Τρεις θάνατοι και η εικόνα των νεκρών

Ο Λάκης Σάντας μάλλον δεν τα πήγαινε καλά με τους φωτογράφους. Δεν έχει πολλές φωτογραφίες "κρεμασμένες" στο Διαδίκτυο και τα περισσότερα νέα και παλιά Μέσα έπαιξαν με καμιά δεκαριά. Και δυο-τρία βίντεο...

O Οσάμα Μπιν Λάντεν, συνειδητά υποθέτω, έκανε την εικόνα του αντικείμενο λατρείας και μίσους και τα βίντεο του όπλα προώθησης των στόχων του.

Όσο για τον Θανάση Βέγγο εκτιμώ πως έντιμα βιοπορίστηκε από τη δική του εικόνα.

Το Γοητευτικό Κωλόπαιδο Κι Αυτοί Που Φρόντισε Να Τον Περιμένουν Στην Γωνία

Το Γοητευτικό Κωλόπαιδο είναι ένας τύπος άντρα, συνήθως αθλητή ή επαγγελματία που οι κανόνες "λυγίζουν" στο πέρασμα του. Όχι άδικα, ποτέ μου δεν υπερασπίστηκα τον Προκρούστειο Μέσο Όρο. Μια τέτοια περίπτωση στο παγκόσμιο Snooker είναι αναμφισβήτητα ο Ρόνι.

Μην παρεξηγηθώ, πιστεύω ειλικρινά πως πρόκειται για τον πιο ταλαντούχο παίκτη που ανέδειξε το άθλημα. Όμως δεν διασκεδάζω μαζί του πια. Κάποτε μπορούσε να αποχωρεί από παιχνίδια πριν την λήξη τους, να δηλώνει "δεν πάω στην Μάλτα γιατί βαριέμαι" ή στην Κίνα "γιατί είναι μακριά και λίγα τα λεφτά". Και κυρίως να τονίζει πως όλοι οι άλλοι παίκτες είναι μια κλάση πιο κάτω από αυτόν, λέγοντας "εγώ δεν έπαιξα καλά".

Όλα αυτά συνέθεσαν την εικόνα του. Αναλύθηκαν, συζητήθηκαν, ήταν κομμάτι της καριέρας του. Σήμερα, δυστυχώς για τον ίδιο, δεν είναι πια έτσι. Δεν είναι πια το Γοητευτικό Κωλόπαιδο, έχει αρχίσει να υφίσταται την φυσιολογική φθορά. Και όπως φαίνεται δεν το βλέπει. Γιατί το να επιμένει να δηλώνει τα ίδια, έχει καταντήσει γραφικό.

Είναι καλό να ξέρεις πάντα που πατάς... και κυρίως να υπολογίζεις πόσοι σε περιμένουν στην επόμενη γωνία. Τα Γοητευτικά Κωλόπαιδα δημιουργούν εχθρούς, κι όταν σταματήσουν πια να είναι Γοητευτικά, αν θέλουν να παραμείνουν στο παιχνίδι, πρέπει επίσης να σταματήσουν να είναι Κωλόπαιδα.

Έστω και δια της υποκρισίας...

Το Ξωτικό Σήκωσε Τελικά Την Πέτρα!

Πριν από λίγες μόνο μέρες έγραψα εδώ για την μονομαχία Higgins-Higginson. O 29χρονος με δικαίωσε απολύτως συνεχίζοντας την θριαμβευτική του πορεία μέχρι τον τελικό του Welsh Open. Έπαιξε εξαιρετικό snooker, έκανε 6-7 century και 1 maximum break, έφτασε ακόμα και να κοντράρει στα ίσα τον Τελικό, γυρίζοντας το εις βάρος του σκορ (6-2) και φτάνοντας μέχρι το "έντιμο" 8-8.

Στο τελευταίο frame έχασε από το "ξωτικό" εξ Αυστραλίας, τον Neil Robertson, έναν από τους συμπαθέστερους παίκτες του παγκόσμιου Snooker. Και εκεί ακόμα απέδειξε την κλάση του...

Συνεχάρη ειλικρινά τον νικήτη που σήκωσε το πέτρινο τρόπαιο(κατα την γνώμη μου το πιο όμορφο τρόπαιο του Snooker, τα άλλα είναι ή ασημένια κιτς ή κρυστάλλινα χαζο-Costa Boda) έκανε πλάκα για τα λεφτά που κέρδισε κι έδειξε με κάθε τρόπο πως δεν είναι καραγκιόζης.

Από την άλλη ο Robertson (χαμηλά στην 16αδα και λόγω Αυστραλέζικης καταγωγής, παρ' όλο το ταλέντο του όχι "απολύτως" αποδεκτός) είπε για τον Higginson τα καλύτερα, ένα κανονικό διθύραμβο. Όλοι πήγαν σπίτι ευχαριστημένοι, και πιο πολύ ο Andrew που έβαλε επιτέλους και σπόνσορα στο πέτο του γιλέκου.

Ανήμερα της Εθνικής μας εορτής(25η Μαρτίου), αρχίζει το Παγκόσμιο... ο Andrew πρέπει να δώσει τέσσερις δύσκολους προκριματικούς για να φτάσει στο Σέφηλντ. Μακάρι να τα καταφέρει...

Ο Higginson Και Ο Higgins

Τα παιχνίδια του μυαλού πολύ συχνά μεταμφιέζονται σε αθλήματα. Κι η βαρεμάρα των αξιωματικών ενός αποικιοκρατικού στρατού μπορεί να γεννήσει τελικά κάτι τόσο όμορφο όσο το Snooker. Δεν υπάρχουν στεγανά στην δημιουργία, όλα είναι ανοιχτά κι αύριο το σήμερα δεν είναι απαραίτητο πως ντε και καλά θα μοιάζει με το χτες.



Ο συμπαθής John Higgins πήγε χτες στο ματς του με τον Andrew Higginson λίγο όπως θα κατέβαινε σε ένα ματς προπόνησης με τον γιο του. Σίγουρος για την διαφορά επιπέδου, ταμπουρωμένος πίσω από την άβυσσο των μεταξύ τους θέσεων στην Παγκόσμια Κατάταξη και βολέμένος από το σύστημα που ευνοεί τους παίκτες της πρώτης δεκαεξάδας έναντι των υπολοίπων. Πήγε με την υπεροψία της "ελίτ", πήρε με άνεση τα τρία πρώτα frames και μετά έχασε πέντε συνεχόμενα και αποκλείστηκε. Συμβαίνουν αυτά... δεν φαντάζομαι να του κόστισε και πολύ. Ο Higgins είναι ένα σταθερό "χαρτί" του snooker και βρίσκεται εκεί που του αξίζει δικαιωματικά. Κι αν έφυγε νωρίς από αυτό το τουρνουά, έχει μπροστά του κι άλλα να ανακάμψει.

Ο Andrew Higginson είναι το ακριβώς αντίθετο. Εικοσιεννιά χρονών, με ανύπαρκτες σημαντικές διακρίσεις, επαγγελματίας από το 1995 (όπως διαβάζω στο προφίλ του), παραδέρνει στην Κόλαση του Δάντη που σε κάθετι διαγκωνιστικό ονομάζεται "Μεσαία Περιοχή". Δεν είναι τόσο ταλαντούχος όσο οι μεγάλοι παίκτες (αν και δεν έπαιξε καθόλου άσχημα), δεν είναι τόσο κακός ώστε να τα παρατήσει, δεν είναι πιά όσο μικρός χρειάζεται ηλικιακά για να αποκαλείται "φέρελπις" και να περιμένουν κάτι ατζέντηδες, κοινό και τηλεοράσεις απ' αυτόν. Είναι ένας "μεροκαματιάρης της στέκας" της Αγγλίας που συμπιέζεται ανάμεσα στους "Πορφυρογέννητους" και το εκάστοτε ανερχόμενο "Καινούριο Αίμα". Κι η χτεσινή του εμφάνιση μπορεί να είναι η "Μεγάλη του Στιγμή", αυτή που θα διηγείται στα εγγόνια του, τότε που νίκησε τον Higgins...

Ειλικρινά ελπίζω πως όχι... γιατί όπως κάθε άνθρωπος έτσι κι ο Higginson αξίζει κάτι περισσότερο.