Ούτε τα κότσια, ούτε τα αρχίδια κρύβονται...

Βαρέθηκα να ακούω ότι ο κόσμος δεν καταλαβαίνει. Δεν καταλαβαίνει όταν δεν τον συμφέρει να καταλάβει ή όταν τo μήνυμα που του πλασάρεις είναι μπερδεμένο, επειδή ΕΣΥ τελικά δεν είσαι καθαρός και τα έχεις μέσα σου πουτάνα όλα. Όταν έχεις κότσια δεν θέλει πολύ να τα κατάλάβει και να τα αναγνωρίσει ο κόσμος. Αυτό το βρήκα στο twitter και να αγιάσει το χεράκι που το έγραψε, μέρες που είναι...



Κι επειδή τα κότσια φαίνονται, ας δούμε αν φαίνονται και τα αρχίδια. Που άλλα λένε -δήθεν "κατά συνείδηση"- κι άλλα κάνουνε μια ζωή. Κι αυτό στο twitter ανέβηκε...



Πες με και σεξιστή τώρα, αν γουστάρεις. Δεν βρήκα καλύτερη λέξη να βάλω στα ελληνικά που ξέρω...

Λίγα Λόγια για τη Νίκη του Νίκου Ρωμανού

Γράφω αυτές τις γραμμές γυρίζοντας από το Σύνταγμα και πριν πέσω για ύπνο. Θα κοιμηθώ τουλάχιστον ένα δωδεκάωρο σερί, μην κάνετε τον κόπο να πάρετε τηλέφωνο, θα το έχω κλειστό. Πριν όμως γίνει αυτό, θέλω να γράψω δυο λόγια.



Ο Νίκος Ρωμανός έσπασε πολλούς τοίχους από μπετόν χτυπώντας τους με το κεφάλι του. Ίσως, με το ξεροκέφαλό του... Αυθαίρετα το λέω αυτό, γιατί μέχρι σήμερα δεν τον έχω συναντήσει. Ελπίζω να τον συναντήσω στο μέλλον, αφού το μόνο βέβαιο είναι πως θα εξακολουθήσει να αλληλεπιδρά με αυτήν την πραγματικότητα που μοιραζόμαστε.

Το έχω ξαναγράψει στο παρελθόν. Δεν τρέφω καμιά νοσηρή "συμπάθεια" για την γενιά του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Νιώθω γι αυτήν -ή για να το διατυπώσω με απόλυτη ακρίβεια για εκείνο το κομμάτι της που βγήκε, έμεινε, έζησε και δημιούργησε στο δρόμο τις μέρες της Εξέγερσης του Δεκέμβρη- απεριόριστο σεβασμό. Και ίσως -ξαναβλεποντας το θέμα σήμερα εκ των υστέρων- η απόλυτη άρνηση που είχα τις τελευταίες μέρες να αποδεχθώ ότι μπορεί να υπάρξει ένας κόσμος που θα εμπεριέχει τον Αντώνη Σαμαρά, τον Βαγγέλη Βενιζέλο, το Χαράλαμπο Αθανασίου και το συρφετό των Δικαστών, των ανθρωποφυλάκων και των μπάτσων, αλλά όχι τον Νίκο Ρωμανό και τους συντρόφους του να πηγάζει από αυτόν το σεβασμό.

Η νίκη του Νίκου Ρωμανού στα δικά μου τα μάτια είναι η Νίκη του Ανθρώπου απέναντι στο Μηχανισμό. Ο Νίκος Ρωμανός βάζει από την αρχή του αγώνα του ένα αδυσώπητα αυστηρό και εξαιρετικά σαφές πολιτικό πλαίσιο. Πράγμα που καθιστά την απεργία πείνας του σχεδόν καταδικασμένη από την αρχή, τόσο όσο κι ένα κοπάνημα του κεφαλιού στον μπετονένιο τοίχο του κελιού του.

Όπως το έχω καταγράψει στις σημειώσεις μου, ο πρώτος τοίχος που σπάει με το ξερόκέφαλό του -συγνώμη αν και πάλι χρησιμοποιώ με αυθαιρεσία τον χαρακτηρισμό- είναι ο τοίχος της επιλεκτικής αλληλεγγύης μόνο από τους αναρχικούς συντρόφους του. Χωρίς ποτέ να πάψει ο συγκεκριμένος χώρος να έχει την πιο σημαντική συμβολή σε αυτήν, από πολύ νωρίς υψώνουν τις φωνές τους σε στήριξή του άνθρωποι από ένα πολύ ευρύτερο φάσμα. Παρά το ότι γνωρίζουν πολύ καλά ότι τους έχει στείλει "προκαταβολικά στα τσακίδια" και αποκλειστικά γιατί διεκδικούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζονται όπως κι εκείνος. Οι -από την προσωπική μου καταγραφή ελάχιστες- κινήσεις "πολιτικαντισμού" και "σπέκουλας" ήταν αναμενόμενες, αλλά τελικά κατέγραψαν μόνο τη μικρότητα εκείνων που τις έκαναν, χωρίς να αναιρέσουν ή να στρέψουν αλλού το κύμα αλληλεγγύης. Προσωπικό μου συμπέρασμα είναι πως ακόμη και πολιτικά πρόσωπα έδρασαν -ίσως για πρώτη φορά στη ζωή τους- από ηθικά κίνητρα. Κι αυτό νομίζω ότι είναι ελπιδοφόρο.

Ο δεύτερος τοίχος που διαλύεται από τις κουτουλιές του Ρωμανού είναι το Τείχος της Σιωπής των Μήντια. Ίσως εδώ να τον βοηθάνε και κάποιες συγκεκριμένες ιστορικές παράμετροι -όπως η ραγισμένη μηντιακή τοιχοποιία που επιτρέπει την ύπαρξη του Δρομογράφου και της ΕΦΕ, την άνθιση των οριζόντιων αντιπληροφοριακών ιστότοπων και των αυτοδιαχειριζόμενων εντύπων ή την ιδιομορφία της ΕΡΤόπεν, αλλά αυτό είναι ένα θέμα που καλείται να το διερευνήσει διεξοδικά ο Ιστορικός του μέλλοντος.

Ο τρίτος -και κατά τη γνώμη μου ο πιο σημαντικός- τοίχος που σπάει με το κεφάλι του ο Ρωμανός είναι αυτός της απέραντης ελληνικής υποκρισίας. Των "θεσμικών επαγγελματιών" Πιλάτων. Των Δικαστών που οχυρώνονται πίσω από το "γράμμα του νόμου". Των Υπουργών που δεν μπορούν να "υπερβούν την Διάκριση των Εξουσιών". Των Πρωθυπουργών που συμβουλεύουν "σαν γονείς" άλλους γονείς να πείσουν "το παιδί να σταματήσει". Των Αρχιεπισκόπων και Προέδρων της Δημοκρατίας που σφυράνε αδιάφορα μέχρι -μετά- την τελευταία στιγμή. Των Διανοούμενων που "βγάζουν το σκασμό" σαν να μην υπάρχει καν θέμα. Των Φιλελέδων που ρητορεύουν περί αόριστων "νομιμοτήτων" ενώ ταυτόχρονα δήθεν αποδομούν "ψυχολογικά" το Νίκο αφήνοντας πάντα αιχμές -τις ίδιες- για την οικογένειά του. Των φασιστών που ξερνάνε χολή στα κοινωνικά δίκτυα "για το δολοφόνο Ρωμανό με το καλάσνικωφ" και στους τοίχους τους έχουν έτοιμα ελληναράδικα σλόγκαν παρμένα από άλλους τοίχους, "χαρούμενες οικογενειακές στιγμές" σε φωτογραφίες και -πάντα- κάτι τσιτάτα του Γεώργιου Παπαδόπουλου. Των "ελληνίδων" νοικοκυρών που ανάμεσα στα μπουκέτα με τριαντάφυλλα και το στολισμένο Χριστουγεννιάτικό δέντρο του σπιτιού βάζουν και συνταγές για μελομακάρονα, την ώρα που σε ξένους τοίχους "τρέμουν για την ασφάλεια των παιδιών τους από τον ληστή Ρωμανό", προσθέτοντας "να ψοφήσει". Όλων εκείνων των ατόμων -γιατί πρόσωπα δεν τους/τις λες- που "κάνουν τη δουλίτσα τους" και πάνε μέχρι εκεί που τους επιτρέπει η αλυσίδα τους χωρίς κανένα πρόβλημα.

Ο τέταρτος και τελευταίος τοίχος που έσπασε σήμερα το μεσημέρι ο Νίκος Ρωμανός κι όχι πια με το κεφάλι του, αλλά με το μυαλό και την ψυχή του -μια ακόμα αυθαίρετη εκτίμηση κάνω εδώ- είναι εκείνος της προσωπικής έπαρσης. Θα μπορούσε να επιμείνει στη σκληρή του στάση και να φύγει στα εικοσιένα του χρόνια έχοντας ήδη κάνει για την κοινωνία μας περισσότερα από όσα -και έχω πλήρη επίγνωση του τι γράφω τώρα- έχουν κάνει μυριάδες έμμισθοι Πατέρες & Μητέρες του Έθνους εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Επέλεξε να μείνει. Αυτό -το έχω γαμήσει στις αυθαίρετες εκτιμήσεις τώρα- σημαίνει ότι νιώθει πως το νταλαβέρι του με την κοινωνία και τη ζωή δεν έχει τελειώσει. Κι οι άνθρωποι που βρέθηκαν όλες αυτές τις μέρες σε κάθε πολύμορφη δράση αλληλεγγύης δείχνουν να πιστεύουν το ίδιο. Ευτυχώς πριν το τέλος συμφωνήσαμε σε αυτό. Χωρίς πολλές κουβέντες κι αναλύσεις.

Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί -κι αυτή είναι η τελευταία αυθαίρετή μου εκτίμηση για σήμερα- αν ο Νίκος δεν είχε τον διπλό ψυχικό δεσμό που τον ενώνει με τους συντρόφους του και τους ανθρώπους που κινήθηκαν για να του δείξουν την αλληλεγγύη τους. Αρχίζοντας από τον "στενό του κύκλο" τους συναπεργούς πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη, Ανδρέα Μπουρζούκο και Δημήτρη Πολίτη, που δίδαξαν επίσης υψηλή αξιοπρέπεια και κορυφαία αλληλεγγύη, και καταλήγοντας στα μουρλόπαιδα της Καβάλας, που περπάτησαν στα εξήντα μέτρα για να ρίξουν το πανό στις Καμάρες, ένα πράγμα νομίζω ότι είναι πια ξεκάθαρο:

Η λέξη αναρχικός στην ελληνική γλώσσα έχει ανανοηματοδοτηθεί. Και εάν πάντοτε ήταν συνώνυμη της αλληλεγγύης, τώρα επιτέλους περιέχει και γενναίες δόσεις αγάπης...

Τα status του Κορόβηλα reloaded

Δεν έχω πάρει την άδεια του να αναπαράγω εδώ τα status του στο Facebook, ελπίζω να μου την δώσει όταν τον ξαναδώ από κοντά. Αυθαιρετώ, λοιπόν, αλλά σαν γραφιάς θεωρώ ότι τα σημερινά του γραψίματα έχουν και λογοτεχνικό ενδιαφέρον. Αλλά πιο πολύ αποδεικνύουν ότι ο Νίκος Κορόβηλας είναι κάποιος που τιμάει τον λόγο, την δουλειά του και το ανθρώπινο είδος. Και δυστυχώς αυτή η στάση δεν είναι η συνηθισμένη...


Έκκληση σε όποιον είναι ξύπνιος ενημερώστε όσους γνωρίζετε. ΤΑ ΜΑΤ ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΗ ΕΡΤ

Τελικά αυτό που φοβόμουν πραγματοποιήθηκε. Έμεινα μόνος στην ΕΡΤ. Το δεύτερο σπίτι μου. Καλοκαίρι, Αύγουστος. Σηκώνομαι πρωί, γέρος άνθρωπος, για... WC. Ψυχή στο διάδρομο και όπως είμαι από τον ύπνο σκέφτομαι: Ρε συ, μπήκαν μέσα, τους πήραν όλους και με ξέχασαν να κοιμάμαι στον καναπέ...
Έφτασαν τα ξημερώματα τις 7ης του Νοέμβρη, για να φανώ πιστός στο ραντεβού με την Αστυνομία, το Κράτος, τη φασιστική νοοτροπία. Ποιος θα το πίστευε ότι η... βενζίνη θα μας έφτανε για τόσο μεγάλη διαδρομή. Τρέμε Φέτελ, έρχομαι. Ξαφνικά ντου από παντού. Έγινε η κατάληψη του τελευταίου προπυργίου ελεύθερης φωνής στη χώρα.
Οι καταληψίες, που ο Κεδίκογλου έλεγε και ξανά έλεγε, το Κούγκι και τα ρέστα, απαριθμούσαν 20 νοματαίους. Από μικρός, λίγος ως ρεπόρτερ, αλλά συνάμα μάγος, Μελισσανίδης δεύτερος, στις κωλοτούμπες και τα διπλά σάλτα, όταν πρόκειται για τοποθετήσεις. Άσπρο το πρωί, μαύρο το βράδυ. Τέτοιο επίπεδο. Αν ήταν κατάληψη θα ήταν μέσα οι... 300 του Λεωνίδα.
Στην πραγματικότητα, όλοι κάναμε τη δουλειά μας και μετά σπίτι. Εργασία, όχι κατάληψη. Εντάξει μερικοί μέναμε και για περιφρούρηση. Μερικοί. 20 τον αριθμό.
Αυτό το ραντεβού το περίμενα καιρό. Ήταν μια μάχη για τη Δημοκρατία, στην οποία εμείς καθημερινά με μόχθο δώσαμε εκ νέου πνοή και ζωή ενώ αυτοί πολύ απλά εκτέλεσαν.
Έγινε και το χατίρι της Οντίν. Επιβλήθηκε ο νόμος. Επήλθε νομιμότητα που είπε και ο Κεδίκογλου. Συμβουλή. Εάν Σίμο μου θέλεις επαναφορά της νομιμότητας, μπες σε ένα κελί, κλείσε την πόρτα και μείνε μέσα...
ΜΑΤ και ΜΕΑ για μια Ελλάδα νέα που λέγαμε κάποτε.
Η μάχη του κτηρίου χάθηκε. Ο πόλεμος με την Χούντα όμως όχι. Έχει ακόμα πολλά επεισόδια. Πολύ θα ήθελα να τελειώσει με νοκ άουτ, τι να κάνουμε όμως, θα την πάρουμε στα σημεία. ΝΙΚΗΤΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ.
Ποτέ στο παρελθόν δεν έχει συμβεί αυτό που κάναμε πράξη μια ομάδα ανθρώπων. Συναδέλφων που από το βάθος της ψυχής μου δηλώνω πως ερωτεύτηκα έναν προς έναν, ξεχωριστά.
Η μάχη που δώσαμε με τη... Στρατηγό Μάχη (όπως αποκαλούσα την λατρεμένη μου Νικολάρα), αποτέλεσε αγώνα για την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Δημόσια Τηλεόραση και ουχί Κρατική. Για αυτή μπορείτε να παρακολουθείται την Δ(ήθεν) Τ(ηλεόραση). Τόσο αντικειμενική που ενώ όλα τα κανάλια μετέδιδαν το νέο πραξικόπημα εναντίον της ελευθερίας της ενημέρωσης, εκείνοι έπαιζαν θέματα για τις μεγάλες μάχες που θα δώσει η Κυβέρνηση με την... Τρόικα. Να είχαμε, να λέγαμε...
Κάποιοι δεν αντιλήφθηκαν το δώρο της Κυβέρνησης. Την ευκαιρία να δείξουν από τι δημοσιογραφικό κράμα μετάλλου είναι φτιαγμένοι. Είδαν το τρένο να περνά και δεν ανέβηκαν. Προτίμησαν να τιμήσουν... το χέρι που τους χαστούκισε, το στόμα που τους χαρακτήρισε ΙΕΡΕΣ ΑΓΕΛΑΔΕΣ, ΒΟΛΕΜΕΝΟΥΣ και πολλά άλλα ωραία. Όταν σε ρίχνουν στο πυρ το εξώτερο, το μόνο όπλο που έχεις είναι το... πυρ το εσώτερο. Η φλόγα που κρύβει ο καθείς στα στήθια του. Είτε φουντώνει, δίνει φως και βγαίνεις από το σκοτάδι, είτε απλά σβήνει και σε τρώει η μαρμάγκα.
Αυτό που με πείραξε περισσότερο από όλα σε αυτή την απίστευτη διαδρομή, ήταν η συμπεριφορά ορισμένων συναδέλφων. Όχι τόσο, όλων όσοι εξ αρχής γύρισαν την ουρά στα σκέλια, έφαγαν τη φάπα ως άλλοι σύγχρονοι Τζανετάκοι και απλά έστρωσαν το σβέρκο για την επόμενη. Μιλάω για τους, Παναγιά βοήθα, συναδέλφους, που από το συντονιστικό βρέθηκαν στη Δ(ημόσια) Τ(ουαλέτα). Έτσι Ντένια και Τασούλα, που πήγες να δεις τον πατέρα σου και έκτοτε πέρασαν μήνες τρεις... Δεν τρέχει κάστανο όμως κορίτσια (αγόρια βεβαίως-βεβαίως), εδώ κρίνονται όλοι...
Κλείνοντας θα χρησιμοποιήσω την ατάκα που έκλεινα όλες τις εκπομπές (πνευματικά δικαιώματα κατέχει ο αδελφός μου, Γιάννης Δάρρας), Χαμογελάτε τους κάνει και ανησυχούν.
Υ.Γ. Αν μου τη σπάει, κάτι είναι πως δεν θα προλάβω να δώσω τον μεγάλο τελικό του MotoGP, στη Βαλένθια, όπου Μαρκέζ και Λορένθο αναμένονται να τα... σπάσουν.
Υ.Γ2. Μη μασάτε, σε λίγο καιρό πάλι εδώ θα είμαστε...
Υ.Γ3. Ευχαριστώ την οικογένεια μου για την αμέριστη συμπαράσταση που μου έδωσε προκειμένου να έχω τη δύναμη για αυτόν τον εκπληκτικό αγώνα.

Θέλω να πιστεύω πως όλοι εκεί έξω αντιλαμβάνεστε τα τελευταία ραδιοφωνικά λόγια του Νίκου Τσιμπίδα, πριν τον πετάξουν έξω από το φυσικό τόπο εργασίας του: Ψυχή βαθειά.
Θέλω να πιστεύω ότι δεν λησμονάτε τα λόγια του Γιάννη Ρίτσου: Ετούτος ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του. Είμαστε Έλληνες μην το ξεχνάτε... Ελάτε εδώ να πολεμήσουμε όλοι μαζί. Μην κατεβάζετε το κεφάλι.

R E S P E R T

RespERT


Μέχρι σήμερα δεν είχα χύσει δάκρυ, πλην του χαμού του Αχιλλέα, για να μην ξεχνάει ουδείς ότι και αυτός ο αγώνας είχε δυσβάσταχτες απώλειες.
Η μικρή μου η κόρη, η Άλκηστις, όπλισε τη φαρέτρα της και έστειλε το βέλος με ακρίβεια κατευθείαν στην καρδιά.
Θεωρώ ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιβράβευση για οιονδήποτε γονιό, από το να ακούει, στην δική μου περίπτωση να διαβάζει: Είμαι περήφανη για εσένα. Αυτή η αξία είναι όντως ανεκτίμητη.
Ο πατέρας μου και τα αδέλφια του, δημοσιογράφοι όλοι τους, άλλων εποχών και αξιών, μου άφησαν βαρύ κληροδότημα. Θεωρώ πως όταν έρθει ή ώρα να τους συναντήσω, στη δική μας Βαλχάλα, θα κάτσω περήφανα στο τραπέζι τους. Δεν έχω προδώσει ούτε ένα από τα ιδεώδη τους. Ποτέ, άλλωστε, δεν είχα αμφιβολία για αυτό.
"Ήμουν πάντα ενάντια στη βία και δη την Κρατική, η οποία αποτελεί τη χειρότερη μορφή της. Οι ιδέες δεν πεθαίνουν με το θάνατο" ήταν τα τελευταία λόγια του θείου, του Αντώνη, στο στερνό άρθρο που υπαγόρευε.
"Οι ιδέες είναι αλεξίσφαιρες", έγραψε η κόρη μου.
Τώρα γνωρίζω πως η θέση μου με περιμένει. Διότι, αφενός, υπήρξα αντάξιος των περιστάσεων και των διδαχών τους, αφετέρου, το δικό μου κληροδότημα φαίνεται ότι μπολιάζει τις εγγονές τους. Το δεύτερο είναι και το δυσκολότερο, καθώς διδάσκεται μόνο επί του πρακτέου.

Από εδώ και μετά τα... δευτερόλεπτα κυλούν βαριά στους λεπτοδείκτες. Οργασμός εργασίας κανονικά τέτοια ώρα. Δελτίο προ των πυλών και άπαντες στη θέση τους.
Τρεχάλα, δηλαδή, με την αδρεναλίνη να τρέφει τα κουρασμένα κορμιά, ως άλλο μάννα εξ ουρανού, χαρίζοντας την επιπλέον ενέργεια. Παρά τις αντιξοότητες όλα κυλούσαν πρίμα. Τα καλύτερα δελτία ειδήσεων ΜΑΚΡΑΝ. Με άποψη. Με ανάλυση και εμβάθυνση. Μα πάνω από όλα, με ένα κομμάτι μας να ταξιδεύει, συνοδοιπόρος με κάθε θέμα. Άδικη και συνάμα αφόρητα επίπονη η σιωπή των διαδρόμων. Δε παλεύεται η δύναμη της σιωπής. Γενικώς και ειδικώς.
Σήμερα το βράδυ, αν όλα πάνε καλά όμως, θα έχω και το... δώρο μου.
Μια ολάκερη νύχτα πριβέ με τη μεγάλη κυρία. Τη Vekia Siniora της Ελληνικής ενημέρωσης, για μην ξεχνώ και τις ρίζες μου. Του αθλητικογράφου.
My ΕΡΤ, λοιπόν αν όλα πάνε καλά.

Το πόσο μου λείπει ο... ξανθός Πινοσέτ και ο Mr 305 δεν περιγράφεται... Πέντε μήνες, κάθε ημέρα μαζί. Ως άλλο ναρκωτικό...

Αυτό δεν είναι σύμβολο, είναι μια πραγματικότητα έτη φωτός μπροστά!

Λίγα κομμάτια παίρνουν ταμπελάκι "Respect" στο TALES. Κι αυτή η φωτογραφία που ανέβηκε στο twitter μπορεί να το δικαιούται πιο πολύ από όλα τα προηγούμενα ποστ. Είναι από μια περιοχή που βρίσκεται στην ασιατική περιοχή της Πόλης. Κοίτα την και σκέψου, γιατί η αλήθεια ούτε εξήγηση, ούτε ανάλυση σηκώνει, απλώς υπάρχει κι άμα δεν την νιώσεις μέσα σου όλα τα υπόλοιπα είναι τρίχες...



Η λεζάντα γράφει: Κάτοικοι του Kadıköy αφήνουν τα κλειδιά πάνω στις εξώπορτες των πολυκατοικιών τους για να προσφέρουν καταφύγιο στους διαδηλωτές που κυνηγούν οι δυνάμεις καταστολής. Τα μπουκάλια με το νερό και τα μαντηλάκια είναι για να μειώσουν τις επιπτώσεις από την χρήση δακρυγόνων.

Gaza's Ark: Όταν το κίνημα σκέφτεται έξυπνα κι όχι μόνο ορθά...

Με μεγάλη χαρά είδα πριν από λίγο την νέα πρωτοβουλία για την Γάζα που έχει τον τίτλο Gaza's Ark και είμαι σίγουρος ότι έχει ήδη βάλει σε σοβαρούς μπελάδες τα "γεράκια" του Ισραήλ. Με την πρώτη ματιά καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μια ιδιαίτερα έξυπνη ιδέα που όχι μόνο συνεχίζει να εκθέτει διεθνώς το κράτος-νταβατζή για τον παράνομο αποκλεισμό αλλά, για ακόμα μια φορά, κάνει τα νεύρα τσατάλια στους στρατοκράτες και τους πολιτικούς "προϊσταμένους" τους που καλούνται να το αντιμετωπίσουν επιχειρησιακά, πολιτικά και επικοινωνιακά.

Ναι, το κίνημα δεν σκέφτεται μόνο ορθά, αλλά και έξυπνα. Όπως κατάλαβα από αυτά που διάβασα, αλλά και το βίντεο που μπορείς να δεις, μετά το καράβι για την Γάζα και τον Στολίσκο της Ελευθερίας που, κατά την γνώμη μου, μια χαρά ξεμπρόστιασαν σε όλον τον κόσμο όχι μόνο ποιο είναι το Ισραήλ αλλά και μέχρι που φτάνει το μακρύ του χέρι, φέτος το σχέδιο γυρίζει το μέσα-έξω.

Δεν πρόκειται πια να προσπαθήσει κανείς να σπάσει τον αποκλεισμό πηγαίνοντας βοήθεια προς την Γάζα. Αλλά να βγάλει από την Γάζα, με ένα πλοίο που θα αγοραστεί από το παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης και θα μετασκευαστεί εκεί, εξαγώγιμα προϊόντα από ολόκληρη την Παλαιστίνη που θα μεταφερθούν στους αγοραστές τους σε ολόκληρο -ελπίζω- τον κόσμο.

Όμως γιατί είναι τόσο έξυπνη αυτή η ιδέα και γιατί ισχυρίζομαι ότι στις υπόγειες αίθουσες επιχειρήσεων, στα κυβερνητικά σαλόνια και στα στούντιο του Ισραήλ έχουν αρχίσει ήδη να τρέχουνε οι αρουραίοι, οι τυφλοπόντικες και τα χαμστεράκια;

Πρώτον, γιατί δεν υπάρχει καμιά -ακόμα και προχωρημένα παρανοϊκή- δικαιολογία εθνικής ασφάλειας του Ισραήλ από κάποιο φορτίο που φεύγει από την Γάζα. Αν μπορούσε στο παρελθόν να ισχυριστεί ότι ακόμα και το τσιμέντο ή τα φάρμακα που μετέφερε ο Στολίσκος έπρεπε να "ελεγχθούν" και να "διανεμηθούν υπηρεσιακά", τώρα τι σκατά απειλή μπορεί να μας πει πως είναι οι κούκλες, τα ρούχα ή τα αγροτικά προϊόντα που θα εξαχθούν;

Δεύτερον, κάθε απόπειρα να κατασχέσει φορτίο που έχει αγοράσει κάποιος ιδιώτης, εταιρεία ή συλλογικότητα δεν είναι μόνο καταφανής πειρατεία, δηλαδή καραμπινάτη παραβίαση του διεθνούς δικαίου για τις θαλάσσιες μεταφορές, αλλά επιπλέον δημιουργεί έννομο συμφέρον στον αγοραστή να κινηθεί δικαστικά εναντίον του πειρατή. Κι εδώ είναι πολύ σημαντικό από τα ελάχιστα νομικά που καταλαβαίνω το σε ποιο δικαστήριο επιλύονται οι διαφορές με βάση το συμβόλαιο μεταξύ πωλητή και αγοραστή, όπως και με ποιου συμβαλλόμενου την ευθύνη ταξιδεύουν τα εμπορεύματα.

Μπορεί το Ισραήλ να κάνει μια τυπική νηοψία στο πλοίο και να το αφήσει να ταξιδέψει προς τις χώρες προορισμού του; Φυσικά και μπορεί, όμως αυτό θα ήταν μια τεράστια επικοινωνιακή ήττα που επίσης θα δημιουργούσε ένα σοβαρό προηγούμενο, την de facto κατάρρευση του αποκλεισμού από την πλευρά της Γάζας που θα την καθιστούσε, εντελώς παράλογα, λιμάνι από το οποίο μπορείς να αποπλεύσεις αλλά όχι να καταπλεύσεις. Σαν να λέμε, ένα μισάνοιχτο λιμάνι.

Το Ισραήλ μπορεί να ακολουθήσει αυτήν την λύση, μόνο αν έχει αποφασίσει να εγκαταλείψει τον αποκλεισμό. Γιατί η υποδοχή που θα έχει η Κιβωτός της Γάζας σε κάθε λιμάνι που θα πιάνει αν σπάσει τον αποκλεισμό και παραδίδει εμπορεύματα, ακόμα κι αν χαθεί από τα ραντάρ των κυρίαρχων μήντια, όχι μόνο θα κρατήσει καιρό αλλά θα συνοδεύεται και από γιορτές αλληλεγγύης σε κάθε τόπο!

Μπορεί το Ισραήλ να εμποδίσει τον απόπλου ή να κατασχέσει το πλοίο και το φορτίο του; Φυσικά και μπορεί μέσα στην πλήρη του παράνοια! Μπλέκεται όμως σε μια ιστορία που δεν έχει κανένα προηγούμενο, άρα ούτε και ασφαλή πρόβλεψη για το πόσο σε βάρος του μπορεί να καταλήξει.

Όπως κι αν το δεις, το κίνημα είναι που ήδη κερδίζει. Και κερδίζει, για ακόμα μια φορά στην περίπτωση της Γάζας, επειδή σκέφτηκε έξυπνα κι όχι μόνο ορθά.

Μια αμιγώς πολιτική τοποθέτηση από το Free & Real

Διάβασα κι αν διάβασα παπαριές για τις Σκουριές σήμερα!

Και πάνω που όσο πήγαινα και φόρτωνα με τα συνεχή απαράδεκτα πράγματα που παίζονταν, αλλά και ταυτόχρονα συνέβαιναν, και σκεφτόμουνα να βγω και να φωνάξω "Σήμερα ΠΑΛΙ καταλύθηκε το Σύνταγμα της Χώρας σου, ΜΑΛΑΚΑ!" έλαβα ένα tweet από τον λογαριασμό των Free & Real που με άφησε για μερικά λεπτά, ξερό!

"Δεν καταλαβαίνω γιατί όταν καταστρέφουμε κάτι που δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο το λέμε βανδαλισμό,
αλλά όταν καταστρέφουμε κάτι από τη φύση το λέμε πρόοδο."
Ed Begley Jr.

Για μένα αυτή η φράση τελειώνει, μια για πάντα, κάθε διάλογο για την υπόθεση στο δάσος των Σκουριών. Παράλληλα είναι η σοβαρότερη και πιο υπεύθυνη πολιτικά δήλωση που διάβασα, ιδίως όταν την συγκρίνω με οποιαδήποτε ανακοίνωση, μπροσούρα ή δήλωση έβγαλε σήμερα πολιτικός ταγός, κοινωνικός διαφθορέας, κόμμα, πολιτικός φορέας, αναρχική ομάδα ή κοινωνική συλλογικότητα για το ίδιο θέμα. Επίσης την έχει πει ήδη ο κύριος Ed Begley Jr. και έχει καταγραφεί ως απόφθεγμα (τράβα βρες τον αν θες να του κάνεις μήνυση Νικολάκη). Και τέλος (αυτό το καταγράφω όχι μόνο για τον Ιστορικό του Μέλλοντος αλλά και για να το επικαλεστώ αργότερα και να διεκδικήσω το Πούλιτζερ) αποτελεί την πρώτη αμιγώς πολιτική τοποθέτηση που κάνει μια Οικοκοινότητα στον Ελλαδικό Χώρο, και την πρωτιά αυτή την έχει η Free & Real. Το μέλλον ήρθε κι είναι εδώ, μόνο να ανοίξεις τα στραβά σου περιμένει τώρα!

Για να μην αναφέρω ότι χωράει άνετα σε τρικάκι και γίνεται retweet για πλάκα.

Υποκλίνομαι...

Υ.Γ. O Ed Begley Jr. είναι εντελώς υπαρκτό πρόσωπο.

Free & Real : Πήγαινε και ζήσε το, μην το διαβάζεις μόνο...

Τις μέρες που οι Free & Real ήταν στην Αθήνα, εγώ βρισκόμουν στην γεωγραφική τους έδρα (την Βόρεια Εύβοια). Και βέβαια καταχάρηκα που είδα το TVXS να έχει ένα καλό κομμάτι για το εγχείρημά τους (αν και θα το ήθελα πιο μεγάλο).

Δεν έχει νόημα όμως μόνο να το διαβάζεις. Το Free & Real δεν είναι πληροφορία, είναι εμπειρία που αξίζει να την ζήσεις. Και κάθε λίγο και λιγάκι κάνουνε στον Άγιο ή στο Τελέθριο κάποιο εργαστήριο. Στο λέω με το χέρι στην καρδιά, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να γνωρίσεις τι είναι και τι θέλουνε οι άνθρωποι εκεί από το να ζήσεις μερικές μέρες στον ρυθμό τους και να πάρεις μέρος σε ένα τέτοιο εργαστήριο.

Από μεριάς μου, στο συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Αναδημοσίευση: Οδηγίες Χρήσεως για τον φόνο της Λογικής - στο όνομά της

Από τον SpiDer



-Αν είσαι νεκρός της Μαρφίν, θα αναφέρεσαι πάντα με το όνομά σου, ενώ υπεύθυνοι για το θάνατό σου θα είναι όσοι ήταν σε απόσταση που να συμπίπτει με το F.I.R. Αθηνών, με κυριότερους υπεύθυνους όχι αυτούς που είχαν ενεργή ανάμιξη, αλλά όσους “δεν κάνανε κάτι” (η μεγαλοψυχία εδώ οφείλει να εξαιρέσει τους υπεύθυνους για την ασφάλεια των εργαζομένων στην Τράπεζα).

-Αν είσαι νεκρός της οικονομικής πολιτικής, θα μνημονεύεσαι πάντα ως “77χρονος” “αυτόχειρας” ή “συνταξιούχος”, ενώ υπεύθυνος για το θάνατό σου δεν θα είναι κανένας, γύρευε τώρα τι έτρεχε στο ταραγμένο υψηλόμισθο μυαλό σου, και τυχόν αναφορά στη δική σου εξήγηση, είναι ελεεινή σπέκουλα και απόπειρα πολιτικοποίησης ενός Ανεξήγητου Θανάτου.

-Αν γράψεις αντικαθεστωτικά/βλάσφημα/σατιρικά ζώντας υπό οποιοδήποτε καθεστώς τυχαίνει γεωστρατηγικά να χρειάζεται να βαπτισθεί “άξονας του Κακού”, τότε είσαι ήρωας της Δημοκρατίας, Μπροστάρης της Ελευθερίας του Λόγου, πολυσέλιδο θέμα για την “His Master’s Voice Review of Books” και Προστατευόμενο Είδος από τους οπαδούς του Διαφωτισμού.

-Αν γράψεις αντικαθεστωτικά/βλάσφημα/σατιρικά για διαμορφωτές γνώμης της “πρώτης αποικίας της Ευροζώνης” (σύμφωνα με το ακροαριστερό φανζίν “Financial Times”) τότε είσαι ο Θάνατος της Δημοκρατίας, το “άγριο πρόσωπο της Δημοσιογραφίας στα Σόσιαλ Μήντια”, και οφείλουν να παρέμβουν η ΕΣΗΕΑ, η Αστυνομία, ο Στρατός, το ΝΑΤΟ, για να σου βουλώσουν το βρωμόστομά σου που τολμάς να αναφέρεσαι κατά γνωστών μπροστάρηδων της Ελευθερίας Πάνω απ’ Όλα και Δε Σηκώνουμε Κουβέντα επ’ Αυτού.

-Αν αρπάξει φωτιά κανα ντουβάρι, μια μιχανοκίνητη μεραρχία με ρεσώ θα είναι ανα πάσα στιγμή έτοιμη να “διαμαρτυρηθεί σιωπηλά” μπροστά του, ενώ επίλεκτη ομάδα instagram pics θα καταλάβει στρατηγικά σημεία σε όλα τα free press σαλόνια της επικράτειας.

-Αν το θύμα είναι άνθρωπος, όσοι μαζεύονται στο Σημείο είναι Οπαδοί του Μίσους, και τα χειρόγραφα σημειώματά τους αποδείξεις Εχθροπάθειας, Κανιβαλισμού και Ελλάδας της Δραχμής (αυτό κολαει παντού).

-Αν είσαι αστυνομικός και τις αρπάξεις απ’ το πλήθος, θα γραφτούν σεντόνια για το “Νόμο του Λύντς” και για το πως πρέπει να τον καταδικάσουμε απ’ όπου κι αν προέρχεται, διότι προφανώς προέρχεται από αιμοδιψείς εχθροπάθειους, εν μέσω ιστορικού κενού αέρος.

-Αν είσαι φωτορεπόρτερ και τις αρπάξεις από αστυνομικούς, θα χέσουμε μισή ανακοίνωση κατόπιν της πρέπουσας δυσκοιλιότητας, και μετά δεν θα ξαναναφερθούμε στο θέμα γιατί μισή φορά αρκεί, τί είναι οι αναγνώστες μας, ζώα; και τι είναι ο φωτορεπόρτερ; θύμα της Μαρφίν;



“Αν θεωρείς ότι από εκεί που βρίσκεσαι βλέπεις την Αφετηρία της Λογικής, τότε το Τέρμα της είναι κάπου στον κώλο σου”-Ισοκράτης

...αλλά να με κουρέψουν δεν κατάφεραν.

Ολόκληρο στον Σπύρο Τσακίρη.

Από την Έμμυ Χριστούλα

Το ιδιόχειρο σημείωμα του πατέρα μου, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες. Σε όλη τη ζωή υπήρξε ένας αριστερός αγωνιστής, ένας ανιδιοτελής οραματιστής.
Η συγκεκριμένη πράξη του τέλους, είναι μια συνειδητή πολιτική πράξη, απολύτως συνεπής με όσα πίστευε και έπραττε όσο ζούσε. Στην πατρίδα μας, στην Ελλάδα, σκοτώνουν τα αυτονόητα. Για κάποιους, για ‘τα πεισματάρικα παιδιά της χίμαιρας’, σε μια τέτοια κατάσταση, η αυτοκτονία μοιάζει αυτονόητη, όχι σα φυγή αλλά σαν κραυγή αφύπνισης.
Για το λόγο αυτό προσλαμβάνει ένα άλλο περιεχόμενο, αυτό το περιεχόμενο που τραγουδήσαμε παρέα για πρώτη φορά στη συναυλία του αγαπημένου μας Μίκη το 75, που τραγουδάγαμε πάντα στις δικές μας γιορτές και για τους δικούς μας νεκρούς. .. Κοιμήσου πατέρα, κι εγώ τραβάω στα αδέρφια μου και παίρνω τη φωνή σου.
Μόνο αυτό ονειρευόσουν για τους νέους και νομίζω τα κατάφερες.
Στο σημείο που έφυγες υπάρχει το σημείωμα, ενός νέου ‘ To όνομα του νεκρού σήμερα είναι Δημοκρατία..μα είμαστε 11 εκατομμύρια οι ζωντανοί και το όνομα μας είναι Αντίσταση’.
Έμμυ Χριστούλα

Άλλη μια φορά γουστάρω ΜΕΤΡΟ!

Σεπόλια: 18/10/2011 Αρ. Πρωτ.: 830

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η αυριανή 48ωρη απεργία είναι μια από τις πιο κρίσιμες μάχες που δίνει το εργατικό κίνημα. Αυτό που διακυβεύεται δεν είναι απλά συντεχνιακά ή συνδικαλιστικά αιτήματα αλλά η επιβίωση των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων. Η κυρίαρχη τάξη με τις κυβερνήσεις και τους συνοδοιπόρους της αποδεικνύει καθημερινά ότι είναι ανίκανη να διαχειριστεί την χρεοκοπία της χώρας για την οποία η ίδια ευθύνεται. Δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε την δουλειά, ούτε το ψωμί. Η επιχείρηση απόλυσης τουλάχιστον 40.000 εργαζομένων του δημόσιου τομέα και η διάλυση όλων των υπολειμμάτων κοινωνικών παροχών στην Παιδεία, την Υγεία, την ασφάλιση και την εργασία, είναι αιτία ενός γενικευμένου κοινωνικού πολέμου μεγάλης έντασης σε όλη τη χώρα ενάντια στους εργαζόμενους σαν μόνη διέξοδο για την επιβίωση του κεφαλαίου. Και δεν πρέπει να κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια. Οι εργαζόμενοι του μετρό βρίσκονται μπροστά σε ένα τριπλό καθήκον: να λειτουργήσουν το δίκτυο για να εξασφαλιστεί η συμμετοχή στο συλλαλητήριο και την πορεία, να περιφρουρήσουν τον σταθμό του Συντάγματος ώστε να παραμείνει ανοιχτός και να γίνει άλλη μια φορά ένα οχυρό για το εργατικό κίνημα απέναντι στην κρατική καταστολή. Να μπορέσουν να δημιουργήσουν ένα κοινό μέτωπο μάχης και ένα δίκτυο αλληλεγγύης με τα πιο μαχητικά κομμάτια των εργατών για να υπερασπιστούν τα δικά τους κεκτημένα. Καλούμε τους εργαζόμενους να πάρουν μέρος στα συλλαλητήρια, την περιφρούρηση, την κοινή πορεία με σωματεία βάσης και εργατικές οργανώσεις ανεξάρτητες από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία που καλούν στις 11.00 στο Μουσείο. Πρέπει να αφήσουμε στην άκρη κάθε δισταγμό. Είναι η ώρα της ενότητας και της μάχης. Οι εργάτες των συγκοινωνιών μαζί με όλα τα στρώματα της εργατικής τάξης πρέπει να μπουν στον αγώνα και να παλέψουν με επαναστατικά μέσα: με καταλήψεις υπουργείων και δημόσιων κτηρίων, με απεργιακές επιτροπές δράσης στις υπηρεσίες και τα εργοστάσια, με κοινές επιτροπές δράσης εργαζομένων και ανέργων.

ΓΙΑ ΤΟ Δ. Σ.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΝΙΚΟΣ ΔΑΓΛΑΡΤΖΗΣ

Διάβασε και την άποψη τους για το "συντονιστικό" εδώ.

Respect στον Μανώλη Κυπραίο!

Κλοπιποστάρω από την ΠΟΕΣΥ

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Συγκλόνισε το ακροατήριο, από αστυνομικούς και ανθρώπους του Τύπου, ο Μανώλης Κυπραίος στην Ημερίδα που οργάνωσαν την Τετάρτη 12/10/11 οι δύο Ομοσπονδίες της Αστυνομίας, με θέμα «Αστυνομία και Ανθρώπινα Δικαιώματα» όπου αναλύθηκαν και προσδιορίσθηκαν τα όρια της αστυνομικής βίας.
Πρόεδρος της Ημερίδας, ήταν ο Πρόεδρος της ΠΟΕΣΥ Γιώργος Σαββίδης.


ΟΜΙΛΙΑ Μ. ΚΥΠΡΑΙΟΥ


Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη

Δεν σας το κρύβω πως ήρθα εδώ με πολύ μεγάλη δυσκολία. Όχι μόνο γιατί δυσκολεύομαι να περπατήσω αλλά γιατί, θα βρεθώ ανάμεσα σε ένστολους συμπολίτες μου, όπου κάποιοι από αυτούς με άφησαν ανάπηρο. Ίσως και μεταξύ σας να βρίσκεται και ο διοικητής της διμοιρίας που έδωσε την εντολή να μου πεταχτεί η χειροβομβίδα.
Όμως, ήρθα εδώ να σας δω κατάματα. Όπως έμαθα να κοιτάω όλους τους ανθρώπους.
Είμαι εδώ, γιατί η δύναμη του ανθρώπινου μεγαλείου, έμαθα πως είναι η συγχώρεση.
Βρίσκομαι εδώ με τη θέλησή μου. Με σκοπό να μη χυθεί άλλο αίμα.
Αρκετό αίμα έτρεξε από το σώμα και την ψυχή μου. Δεν θέλω να τρέξει άλλο από άλλους πολίτες, ένστολους ή μη. Αρκετά ως εδώ.
Βρίσκομαι εδώ για να συγχωρέσω κι εγώ αυτούς που με άφησαν ανάπηρο. Αυτούς που μου κατέστρεψαν τη ζωή.
Τουλάχιστον εγώ μπορώ να κοιμάμαι στο μαξιλάρι μου ήσυχος, όχι γιατί δεν ακούω κανέναν θόρυβο πλέον, αλλά γιατί έχω την καρδιά και τη συνείδησή μου ήσυχες.
Και δεν σας το κρύβω πως όλο αυτόν τον καιρό, μέσα στο μυαλό μου γυρνούσε συνεχώς το ερώτημα: «Γιατί;»
Τι άραγε να φοβήθηκαν οι πάνοπλοι άνδρες των ΜΑΤ από έναν άμαχο; Τι κακό θα μπορούσα να τους κάνω;
Γιατί με στοχοποίησαν;
Η απάντηση δόθηκε από τον κύριο Κοκκαλάκη. Το τι είπε ο κ. Κοκκαλάκης το γνωρίζετε όλοι και δεν χρειάζεται να το επαναλάβω. Μίλησε για μια βεντέτα ανάμεσα σε κάποιους πάνοπλους αστυνομικούς των ΜΑΤ και τους άμαχους δημοσιογράφους. Και δεν ήταν «γλώσσα λανθάνουσα» αλλά γλώσσα ειλικρίνειας. Δεν είπε τίποτε περισσότερο από αυτό που γνωρίζουμε όλοι μας.
Και σαν τραγική ειρωνεία, γνωστοποιήθηκε τη μέρα των γενεθλίων μου. Την ημέρα των γενεθλίων ενός «ζωντανού-νεκρού» από την εκτόξευση μιας χειροβομβίδας κρότου-λάμψης. Μιας χειροβομβίδας που εσκεμμένα ρίχτηκε κατά επάνω μου, αφού ο αστυνομικός της συγκεκριμένης διμοιρίας που έδωσε τη διαταγή ήξερε πως ήμουν δημοσιογράφος. Όπως και όλων όσων ακολούθησαν.
Γιατί δεν είναι πως μου εκτοξεύτηκε μόνο η χειροβομβίδα. Μου απαγορεύτηκε να πλησιάσω το πρόχειρο ιατρείο στο Σύνταγμα, στη συνέχεια με «περιποιήθηκαν» αστυνομικοί με μοτοσικλέτες και μου απαγορεύτηκε από αστυνομικά μπλόκα να πάω στο νοσοκομείο δια της ευθείας οδού, αναγκάζοντάς με επί μεγάλο χρονικό διάστημα, λιποθυμώντας και ζαλισμένος να γυρνάω στους δρόμους του Παγκρατίου για να φτάσω στο νοσοκομείο.

Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη

Δεν έχει σημασία πως είμαι δημοσιογράφος.
Εχει σημασία πως είμαι πολίτης.
Πολίτης στην Ελληνική Δημοκρατία αν θυμάμαι καλά.
Σε μια χώρα που έχει υπογράψει όλες τις διεθνείς συνθήκες για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δικαίου των αμάχων τόσο στην ειρήνη, όσο και τον πόλεμο.
Γιατί αξιότιμες και αξιότιμοι φίλοι, η Δημοκρατία βασίζεται στον άνθρωπο.
Για αυτόν δημιουργήθηκε, αυτόν προστατεύει και σε αυτόν υποτάσσεται. Στον κυρίαρχο λαό. Ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ορθή εφαρμογή των νόμων, σημαίνει και σεβασμός στην Δημοκρατία.
Άραγε αυτοί οι αστυνομικοί που άφησαν ανάπηρο εμένα, χτύπησαν τους συναδέλφους μου, τον Γιώργο Αυγερόπουλο, την Τατιάνα Μπόλαρη, τον Δημήτρη Τρίμη, τον Άρη Μεσίνη, τον Μάριο Λώλο, και πόσους ακόμη δεν θυμάμαι πια, είναι αστυνομικοί που εκφράζουν όλο το αστυνομικό σώμα;
Πιστεύω πως όχι.
Από ότι γνωρίζω οι αστυνομικοί έχετε δώσει έναν όρκο στο Σύνταγμα και τους νόμους: Να τους προασπίζετε.
Εμείς οι δημοσιογράφοι, ποιους νόμους παραβιάσαμε;
Μήπως το νόμο της δημοσίευσης; Όταν τηρείς τους νόμους και τους προασπίζεις δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς. Το αντίθετο. «Η δημοσίευση είναι η ψυχή της δικαιοσύνης».
Σαφέστατα υπάρχουν «καρκινώματα» και στο δικό μας κλάδο όπως και στο δικό σας. Υπάρχει όμως μια διαφορά: Σημαντική.
Εμείς δεν είμαστε εκτελεστική εξουσία. Δεν έχουμε όπλα, χημικά, χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, κράνη και ασπίδες. Έχουμε μια φωτογραφική μηχανή και ένα μπλοκάκι. Και όποιος αστυνομικός ή πολίτης νομίζει πως έχει αδικηθεί από ένα δημοσιογράφο υπάρχει η δικαστική εξουσία στην οποία μπορεί να προσφύγει. Αλίμονο αν κυριαρχήσει η αρχή της ζούγκλας και της αυτοδικίας.

Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη

Δεν βρίσκομαι εδώ για να σπείρω έριδες. Ούτε έχω προσωπικά με κανέναν.
Δεν θέλω κανείς να θυμώσει ή να οργιστεί. Κακοί σύμβουλοι και τα δύο. Θέλω όμως να σκεφτείτε.
Είμαι εδώ, ανάμεσά σας, για να σας κάνω μια έκκληση: Να σταματήσει η βία.
Ξέρω πως και η Αστυνομία έχει πληρώσει βαρύ τίμημα στο κυνήγι των κακοποιών. Και όσο η κρίση μεγαλώνει οι καταστάσεις θα χειροτερεύουν.
Ξέρω πως κι εσείς, οι απλοί αστυνομικοί, υποφέρετε από τα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα. Ξέρω πως κι εσείς χάνετε τα σπίτια σας, δεν έχετε να ταΐσετε τις οικογένειές σας, δεν έχετε να πληρώσετε το ρεύμα.
Όπως κι εμείς οι δημοσιογράφοι, όπως εκατομμύρια άλλοι συμπολίτες μας. Πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν οι «εκλεκτοί» του κάθε συστήματος. Όμως αυτοί είναι η μειοψηφία και εμείς η πλειοψηφία.
Ξοδεύτηκαν περίπου ένα εκατομμύριο ευρώ για χημικά και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης τον Ιούνιο, γνωρίζοντας πως κάνετε εράνους στα αστυνομικά τμήματα να αγοράσετε φωτοτυπικό χαρτί και να βάλετε βενζίνη στα περιπολικά. Πως δεν έχετε σφαίρες και αλεξίσφαιρα γιλέκα. Πως τρέμετε με τον φόβο πως θα βρεθείτε απέναντι σε ένα Καλασνίκοφ γιατί είστε απροστάτευτοι.
Και όλα αυτά τα ζητήματα το αναδείξαμε εμείς. Οι δημοσιογράφοι-που λέτε-πως σας αδικούμε. Βλέπετε όμως πως δεν σας αδικούμε. Αντίθετα προσπαθούμε να σας βοηθήσουμε.
Και εσείς μας απαντάτε με κλομπ, χημικά και αυτές τις αναθεματισμένες χειροβομβίδες κρότου-λάμψης.
Τι μας χωρίζει λοιπόν; Επί της ουσίας τίποτα!
Ξέρω πως υπακούτε σε διαταγές. Οι διαταγές δεν είναι θέσφατο (όπως λέει και ο κ. Παπουτσής), όταν παραβιάζουν τους νόμους και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ξέρω πως είστε άνθρωποι και όχι μηχανές. Ξέρω πως μπορείτε να σκέφτεστε και να ξεχωρίζετε το σωστό από το λάθος.
Και πιστέψτε με πως αν δεν εκτελέσετε μια διαταγή που θα θέσει σε κίνδυνο την σωματική ακεραιότητα αμάχων, να γνωρίζετε πως η Δημοκρατία θα σας προστατέψει. Εμείς οι συμπολίτες μας θα σας προστατέψουμε.
Κινδυνεύουμε να γυρίσουμε σε άλλες εποχές. Μαύρες για την Δημοκρατία. Τις ξεπεράσαμε με μεγάλη δυσκολία. Και τώρα επιστρέφουμε το ρολόι πίσω. Κάποιοι σπείρουν τον διχασμό και κινδυνεύουμε.
Καθίστε λοιπόν στο ίδιο τραπέζι να βρούμε λύσεις. Καθίστε μαζί με τους πολίτες και συζητήστε. Μπορούν να γίνονται διαδηλώσεις χωρίς να ανοίγει ρουθούνι. Μπορείτε να ασχοληθείτε με αυτά τα προβλήματα που πραγματικά βασανίζουν την κοινωνία και τους συμπολίτες σας.
Πιάστε επιτέλους αυτούς που προκαλούν τα επεισόδια. Μπορείτε να περικυκλώνετε χιλιάδες, δεν μπορείτε μια δράκα να περικυκλώσετε και να τους συλλάβετε;
Αυτοί είναι ο πραγματικός κίνδυνος. Και μη φοβόσαστε για το τι θα αποκαλυφθεί για τις πραγματικές τους ταυτότητες…

Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη

Κλείνοντας, ήθελα να σας πω, ό,τι οι νόμοι και οι διεθνείς συνθήκες είναι καλές και άριστες. Είναι όμως γραπτά. Σημασία έχει να τηρούνται. Και τηρούνται από τις πράξεις και όχι από τα λόγια.
Και σας το λέει ένας άνθρωπος που έχει επιβιώσει χωρίς «γρατζουνιά» από πολεμικά μέτωπα και έμεινε ανάπηρος στην πρωτεύουσα της ίδιας του της πατρίδας, όχι από «μπαχαλάκηδες» ή κουκουλοφόρους αλλά από κάποιους αστυνομικούς.
Σας μιλάει ένας άνθρωπος που ζει και πεθαίνει κάθε μέρα.
Δεν σας μιλάει ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος.
Αλλά ο άνθρωπος, ο πολίτης, Μανώλης Κυπραίος.
Και σας διαβεβαιώνω πως αν αυτός ο καθημερινός «θάνατος», αυτό το βασανιστήριο που θα ζήσω μέχρι να κλείσω τα μάτια μου, σταματήσουν αυτά τα κακώς κείμενα και δω ενωμένους τους Έλληνες απέναντι σε αυτή τη λαίλαπα και δεν ξαναδώ χέρι αδελφού να χτυπάει αδελφό, θα είμαι ευτυχισμένος και θα πω: «χαλάλι».
Αν όμως συνεχιστεί αυτό το κακό, στο τέλος οι μοναδικοί κερδισμένοι θα είναι αυτοί με τους οποίους είμαστε οργισμένοι και χαμένοι όλοι εμείς. Σκεφτείτε τι έχει κοστίσει στον λαό μας και στον τόπο μας αυτή η μαύρη περίοδος όταν αδελφός χτυπούσε αδελφό.
Σκεφτείτε τι μας παρέδωσαν οι πρόγονοί μας και τι πάμε να παραδώσουμε εμείς στα παιδιά μας.
Δείτε τον Μανώλη Γλέζο που είναι εδώ, και «φυτέψτε» βαθιά στην καρδιά σας τα λόγια του, που δυστυχώς δεν μπορώ να ακούσω. Τον άνθρωπο αυτόν που κουβαλά την ιστορία των νεώτερων Ελλήνων στην πλάτη του. Που μέσα από τον Μανώλη Γλέζο ξεφυλλίζει κανείς τις πιο «φωτεινές» και πιο «σκοτεινές» σελίδες αυτής της χρονικής περιόδου. Μια μορφή και στάση ζωής, που είναι η ενσαρκωμένη απόδειξη για όλα αυτά που μόλις σας ανέφερα. Ενας πολίτης και άνθρωπος, πρότυπο για εμάς και τα παιδιά μας.
Σκεφτείτε λοιπόν καλά όσα σας είπα.
Είναι λόγια ομόνοιας και όχι διχασμού.
Τα λόγια μου, είναι λόγια που σκοπό έχουν να ενώσουν. Να ξαναδημιουργήσουν τις γέφυρες που κάποιοι γκρέμισαν, ύπουλα και με σκοτεινούς στόχους. Μη κοιτάτε το δέντρο. Δείτε το δάσος. Ένα «δάσος» στο οποίο καλούμαστε να ζήσουμε όλοι μέσα.
Είναι λόγια χωρίς υστερόβουλους σκοπούς.
Είναι λόγια ανθρώπινης αξίας και αξιοπρέπειας.
Είναι λόγια που συνοψίζουν το ύψιστο αγαθό: Το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια. Χωρίς χρώμα δέρματος, θρησκείας και πολιτικών πιστεύω.
Και το κυριότερο: Είναι λόγια από έναν ανάπηρο πολίτη γραμμένα με το αίμα της ψυχής του που δεν έχει σταματήσει να αιμορραγεί…

Σας ευχαριστώ.


Φιλικά
Μανώλης Κυπραίος

Στην Wall Street δεν τους αφήνουν να στήσουν μικροφωνική...

κι έτσι ανακάλυψαν το crowd microphone!

Κλοπιποστάρω την Μαρίνα Δημητριάδου...

Εγώ ήμουν η αυγοβόλος

Προβληματίστηκα αν θα έπρεπε να συνεχίσω αυτή την ιστορία αυγοβολής που έλαβε χώρα ένα κυριακάτικο πρωινό (25/9/2011) στη μαρίνα Ρεθύμνου με δράστρια εμένα και θύμα τον κ. Όθωνα, βουλευτή Ρεθύμνου και υφυπουργό του υπουργείου Δήθεν Προστασίας του Πολίτη. Αλλά φαίνεται πως τη συνεχίζει ο ίδιος ο κ. Όθωνας έχοντας υποβάλει μήνυση εναντίον μου για προσβολή της τιμής του (και επιπλέον δηλώνοντας παράσταση πολιτικής αγωγής για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης εν ολίγοις επιφυλάσσεται να μου ζητήσει χρήματα στο μέλλον!!!). Προβληματίστηκα επίσης για το ύφος που θα ήθελα να έχει ένα τέτοιο κείμενο: χιουμοριστικό ή σοβαρό; Η υπόθεση έχει και τα δύο, επομένως το ίδιο θα συμβεί και στο κείμενο.

Την Κυριακή το πρωί ο κ. Όθωνας ήρθε να μας μιλήσει για την αξία του ποδηλάτου στη ζωή μας! Ενώ καταποντίζεται η χώρα, ο εκπρόσωπος του Ρεθύμνου θεώρησε ότι αυτός ήταν ο καταλληλότερος τρόπος να πλησιάσει τους ψηφοφόρους του σε αυτές τις δύσκολες ώρες που κρίνεται η αξιοπιστία της κυβέρνησης. Ίσως βέβαια να ήταν όντως ο καταλληλότερος να το κάνει, καθώς μας έχουν κάνει τη ζωή ποδήλατο. Ίσως ήγγικεν η ώρα να αναβαθμιστεί ο ρόλος του ποδηλάτου στη ζωή μας, γιατί σύντομα δεν θα υπάρχουν λεφτά για βενζίνη και για τέλη κυκλοφορίας. Θεώρησα τουλάχιστον προκλητική αυτή την επιλογή του η οποία και προκάλεσε τη δική μου αντίδραση. Και είπα αφού μπήκα στο χορό να χορέψω λίγο ακόμη. Άλλωστε εγώ δεν έχω τίποτα για να το χάσω.

Την Κυριακή πέρασα οχτώ ώρες στο κρατητήριο λόγω αυγοβολής! Και ο κ. Όθωνας που κατ’ εξακολούθηση πνίγει το Σύνταγμα στα χημικά δεν έχει περάσει ούτε μία ώρα στο κρατητήριο για πρόκληση σωματικής και ψυχικής βλάβης σε βάρος χιλιάδων πολιτών που διαδηλώνουν ενάντια στην ψήφιση μέτρων και νόμων που υποβαθμίζουν περαιτέρω τη ζωή, την εργασία και την αξιοπρέπειά τους. Χημικά που αποδεδειγμένα έχουν κριθεί καρκινογόνα και απαγορεύονται σε καιρό πολέμου, επιτρέπονται σε καιρό ειρήνης. Και στατιστικά η δήθεν σοσιαλιστική και δήθεν δημοκρατική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει κάνει κατάχρηση χρησιμοποιώντας τα πλέον σχεδόν σε κάθε πορεία. Γιατί άραγε δεν υπάρχει αυτεπάγγελτη έγκληση κατά παντός υπευθύνου για εμπρόθετη πρόκληση σωματικών και ψυχικών βλαβών από ξυλοκόπημα και χρήση χημικών; Γιατί πέρασα εγώ λόγω αυγοβολής οχτώ ώρες στο κρατητήριο κι εκείνος καμία; Είναι γνωστό ότι μια μάσκα αυγού ωφελεί το τριχωτό της κεφαλής. Από την άλλη τα δακρυγόνα και τα κλομπ καθόλου!

Θίχτηκε ο κ. Όθωνας γιατί τον αποκάλεσα προδότη και δοσίλογο. Την ίδια ώρα προσπαθεί να μας πείσει ότι όπως το ποδήλατο έτσι και τα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση είναι αναγκαία. Μήπως επιπλέον ψεύδεται ο κ. Όθωνας; Όπως ομολογείται στις εκθέσεις της Τράπεζας της Ελλάδος (Έκθεση του Διοικητή για το 2010 και έκθεση για τη Νομισματική Πολιτική 2010-2011), για να μείνουμε στα καθ’ ημάς και να μην παραπέμψω στις εκθέσεις του ΔΝΤ, της Ε.Ε και του ΟΟΣΑ, η ένταση της οικονομικής κρίσης, της μείωσης των εισοδημάτων και της τεράστιας αύξησης της ανεργίας που βιώνει η συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων αυτής της χώρας είναι αποτέλεσμα των μέτρων που πήρε η κυβέρνηση, δηλαδή της πολιτικής βούλησης να δημιουργηθεί ύφεση για να γίνει η «εσωτερική υποτίμηση», όπως λένε οι οικονομολόγοι. Η δημιουργία ύφεσης λοιπόν είναι μια πολιτική απόφαση της κυβέρνησης με όλες τις τραγικές συνέπειες που έχει για τον πληθυσμό αυτής της χώρας. Μήπως λοιπόν τα κοσμητικά που απέδωσα στον κ. Όθωνα εκείνο το κυριακάτικο πρωινό δεν εμπίπτουν στην κατηγορία της εξύβρισης αλλά συνιστούν χαρακτηρισμούς που περιγράφουν την πραγματικότητα, και ίσως θα μπορούσα να κριθώ ακόμη και επιεικής; Και τελικά, όταν μιλάμε για δημόσια πρόσωπα, πού σταματάει η κριτική και πού αρχίζει η εξύβριση; Μήπως η μήνυση που μου κατέθεσε ο κ. Όθωνας αποσκοπεί σε φίμωση οποιασδήποτε κριτικής θα μπορούσε να ασκηθεί στην κυβέρνηση;

Γεννήθηκα στην Αθήνα πριν 33 χρόνια κι έχω ζήσει σχεδόν όλη μου τη ζωή στην Ελλάδα (με κάποια μικρά διαλείμματα στο εξωτερικό). Δεν ξέρω γιατί υπερτονίστηκε η κυπριακή μου καταγωγή και γιατί θεωρήθηκα ξένη, την ίδια στιγμή που υπάρχει όλη αυτή τη φιλολογία περί αδελφότητας Ελλήνων και Κυπρίων με την ευκαιρία της εξόρυξης του φυσικού αερίου. Έγιναν ξένοι οι «αδερφοί»; Άραγε πώς μπορεί να θεωρηθεί ξένος οποιοσδήποτε εργάζεται, δημιουργεί και προσπαθεί να ζήσει τη ζωή του με αξιοπρέπεια σε οποιοδήποτε τόπο; Ποιος τους έχει βάλει αυτούς τους διαχωρισμούς και γιατί; Ποιους τελικά ωφελούν;

Είχα την ευτυχία να σπουδάσω Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Και είχα ακόμη μεγαλύτερη ευτυχία να συνεχίσω για μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κρήτης στο οποίο κάνω το διδακτορικό μου. Έχω την τύχη να γνωρίσω εξαιρετικούς επιστήμονες που εργάζονται στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και έχουν δημιουργήσει ιδανικές συνθήκες για σπουδή, έρευνα και διάλογο. Η κυβέρνηση στην οποία έχει νευραλγική θέση ο κ. Όθωνας έχει κρίνει τους καθηγητές μου αναξιόπιστους, τους φοιτητές που αγωνίζονται ενάντια στην κατάργηση του πανεπιστημίου μειοψηφίες. Και ο κ. Όθωνας ως βουλευτής Ρεθύμνου όφειλε να γνωρίζει ότι το Πανεπιστήμιο Κρήτης είχε κάνει συγκεκριμένες προτάσεις για το νέο νόμο πλαίσιο που αγνοήθηκαν παντελώς. Ψεύδεται η αρμόδια υπουργός ότι δεν της έγιναν προτάσεις. Ψεύδεται ότι έκανε διάλογο. Για το δικό μας πανεπιστήμιο την παραπέμπω στην ιστοσελίδα του, στην περίπτωση που λόγω φόρτου εργασίας πέταξε κατά λάθος το αντίτυπο που της απεστάλη. Άλλοι είναι αναξιόπιστοι και κατασπαταλούν το δημόσιο χρήμα και όχι οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι. Όντως υπάρχουν παρατυπίες και όντως υπάρχει σε αρκετές περιπτώσεις παράβαση δεοντολογίας. Μήπως όμως θα καταργούσαμε όλη τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση επειδή υπάρχουν τριάντα κακοί καθηγητές; Η βουλή έχει συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό ανάξιων βουλευτών από το αντίστοιχο ανάξιων καθηγητών στα πανεπιστήμια. Τι κάνουμε σε αυτή την περίπτωση άραγε; Το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι ίσως ο μόνος πραγματικά δημοκρατικός κρατικός θεσμός. Κανένας λειτουργός του δεν είναι διορισμένος, κανένα όργανό του δεν έχει την απόλυτη εξουσία και κάθε όργανο ελέγχεται από άλλα. Και ως δημοκρατικός θεσμός έχει όλα τα προβλήματα που έχει μια δημοκρατία. Μήπως τελικά έχουν με τη δημοκρατία πρόβλημα οι κ. βουλευτές που το ψήφισαν καταργώντας την στο ελληνικό πανεπιστήμιο;

Ο δήμαρχος Ρεθύμνου (με τον οποίο είμαστε παλιοί γνώριμοι) ειρωνεύτηκε λέγοντας ότι είμαι 33 χρονών φοιτήτρια και αυτό τα λέει όλα. Ακόμη κι έτσι να ήταν, προς τι η ειρωνεία κ. Μαρινάκη; Ποιο είναι τελικά το πρόβλημα που δημιουργούν οι αποκαλούμενοι «αιώνιοι» φοιτητές; Πότε υπήρξε μια πολιτική υποτροφιών στο ελληνικό πανεπιστήμιο για να μπορεί το κράτος να μας βάλει χρονικό όριο στις σπουδές μας; Σε τι επιβαρύνει κάποιος που συνεχίζει να σπουδάζει όταν μετά τα έξι χρόνια φοίτησης δεν δικαιούται καμία απολύτως φοιτητική παροχή; Πιάνει χώρο στα αμφιθέατρα άραγε; Ας σταματήσει επιτέλους αυτή η συζήτηση που αποπροσανατολίζει τον κόσμο από τα πραγματικά και υπαρκτά προβλήματα του πανεπιστημίου. Δεν είναι ντροπή ούτε βάρος κάποιος που σπουδάζει πολλά χρόνια κάνοντας και άλλα πράγματα στη ζωή του. Άλλα είναι ντροπή και βάρος.

Η κυβέρνηση στην οποία έχει νευραλγική θέση ο κ. Όθωνας, με έχει χαρακτηρίσει λοιπόν αναξιόπιστη και επιπλέον κλέφτρα. «Μαζί τα φάγαμε», είπε ο κ. Πάγκαλος, και αναίσχυντα συνεχίζει να υποστηρίζει τη δήλωσή του μην έχοντας ανακαλέσει. Ο κ. Όθωνας συμφωνεί, καθώς δεν έσπευσε να υπερασπίσει την εντιμότητά μου. Μήπως δεν ξέρει λοιπόν ότι δεν έχω κανένα περιουσιακό στοιχείο; Ότι δουλεύω από τα 23 μου και έχω δύο μήνες ένσημα; Ότι ζω με 400 ευρώ το μήνα γιατί έχω προσπαθήσει να δουλεύω στο αντικείμενο που έχω σπουδάσει;

Μου το έχει πει ο κ. Όθωνας και η κυβέρνησή του: οι ανθρωπιστικές επιστήμες δεν είναι απαραίτητο συστατικό ενός πολιτισμού. Δεν παράγουν πολιτισμό. Ποιος σπουδάζει πλέον ιστορία, κοινωνιολογία, αρχαιολογία, ανθρωπολογία και όλα τα συναφή; Μήπως είμαστε περιθωριακοί και ρομαντικοί όλοι εμείς που θεωρούμε ακόμη αυτά τα αντικείμενα σημαντικά; Είναι πολυτέλεια μου λέει ο κ. Όθωνας και να τα παρατήσω. Ίσως και να μην έχει άδικο. Αλλά δεν είχα ποτέ περισσότερα για να τα επιθυμώ. Και προτιμώ να ζήσω τη μικρή ζωή μου με αξιοπρέπεια χωρίς να υπακούω στις προσταγές τις αγοράς. Θα αναγκαστώ βέβαια γιατί πλέον τα περιθώρια στενεύουν και με ωραίες ιδέες δεν γεμίζει το τσουκάλι. Μα όσο μπορώ θα αντισταθώ και θα συνεχίσω το διδακτορικό μου και ας ξέρω πως ποτέ δεν θα καταφέρω να ασχοληθώ με την έρευνα παρόλο που θα μπορούσα να είμαι καλή (να επισημάνω ότι όλα τα ερευνητικά ιδρύματα της χώρας είναι υποψήφια για την εφαρμογή του μέτρου της εργασιακής εφεδρείας). Με καταδίκασε σε δυσπραγία βλέπετε ο κ. Όθωνας και η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει, παρόλη την επιθυμία μου να προσφέρω. Έχει μειώσει το αντικείμενό μου, τη δουλειά μου, το μέλλον μου. Μου έχει απαγορέψει να ονειρεύομαι. Έχει φορτώσει στην πλάτη μου ένα χρέος με το οποίο δεν έχω καμία σχέση. Και επιπλέον μου έχει κάνει μήνυση γιατί του πέταξα ένα αυγό, επιφυλασσόμενος να μου ζητήσει ακόμη και χρηματική ικανοποίηση!

Ο κ. Όθωνας σε δηλώσεις του προεκλογικά έλεγε, όπως και ο κ. πρωθυπουργός, ότι λεφτά υπάρχουν. Άραγε πραγματικά δεν ήξερε; Και αν ναι, μετά που έμαθε γιατί δεν παραιτήθηκε ως όφειλε ζητώντας τη διενέργεια εκλογών για την ανανέωση της εντολής του λαού που δεν ψήφισε την τωρινή κυβέρνηση για αυτά που κάνει. Ο κ. Όθωνας είναι μέλος μιας παράνομης κυβέρνησης που συνεχίζει να βρίσκεται στην εξουσία υπό την απειλή δακρυγόνων, απολύσεων, μειώσεων των μισθών, ανεργίας, λογοκρισίας και μηνύσεων για αυγοβολή. Αν είχε τη στοιχειώδη ευθιξία θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί εδώ και καιρό.

Και να μη μου πει ότι είμαι υποκινούμενη από τίποτα σκοτεινές και αόρατες δυνάμεις. Ούτε τα στρουμφάκια ούτε οι τζεντάι βρίσκονται πίσω μου. Καιρό τώρα υπάρχει αυτή η παραφιλολογία ότι όσοι δεν ανήκουμε σε συγκεκριμένες πολιτικές ομάδες είμαστε κατευθυνόμενοι. Ούτε κατευθυνόμενοι είμαστε ούτε πιόνια. Ζούμε, βλέπουμε, κρίνουμε, αποφασίζουμε και δρούμε.

Όταν είπα ότι ήθελα να γράψω αυτό το κείμενο, φίλοι με παρότρυναν να το ξανασκεφτώ. Υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη είναι αυτός και όχι παίξε γέλασε. Μπορεί να με βλάψει από την υπερβολική του επιθυμία να με προστατεύσει. Μα στοιχείο απαραίτητο μιας υγιούς δημοκρατίας δεν είναι και η κριτική και ο διάλογος; Επιτρέπει ακόμη το διάλογο η κυβέρνηση; Ή η μοναδική απάντηση στις αγωνιώδεις εκκλήσεις των κατοίκων της Ελλάδας για διάλογο απαντώνται με κλομπ και δακρυγόνα; Ο δικός μας διάλογος με τον κ. Όθωνα θα κριθεί στο δικαστήριο. Αν βέβαια καταδεχτεί να παραβρεθεί στην εκδίκαση της μήνυσης που μου έχει καταθέσει. Μήπως δεν αντέχουν οι πολιτικοί μας στην κριτική; Μήπως πρέπει να φοβόμαστε για κυρώσεις όταν δικαίως –όπως παραδέχεται και ο ίδιος– διαμαρτυρόμαστε και ασκούμε κριτική; Μήπως ήδη φοβόμαστε και δεν μιλάμε; Και μήπως αυτός ο φόβος δεν αρμόζει σε δημοκρατικά καθεστώτα; Μήπως τότε έχουμε πλέον άλλο πολίτευμα; Ολιγαρχία; Δικτατορία;

Τέλος να κλείσω με μια ερώτηση που μου κάνουν δημοσιογράφοι. Με ρωτούν αν θα το ξαναέκανα. Είμαι υπόδικη για πράξη που έχω ήδη κάνει, παραδεχτεί και αναλάβει τις ευθύνες. Αυτή είναι ερώτηση για δημοσκόπηση. «Τι θα κάνατε σε έναν υπουργό αν σας δινόταν η ευκαιρία να του κάνετε κάτι;» Σε καμιά περίπτωση δεν προτείνω την αυγοβολή ως πολιτική στάση και μορφή κοινωνικού αγώνα! Και πραγματικά δεν ξέρω πώς πρέπει να αντιδρώ όταν με σταματάει κόσμος στο Ρέθυμνο και μου δίνει συγχαρητήρια, τη στιγμή που θεωρώ πως έχω κάνει πιο αξιόλογα πράγματα από το να πετάξω ένα αυγό και δεν έτυχαν ανάλογης υποδοχής! Για μένα το θέμα θεωρείται λήξαν. Οι καιροί που ζούμε είναι πάρα πολύ δύσκολοι και οι επιλογές που έχουμε είναι θαρρώ δύο: ή θα συνεχίσουμε να στρεφόμαστε ο καθένας εναντίον όλων των άλλων ή θα οικοδομήσουμε σχέσεις αλληλεγγύης και να αγωνιστούμε μαζί για ένα παρόν με ποιότητα (και όχι επίφαση αφθονίας με διακοποδάνεια). Κι ας αρχίσουμε με τη μαζική άρνηση πληρωμής της του κεφαλικού φόρου (εισφορά «αλληλεγγύης» θα μπορούσε να ονομαστεί μόνο αν προοριζόταν για ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, και κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει). Η ζωή μας είναι πολύ μικρή για να μην τη ζούμε με αξιοπρέπεια...

Μαρίνα Δημητριάδου
ιστορικός

Υ.Γ. Για να αποσαφηνίσω αυτό το σημείο στα βίντεο που συμβάλλει στη φαιδρότητα του όλου επεισοδίου, το «ωχ σόρρυ» που ακούγεται δεν απευθύνεται προφανώς στον κ. Όθωνα, αλλά σε έναν κύριο που βρισκόταν πίσω του και ίσως «έφαγε» το δεύτερο αυγό. Αν τον πέτυχα, του ζητώ ειλικρινά συγγνώμη. Και κάτι τελευταίο. Στην κατ’ ιδίαν συνομιλία μας με τον κ. υπουργό, το μόνο που με ρώτησε ήταν αν χρειάζομαι ψυχολόγο και τίποτε άλλο. Αυτή ήταν «η συζήτηση σε πολύ καλό κλίμα» που ακολούθησε το περιστατικό, σύμφωνα με το σχόλιο του κυβερνητικού εκπροσώπου. Τα σχόλια δικά σας.

Και πάλι Μολάοι...

Σε προηγούμενο ποστ είχα γράψει για τους Μολάους. Τώρα τους κλοπιποστάρω πάλι. Και ξαναδηλώνω ότι άνετα πάω να μείνω εκεί, αφού συμφωνώ απόλυτα με την Ρήτρα της Πλατείας

Λ/Σ ΜΟΛΑΩΝ.Προκύρηξη για τους τουρίστες μεταφρασμένη σε 4 γλώσσες.(Παρέμβαση 13-14-15/8/2011)
Αυγούστου 12, 2011 plateiamolaon Γράψτε ένα σχόλιο Go to comments

Η ΚΡΙΣΗ ΧΡΕΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Κανένας λαός δεν είναι «γενετικά προγραμματισμένος» να είναι κλέφτης ή τεμπέλης!

Οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ διεθνώς , εξυπηρετούν το μεγάλο κεφάλαιο εξαπατώντας και καταχρεώνοντας τους λαούς. Η εκμετάλλευση και η καθυπόταξη των ανθρώπων μέσω του δημόσιου αλλά και του ιδιωτικού δανεισμού γίνεται από ένα διεθνές σύστημα οικονομικού φασισμού που δεν έχει τίποτα το αξιοκρατικό ή το δημοκρατικό !

Το Ευρωσύμφωνο (Euro – pact) υποχρεώνει τους ευρωπαϊκούς λαούς να χάσουν την εθνική τους κυριαρχία , να αποδέχονται τους προϋπολογισμούς που θα αποφασίζονται στις Βρυξέλλες , και να αποδεχτούν το ότι στο εξής το μεγαλύτερο μέρος των κοινωνικών τους δικαιωμάτων θα αποτελούν «ελεύθερα διαπραγματεύσιμο» εμπορεύσιμο προϊόν ( βασικός μισθός , υπηρεσίες υγείας και παιδείας κ.λπ. )

Το κοινωνικό κράτος και η Δημοκρατία κατεδαφίζονται για να δώσουν την θέση τους στην παγκόσμια οικονομική δικτατορία !

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν κινδυνεύει από τα P.I.I.G.S. αλλά από την Ε.Κ.Τ. ( ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα) και από τους οίκους αξιολόγησης!

Ενημερωθείτε για το μέγεθος του δημόσιου και του ιδιωτικού χρέους της χώρας σας!

Διεθνής αγώνας για την Άμεση Δημοκρατία και την Κοινωνική Δικαιοσύνη τώρα !

ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΜΟΛΑΩΝ – ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ).

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2011.

DIE SCHULDENKRISE IST EIN INTERNATIONALES UND KEIN AUSSCHLIESSLICH GRIECHISCHES PROBLEM

Kein Volk ist „genetisch programmiert“, Dieb oder Faulpelz zu sein.

International bedient die politische und ökonomische Elite das Großkapital, indem sie die Völker betrügen und verschulden. Die Ausnutzung und Unterwerfung der Menschen durch staatliche und private Verschuldung geschieht durch ein internationales System eines „ökonomischen Faschismus“, der jeder Leistungsorientierung oder Demokratie entbehrt!

Der Euro-Pakt verpflichtet die europäischen Völker, die eigene Souveränität aufzugeben, das Staatsbudget zu akzeptieren, welches in Brüssel bestimmt wird, und hinzunehmen, dass in Zukunft der größte Teil ihrer sozialen Rechte ein „frei verhandelbares“ marktfähiges Produkt sein wird (Grundgehalt, Gesundheitsversorgung, Bildung usw.).

Der Wohlfahrtsstaat und die Demokratie werden dem Erdboden gleichgemacht, um durch die weltweite Wirtschaftsdiktatur ersetzt zu werden!

Die EU wird keineswegs durch die P.I.I.G.S. gefährdet, sondern durch die Europäische Zentralbank und die Rating-Agenturen!

Informieren Sie sich über die Höhe der Staats- und privaten Verschuldung in Ihrem Land!

Setzen wir uns jetzt für direkte Demokratie und soziale Gerechtigkeit ein!

BÜRGERVERSAMMLUNG MOLAI, LAKONIEN

VOLKSBEWEGUNG FÜR DIREKTE DEMOKRATIE

(DIE ENTRÜSTETEN)

AUGUST 2011

DEBT CRISIS IS AN INTERNATIONAL PROBLEM NOT JUST A GREEK ONE

There are no peoples on earth “genetically programmed” to be thieves or idlers!

There is, however, an international political and economic “elite” that deceives peoples and burdens them with debt, in order to serve the capital. The exploitation and oppression of peoples through public and private lending is being held by an international system of economic fascism, in which there is no sign of meritocracy or democracy!

Euro-pact compels the peoples of Europe to abandon their national sovereignty, as well as to resign themselves to budgets decided upon in Brussels. Moreover, they’ll have to accept that, from now on, the majority of their social rights (minimum salary, health services, education etc) will be salable merchandise, subject to “free negotiation”.

Social state and democracy are being demolished, to be replaced by a universal economic dictatorship!

E.U. is not threatened by P.I.I.G.S; it is threatened by Credit Rating Agencies (S & P, Moody’s Fitch) and ECB!

Get informed on the amount of the public and private debt of your country!

International struggle for Real Democracy and Social Justice NOW!

Public Assembly of Molaoi- Movement for Direct/Real Democracy.

AUGUST 2011

LA CRISE DE LA DETTE EST INTERNATIONALLE ET NON SEULEMENT GREQUE !

Aucun peuple n’est «génétiquement programmé » d être voleur ou paresseux !

Les elites économiques et politiques internationales, servent le grand capital en trompant et en endettant les peuples. L’exploitation et la domination des citoyens par l’endettement, public et privé, s’établit par un système international de fascisme économique qui n as rien de démocratique et de méritocratique !

L’Euro – pacte oblige les peuples européennes d’abandonner leur souveraineté nationale, d’accepter les budgets déjà décidés a Bruxelles et d’accepter le fait que désormais la plus grand part de leurs droits sociaux seront considérés comme un « produit librement négociable » (Smig, services sanitaires, éducation etc.).

L’ état social et la Démocratie se démolissent pour se remplacer par la Dictature économique internationale!

L’U.E ne se mette pas en danger par les P.I.I.G.S mais par la B.C.E. et par les agences de raiting !

Informez –vous sur la quantité de la dette publique et privée de votre pays !

Participez maintenant à la lutte internationale pour la Démocratie Directe et la Justice Social !

Assemblée populaire de la ville de Molay –Mouvement pour la Démocratie Directe (indignés)

August 2011.



La crisi del debito non e’ soltanto un problema greco, ma internationale .

Nessun populo e’ ladro o pigro per nascita!

Le elites finanziarie politiche del mondo si mettono al servizio del grande capitale, mentre tradiscono e indebitano i popoli. Lo sfruttamento e la sottomissione dei popoli con debito sia publico che privato si realizza tramente un sistema economico internazionale fascista che non ha niente a da fare con la democrazia o la meritocrazia!

L’accordo per l’euro (Euro-pact) sottrae la sovranita’ nazionale ai popoli, li costringe ad accettare le decisioni di Bruxelles, sia quelle che riguardano le loro economie, che quelle che affrontano i loro diritti sociali (contratti nazionali, pensioni, pubblica sanita’ ecc.) come oggetto di “libera trattativa”.

Lo stato sociale e la Democrazia si demoliscono e danno il posto ad una dittattura economica internazionale!

L’E.U. (UNIONE EUROPEA) non e’ in pericolo dai cosidetti PIIGS, ma dalla Banca Centrale Europea –BCE- e dalle agenzie di rating!

Informatevi sul debito pubblico e privato del vostro paese!

Lotta internazionale e immediata per la Democrazia Diretta e per la Giustizia Sociale!

Assemblea popolare della citta’ di MOLAOI-Movimento degli indignati per la Democrazia Diretta.

ΕΝ ΘΕΡΜΩ ΚΛΟΠΙΠΟΣΤΑΡΩ ΜΕ RESPECT!

Η Επιλεκτική Δημοκρατία των Μανδραβέληδων*

Posted by: molisxypnisa on: 04/08/201

*Μανδραβέληδες = Δημοσιογράφοι και δημοσιογραφίσκοι που επικροτούν οτιδήποτε έχει να κάνει με την ελεύθερη αγορά και την καπιταλιστική νεοφιλελεύθερη επιδρομή σε μισθούς, θεσμούς, κ.τ.λ. οι οποίοι πληρώνονται από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ για να προβάλλουν τις «αυτονόητες» απόψεις τους κατηγορώντας όσους διαφωνούν ως παλαβούς και οπισθοδρομικούς. Βαφτίστηκαν έτσι από τον πρωτεργάτη του κινήματος Πάσχο Μανδραβέλη, εργαζόμενο στον Σκάι και στην Καθημερινή, συμφερόντων Αλαφούζου. Χαρακτηριστικό γνώρισμα των μανδραβέληδων είναι πως ξεκινούν τη συλλογιστική τους με μια λογική παραδοχή και μετά πάνε όπου θέλουν την ανάπτυξη του θέματός τους χρησιμοποιώντας επιχειρήματα που συνδέονται με το θέμα ή και χωρίς να συνδέονται. Ουσιαστικά η τακτική των μανδραβέληδων είναι να φτιάχνουν ένα παζλ από πολλά, όντως, λογικά και αληθινά επιχειρήματα που βάζοντάς τα πλάι πλάι, στο τέλος δημιουργούν ένα εκτρωματικό και πολλές φορές ψευδές αποτέλεσμα. Μιλάμε δηλαδή για μια δημοσιογραφία Φρανκεστάιν, καταπώς βολεύει κάθε φορά τον κάθε Μανδραβέλη, ώστε να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των αφεντικών του και των χρηματοδοτών του ή ακόμα και μόνο τις απόψεις του πάση θυσία (όταν πρόκειται για αγνούς μανδραβελικούς). Χειρίζονται με άνεση τα διαδικτυακά μέσα, έχουν facebook, twitter και blogs και όλος ο χρόνος τους είναι διαθέσιμος για να απαντήσουν στους επικριτές τους. Οι επικριτές τους είναι συνήθως άλλοι απλοί και λογικοί άνθρωποι κι αυτοί (όχι πάντα βέβαια, γιατί μερικοί χάνουν τα λογικά τους από αυτά που διαβάζουν από τους μανδραβέληδες και φτάνουν σε σημείο παράκρουσης) που έχουν άλλη θεώρηση του κόσμου και των πραγμάτων. Το κακό είναι πως οι μανδραβέληδες συνήθως πληρώνονται για να κάνουν μόνο αυτό, ενώ οι επικριτές τους το κάνουν στον ελεύθερο χρόνο τους γιατί κάνουν κάποια άλλη δουλειά για να επιζήσουν – δηλαδή με όρους μανδραβελικής διατύπωσης, ανήκουν στην πραγματική παραγωγική οικονομία και όχι στην παρασιτική ή στην παροχή υπηρεσιών που ανήκουν οι ίδιοι οι μανδραβέληδες, οι οποίοι διαρκώς φωνάζουν ότι καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε. Πρόσφατη απόδειξη βέβαια του κατά πόσο η μανδραβελική συλλογιστική συμφέρει και πριμοδοτείται από την εξουσία είναι και η χρήση μιας άποψης του Πάσχου Μανδραβέλη σε θέμα της έκθεσης σε Πανελλήνιες Εξετάσεις – τότε που οι περισσότεροι μαθητές αναρωτιούνταν ποιος είναι αυτός ο Μανδραβέλης, αλλά θα καταλάβουν καλά το ποιος είναι όταν θα μπουν στην ανεργία και στην εργασία με μισθούς τύπου χαρτζηλικιού για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας που ευαγγελίζονται αδιακρίτως οι σχετικοί μανδραβέληδες. Γιατί ο Πάσχος Μανδραβέλης και όχι εγώ λοιπόν; Πολύ απλά γιατί η εξουσία θέλει τον Μανδραβέλη της.

Πολλοί μανδραβέληδες είναι πρώην αριστεροί, μετανοήσαντες και αποφασισμένοι να εξαλείψουν από προσώπου γης τον κόκκινο και τον μαύρο φασισμό (κομμουνιστικό και αναρχικό αντιστοίχως), όπως βέβαια και ο ιδρυτής του κινήματός τους. Μπορούμε να φέρουμε και άλλα παραδείγματα μανδραβέληδων με μικρή ή μεγαλύτερη εμπειρία στον Μανδραβελισμό. Για παράδειγμα ο Ηλίας Κανέλλης, αφού πρώτα έφτιαξε την Athens Review of Books (πολύ καλή μηνιαία επιθεώρηση του βιβλίου κατά τα άλλα), η οποία σε κάθε τεύχος αναλώνει το ένα τέταρτο της ύλης της για να αναδείξει τα κακά του πάλαι ποτέ υπαρκτού κομμουνισμού (ο οποίος έχει εκλείψει εδώ και δυο δεκαετίες παρεπιπτόντως, αλλά μάλλον δεν το έχουν πάρει χαμπάρι), ξεκίνησε την Books’ Journal, η οποία είναι κι αυτή μια καλή μηνιαία επιθεώρηση βιβλίου, και προσπαθεί με κάθε τρόπο να μας σώσει από τις κακές παλαιοαριστερές ιδέες και θεωρήσεις. Ο ίδιος ο Ηλίας Κανέλλης, ο οποίος όπου σταθεί και όπου βρεθεί θέλει αλλαγές και κατακεραυνώνει το κράτος, πρόσφατα μάθαμε ότι έπαιρνε μισθό δουλεύοντας στον Αθήνα 9,84 (που ναι μεν δεν είναι κρατική επιχείρηση, αλλά από το κράτος χρηματοδοτείται), ενώ είναι και υπεύθυνος ύλης για το περιοδικό τού Φεστιβάλ Αθηνών, που κι αυτό χρηματοδοτείται από το κράτος. Μάλλον το κράτος είναι καλό για να δίνει λεφτά σε εκείνους αλλά δεν είναι καλό όταν τα δίνει στους υπόλοιπους. Δεν θέλω να αναφερθώ σε άλλους μανδραβελικούς με το όνομά τους για να μην τους κάνω και άλλη διαφήμιση, θα ήθελα όμως να τονίσω άλλο ένα χαρακτηριστικό τους. Ζητούν, σαν γνήσιοι και αγνοί φιλελεύθεροι, να υπάρχει αξιοκρατία ώστε να προχωρούν οι άριστοι και άρα να ανεβαίνει το επίπεδο της ζωής μας. Τώρα βέβαια πώς γίνεται στην ίδια εφημερίδα που δουλεύει ο Πάσχος Μανδραβέλης να δουλεύει κι άλλος ένας Μανδραβέλης, ή στο ίδιο μέσο που δουλεύει ο Μπάμπης Παπαδημητρίου να δουλεύει και η γυναίκα του (έτσι μου είπαν, άμα μου είπανε ψέματα, να με διαψεύσετε και να ζητήσω δημόσια συγνώμη για τις πηγές μου) και αυτό να είναι αξιοκρατικό δεν το ξέρω. Εκτός αν η αριστεία και η ικανότητα είναι κάτι που κληρονομείται (όπως η εξουσία στην Ελλάδα) ή κάτι που είναι κολλητικό κι αν παντρευτείς με κάποιον, από την καθημερινή τριβή γίνεσαι άμεσα πολύ καλός κι εσύ για να σε προσλάβουν στο Σκάι.

Σε κάποια άρθρα του Μανδραβέλη έχουν γίνει καταγγελίες λογοκλοπής ή λαθεμένων στοιχείων. Για την λογοκλοπή δεν έχει απαντήσει πειστικά ενώ για λαθεμένα στοιχεία, έχει ζητήσει συγνώμη και στο twitter. Αν κάποιος μη μανδραβελικός όμως έκανε λάθος σε ένα κείμενό του και μετά ζητούσε συγνώμη, θα ήταν βορά στα δόντια των μανδραβελικών ως λαϊκιστής, διαστρεβλωτής, παλαβός κτλ και θα τον πετούσαν στο πυρ το εξώτερον. Προσωπικά έχω την κακή συνήθεια να διαβάζω όσα περισσότερα κείμενα μανδραβελικών μπορώ για να ξέρω τι λένε κάθε φορά και να ψάχνω να βρω απαντήσεις στις άλλοτε λαθεμένες και άλλοτε διαστρεβλωμένες όψεις της πραγματικότητας που παρουσιάζουν (εντάξει, γίνομαι μανδραβελικός τώρα, έχουν κάποιες φορές και σωστές απόψεις). Αναγκαστικά λοιπόν αγοράζω και κάποια από τα έντυπά τους με αποτέλεσμα, χωρίς να το θέλω, να τους ενισχύω αλλά ψάχνω να βρω τρόπο για να το λύσω αυτό το θέμα. Έχω βέβαια και τη συνήθεια να συνομιλώ με φίλους μου που έχουν πέσει στα νύχια του μανδραβελισμού και ασπάζονται πολλές από τις απόψεις του και αυτό είναι πολύ χρήσιμο, γιατί αφού μου απαριθμούν μαζεμένα επιχειρήματα μανδραβελικής λογικής, μετά πάω στο σπίτι και τα ξανασκέφτομαι και βγάζω συμπεράσματα τόσο για την διαστρέβλωση της πραγματικότητας όσο και για τις ανήθικες αρχές στις οποίες βασίζονται για να αναπτύξουν την επιχειρηματολογία τους, ξεκινώντας από το γεγονός πως δεν μπορούμε να συζητήσουμε συναισθηματικά και ηθικολογώντας ή πως πρέπει να σκεφτόμαστε πως όλοι οι άνθρωποι δεν είναι εκ φύσεως καλοί και άρα με τον ανταγωνισμό θα κερδίσουν και οι καλοί και οι κακοί, εφόσον υπάρχουν κανόνες. Εκεί βέβαια υπάρχει η μεγαλύτερη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, γιατί αν είναι να θεσπίσουμε κανόνες που να ευνοούν τον ανταγωνισμό (τόσα χρόνια αυτό δεν γίνεται παγκοσμίως;), ποιος μου λέει εμένα πως οι κακοί άνθρωποι θα ακολουθήσουν αυτούς τους κανόνες; Εγώ, ο χαζός, ξέρω ότι οι κακοί πάντα ψάχνουν και βρίσκουν τρόπους για να αψηφούν και να παραβαίνουν τους κανόνες για ίδιο όφελος, και μάλιστα, όταν αυτοί που το κάνουν αυτό στηρίζονται στην ελεύθερη αγορά παίρνουν στο λαιμό τους εκατομμύρια άλλους ανθρώπους. Βλέπε Μέιντοφ, πυραμίδες, τραπεζικές συναλλαγές και το κακό συναπάντημα.

Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της μανδραβελογικής είναι η χρήση της Δημοκρατίας στα κείμενά τους. Ξοδεύουν τόνους μελανιού για να αποδείξουν ότι όλες οι αποφάσεις της κυβέρνησης είναι αποτέλεσμα δημοκρατικών διαδικασιών και πως αν θέλουμε να τις καταρρίψουμε ή να τις πολεμήσουμε, θα πρέπει κι εμείς να χρησιμοποιήσουμε τους ίδιους τους θεσμούς. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της Επιλεκτικής Δημοκρατίας των Μανδραβέληδων. Οι θεσμοί εφαρμόζονται από μέλη του λαού, που όμως εξαρτώνται άμεσα και έμμεσα από την εξουσία. Τρανό παράδειγμα οι εισαγγελείς που επιβάλλουν επιλεκτικά την αυστηρότητά τους σε όποιον αντιστέκεται στη βία της εξουσίας ενώ όταν η ίδια η εξουσία και τα όργανά της ασκούν βία, οι εισαγγελείς κοιμούνται. Ένας εκ των μανδραβελιζόντων φίλων μου, χάρηκε πολύ που καταθέσαμε μήνυση κατά του υπουργού Προπό και των μπάτσων για την υπέρμετρη και απρόκλητη, στις περισσότερες περιπτώσεις, βία που άσκησαν στις 28-29 Ιουνίου του τρέχοντος έτους. Μου είπε μάλιστα πως είναι ευτυχές πως μέσω των θεσμών θα ήταν ευχής έργον να καταφέρουμε να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας γιατί αυτό είναι απόλυτα δημοκρατικό. Βέβαια, ο φίλος μου ξεχνά πως υπάρχουν πολλά παραδείγματα αντίστοιχων μηνύσεων ενάντια στην αστυνομική βία που πολύ απλά δεν έγιναν δεκτές, γιατί «δεν μπορούσε να στοιχειοθετηθεί κατηγορία» ή γιατί δεν «ήταν επαρκή τα στοιχεία». Όπως κι άλλες περιπτώσεις που ενώ με χίλια ζόρια βρέθηκαν τα στοιχεία (ας είναι καλά τα κινητά) τελικά οι παραβάτες-αστυνομικοί δεν έπαθαν τίποτα (βλέπε περίπτωση ζαρντινιέρας) ενώ αντίστοιχα αθώοι διαδηλωτές έχουν μείνει για μήνες στα κρατητήρια. Μου τόνισε μάλιστα πως στη Δημοκρατία, η μόνη νόμιμη βία είναι η βία της Αστυνομίας γιατί εμείς την έχουμε φτιάξει για να μας προστατεύει. Μήπως όμως όταν η νόμιμη βία στρέφεται ενάντια στον λαό, ή σε ένα μέρος αυτού διόλου αμελητέο, όταν οι εξουσίες είναι τόσο αλληλοεξαρτώμενες και δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους, είναι λογικό ότι και ο λαός θα αναζητήσει αλλιώς την Δημοκρατία γιατί δεν αντέχει άλλο να ζει στην επίφασή της; Αυτό δεν χωράει όμως στο μυαλό ενός μανδραβελικού. Τον ενοχλούν οι σκηνές και η ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων στο Σύνταγμα, αλλά δεν τον ενοχλεί η πρέζα που με την ανοχή των μπάτσων-εμπόρων έχει γεμίσει όλο το κέντρο και παντού βρωμάει κατρουλίλα. Αλλά πού να ξέρουν οι μανδραβέληδες, για όλα αυτά, μέχρι το Σύνταγμα και το εστιατόριο της Μεγάλης Βρετάνιας φτάνουν και μετά βουρ πίσω στο τζιπάκι τους και κατευθείαν στα προάστια.

Ο Πάσχος Μανδραβέλης έχει το χάρισμα να είναι ευγενικός, να απαντά στα mail που θα του στείλει κάποιος που διαφωνεί μαζί του (όπως ανέφερα και παραπάνω αυτή είναι η δουλειά του και πληρώνεται γι’ αυτό) και είναι προσκαλεσμένος σε πολλές εκπομπές της τηλεόρασης για να πει τη γνώμη του. Είχε την τύχη να έχει γαλουχήσει το μυαλό του και την επιχειρηματολογία του στα νιάτα του με αριστερές ιδέες, που τον ώθησαν να διαβάσει και πέντε βιβλία παραπάνω και χρησιμοποιεί αυτό του το χάρισμα για να στηρίξει τις τωρινές του απόψεις, πράγμα που είναι και σεβαστό και εύλογο. Όμως, ο Πάσχος Μανδραβέλης είναι κατ’ επανάληψη διαστρεβλωτής της πραγματικότητας, ταγμένος ιδεολογικά με το αυτονόητο της Μαρίας Αντουανέτας και προκλητικά σιωπηλός για τα κακώς κείμενα των «αγορών», των τραπεζών, των εχόντων, των πλουσίων και της εξουσίας. Ο Πάσχος Μανδραβέλης δεν είναι τρελός, λέει και σωστά πράγματα. Ταυτίζει το συμφέρον των πολλών με την ευτυχία των λίγων γιατί έτσι των συμφέρει, γιατί κι αυτός θεωρεί ότι είναι ένας από τους λίγους – όπως πιστεύουν πολλοί και στον χώρο της αριστεράς και σε όλο το φάσμα της κοινωνίας. Ο Πάσχος Μανδραβέλης, παρόλο που θα διαφωνήσει μαζί μου, κατά βάθος χαίρεται που η «παλαβή» αριστερά ασχολείται μαζί του, σαν να είναι ποδοσφαιριστής που πήρε μεταγραφή από τον Ολυμπιακό στον Παναθηναϊκό και έκανε χατ τρικ στο μεταξύ τους παιχνίδι ενώ όλο το γήπεδο της πρώην ομάδας του τον έβριζε. Ευτυχώς για τον Πάσχο και όλους τους Μανδραβέληδες, αυτή την εποχή, οι άνεμοι πνέουν ούριοι στα πανιά του κι αυτός που κρατά το τιμόνι τού κάνει όλα τα χατήρια, εφαρμόζει άλλοτε γρήγορα κι άλλοτε αργά τις επιταγές της αγοράς πάνω μας. Αλλά ο καιρός αλλάζει Πάσχο. Όσοι εφοπλιστές και έχοντες κι αν χρηματοδοτούν τα μέσα σας, όσο κι αν ο λαός που μαζί τους τα έφαγε κοιμάται, όταν η κοιλιά του θα έχει αδειάσει για τα καλά, θα σας φάει κι εσάς κι αυτούς που τον δωροδοκούσαν. Και στο τέλος θα σας πετάξει στα σκουπίδια εκτός αν ξαναπάρετε την εξουσία και παραχαράξετε την ιστορία ως νικητές – όπως τόσες φορές έχετε κάνει στο παρελθόν, όπως και τώρα εξισώνετε τα εγκλήματα του ναζισμού με τα εγκλήματα του κομμουνισμού, όπως, όπως, όπως…

Με αγάπη ειλικρινή για την ευκαιρία που μου δίνουν οι Μανδραβέληδες εν μέσω πολέμου –κι ενώ βρισκόμαστε σε αντίπαλα στρατόπεδα– τους αφιερώνω τον “Μέρμηγκα” του Λοΐζου. Στο επόμενο πανηγυράκι που θα στήσετε με την τρόικα, βάλτε το στη διαπασών.



Ο Molisxypnisa είμαι ο Νεκτάριος Λαμπρόπουλος και το mail μου είναι info@haramada.com και έχω το θάρρος της γνώμης μου και δεν φοβάμαι τους κουκουλονόμους του διαδικτύου.

Σκάστε τώρα κι ακούστε το Ξυλόκαστρο!

Κάλεσμα πανελλαδικής αντίστασης και καταδίκης της επίθεσης ενάντια στο Κίνημα της Άμεσης Δημοκρατίας από το Ξυλόκαστρο
Υποβλήθηκε από syntagma την Σάβ, 30/07/2011 - 20:12.
Ημ/νία Συνέλευσης:
Sat, 30/07/2011

ΚΑΛΕΣΜΑ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΤΗΣ

ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Καταδικάζουμε την κατάλυση του δικαιώματος της δημοκρατικής διαμαρτυρίας την οποία ορίζει , κατοχυρώνει αλλά και υποχρεώνει σαφώς το Σύνταγμα των Ελλήνων από μία αντιλαϊκή –αντισυνταγματική και αντιδημοκρατική κυβέρνηση υπαλληλίσκων του διεθνούς οικονομικού φασισμού!

Ομόψυχα και ολόψυχα υποστηρίζουμε και ενθαρρύνουμε την άμεση και μαζική ανάκτηση της Πλατείας Συντάγματος από τους συναγωνιστές των γειτονιών της Αθήνας!

Καλούμε τις Λαϊκές Συνελεύσεις σε όλη την Ελλάδα να εκφράσουν άμεσα ,(μέσα από έκτακτες συνελεύσεις), την εναντίωσή τους στην κρατική καταστολή και να εντείνουν τις προσπάθειές τους για την άμεση ανασυγκρότηση και τον συντονισμό της δράσης του κινήματος !

Ο υπό κατοχή Ελληνικός Λαός πρέπει να πάρει άμεσα το μήνυμα ότι η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΑ και ότι το Κίνημα της Άμεσης Δημοκρατίας είναι παντού ΕΝΩΜΕΝΟ και ΔΥΝΑΤΟ!

Σαν ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ δηλώνουμε ότι έχουμε πλήρη επίγνωση του πολέμου και της λεηλασίας που υφίσταται η ΕΛΛΑΔΑ και επομένως δεν σταματάμε την ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ και δεν δίνουμε «ραντεβού τον Σεπτέμβρη»!

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ!

ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ. Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ.Η ΤΩΡΑ Η ΠΟΤΕ!!!

ΟΛΟΙ ΑΠΟΨΕ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ



ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ !

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ 30/7/11

Ξυλόκαστρο

Μπρέιβικ & Σια: Ο Αγών τους

Με όλο μου τον σεβασμό στον Παραλληλογράφο

Respect στον Μανώλη Κυπραίο!

Κλοπιποστάρω από εδώ:

Αγαπητές φίλες, φίλοι και συνάδελφοι

Δεν μπορώ να σας ακούσω αλλά μπορώ να σας μιλήσω. Αυτό λοιπόν θα κάνω τώρα.
Συγχωρήστε με, αλλά είναι ο μοναδικός τρόπος για να επικοινωνήσω μαζί σας και λυπάμαι που δεν άκουσα τους αγαπητούς συναδέλφους μου να μιλούν.

Είμαστε όλοι εδώ όχι ως ικέτες ή ελεήμονες. Είμαστε αρκετά αξιοπρεπείς όλοι μας.
Είμαστε εδώ για να διαμαρτυρηθούμε.

Έτυχε εγώ να είμαι ο βαρύτερα τραυματισμένος από την αστυνομική βία, που έλαβε χώρα τις τελευταίες δύο εβδομάδες στη χώρα μας. Ευτυχώς δεν ήταν κάποιος νεότερος ή κάποιο παιδί, από τα χιλιάδες που υπήρχαν στις διαδηλώσεις.

Ουσιαστικά το συμβάν συνέβη την στιγμή που κάλυπτα και μετέδιδα τα επεισόδια, όταν μετά από εντολή διοικητή διμοιρίας των ΜΑΤ μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης έσκασε λίγα εκατοστά μπροστά μου αφήνοντάς με κωφό, παρά την επίδειξη της δημοσιογραφικής μου ταυτότητας. Ακολούθησαν και άλλες σκηνές αστυνομικής βίας και παρανομίας εναντίον μου αλλά η παραπάνω είναι η σημαντικότερη και η μοιραία.

Αυτό που θέλω να πω είναι πως είμαστε κι εμείς μέρος των «παράπλευρων απωλειών» της ανεξέλεγκτης βίας των ΜΑΤ, η οποία κατά την ταπεινή μου άποψη ξεπέρασε κάθε προηγούμενο τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Το ότι δεν είχαμε νεκρούς εγώ το αποδίδω σε θαύμα.

Όλοι οι συνάδελφοί μου, δημοσιογράφοι, φωτορεπόρτερ, τεχνικοί, όπως και οι υπόλοιποι πολίτες πέσαμε θύματα αυτών των ενεργειών που μόνο απέχθεια και προβληματισμό μπορούν να προκαλέσουν για την «ποιότητα» της Δημοκρατίας μας.
Όταν οι αστυνομικές δυνάμεις έριξαν σε μερικές ώρες την 29 Ιουνίου, 2.800 χημικά-όταν συνήθως δεν χρησιμοποιούνται πάνω από 140-τι να σχολιάσει κανείς;

Να ξέρει ο λαός πως όλοι μας, εμείς οι άνθρωποι του τύπου και της ενημέρωσης, από τους δημοσιογράφους και τους φωτορεπόρτερ έως τους τεχνικούς είμαστε αλληλέγγυοι και αποτελούμε αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας. Σαφέστατα υπάρχουν και τα «κακώς κείμενα» αλλά αυτά είναι λίγα και ανούσια μπροστά στην πλειοψηφία των χιλιάδων εργατών του τύπου.

Γιατί κι εγώ εργάτης είμαι. Και εγώ φοβάμαι για το αύριο. Και εγώ έχω απολυθεί. Και εγώ έχω αγχωθεί για το πώς θα τα «βγάλω πέρα». Και εγώ αναρωτιέμαι που θα βρω τα χρήματα να πληρώσω τους λογαριασμούς μου και έχω μείνει ξάγρυπνος από τις σκέψεις.

Γιατί και η δημοσιογραφία στενάζει. Έχουμε κι εμείς ανέργους. Απλήρωτους. Συναδέλφους που υποφέρουν. Δεν ζούμε και εργαζόμαστε σε έναν «αγγελικά πλασμένο κόσμο» όπως πολλοί νομίζουν. Είναι και το δικό μας ψωμί, πικρό.
Ο λαός, οι συμπολίτες μας να ξέρουν πως μας έχουν δίπλα τους. Όχι μόνο γιατί θέλουμε, αλλά και γιατί είμαστε υποχρεωμένοι.

Είμαστε υποχρεωμένοι να προστατέψουμε αυτή την έρημη Δημοκρατία που έχει περάσει τα πάνδεινα στη χώρα μας.

Θέλω να σας πω πως αυτό που με τρόμαξε περισσότερο, είναι η «σιωπή» της πολιτείας απέναντι σε όλα αυτά που έγιναν. Τουλάχιστον βρέθηκε χθες ο υπουργός Δικαιοσύνης κύριος Μιλτιάδης Παπαϊωάννου που ζήτησε μία «συγνώμη» δημοσίως, και τον ευχαριστώ, έστω και τρεις εβδομάδες μετά…

Μια συγνώμη που δεν ανήκει σε μένα μόνο, αλλά σε όλους τους συμπολίτες και συναδέλφους που τραυματίστηκαν αναίτια από τη δράση των ΜΑΤ.

Αγαπητές φίλες, φίλοι και συνάδελφοι

Εύχομαι-και θέλω-να είμαι ο τελευταίος. Δεν λύνονται τα προβλήματα με τη βία. Δεν πρέπει να λύνονται με τη βία. Τα προβλήματα σε μια Δημοκρατία μεταξύ πολιτών και κράτους λύνονται με τον διάλογο. Και πρέπει να λύνονται με τον διάλογο.

Τον λόγο τώρα τον έχει η Δικαιοσύνη η οποία πιστεύω πως θα ξεκαθαρίσει το θολό τοπίο που έχει δημιουργηθεί από την υπέρμετρη χρήση πολλών «τακτικών και πολιτικών χημικών».

Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω για την αμέριστη συμπαράστασή τους το Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΟΕΣΥ και της ΕΣΗΕΑ, τον ΕΔΟΕΑΠ και το ΕΤΑΠ-ΜΜΕ καθώς και όλους τους συναδέλφους μου, που μου έχουν σταθεί σαν πραγματική οικογένεια, νιώθοντας τυχερός μέσα στην ατυχία μου.

Και κλείνοντας, θα ήθελα να απαντήσω στον αξιότιμο αντιπρόεδρο της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής κ. Δημήτρη Ντούμα που έγραψε ότι στις διαδηλώσεις βρίσκονται: «ΔΗΘΕΝ “κοινωνικοί αγωνιστές”, πρεζάκηδες, χαοτικοί, πρόστυχες γυναίκες, ξεπεσμένοι συνδικαλιστές, χούλιγκαν, σκίνχεντ και το κάθε “καρυδιάς καρύδι”, που ερχόταν και “ξεφόρτωνε” μπροστά στους Συναδέλφους μας».

Δεν ήταν τίποτε από όλα αυτά. Εμείς που ήμασταν εκεί ξέρουμε. Και τους παρακρατικούς τους είδαμε και ξύλο φάγαμε και χημικά με τον τόνο εισπνεύσαμε. Και μάλιστα από την καινούργια παραγγελία της ΕΛ.ΑΣ. από την Βραζιλία, τις λεγόμενες «παπαρούνες».

Αξιότιμε κύριε Ντούμα, στις διαδηλώσεις ήταν άνθρωποι του μεροκάματου που βλέπουν πως δεν μπορούν να ζήσουν, νέοι με κατεστραμμένο μέλλον και ηλικιωμένοι που δεν έχουν να φάνε. Οικογενειάρχες. Σαν εσάς, σαν κι εμένα σαν εκατομμύρια συμπολίτες μας.

Και αν ήταν πόρνες ήμουν και εγώ μια πόρνη. Γιατί μπορεί να είναι πόρνες στο σώμα αλλά όχι στην ψυχή.

Αν ήταν «πρεζάκηδες», είμαι κι εγώ ένας «πρεζάκιας». Τρέχει δηλητήριο στο αίμα τους μα όχι στην καρδιά τους.

Και αν ήταν «Σκίνχεντ» είμαι και εγώ «Σκίνχεντ». Και για του λόγου το αληθές μπορείτε να έρθετε σε λίγο καιρό στο νοσοκομείο, όταν λίγο πριν το χειρουργείο θα μου ξυρίζουν το κεφάλι για να μου ανοίξουν το κρανίο να μπουν τα εμφυτεύματα.

Και αν ήταν «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» είμαι και εγώ ένας «αλήτης, ρουφιάνος, δημοσιογράφος» γιατί έμαθα να είμαι στο πεζοδρόμιο και να μεταδίδω όλα όσα βλέπω στους συμπολίτες μου, με όποιο τίμημα…

Σας ευχαριστώ!

Αν έγινε πραγματικά, respect στο άτομο!

Διάβασε εδώ