυνομίας είναι το δεύτερο, καταλαβαίνω ότι οι γονείς ή κάποιοι καταγγέλουν το πρώτο. Εάν από την Δικαιοσύνη προκύψει ότι μετά την σύλληψη υφίσταται βασανισμός σε αυτό θα είμαστε αμείλικτοι. Η χώρα είναι ένα κράτος δικαίου, δεν επιτρέπει να βασανίζεται κανένας κρατούμενος. Όμως..."
Στο σημείο αυτό επεμβαίνει ο Οικονομέας προφανώς γιατί ανατρέπεται η τηλεοπτική ισορροπία. Πριν εξετάσουμε αν η ερώτησή του έχει την παραμικρή δραματική αξία, ας δούμε πρώτα πως στήνει την αφήγησή του μέχρι εδώ ο υπουργός. Η ερώτηση από μόνη της δεν είναι ισοβαρής. Το δεύτερο μέρος της είναι μεγαλύτερο σε διάρκεια αφού περιέχει "συμπλοκή και αντίσταση" έναντι των "βασανισμών" και επίσης φορτισμένο συναισθηματικά από τον χαρακτηρισμό "τρομοκράτες" έναντι "συλληφθέντων". Για να το κάνουμε πιο λιανά, αν το ερώτημα ήταν, Υφίσταται θέμα βασανιστηρίων πάνω σε νεαρούς υπόπτους εντός των αστυνομικών τμημάτων της επικράτειας από εξουσιοδοτημένα (ή μη) όργανα της ελληνικής αστυνομίας ή ατυχείς ανεπιθύμητοι τραυματισμοί λόγω αντίστασης στην σύλληψη; θα ήταν ολοφάνερα τηλεοπτικά ανισοβαρές προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Στην επόμενη φράση, η υποθετική ουδετερότητα του υπουργού και πάλι δομείται με έξυπνο τρόπο. Εδώ υποδηλώνεται από την διατύπωση σύγκρουση μεταξύ θεσμού, Η αντίληψη της αστυνομίας... , και ατόμων με προσωπικά κίνητρα ...οι γονείς... ή ακόμα και σκοτεινών κέντρων ...ή κάποιοι... Τα ρήματα που χρησιμοποιούνται έχουν επίσης την σημασία τους. Το αντικειμενικό "είναι" έναντι "καταγγέλουν". Το "καταλαβαίνω" ρίχνει ένα συναισθηματικό σεντόνι πάνω στο όλο θέμα. Η επόμενη φράση είναι πραγματικά διατυπωμένη με θράσος. Ποιοι "θα είμαστε αμείλικτοι;", αφού η δικαιοσύνη είναι που θα κρίνει την όποια ποινή των πιθανών ενόχων; Και ας ολοκληρώσουμε αυτό το μέρος με την φράση-παρωδία που κλείνει την αρχική τοποθέτηση του υπουργού. Πρόκειται για μεγαλειώδες και απόλυτα συνειδητό ψέμα:

Η χώρα είναι ένα κράτος δικαίου, δεν επιτρέπει να βασανίζεται κανένας κρατούμενος.

Ας αφήσουμε στην άκρη τον Γκάρντιαν, και τις Νοτιοκορεάτικες εφημερίδες. Ας μας πει ο υπουργός τι γίνεται με τις καταδίκες που έχει ήδη η χώρα από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για βασανισμούς!


Οι καταδίκες της Ελλάδας
Τέσσερις πρόσφατες καταδίκες της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για βασανιστήρια μας υπενθυμίζει η δικηγόρος Εβίτα Σαλαμούρα, που έχει ασχοληθεί με υποθέσεις στο συγκεκριμένο δικαστήριο:
1) Υπόθεση Galotskin κατά Ελλάδος, 14.1.2010
Εννιά χρόνια μετά τον βίαιο ξυλοδαρμό του με στέκα του μπιλιάρδου από αστυνομικούς κατά τη διάρκεια ελέγχου στην Ανω Τούμπα το 2001, ο Παναγιώτης Galotskin δικαιώθηκε από το ΕΔΔΑ για το ότι υπέστη βασανιστήρια, εξευτελισμό και σωματικές βλάβες (άρθρο 3 της ΕΣΔΑ), ενώ η αστυνομική έρευνα κρίθηκε ανεπαρκής. Στον προσφεύγοντα επιδικάστηκε αποζημίωση 17.000 ευρώ.
2) Υπόθεση Zelilof κατά Ελλάδoς, 24.5.2007
Στην ίδια υπόθεση, ο ρωσοπόντιας καταγωγής Ελληνας υπήκοος, δικαιώνεται για τον ξυλοδαρμό που υπέστη από αστυνομικούς και του επιδικάζονται 15.000 για ηθική βλάβη και 3.500 για δικαστικά έξοδα.
3) Υπόθεση Alsayed Allaham κατά Ελλάδος, 18.1.2007
Δικαιώνεται 9 χρόνια μετά τον ξυλοδαρμό του και τη βίαιη κράτησή του στο αστυνομικό τμήμα Πατησίων Σύρος υπήκοος, που συνόδευσε φίλο του για να καταγγείλει ληστεία και υπέστη απώλεια ακοής και από τα δύο αυτιά. Στον προσφεύγοντα επιδικάζονται 20.000 ευρώ για ηθική βλάβη και 3.000 ευρώ για έξοδα και δικαστική δαπάνη.
4) Υπόθεση Zontul κατά Ελλάδος, 17.01.2012
Μετανάστης χωρίς χαρτιά, Τούρκος υπήκοος, βιάστηκε με κλομπ από άνδρα του Λιμενικού Σώματος το 2001, στον οποίο επιβλήθηκαν έξι μήνες φυλάκισης που μετατράπηκαν σε πρόστιμο 792 ευρώ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι η ποινή που επιβλήθηκε στον λιμενικό ήταν ανεπαρκής, δεδομένου ότι είχε παραβιαστεί ένα θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Ο προσφεύγων ενημερώθηκε μόνο εκ των υστέρων, όταν είχε ήδη γίνει η δίκη και είχε εκδοθεί η απόφαση. Η Ελλάδα καταδικάστηκε να καταβάλει 50.000 ευρώ για ηθική βλάβη στον προσφεύγοντα, καθώς και 3.500 ευρώ για δικαστικά έξοδα.


Πόσο "αμείλικτα" αντιμετώπισε η Πολιτεία τα περιστατικά αυτά; Πόσο οχυρώθηκε θεσμικά απέναντί τους; Ποιο άλλο κράτος δικαίου έχει φάει τόσες καταδίκες; Μόνο για να καταλάβουμε πόσο αμείλικτα θα αντιμετωπίσει και τα επόμενα περιστατικά το ρωτάω...

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στην αφήγηση του υπουργού. Μετά την πραγματικά χαζή παρέμβαση-πάσα του Οικονομέα (αφού δημοσιογράφος τέτοιας εμπειρίας δεν μπορεί να μην ξέρει ότι η χώρα έχει καταδικαστεί τόσες φορές για το θέμα στο ΕΔΔΑ και αν ήθελε μπορούσε να ξετινάξει το ψέμα του υπουργού) και μια χαριτωμένη κοινοτοπία "δεν είναι δουλειά μου να αποκλείω" ο υπουργός επιστρέφει στην προκάτ αφήγησή του πιάνοντας το "Όμως" που είχε αφήσει ορφανό κατά την διακοπή.
"Υπάρχει όμως ένα γεγονός το οποίο και παρακαλώ να λάβετε υπόψη σας. Δεν μπορεί να υιοθετείται η δεύτερη άποψη δηλαδή η άποψη ότι βασανίστηκαν τα παιδιά αυτά, οι τρομοκράτες αυτοί, μετά την σύλληψή τους όταν προκύπτει αντίσταση, προκύπτει συμπλοκή, ήταν βαρύτατα οπλισμένοι, όλα αυτά είναι μέσα στη δικογραφία και εν πάση περιπτώσει η υπόθεση είναι στα χέρια της δικαιοσύνης και μπορεί η δικαιοσύνη να την χειριστεί. Δηλαδή αυτό που δεν πρέπει να κάνουμε εδώ, είναι να υιοθετήσουμε άκριτα οποιαδήποτε άποψη".

Πέρα από το γεγονός ότι στην προηγούμενη τοποθέτηση η δεύτερη άποψη είναι αυτή της αστυνομίας κι όχι των γονιών, αλλά και την γλώσσα λανθάνουσα αληθή με "τα παιδιά" αντί "των τρομοκρατών", όλη η τοποθέτηση είναι επικοινωνιακό και θεσμικό φάουλ και μάλιστα για κίτρινη κάρτα. Γιατί:
Α) Από την συνέντευξη της αστυνομίας δεν προκύπτει ούτε αντίσταση, ούτε συμπλοκή, τα όπλα δηλώνεται πως βρέθηκαν μέσα στο βαν
Β) Η δικογραφία ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΕΧΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ δεν έχει καμιά δουλειά να βρίσκεται στα χέρια του υπουργού Προ-Πο σε κανένα κράτος δικαίου!
Γ) Ο υπουργός μάς υποβάλλει να κάνουμε αυτό που λέει ότι δεν πρέπει να κάνουμε, να υιοθετήσουμε άκριτα δηλαδή γιατί εκείνος δηλώνει ότι ξέρει πράγματα που δεν δικαιούται από τον ρόλο του να ξέρει.

Το έργο της αφήγησης του υπουργού πάει όλο και χειρότερα στη συνέχεια, με επανάληψη της λέξης τρομοκράτες όπου χωράει και δε χωράει να μπει, κάπου εκεί παίρνει τα πάνω του κι ο Καμπουράκης αλλά το πατρόν της αφήγησης το έχεις πιάσει ήδη και εγώ δεν μπορώ να φάω την ζωή μου όλη αναλύοντας λέξη προς λέξη τον Προ-Πο, μπορείς φαντάζομαι να γελάσεις ή να κλάψεις πια με τα χάλια των τριών "επώνυμων ανδρών" χωρίς την φτωχή βοήθειά μου.

Στο 7:40 όμως διαπράττεται μια τριφασική απρέπεια. Σχετικά με το θέμα των φωτογραφιών και της επεξεργασίας τους με το photoshop ο υπουργός δηλώνει:
"Και βεβαίως μου λέχθηκε ως υπερασπιστικός ισχυρισμός ακριβώς το γεγονός ότι αν υπήρχε λερωμένη φωλιά θα δινόντουσαν οι φωτογραφίες στην δημοσιότητα; Αυτά τα καταθέτω απλώς, εγώ όμως προτιμώ να μην πάρω θέση..."

Το επιχείρημα αυτό ξεπερνάει με μιας κάθε αντιποίηση της δικαστικής εξουσίας, κάθε υπέρβαση θεσμικής δεοντολογίας, την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την έννοια της γελοιότητας και αγγίζει σοβαρά τον σουρεαλισμό ή την κλινική ψυχοπαθολογία. Μια εκδοχή που θα μπορούσε να τρίψει οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος στα μούτρα του υπουργού, σε αυτό το σημείο, θα μπορούσε να είναι:

Κοίτα, όταν μια μεγάλη γκρούπα της αστυνομίας (λέγε με φασισταριό) έχει σαν "χρόνια διασκέδαση" και "ιερή παράδοση" τον βασανισμό ανθρώπων που πέφτουνε στα χέρια της -με την συμμετοχή ή την ανοχή των προϊσταμένων της- ενώ μια υπηρεσία (λέγε με αντιτρομοκρατική) καίγεται να βγάλει τις φωτογραφίες των συλληφθέντων στην γύρα για να "κάνει την δουλίτσα της", μόνο το photoshop σάς σώνει για να βολευτείτε όλοι!

Αυτή ήταν πάντως η αφήγηση της τριανδρίας των "σημάτων κατατεθέντων".

Σύντομα το Τρίτο Μέρος...

Τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα στις αφηγήσεις της εξουσίας για τους τέσσερις (Μέρος Πρώτο)

Έχει πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον η απόκλιση στις αφηγήσεις της εξουσίας. Και οποιοσδήποτε έχει έρθει σε επαφή μαζί της γνωρίζει ότι καμιά αφήγηση της δεν επιδιώκει να αποκαλύψει την αλήθεια, ούτε έχει καλή σχέση με την πραγματικότητα. Από αρχαιοτάτων χρόνων η εξουσία ψεύδεται συστηματικά, και υπάρχει ένας πολύ απλός λόγος γι αυτό...

Η εξουσία ψεύδεται γιατί δεν είναι μια ενιαία δομή, άρα τα (μικρο)συμφέροντά της είναι αντικρουόμενα.

Στην περίπτωση της σύλληψης και της κράτησης των τεσσάρων υπάρχουν μόνο δύο αναμφισβήτητα γεγονότα.

Το πρώτο είναι ότι δεν υπήρξε καμία χρήση όπλων κατά την διάρκεια της ληστείας, της καταδίωξης και της σύλληψης. Σύμφωνα με όλες τις αφηγήσεις (και όχι μόνο τις επίσημες) ούτε ο "βαρύς οπλισμός" χρησιμοποιήθηκε, ούτε τα "υπηρεσιακά όπλα"...

Το δεύτερο είναι ότι όταν εμφανίστηκαν οι κρατούμενοι στον κόσμο, ήταν εμφανώς μελανιασμένοι από το ξύλο.

Ας δούμε πρώτα την αφήγηση της τοπικής αστυνομίας:



Είναι φανερό, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, ότι αυτή η συνέντευξη εξυπηρετεί τους τρεις πάγιους στόχους όλων των επαφών της ΕΛΑΣ με τα ΜΗΝΤΙΑ. Επί του προκειμένου, ο πρώτος είναι να υπερτονιστεί η επιτυχία της επιχείρησης και να δοξολογηθεί η αγαστή συνεργασία των όμορων περιοχών που συμμετείχαν. Ο δεύτερος είναι να κρυφτεί, όσο πιο βαθιά γίνεται κάτω από το χαλί της γενικής ευδαιμονίας, το γεγονός ότι το αυτοκίνητο με τους άλλους τέσσερις ξεγλίστρησε από το δίχτυ που στήθηκε, άρα μιλάμε για μισή επιτυχία. Και ο τρίτος είναι να καλυφθούν οι ίδιοι οι αξιωματικοί και οι Διευθύνσεις τους από πιθανές κακοτοπιές που ίσως και να εμφανιστούν στο μέλλον.

Τον πρώτο και τον δεύτερο στόχο δεν φαντάζομαι να χρειάζεται να τους ψάξεις πολύ. Όλη η αρχική παρουσίαση του Γενικού, που επιδέξια αποφεύγει να τονίσει το άλλο αυτοκίνητο (στο 01:36)"...με το οποίο διέφυγαν τέσσερα άτομα που μέχρι τώρα αναζητούνται" αλλά και οι δηλώσεις των άλλων δύο Διευθυντών είναι γεμάτες από λεκτικά κλισέ που, λογικά, θα πρέπει να διδάσκονται σε κάποιο μάθημα Γλώσσας Αναφορών των Σχολών Αστυνομίας. Θέλω πάντως να κρατήσεις τα εξής ενδιαφέροντα στοιχεία της αφήγησης των τοπικών δυνάμεων:
Στο 07:15 αναφέρεται ότι τα δύο αυτοκίνητα διέφυγαν "με κατεύθυνση προφανώς προς Βέροια, γιατί από την αντίθετη πλευρά κινούνταν σταθμοί της Κοζάνης και δεν ήρθαν προς τα μας". Η πρώτη εμφάνιση του τρίτου στόχου γίνεται εδώ και υποδηλώνει τοπική υπεροχή. Χωρίς να υπάρχει σαφής απόδειξη για το πως ξέφυγε το Ι.Χ. ο ένας από τους διευθυντές δείχνει ότι το έχασε η άλλη πλευρά, δηλαδή η Βέροια. Και συνεχίζοντας την περιγραφή, που τονίζει συνεχώς την ιδιαίτερη συμμετοχή των δικών του δυνάμεων, αναφέρεται για πρώτη φορά (με ιδιαίτερα ασαφή τρόπο) στην στιγμή της σύλληψης με την φράση στο 08:07 "συνελήφθησαν αναίμακτα". Λίγο πιο κάτω, στο 08:32, δηλώνει με έμφαση "Αυτό που θέλω να σημειώσω, ότι κατά την ώρα της καταδίωξης από τους σταθμούς της Κοζάνης όσο και κατά την όλη επιχείρηση σύλληψης των δραστών που έγινε στην Βέροια δεν γνωρίζαμε ότι ο απαχθείς, εεε, παθών βρισκότανε μέσα στο όχημα με τους, εεε, ληστές. Γιατί τέτοια πληροφόρηση δεν είχαμε. Νομίζαμε ότι ήταν μέσα στο δικό του όχημα". Κλείνει δε, με ευχαριστίες (στο 10:06) προς "όλο το προσωπικό που πραγματικά με κίνδυνο της ζωής του προσπάθησε, καταδίωξε και πέτυχε να συλλάβει τους ληστές χωρίς να έχουμε κάποιο τραυματισμό ή κάποιο άλλο πρόβλημα".
Από το 10:30 ο άλλος αστυνομικός διευθυντής (της Βέροιας) με μια λεκτική περικοκλάδα παραδέχεται ότι την καταδίωξη ουσιαστικά την έκαναν κύρια οι δυνάμεις της Κοζάνης συνεπικουρούμενες από τις δυνάμεις της Βέροιας. Στο 10:44 λέει πως το όχημα "εξαναγκάστηκε τελικά, μη έχοντας πολλές επιλογές, κατευθύνθηκε στην πόλη της Βέροιας. Αυτό καταλαβαίνετε τι κινδύνους εγκυμονεί, όταν σε μια κατοικημένη περιοχή εξελίσσεται μια τέτοια καταδίωξη". Δεν μπορώ να καταλάβω αν η φράση είναι σπόντα για τον συνάδελφό ή όχι, αλλά αν το σκεφτώ λογικά μου φαίνεται λιγάκι προβληματικό επιχειρησιακά να κυνηγάς "ληστές με βαρύ οπλισμό" και να τους οδηγείς προς το κέντρο μιας πόλης με την καταδίωξή σου. Στο 11:30 αναφέρει, "ο στόχος τελικά επετεύχθη με την δυναμική παρέμβαση των συναδέλφων, δεν επετράπη να γίνει περαιτέρω χρήση του οπλισμού που είχαν οι δράστες, όπως είπε και ο κύριος γενικός και ο κύριος ταξίαρχος μέσα στο βαν βρέθηκε βαρύς οπλισμός, καλάσνικοφ, σκόρπιον, καραμπίνες επαναληπτικές,ε, ο οποίος, ε, δεν πρόλαβαν να κάνουν χρήση. Εξουδετερώθηκαν αμέσως, βέβαια δεν γνωρίζαμε ούτε εμείς ότι επέβαινε ο όμηρος στο συγκεκριμένο όχημα, ε, έγινε απευθείας... απομακρύνθηκε εφόσον αναγνωρίστηκε πλέον ότι δεν είναι με τους δράστες και μεταφέρθηκαν το όχημα και οι... στην αστυνομική διεύθυνση Ημαθίας όπου περαιτέρω εξελίχθηκαν όλες οι διαδικασίες που έχουν να κάνουν σχέση με την εξερεύνηση και ταυτοποίηση των δραστών".
Υπάρχει θέμα εδώ; Υπάρχει και είναι μεγαλούτσικο. Αν οι τρεις απέκτησαν τις μελανιές "εντός της διαδικασίας σύλληψης" ποιες είναι οι μονάδες που τους "ακινητοποίησαν"; Της Κοζάνης ή της Βέροιας; Και γιατί ο αξιωματικός της Βέροιας δηλώνει πως όπως είπαν οι άλλοι δύο βρέθηκε βαρύς οπλισμός "μέσα στο βαν"; Δεν τον βρήκε η δική του διεύθυνση;
Κλείνοντας, και στις ευχαριστίες πώς εμφανίζεται ξαφνικά και μόνο παρεμπιπτόντως ο τραυματίας που δεν έχει αναφέρει κανείς άλλος μέχρι τότε; Στο 12:30 "…και είχαμε αυτό το αίσιο αποτέλεσμα μέσα σε μια κατοικημένη περιοχή χωρίς να έχουμε το παραμικρό δυσάρεστο τόσο για συναδέλφους, πέραν ενός που τραυματίστηκε ελαφριά, και όσο για πολίτες".
Αυτό που ειλικρινά αδυνατώ να καταλάβω είναι για ποιο λόγο δεν αναφέρεται - και μάλιστα από τον Γενικό Διευθυντή - ο ελαφρά τραυματισμένος αστυνομικός. Αν ο τραυματισμός του συνέβη κατά την "επιχείρηση εξουδετέρωσης βαριά οπλισμένων ληστών" δεν θα έπρεπε να τιμηθεί -έστω και λεκτικά- για τον ηρωισμό του; Από την διατύπωση καταλαβαίνουμε πως ο αστυνομικός πρέπει να ανήκει στην δύναμη της Βέροιας, αφού ούτε ο Γενικός τον αναφέρει, όσο για τον Διευθυντή της Κοζάνης έχει ήδη δηλώσει ρητά πως δεν υπάρχει τραυματισμός ή κάποιο άλλο πρόβλημα. Που, πότε και πως λοιπόν έγινε ο τραυματισμός;
Τι άλλα κενά δείχνει να έχει αυτή η αφήγηση;
Στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων το κενό που εντοπίζει κανείς εύκολα, είναι γιατί κανείς δεν ρώτησε πως σε μια επιχείρηση που δηλώνεται αίσια και επιτυχημένη από τρεις ανώτερους αξιωματικούς της ΕΛΑΣ ένα βαν με "βαριά οπλισμένους ληστές" οδηγείται από την καταδίωξη σε κεντρικότατο δρόμο της Βέροιας. Άνθρωποι είναι και οι δημοσιογράφοι, θα απαντήσει κάποιος. Πάντως το κενό παραμένει...
Επίσης στις ερωτήσεις ο Γενικός καταφέρνει να παραμείνει εξαιρετικά ασαφής στο ερώτημα αν συμμετέχει η Αντιτρομοκρατική στην προανάκριση. Λέει μονάχα ότι "διενεργείται από το τμήμα ασφαλείας Κοζάνης" που συνεργάζεται "με όλες τις αστυνομικές υπηρεσίες".
Και στην ερώτηση για το ελικόπτερο που θα αναζητούσε το "χαμένο αυτοκίνητο" στα βουνά η απάντηση δεν είναι σαφής. Η απάντηση "Και αυτό έγινε" δεν ξεκαθαρίζει αν απλώς υποβλήθηκε αίτημα ή αν έγινε έρευνα με ελικόπτερο.
Για το τέλος σου φυλάω το καλύτερο κενό της αφήγησης. Πόσα είναι τα "σχεδόν όλα τα κλοπιμαία" που αναφέρει στην αρχή, αλλά και στο τέλος, ο Γενικός; Και πόσο κομμάτι τους άραγε λείπει;


Αύριο το δεύτερο μέρος....

Αφου το λέει κι ο Υπουργός πως είναι νόμιμο το photoshop...

Δεν την άκουσα με τα ίδια μου τα αυτιά την δήλωση, και μάλλον ούτε ο ίδιος ο Υπουργός ΠΡΟ-ΠΟ κ. Νίκος Δένδιας θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα υπερήφανος που την έκανε. Δεν εξηγείται αλλιώς το γιατί μέχρι αυτή την στιγμή απουσιάζει από τα ηλεκτρονικά μέσα προσωπικής προώθησής του. Σε κάθε περίπτωση αντιγράφω από εδώ:
"...για την επεξεργασία που έχουν υποστεί οι φωτογραφίες ανέφερε ότι έγινε, όπως του είπαν, ώστε να προσομοιάζουν οι δράστες με την εικόνα που έχει ο μέσος άνθρωπος για να μπορεί κανείς να τους αναγνωρίσει".

Δεν θα το αντιμετωπίσω σοβαρά, γιατί πραγματικά δεν το αντέχω. Και επιπλέον το κάνουν άλλοι καλύτερα από μένα.

Αν πάμε όμως τον συλλογισμό του Υπουργού στην βάση της καθημερινότητας, κάπως έτσι θα πρέπει να είναι ο ίδιος για να μπορεί κανείς να τον αναγνωρίσει...

Η εικαστική σύνθεση εκλάπη από ποστ του αναρχογατούλη, δεν έμαθα photoshop στα γεράματα...

"Αγιογραφώντας" τον Νικόλαο Ντερτιλή...

Η άποψη μου επί του θανάτου, γενικώς, είναι αυτή:

ΟΥΔΕΙΣ ΝΕΚΡΟΣ ΔΕΔΙΚΑΙΩΤΑΙ

Αλλά η διπλή

αγιογραφία του Νικολάου Ντερτιλή από τον κύριο Τέλλογλου νομίζω πως έχει μεγάλη σημασία στις μέρες που ζούμε. Και θα προσπαθήσω να αναλύσω όσο μπορώ αυτά που περιγράφονται.

Τι ακριβώς σημαίνει για όποιον ή όποια δεν έχει ζήσει την Χούντα η φράση που ανοίγει το κείμενο; Την παραθέτω:

Ήταν ένας καλός αξιωματικός, αλλά ένας πολύ δύσκολος και επίμονος άνθρωπος

Με βάση ποιόν στρατιωτικό κώδικα αξιών μπορεί να χαρακτηρίζεται ο Νικόλαος Ντερτιλής "καλός αξιωματικός";

Τα δύο στοιχεία που θα μπορούσαν να υπερασπιστούν την φράση, είναι:

Η πίστη του στο στράτευμα (Υπηρέτησε τη μόνη οργάνωση που πίστευε, τον στρατό) και η επιχειρησιακή του δεινότητα (Τη νύχτα της 20ής προς την 21η Απριλίου κατέλαβε με μία μονάδα 530 ατόμων 19 κτίρια του κέντρου διοικήσεως πρωτευούσης σε λιγότερο από 2 ώρες).

Τι συμπληρώνει την εικόνα για τον αποθανόντα στα άρθρα του κυρίου Τέλλογλου; Ας τα πάμε ένα προς ένα:

Υπό τις διαταγές του στρατηγού Γρίβα, άρχισε την εκκαθάριση ενός τουρκοκυπριακού χωριού όταν ο Γρίβας του ζητά από τον ασύρματο να τεθεί κάποιο όριο στον τρόπο με τον οποίο οι άνδρες του μεταχειρίζονταν τους αμάχους. Ο Ντερτιλής εκνευρισμένος πυροβολεί τον ασύρματο!

Πόσο τιμητικό είναι για οποιονδήποτε αξιωματικό να επιτρέπει την δολοφονία αμάχων και την γενοκτονία; Σύμφωνα με κάθε στρατιωτικό κώδικα που έχει γραφτεί ποτέ, η πράξη είναι απόλυτα ατιμωτική για αυτόν που την διαπράττει, ενώ προσβάλλει βάναυσα τον ίδιο τον στρατό και την χώρα που υπηρετεί.

Είναι όμως η μόνη "παρεκτροπή" του Ντερτιλή, από τον κώδικα τιμής του αξιωματικού; Όχι, αφού αργότερα θα δολοφονήσει εν ψυχρώ τον Μιχάλη Μυρογιάννη στο Πολυτεχνείο, επίσης άοπλο, φοιτητή.

...ο Ντερτιλής καταδικάσθηκε με τους άλλους πρωταιτίους του πραξικοπήματος σε 20ετή κάθειρξη και σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία του φοιτητή Μιχάλη Μυρογιάννη κατά την καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου από τον στρατό. Καταλυτικό ρόλο στην καταδίκη του έπαιξε η μαρτυρία του οδηγού του Αντώνη Αγριτέλη, που είχε καταθέσει ότι ο Ντερτιλής υπερηφανεύτηκε για το «σημάδι του» και ...ο οδηγός του Αντώνης Αγριτέλης κατέθεσε στη δίκη του Πολυτεχνείου ότι σκότωσε εν ψυχρώ τον Μιχάλη Μυρογιάννη, έναν από τους εξεγερμένους την ώρα που ο 20χρονος νέος επιχειρούσε να ξεφύγει από αστυνομικούς. Ο ίδιος ο Ντερτιλής αμφισβήτησε τη μαρτυρία του Αγριτέλη, αλλά το δικαστήριο τον καταδίκασε στη βάση και αυτού του στοιχείου. Τα 32 χρόνια της παραμονής του στη φυλακή έχουν σχέση και με αυτή τη μαρτυρία και το φόνο του Μυρογιάννη.

Όσο για την επιχειρησιακή δεινότητα που αναφέραμε πιο πάνω, ολόκληρη η φράση που παρέθεσα αποσπασματικά προηγουμένως, αναγκαστικά καταλήγει στην αλήθεια.

Τη νύχτα της 20ής προς την 21η Απριλίου κατέλαβε με μία μονάδα 530 ατόμων 19 κτίρια του κέντρου διοικήσεως πρωτευούσης σε λιγότερο από 2 ώρες, καταλύοντας την Β΄ Ελληνική Δημοκρατία.

Μήπως αυτή η πράξη καθιστά τον Νικόλαο Ντερτιλή εκτός από επίορκο και ένοχο εσχάτης προδοσίας; Ακόμα και με το "στιγμιαίο", δεν υπάρχει αμφιβολία, αφού καταδικάστηκε γι' αυτό.

Τα υπόλοιπα πράγματα που περιέχονται στα άρθρα είναι ίσως χρήσιμα για κάποιον που θέλει να κάνει ψυχαναλυτικές υποθέσεις πάνω στο πρόσωπο Νικόλαος Ντερτιλής. Από την πλευρά μου ούτε την διάθεση, ούτε την επάρκεια έχω για να προχωρήσω σε μια τέτοια απόπειρα.

Θα σε ρωτήσω μόνο ένα πράγμα:

Γιατί ένας ευφυής και σοβαρός δημοσιογράφος κάνει σήμερα "εικόνισμα" τον Νικόλαο Ντερτιλή χωρίς να καταθέτει οποιοδήποτε νέο στοιχείο που να αποδεικνύει την αυθαίρετη ανακήρυξη του σε "καλό αξιωματικό";

Από δω και πέρα, πρέπει να βάλεις το μυαλό σου να δουλέψει...