Υποθέσεις Εργασίας για την Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν @ ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ 20

Ίσως δεν είναι γνωστό τοις πάσι ότι η Βαβυλωνία επιτρέπει την αναδημοσίευση των κειμένων "με την παράκληση να αναφέρεται η πηγή τους". Προφανώς το λογικό δεν είναι και αυτονόητο στις μέρες μας.

Ακριβώς για αυτή την θέση όμως -και επιπλέον γιατί μου αρέσει πολύ το στήσιμο που κάνανε- αποφάσισα να ανεβάσω τις φωτογραφίες από τις σελίδες.

Πριν βγάλεις τα μάτια σου να σε ενημερώσω ότι ακολουθεί το κείμενο μετά από αυτές, οπότε πήγαινε προς τα κάτω...

ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΡΣΟΥΛΑ ΚΡΕΜΠΕΡ ΛΕ ΓΚΕΝ
του Παναγιώτη Κούστα

Όταν πεθαίνει ένα πρόσωπο της τάξης μεγέθους της Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν, η Ανατομία του πάει χέρι-χέρι με τη Θλίψη. Είναι κατι απολύτως φυσιολογικό -θα τολμήσω να ισχυριστώ εδώ- αφού η Ανθρωπότητα οφείλει να σκυλεύει τους νεκρούς της. Κι όσο κι αν δεν την παραδεχόμαστε, τη σκύλευση αυτή την κάνουμε καθημερινά με κάθε νεκρό πρόσωπο, άσημο ή διάσημο, στενά συγγενικό, στον ορίζοντα των γνωριμιών μας ή και εντελώς άγνωστο -υπό συγκεκριμένες ειδησεογραφικές προϋποθέσεις. Κάθε θάνατος άλλου παράγει αυτόματα έναν υποκειμενικό απολογισμό εντός μας. Και δεν μετράει η πρόθεση -από την πιο αγαθή έως την πιο μοχθηρή- αφού αυτή η διαδικασία ανατομίας εξυπηρετεί μια βασική ανάγκη επιβίωσης του ανθρώπινου είδους: Την κατανόηση των αιτίων που έκαναν την προσωπικότητα που έφυγε μοναδική. Την κληρονομιά της και το όφελος που ως ζώντες μπορούμε να αποκομίσουμε από αυτήν.

Το ανατομικό τραπέζι όπου τεμαχίζεται το σώμα, το δικηγορικό γραφείο όπου ανοίγει μια διαθήκη ή το σπίτι του φευγάτου προσώπου όπου ξεμαλλιάζονται οι κληρονόμοι αν δεν υπάρχει διαθήκη, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Το νεκρό πρόσωπο απουσιάζει. Όλες αυτές οι διαδικασίες γίνονται ερήμην του. Δεν είναι πια ένα συμπαγές και βιωμένο όλο, αλλά μια κατακερματισμένη, συχνά αντικρουόμενη και καλειδοσκοπική ανασύνθεση μέσα από τις καταγραφές των γύρω του.
Λίγο-πολύ δηλαδή, όπως το έργο κάθε συγγραφέα...

Το βιωμένο όλο της Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν ολοκληρώθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2018. Η Ανατομία της, όμως, θα μας συνοδεύει για πολύ καιρό. Και σε αυτή την διαδικασία θα ήθελα να καταθέσω μερικές υποθέσεις εργασίας.

Υπόθεση Εργασίας #1: Τόσο το χειρότερο για το Νόμπελ.

Αμέσως μετά το θάνατό της αρκετές "πνευματικές προσωπικότητες" επεσήμαναν το γεγονός ότι η Ούρσουλα δεν προτάθηκε τελικά για Νόμπελ Λογοτεχνίας, μια διάκριση που θα αναγνώριζε το ύψος της προσφοράς της στην παγκόσμια τέχνη της γραφής. Αυτή η "παράλειψη" -που δεν είναι φυσικά η μοναδική- μπορεί να ειδωθεί μέσα από πολλά πρίσματα. Ένα, και ίσως το πιο γοητευτικό σε σχέση με την Ούρσουλα, συνοψίζεται στο ερώτημα: Πόση αλήθεια (πασπαλισμένη με χιούμορ και τρολάρισμα) μπορούν να αντέξουν τα Νόμπελ;

Γιατί η μακαρίτισσα υπήρξε εξαιρετικά ουσιαστική και ταυτόχρονα κακός μπελάς στις ομιλίες ή τις βραβεύσεις της, παρούσα ή απούσα, αν και πάντοτε εντός των ορίων της ουσιαστικής ανθρώπινης (και όχι της αστικής) ευγένειας. Παραθέτω τρία παραδείγματα:

1. To 2004 στην έκθεση Book Expo America που έγινε στο Σικάγο και όπου είχε προσκληθεί να μιλήσει στο πρόγευμα -αφού εξήγησε ότι στο πρόγευμα στο σπίτι της μουγκρίζουν αντί να μιλάνε για σοβαρά ζητήματα- επιτέθηκε στα εμπορικά κλισέ της Λογοτεχνίας του Φανταστικού και την κυριαρχία του ξανθού γαλανομάτη ήρωα, φέρνοντας σε τρομερή αμηχανία το κοινό που κατά συντριπτική πλειοψηφία ήταν στελέχη εκδοτικών επιχειρήσεων.

2. Σε ομιλία της στην τελετή αποφοίτησης της τάξης του 1983 στο Mills College ανέφερε : "Η παράδοση της διανόησης είναι αντρική. Ο δημόσιος λόγος γίνεται στην δημόσια γλώσσα, την εθνική ή την γλώσσα της φυλής. Και η γλώσσα της δικής μας φυλής είναι αντρική γλώσσα. Οι γυναίκες την μαθαίνουμε, φυσικά. Δεν είμαστε ηλίθιες. Αν όμως μπορείτε να διακρίνετε την Μάργκαρετ Θάτσερ από τον Ρόναλντ Ρίγκαν ή την Ίντιρα Γκάντι από τον Στρατηγό Σομόζα μόνο από τα λεγόμενά τους, πείτε μου πώς το καταφέρατε. Είναι ένας κόσμος για άντρες και μιλάει την γλώσσα του άντρα. Οι λέξεις είναι όλες λέξεις δύναμης. (...) Ίσως χορτάσαμε από λέξεις δύναμης και ομιλίες για τη μάχη της ζωής. Ίσως να χρειαζόμαστε λέξεις αδυναμίας.(...) Αντί να μιλώ για δύναμη, τι θα γινόταν αν μιλούσα σαν γυναίκα εδώ και τώρα δημόσια; Δεν θα ακουγόταν σωστό.(...) Κι αν έλεγα πως ελπίζω για σας πρώτα από όλα εάν -και μόνο εάν- θέλετε παιδιά, ότι εύχομαι να τα αποκτήσετε; (...) Ότι εύχομαι εσείς κι αυτά να έχετε αρκετό φαγητό κι ένα σπίτι ζεστό και καθαρό, και φίλους, και δουλειά που να σας γεμίζει; (...) Και η επιτυχία; Η επιτυχία σας είναι η αποτυχία κάποιου άλλου. Η επιτυχία είναι το Αμερικάνικο Όνειρο, το οποίο μπορούμε να συνεχίζουμε να το ονειρευόμαστε γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι στους περισσότερους τόπους, συμπεριλαμβανομένων τριάντα εκατομμυρίων από εμάς, ζουν εντελώς ξάγρυπνοι μέσα στην τρομακτική πραγματικότητα της φτώχειας. Όχι, δεν θα σας ευχηθώ επιτυχία".

3. Τέλος στην τελετή απονομής των Βραβείων Nebula το 2003 κατά την οποία ανακηρύχτηκε Grand Master εν τη απουσία της (είχε προγραμματίσει μια κρουαζιέρα με τον άντρα της κι ένα ζευγάρι φίλων) διέλυσε την πατριαρχική υπο-δομή των βραβείων με ένα χάπενινγκ που έμεινε στην Ιστορία των βραβείων. Κατά την παραλαβή του τίτλου από την φίλη της -και επίσης συγγραφέα ε.φ.- Αϊλίν Γκαν μια ομάδα ανθρώπων φόρεσε μάσκες από χαρτί με το πρόσωπο της Ούρσουλα και απάντησε στις ερωτήσεις των παρευρισκομένων. Η κωδική φράση της ομιλίας της Γκαν -γραμμένη από την Ούρσουλα- ήταν "και τώρα μπορείτε να ρωτήσετε την δική σας Ούρσουλα οτιδήποτε θελήσετε" ενώ τα πρόσωπα που φορούσαν τις μάσκες είχαν λάβει ως μοναδική οδηγία να απαντήσουν σαν να ήταν η Λε Γκεν (λέμε τώρα). Από το 1978 που ξεκίνησαν τα βραβεία μέχρι τότε μόνο μία γυναίκα συγγραφέας είχε λάβει αυτή τη διάκριση και μέχρι σήμερα μόνο τέσσερις έχουν κατακτήσει τον τίτλο του Grand Master. Πράγμα που επισημάνθηκε στην ομιλία, αξιοποιώντας ως λογοπαίγνιο το Grand Mistress που ενώ θα ήταν η "πολιτικά ορθή" διατύπωση νοηματοδοτείται στα αγγλικά κυρίως από την έννοια της ερωμένης.

Υπόθεση εργασίας # 2 : Τι κάνουμε (για) (με) την ελευθερία;

Η σχέση της Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν με την ελευθερία ξεκινά από πολύ νωρίς και διατηρείται μέχρι το τέλος της ζωής της. Στην συγκεκριμένη υπόθεση εργασίας θα ισχυριστώ ότι η ελευθερία τής παρέχεται από το οικογενειακό της περιβάλλον ως μία δεδομένη κατάσταση, ή ακόμη περισσότερο ως ένα αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα. Στηρίζω αυτήν την υπόθεση κυρίως σε όσα αναφέρει η ίδια για την παιδική της ηλικία, αλλά και την αντήχηση της ελευθερίας μέσα στο έργο της. Τέταρτο παιδί -και το μοναδικό κορίτσι- μιας μάλλον πρωτοποριακής οικογένειας δύο ανθρωπολόγων με την μητέρα της να γράφει ήδη, μεγαλώνει σε ένα ανοιχτό σπίτι του Μπέρκλεϊ, γεμάτο από βιβλία, μουσική και φίλους. Η φράση της για την εποχή αυτή είναι χαρακτηριστική: "Μεγάλωσα με το να σκέφτομαι, να ρωτάω και να απολαμβάνω".

Με αυτόν τον πυρήνα ελευθερίας στερεωμένο μέσα της ως αυτονόητο γεγονός και με την εμπειρία του διαφορετικού που φέρνει ως καθημερινότητα στο σπίτι των γονιών της η ερευνητική τους ενασχόληση με τους ιθαγενείς της Αμερικής, η Ούρσουλα κατακτά πολύ γερά θεμέλια ακριβώς την ώρα που η Αμερική βυθίζεται στην κρίση της Μεγάλης Ύφεσης και στη συνέχεια μπαίνει σε διαδοχικούς πολέμους (Δεύτερος Παγκόσμιος, Κορέα, Βιετνάμ. κ.α.). Μαθαίνει να αναγνωρίζει με την πρώτη ματιά και να περιγράφει εκπληκτικά συνθήκες ανελευθερίας και ανισότητας, καταστάσεις εξαίρεσης ή καταπίεσης -στο έργο της υπάρχουν όλα αυτά σε αφθονία- αλλά χωρίς την οργή του προσώπου που βίωσε το ίδιο τις αλυσίδες της σκλαβιάς. Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο χωρίς κανένα μιλιταρισμό, χωρίς καμιά απόλαυση της καταστροφής, χωρίς εκδίκηση, με το νοητικό και ψυχολογικό τοπίο των χαρακτήρων της να αναδεικνύει διαρκώς τους αυτο-περιορισμούς τους. Οι χαρακτήρες της Λε Γκεν δεν είναι χάρτινοι κι εκείνη δεν στέκεται απέναντί τους σε ίσες αποστάσεις, δικαιώνοντας τα πάντα.Η ικανότητα που έχει να αναδείξει -χωρίς ποτέ να το πει- όλο το φάσμα του αντιληπτικού τους πλαισίου παράγει πεντακάθαρες συγκρούσεις προάγοντας την κατανόηση και την διαμόρφωση θέσης -μαζί με την μεγιστοποίηση της απόλαυσης- στην αναγνωστική πλευρά. Έτσι οι κοσμοαντιλήψεις γίνονται τρισδιάστατα ορατές και οι σχέσεις που αναπτύσσονται κρίσιμα καθοριστικές.

Για τη δική της σχέση που συν-δημιούργησε με τον Ιστορικό Τσαρλς Λε Γκεν και είχε σαν αποτέλεσμα τρία παιδιά, αναφέρει: " Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει δυο δουλειές πλήρους απασχόλησης, όμως δύο άνθρωποι μπορούν να κάνουν τρεις δουλειές πλήρους απασχόλησης, αν το έργο μοιράζεται δίκαια."

Με αφετηρία αυτή τη φράση, αλλά και το έργο της θα διακινδυνεύσω έναν αφορισμό: Η ελευθερία δεν είναι απλώς ευθύνη, αλλά και αδυνατεί να υπάρξει αν δεν κατανοείς και δεν μοιράζεσαι. O ήρωας του “Malafrena,” ορίζει την ελευθερία ως "μια ανθρώπινη ανάγκη όπως το ψωμί ή το νερό" και στη συνέχεια με ακόμη μεγαλύτερη ακρίβεια: "Η ελευθερία συνίσταται στο να κάνεις αυτό που γνωρίζεις καλύτερα, την δουλειά σου, αυτό που πρέπει να κάνεις". Η ίδια η Λε Γκεν σε μια συζήτηση με την Τζούλι Φίλιπς για το περιοδικό The New Yorker ορίζει την ελευθερία ως ένα σύνθετο ιδανικό και μια λέξη "πολύ μεγάλη και πολύ παλιά" για να απομοιώνεται ως κοινοτοπία ή να χρησιμοποιείται από υποκριτές. "Φυσικά και γίνεται λανθασμένη χρήση της. Όμως δεν νομίζω ότι μπορείς να καταστρέψεις πραγματικά την λέξη ελευθερία".

Υπόθεση εργασίας #3: Η μόνη απόσταση που δεν καλύπτεται από σκάφος NAFAL είναι μεταξύ αιδοίου και μήτρας.

Η Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν δεν ήταν η πρώτη γυναίκα συγγραφέας στην επιστημονική φαντασία, την ευρύτερη λογοτεχνία του φανταστικού, την ποίηση και το δοκίμιο. Δεν ήταν ούτε η πρώτη συγγραφέας που έθεσε ως θεματική της το ζήτημα του φύλου και των περιορισμών που αυτό παράγει στο κοινωνικό πεδίο. Είναι όμως -θα ισχυριστώ σε αυτήν την υπόθεση- η μοναδική πένα στην παγκόσμια λογοτεχνία που αντιμετώπισε το φύλο ως "φάσμα" μια οπτική που ακόμα και σήμερα σήμερα εξακολουθεί να αναδύεται, χωρίς να έχει καταστεί κυρίαρχη.
Αν δεχτούμε ως αληθή την τοποθέτηση της " Όλη η λογοτεχνική μυθοπλασία είναι μια μεταφορά. Η επιστημονική φαντασία είναι μια μεταφορά. (...) Τα διαστημικά ταξίδια είναι μια τέτοια μεταφορά, το ίδιο και οι εναλλακτικές κοινωνίες, η εναλλακτική βιολογία, το μέλλον είναι μια ακόμα μεταφορά. (...) Η αλήθεια είναι ζήτημα φαντασίας(...)" αντιλαμβανόμαστε ότι η Λε Γκεν σε καμιά περίπτωση δεν γράφει "λογοτεχνία φυγής" -με σκοπό να πλουτίσει ή ακόμα και να βιοποριστεί- αλλά αρπάζει την δημιουργική ελευθερία που της προσφέρει το είδος για να μιλήσει θαρραλέα για τα ζητήματα που καίνε την ανθρωπότητα στο διαχρονικό παρόν της. Κι έτσι κεντρική θέση στο κάδρο της θεματολογίας της καταλαμβάνει το έμφυλο ζήτημα.

Η Λε Γκεν δεν αποφεύγει καθόλου, αλλά ουσιαστικά ξεπερνάει πολύ γρήγορα τα συγκρουσιακά δίπολα (αρσενικό-θηλυκό, καταπιεστή-καταπιεζόμενης) και εστιάζει στην ίδια την ουσία της έμφυλης ταυτότητας, αναπτύσσοντας δραματουργικά τις πιθανές παραλλαγές της, αναδεικνύοντας έτσι την σημασία τους για την κοινότητα ή την κοινωνία. Μέσα από αυτή την επεξεργασία, προκύπτει ανάγλυφα η "παγίδα του φύλου" που βιώνουν οι κάτοικοι της Γης. Στον κύκλο του Χάιν καμιά εγκυμοσύνη δεν είναι ανεπιθύμητη, αφού απαιτείται ρητή απόφαση των εραστών για να προκύψει ζυγωτό κύτταρο. Στον πλανήτη Γκέθεν -όπου το φύλο είναι ρευστό και εμφανίζεται μόνο κατά το κέμερ- είναι απολύτως φυσικό στη σειρά διαδοχής να προηγούνται τα παιδιά που έχουν κυοφορηθεί και γεννηθεί από το πρόσωπο της βασιλικής οικογένειας έναντι αυτών που απλώς έσπειρε. Στον "Τρόπο των Βουνών" ο ολοκληρωμένος γάμος απαιτεί τέσσερα πρόσωπα, με χιαστί ετερόφυλες και ομόφυλες σχέσεις συν μία σχέση ταμπού.

Ποια είναι η αξία της ύπαρξης μιας τέτοιας μεταφοράς σε έναν πλανήτη που είναι γερά πιασμένος στο δόκανο του αμετάβλητου φύλου; Πέραν της προφανούς απελευθερωτικής στο φαντασιακό εξήγησης -που έχει δοθεί από πάρα πολλά πρόσωπα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας ή οποιουδήποτε προσώπου ένοιωσε κάποια στιγμή στιγμή της ζωής του περιορισμένο από τον ρόλο που επιβάλλει το φύλο- η προστιθέμενη αξία στο έργο της Λε Γκεν είναι η δυνατότητα όλων να αντιληφθούν ότι στα "συμβόλαια ζωής" που συνάπτουμε υπάρχουν πάρα πολλά "ψιλά γράμματα" που δεν σχετίζονται ούτε με το φύλο, ούτε με την σεξουαλική προτίμηση των συμβαλλόμενων μερών, όπως νομίζουμε. Η υλική και ψυχική ασφάλεια, τα ελάχιστα εργατικά χέρια που απαιτούνται να συζούν, το ίδιο το οικοσύστημα που μας περιβάλλει κι ένα σωρό άλλα που δεν χωράνε να αναφερθούν εδώ, αναδεικνύονται με αυτόν τον τρόπο.

Η Ούρσουλα κλέβει -είναι η αλήθεια- κατασκευάζοντας αυτές τις παραλλαγές. Για την ακρίβεια δανείζεται με έξοχο τρόπο, πληροφορίες και γνώσεις που η ίδια έχει γνωρίσει από πολύ μικρή μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Οι μορφές κοινωνικής οργάνωσης αρχαϊκών φυλών με χωριστά ενδιαιτήματα ανδρών και γυναικών, οι διευρυμένες μορφές οικογένειας που προϋπήρξαν της πυρηνικής, οι τελετές ενηλικίωσης και ο σαμανισμός αντηχούν στο έργο της και αγγίζουν ακόμα και πρόσωπα που δεν έχουν ακούσει τίποτα για όλα αυτά.

Μια λεπτομέρεια ακόμα που έχει σημασία. Στο έργο της Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν, τις παραδόσεις και την πνευματική ζωή τα συναντάμε διαρκώς, όμως την θρησκεία με την στενόμυαλη, φανατική και εξουσιαστική δομή της δεν την βρίσκουμε πουθενά.

Υπόθεση εργασίας #4: Αντιστρέφοντας το Οργουελιανό κλισέ της νεο-γλώσσας

Σε ένα εξαιρετικό άρθρο του ο Λιούς Κολ αναλύει -μεταξύ άλλων, με τα οποία θα μπορούσα να πάω πάσο ή να τα συζητήσω περισσότερο- τη σχέση της Λε Γκεν με την γλώσσα εστιάζοντας στην γλώσσα της Ανάρες, την εξισωτική γλώσσα που δημιούργησε και μιλά η αναρχική κοινότητα. Δεν έχει νόημα να κάνω αναπαραγωγή των θέσεων του Λιούις εδώ, αφού αξίζει να διαβάσεις ολόκληρη την τοποθέτησή του στο http://theanarchistlibrary.org/library/lewis-call-postmodern-anarchism-in-the-novels-of-ursula-k-le-guin . Θα ήθελα να προσθέσω μόνο το εξής: Το ίδιο "κλάδεμα" στη γλώσσα συμβαίνει στο "1984" του Τζωρτζ Όργουελ στο επίπεδο του αποτελέσματος. Μόνο που εκεί η "νεο-γλώσσα" παράγεται από το Υπουργείο Αλήθειας, δηλαδή έναν μηχανισμό εξουσίας από τα πάνω για την χειραγώγηση των ανθρώπων. Αντίθετα στην Ανάρες η εξισωτική γλώσσα Ρravic παράγεται από τα κάτω -με τις υποδείξεις γλωσσολόγων και μηχανικών υπολογιστών, αλλά από την βούληση της κοινότητας να απεγκλωβιστεί από μια γλώσσα ανισότητας.

Υπόθεση εργασίας #5: Η ουσία της πολιτικής

Στα χρόνια που πέρασαν -κι αυτό εκτιμώ ότι θα ενταθεί στα χρόνια που θα έρθουν- διάφοροι χώροι διεκδίκησαν να προσεταιριστούν την Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν, μόνο που πάντοτε κατέληξαν να απολογούνται για τα κομμάτια της που δεν χώραγαν στο "πατρόν" που είχαν φτιάξει γι αυτήν. Ο χώρος των εκδόσεων -για τον οποίο αποτελούσε πηγή κέρδους- έχει ακούσει πολλές σκληρές αλήθειες απ' το στόμα της. Το γυναικείο κίνημα άλλες τόσες, παρόλο που υπήρξε σημαντική υπέρμαχός του. Ο αναρχισμός δεν πήγε πίσω, αφού η ικανότητα του να δημιουργεί άτυπες ιεραρχίες και καμουφλαρισμένες εξουσίες δεν έχει αναλυθεί ποτέ καλύτερα από την περίπτωση της Ανάρες. Σε συνέντευξη της στον Γιούαν Μόνεγκαν για το Structo Magazine ανέφερε: "Νοιώθω πάντα λίγο άβολα όταν με αγκαλιάζουν οι αναρχικοί. Γιατί -όταν ανήκουν στο δικό μου είδος, είναι πασιφιστές- τους αγαπώ πραγματικά, αλλά εγώ είμαι μια νοικοκυρά της μπουρζουαζίας, δεν ασκώ τον αναρχισμό". Τέλος, το New Age δεν τόλμησε καν να την πλησιάσει, παρά την χρόνια σχέση της και την απόδοση του σημαντικότερου κειμένου του Ταό στα αγγλικά, αλλά και τις πρακτικές διαλογισμού στις οποίες ασκούνταν.

Εκεί που η Λε Γκεν βρίσκεται όπως το ψάρι μέσα στο νερό, είναι στην κοινότητα. Με εξαιρετικά διαφορετικούς μεταξύ τους τρόπους, όλοι οι χαρακτήρες της την επιζητούν για να ολοκληρωθούν. Σαν μια φωνή να τους ψιθυρίζει διαρκώς ότι κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να είναι μόνος. Ακόμη και ο πιο μοναχικός της χαρακτήρας, ο Όσντεν στο εξαιρετικό διήγημα "Πιο Πλατιά από Αυτοκρατορίες και πιο Αργά" καταλήγει στο τέλος να βρει την δική του θέση του μέσα στην πιο παράξενη δυνατή κοινότητα, ως άποικος σε ένα πλανήτη διασυνδεδεμένης και αποκλειστικά φυτικής ζωής. Η αναζήτηση της λειτουργικής κοινότητας που ταιριάζει στο κάθε πρόσωπο με βάση τα χαρακτηριστικά και τις ανάγκες του (ίσως να) είναι το αόρατο τμήμα του παγόβουνου στο έργο της Λε Γκεν, κάτω από την κορυφή του έμφυλου ζητήματος που διακρίνεται πάνω από το νερό. Κατά τον ίδιο τρόπο το ερώτημα "τι οφείλει να πράξει το πρόσωπο που βιώνει τη διατάραξη της ισορροπίας μέσα του και της καταστροφής των σχέσεων γύρω του για να τις αποκαταστήσει" τίθεται διαρκώς και με αμέτρητες παραλλαγές σε ολόκληρο το έργο της.

Η Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν έγραψε μετρημένους στα δάχτυλα προλόγους σε έργα άλλων συγγραφέων. Ένας από αυτούς βρίσκεται -καθόλου τυχαία- στο βιβλίο του Μάρει Μπούκτσιν "Η Επόμενη Επανάσταση".

Κλείνοντας αυτές τις υποθέσεις εργασίας, θα παραθέσω ένα τμήμα του λόγου που εκφώνησε όταν τιμήθηκε με το "Μετάλλιο Εξαιρετικής Προσφοράς στα Αμερικανικά Γράμματα" το 2014.
"Νομίζω ότι έρχονται δύσκολοι καιροί, στους οποίους θα χρειαζόμαστε τις φωνές συγγραφέων που βλέπουν εναλλακτικές στον τρόπο με τον οποίο ζούμε τώρα, φωνές που να βλέπουν πέρα από τις χτυπημένες από τον φόβο κοινωνίες μας και τις τεχνολογικές τους εμμονές, προς άλλους τρόπους ύπαρξης. Που να μπορούν ακόμα να οραματιστούν υπαρκτούς χώρους ελπίδας. Θα χρειαστούμε συγγραφείς που να μπορούν να θυμηθούν την ελευθερία: ποιητές, οραματιστές - πραγματιστές μιας διευρυμένης πραγματικότητας. Αυτή τη στιγμή, νομίζω ότι χρειαζόμαστε συγγραφείς που καταλαβαίνουν τη διαφορά ανάμεσα στη παραγωγή ενός εμπορικού προϊόντος και την εξάσκηση μιας τέχνης. Το κίνητρο του κέρδους συχνά συγκρούεται με τους στόχους της τέχνης. Ζούμε στον καπιταλισμό. Και η εξουσία του φαίνεται ανυπέρβλητη. Το ίδιο ακριβώς φαινόταν και η ελέω θεού εξουσία των βασιλέων(...) Οι άνθρωποι μπορούν να αντισταθούν και να αλλάξουν τις εξουσίες. Η αντίσταση και η αλλαγή συχνά ξεκινούν μέσα στην τέχνη, και ακόμα συχνότερα μέσα στη δική μας τέχνη - την λογοτεχνία. Είχα μια μακρά καριέρα και καλή, και με καλή συντροφιά μάλιστα, οπότε τώρα στο τέλος της πραγματικά δεν θέλω να βλέπω την Αμερικανική λογοτεχνία να ξεπουλιέται ακολουθώντας το ρεύμα. (...) Το όνομα της όμορφης ανταμοιβής μας δεν είναι το κέρδος. Το όνομά της είναι ελευθερία".

Υ.Γ. Η Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν προσκλήθηκε από την ανοιχτή οργανωτική συνέλευση να πάρει μέρος στο Β-Fest 2017. Χάρηκε ιδιαίτερα για την πρόσκληση, αλλά την απέρριψε εξηγώντας ότι δεν είχε πια τις αντοχές ώστε να ταξιδέψει τόσες ώρες με το αεροπλάνο. Αυτός ήταν άλλωστε ο λόγος για τον οποίο είχε πάψει να βγαίνει από τα γεωγραφικά όρια των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια. Από όλα τα υπόλοιπα όρια του κόσμου μας είχε δραπετεύσει με επιτυχία από πολύ νωρίς.

Ποιος κερδίζει από την Ολική Επαναφορά της Νέας Δημοκρατίας στο Τσίρκο της Ελληνικής Πολιτικής;

Μια ξεκάθαρα αυταρχική, δολοφονική, απάνθρωπη και μισητή διακυβέρνηση της χώρας από τον Αντώνη Σαμαρά έληξε το Γενάρη του 2015, ένα χρόνο πριν.

Και κοίτα τώρα κάτι συμπτώσεις...

Σήμερα, οι τότε μουδιασμένοι και απογοητευμένοι οπαδοί της ανοίγουν σαμπάνιες για την νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη σε κάτι εσωκομματικές εκλογές που μόνο ο Ρουβίκωνας αντιμετώπισε με τον τρόπο που πραγματικά τους άξιζε.

Ταυτόχρονα όλα τα πρωτοκλασσάτα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, από τον Άδωνι "Ξερνάω" Γεωργιάδη και τον Χαράλαμπο "Ρόμποκοπ" Αθανασίου μέχρι την Σοφία "Εντάξει το Μαλλί" Βούλτεψη και την Μαρία "Μαξιλαράκι" Σπυράκη, όχι μόνο έχουν πετύχει την Ολική Επαναφορά τους στις θέσεις των Πατέρων και Μητέρων του Έθνους, αλλά συμπεριφέρονται και σαν να είναι η λύση του προβλήματος. Μέχρι κι ο Κύρτσος κυκλοφορεί σαν "η φωνή της λογικής" στα τηλεοπτικά πάνελ...

Ειλικρινά ελπίζω ο Ιστορικός του Μέλλοντος να έχει πάρα πολύ χιούμορ, αλλιώς θα πρέπει να χαπακώνεται τα αντικαταθλιπτικά με τις χούφτες για να τα βγάλει πέρα με τη συγκεκριμένη περίοδο της απόλυτης παράνοιας.

Τι βοήθησε όμως μια πλήρως αποδιοργανωμένη, αποκομμένη από την κοινωνία -και επιπλέον απαξιωμένη ως προς την δυνατότητα της να ανακαταλάβει σύντομα την εξουσία- Νέα Δημοκρατία να είναι και πάλι σήμερα ελκυστική για τον πελάτη-ψηφοφόρο;

Όσο κι αν ακουστεί περίεργο, ο ΣΥΡΙΖΑ. Και όσο κι αν δεν ακουστεί καθόλου πρωτότυπο, τα ΜΜΕ.

Ας αρχίσουμε από το προφανές, τα ΜΜΕ. Όλο αυτό το διάστημα του ενός χρόνου βρίσκονται στο στοιχείο τους. Στη χειραγώγηση μέσα από τα ουρλιαχτά που είναι φυσικά πολύ πιο εύκολη από την χειραγώγηση του "όλα πάνε δεξιά, άρα καλά". Και κυρίως με το ψιλό γαρμπίλι που έστρωσαν στην αρένα για τη Μάχη των Ντάλτον κατάφεραν να κάνουν και πάλι την Νέα Δημοκρατία αναγνωρίσιμο εμπορικό προϊόν στα κεφάλια των δεξιόστροφων ψηφοφόρων. Τα είχε όλα αυτή η Μονομαχία για το Πάπλωμα της Συγγρού, ακόμα και τα ρεζιλίκια βοήθησαν τελικά να φτάσει το προϊόν στον υποψήφιο πελάτη. Και έχει ενδιαφέρον να δούμε εδώ πόσο βοήθησε την Συσπείρωση των Ηλιθίων η άφθονη χλεύη που ρίξαμε όλοι μας στο Διαδίκτυο και τα Κοινωνικά Δίκτυα.

Ας πάμε όμως και στο σημαντικό. Πριν από ένα χρόνο ο ΣΥΡΙΖΑ είχε μια ξεκάθαρη πολιτική ηγεμονία έναντι ολόκληρου του αντίπαλου πολιτικού φάσματος. Κι αυτό, για να μην το πολυκουράσουμε με την ανάλυση, είχε την εξήγησή του στο γεγονός ότι δεν είχε μετατραπεί ακόμα στο "Αποκλειστικό Περιβάλλον Τσίπρα" που προωθεί το πολιτικό προϊόν "Αλέξης".

Όμως από τη στιγμή που αυτό συνέβη, η Παλινόρθωση της Νέας Δημοκρατίας ήταν Προαπαιτούμενο Επιβίωσης για τον ΣΥΡΙΖΑ ώστε να μην κινδυνεύσει να καταρρεύσει από τα μέσα. Από το Σεπτέμβριο και δώθε οι "αβάντες" που έχουν γίνει στη Νέα Δημοκρατία από το Μαξίμου, ούτε λίγες είναι, ούτε άσκοπα έγιναν. Κάποιος ασχολείται πολύ σοβαρά στο Μέγαρο με το ξαναχτίσιμο μιας "απειλητικής και συσπειρωμένης" Δεξιάς, αφού χωρίς αυτήν το Τσίρκο δεν μπορεί να δώσει παραστάσεις, ούτε εντός ούτε εκτός έδρας, ούτε καν στα γήπεδα του εξωτερικού...

Το αν ο Κυριάκος ήταν προτιμότερος στην Κουμουνδούρου από τον Βαγγέλη ή το αντίστροφο, ίσως και να μην το μάθουμε ποτέ. Οι Ντάλτον πέτυχαν το σκοπό τους. Ζούμε και πάλι ανάμεσα στο "αξιόπιστο πολιτικό προσωπικό που μπορεί -καθαρό από κάθε προηγούμενο βάρος- να δώσει λύση εντός της Τ.Ι.Ν.Α."

Ιδίως τώρα που την φλερτάρουν κι άλλοι, όπως ο Δουζίνας.

Το Έθνος-Κράτος δεν είναι το Οχυρό σου, αλλά ο Σκελετός από Μπετόν που θα σε λιώσει πέφτοντας

Παρατηρώ τον τελευταίο καιρό την Οχύρωση που προσπαθούν να χτίσουν απέναντι στην επερχόμενη Εταιρειοκρατία αρκετοί -σκεπτόμενοι κατά τα άλλα- άνθρωποι μέσα από την ενδυνάμωση του Έθνους-Κράτους.

Αντιλαμβάνομαι φυσικά την ψυχολογική, αλλά και την ιστορική, αφετηρία από τις οποίες πηγάζει μια τέτοια αμυντική γραμμή. Μπορούμε αν θες να τις κουβεντιάσουμε και πιο αναλυτικά, αλλά επειδή θέλω να πάω στο ζουμί, τις αναφέρω μόνο επί τροχάδην. Και φυσικά απαιτώ να τις τσεκάρεις...

Ψυχολογικά είναι πολύ πιο εύκολο να αποδεχθείς ότι η Κυβέρνηση ή το Κοινοβούλιο -στα οποία ανέθεσες- θα μπλοκάρουν την ΤΤΙΡ, έστω και απρόθυμα, κάτω από την πίεση ενός κινήματος εναντίον της.

Ιστορικά έχεις εθιστεί στην πατριωτική ιδέα που είναι άμεσα συνδεδεμένη με το Έθνος-Κράτος. Ακόμα κι η Αριστερά την προμοτάρει συστηματικά και σαν απόδειξη επικαλούμαι τόσο την ΕΑΜική αφήγηση, όσο και την συνολική της στάση στο Ζήτημα της Κύπρου.

Δεν είναι παράλογο λοιπόν που δεν βγάζεις σπυράκια ακούγοντας τον Αλέξη Τσίπρα να λέει ότι δεν θα παραδώσει "τα κλειδιά της χώρας" την ώρα που την έχει ήδη ξεπουλήσει ολόκληρη, άρα δεν έχει πια ούτε πόμολα στις πόρτες. Παράλογο είναι να νομίζεις ότι το Έθνος-Κράτος θα μπορούσε να γίνει ένα Οχυρό απέναντι στην Εταιρειοκρατία την ώρα που ο αντίπαλός σου έχει αλλάξει πίστα.

Μέσα στο επόμενο διάστημα έρχονται να σε βρουν στο κεφάλι πάνω από ενενήντα "ρυθμιστικές" συμφωνίες που δεν αφορούν πια διακρατικές σχέσεις ή "εθελούσιες" ενώσεις κρατών, αλλά ένα εντελώς καινούριο οικονομικό και νομικό πλαίσιο που τις καθιστά σχεδόν "πλανητικές".

Και για να χρησιμοποιήσω το παράδειγμα του Δημήτρη Δασκαρόλη έρχονται σαν μπίλιες σε φλιπεράκι. Θα αποκρούσεις μία, δύο, τρεις, τέσσερις; Άντε πέντε... Μετά θα αρχίσεις να τις τρως πριν καν προλάβεις να τις δεις να περνάνε από τη ρακέτα.

Το κυβερνητικό επιχείρημα "η Ευρώπη γίνεται αντιδημοκρατική κι εμείς θα αντισταθούμε" είναι απλώς το καπνογόνο που ανάβει στην κερκίδα για να σε εμποδίσει να μετράς τα γκολ που δέχεσαι καθημερινά. Ολόκληρος ο πλανήτης ξεφεύγει από την "ιδεοληψία" ακόμα και μιας δομικά παραχαραγμένης δημοκρατίας και στην πραγματικότητα η πολιτική ελίτ -σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο- προσπαθεί απεγνωσμένα να πάρει την τελευταία της μίζα πριν την πλήρη και οριστική της αποχώρηση από την Ιστορία.

Η Εταιρειοκρατία δεν ζητά "κι άλλες διευκολύνσεις", έρχεται για να τα σαρώσει όλα. Χωρίς πολιτικούς-βιτρίνες. Το μόνο που "αγοράζει" πια από την πολιτική ελίτ είναι την οριστική επικύρωση ότι όλα θα της ανήκουν. Φυσικοί πόροι, Παραγωγικά Μέσα και Πολίτες Περιορισμένης Ευθύνης, αλλά Απεριόριστης Εκμεταλλευτικής Δυνατότητας.

Το να μαντρώνεσαι για την άμυνα σου στο Οχυρό του Κράτους, μπορεί να έχει δύο μόνο αποτελέσματα. Το πρώτο είναι να ξυπνήσεις ένα πρωί -πέφτοντας για τελευταία φορά από τα σύννεφα- στο Σκλαβοπάζαρο και να συνεχίσεις να ζεις σαν δούλος. Το δεύτερο είναι να μείνεις μέσα στο Οχυρό και να πεθάνεις ηρωικά -υπερασπίζοντας το Έθνος-Κράτος- για να μπορέσει το Πολιτικό Προσωπικό σου να το σκάσει ανενόχλητο.

Υπάρχει άλλος δρόμος; Κατά τη γνώμη μου υπάρχει, αλλά απαιτεί μια πολύ σημαντική αλλαγή στον τρόπο που σκέφτεσαι και δραστηριοποιείσαι. Είναι ο δρόμος της Πολυκοινοτικότητας που προάγει καθημερινά την Αυτάρκεια και την Αυτονομία σου. Θα προσπαθήσω να τον σκιαγραφήσω, αφού ακόμα δεν είναι κι ο πιο περπατημένος...

Θα πρέπει να ανακτήσεις τον έλεγχο της Αυτάρκειάς σου, στους τομείς της Τροφής, της Ενέργειας και της Επικοινωνίας σου σε ευθεία και οριζόντια σχέση αλληλεγγύης με τους άλλους ανθρώπους.

Θα πρέπει να συνδέσεις την κάλυψη των αναγκών σου με το έργο που παράγεις σε μια πλειάδα κοινοτήτων διαφορετικού μεγέθους και πολλαπλών αντικειμένων, αφού δεν είσαι άνθρωπος μιας χρήσης ούτε ενός μόνο ταλέντου.

Θα πρέπει να απεξαρτηθείς από το χρήμα σε οποιαδήποτε μορφή και να σταματήσεις να τροφοδοτείς το Κράτος και τις Εταιρείες με πόρους που "χρηματοποιούν" από την ύπαρξή σου.

Θα πρέπει, τέλος, να συναποφασίσεις με την κάθε κοινότητα στην οποία συμμετέχεις τι ακριβώς ορίζει ως άμυνά της απέναντι στην επερχόμενη επίθεση πριν αυτή προκύψει ώστε να γνωρίζετε ποια μέσα θα ενεργοποιήσετε όταν θα ξεκινήσει.

Και φυσικά, δεν ξέρω να σου πω αν θα κερδίσεις...

UPDATE: To ηχητικό από την εκδήλωση για τις ΤPP & TTIP που έγινε στο Μικρόπολις την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2015

Για τη σημερινή επίθεση του Κράτους στην ERTopen

Παρά τη δεδομένη -και δημόσια διατυπωμένη- διαφωνία μου με τη λειτουργία της ertopen μετά το άνοιγμα της ΕΡΤ ας γίνει εντελώς σαφές και προς κάθε κατεύθυνση ότι δεν συμφωνώ με τη σημερινή επίθεση του Κράτους.

Για όλα τα υπόλοιπα που είναι απαραίτητο να συζητηθούν -γιατί μέχρι τώρα ΟΛΟΙ απέφυγαν να τα συζητήσουν- θα υπάρξει κατάλληλος χρόνος και τόπος, ελπίζω...



Μπορείς να ακούσεις το πρόγραμμα ΕΔΩ

Επίσης παρακαλούνται οι "έγκριτοι και μη δημοσιογράφοι" που κάνουν ρεπορτάζ για όσα συμβαίνουν σήμερα να ξεκαθαρίσουν στο μυαλό τους ότι είναι άλλο πράγμα ο διαδικτυακός τόπος, άλλο πράγμα το πρόγραμμα, άλλο πράγμα το στούντιο, άλλο πράγμα ο πομπός, άλλο πράγμα το κεραιοσύστημα από το οποίο εκπέμπεται ένα σήμα κι άλλο πράγμα η συχνότητα που μεταδίδεται.

Η "δουλειά" δεν έχει σταματήσει

Το Tales με χαρά φιλοξενεί το παρακάτω κείμενο και τις φωτογραφίες της Μ.Μ.



Όταν άκουσα την πρώτη κατηγορία που απαγγέλθηκε κατά όλων όσων βρισκόμασταν στο πούλμαν που απήχθη, δεν έδωσα καμιά σημασία, τόσο άκυρη μου φάνηκε. Τώρα ούτε που τη θυμάμαι πια. Όταν ήρθε η δεύτερη και ελαφρύτερη "διατάραξη της κοινωνικής ειρήνης" κατάλαβα "διατάραξη της ειρήνης του δάσους" που τη βρήκα πάρα πολύ δίκαιη, αλλά όχι προς εμάς που είχαμε ανέβει εκεί την Πέμπτη για πρώτη φορά και την Κυριακή για δεύτερη.



Εκτός από τις παλιότερες "μη πολιτισμένες κοινωνίες" η σύγχρονη Βολιβία, εδώ και χρόνια, έχει νομοθετήσει υπέρ των Δικαιωμάτων της Φύσης. Δεν έχει σημασία που στην Ελλάδα και αλλού δεν υπάρχει ανάλογη νομοθεσία. Εύχομαι σύντομα ο νομικός πολιτισμός μας να εκπολιτιστεί και να μπει σε εντελώς διαφορετική βάση για να υποστηρίζει αποτελεσματικά τη ζωή σε όλες τις μορφές της. Σημασία έχει ότι ο Νόμος αυτός υπάρχει στις καρδιές, τις αισθήσεις και τη φαντασία όλων όσων ανέβηκαν εκείνες τις μέρες στο βουνό και όσων ήθελαν να είναι εκεί αλλά δεν μπορούσαν.



Όταν η πορεία μας έφτασε στις ντάνες των κομμένων δέντρων αυτό που ήθελα περισσότερο ήταν να ξαπλώσω πάνω τους και να θρηνήσω τον άδικο χαμό τους. Άγγιζα τα κομμένα ξερά σώματα με τις παλάμες σε ένα αντίο θανάτου. Όταν φτάσαμε στο εργοστάσιο και την έκταση που καθημερινά βαθαίνει, ένα κενό εγκαταστάθηκε μέσα μου.



Δεν υπάρχουν λέξεις, συναισθήματα, σκέψεις. Ένα κενό μόνο. Το κενό δεν μπορεί να απεικονιστεί αν και έχει τη δική του οντότητα, εχθρική, καταστροφική, αρνητική προς τη ζωή.



Και ζει εκεί πάνω. Δίπλα ακριβώς στη ζωή του δάσους, στο παχύ στρώμα υγρών φύλλων που υποχωρεί σταθερά στο βάρος, στο άρωμα της αργής, ζωντανής μεταμόρφωσης σε λίπασμα, στη στερεότητα του εσωτερικού κύκλου ζωής, στα φυλλώματα πάνω ψηλά που κρύβουν τον ήλιο. Αυτό που είδα εκεί πάνω εξακολουθεί μετά τόσες μέρες να με ξεπερνάει. Το συνεχές έγκλημα της Διατάραξης της Ειρήνης του Δάσους μένει προς το παρόν ατιμώρητο. Όπως και της καταστροφής της οντότητας του Βουνού. Μία από τις απαραίτητες δουλειές είναι η καταστροφή των πηγών νερού, η αποστράγγιση και η επιμόλυνσή του.



Το χρώμα της φρεσκοκομμένης οξυάς είναι κόκκινο. Για να κάνει κορμό με διάμετρο ενός μέτρου χρειάζεται εκατό χρόνια.Στο Ρέμα Καρατζά μπαζώνουν και τσιμεντώνουν τις βάθρες, η δουλειά δεν έχει σταματήσει.

Σαν τη Χαλκιδική δε θα 'χει...

Γύρισα χθες από μια εμπειρία ζωής και νιώθω την υποχρέωση να μοιραστώ κάποια πράγματα μαζί σου.

Κάλυψα τον αγώνα στις Σκουριές όλο το δίχρονο διάστημα που ήμουν αλληλέγγυος στην ΕΡΤ. Έχω μιλήσει ώρες με αρκετούς ανθρώπους που έδιναν και δίνουν ακόμα αυτή τη μάχη εκεί, στον αέρα του ραδιοφώνου και εκτός. Τους έχω συναντήσει έξω από το ΣΤΕ, έχω κάνει ερωτήσεις στις συνεντεύξεις τύπου που έδωσαν, έχουμε περπατήσει παρέα σε διαδηλώσεις στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Έχω μιλήσει με αλληλέγγυους και αλληλέγγυες προσπαθώντας -εξ αποστάσεως- να σχηματίσω μια προσωπική εικόνα για το πεδίο και την ανθρωπογεωγραφία του.

Κι όλα αυτά είναι απλώς ηλίθια παιχνίδια του μυαλού μου, μάστορα...



Χρειάστηκαν μόνο δέκα λεπτά διαδρομής στην καρότσα ενός αγροτικού για να συνειδητοποιήσω μέχρι και το τελευταίο μου κύτταρο ότι στη Χαλκιδική εδώ και καιρό συγκρούονται μετωπικά δύο κόσμοι. Και αυτοί δεν είναι -στεγνά και αναλυτικά- ο καπιταλισμός ενάντια στον αντικαπιταλισμό, το χρήμα ενάντια στις ανάγκες των ανθρώπων, οι πολιτικάντηδες ενάντια στους αγωνιστές, οι εταιρικοί/μπάτσοι/δικαστές/μεταλλωρύχοι ενάντια στους αγρότες/κτηνοτρόφους/μελισσοκόμους/μικροξενοδόχους ή όποια άλλη τσίχλα είχα κολλήσει μέσα στο κεφάλι μου μέχρι τότε.

Είναι απλώς, Οι Εχθροί της Ζωής ενάντια Στο Δάσος.

Νομίζω ότι όντας γεννημένος στο Νοτιά μέχρι πριν από μερικές μέρες δεν ήξερα τι θα πει δάσος. Τα αστικά άλση και τα πευκοδάση της Νότιας Ελλάδας δεν συγκρίνονται ούτε κατά διάνοια με το αρχέγονο δάσος του Κάκαβου. Το νιώθεις από την ώρα που το πλησιάζεις βγαίνοντας από τη Μεγάλη Παναγιά, το βλέπεις, το μυρίζεις, το ακούς, μέχρι που το γεύεσαι με κάποιο τρόπο. Και Το Δάσος είναι που σε αγγίζει, μπαίνει τελικά στο πετσί σου. Αν υπάρχει Σοκ και Δέος είναι η βόλτα μέσα σε αυτό Το Δάσος.

Ναι, μπορεί ακόμα και να σε φοβίσει αυτή η απέραντη έκρηξη ζωής, αν είσαι παιδί της πόλης όπως εγώ. Μπορεί να χαθείς σε αυτό Το Δάσος, μπορεί όμως επίσης να ξαναβρείς το μέγεθος, τη νόημα της ύπαρξης και τον εαυτό σου.

Μπορεί επίσης να στέκεσαι εκεί, φορώντας μια στολή, κρατώντας μια ασπίδα, ζωσμένος δακρυγόνα και κρότου-λάμψης. Μόνο λύπηση μπορείς να εμπνεύσεις, ρε μαλάκα... Ειλικρινά, μόνο λύπηση που είσαι κάτω από αυτά τα δέντρα, κρυμμένος μέσα στα φυλλώματα και βοηθάς να δολοφονηθούν χωρίς να νιώθεις ούτε για μια στιγμή τον κύκλο που κάνουν οι χυμοί τους από τις ρίζες μέχρι το τελευταίο φυλλαράκι στα τριάντα μέτρα και πάλι πίσω στις ρίζες. Πόσο λίγος μπορείς να καταντήσεις για μια γαμω-στολή, αλήθεια;



Δεν έμεινα πολύ μέσα Στο Δάσος. Γιατί το τερατώδες καρκινωματικό έκτρωμα που αναπτύσσεται εντός του από τους Εχθρούς της Ζωής, μου έδωσε μια απίστευτη σφαλιάρα. Στην αποψιλωμένη ερημιά, λοιπόν, κυριαρχεί ένα παράλληλο συναίσθημα. Σοκ και Οργή. Αυθόρμητη και γνήσια οργή είναι αυτό που ένιωσα για την "ανθρώπινη επέμβαση" μέσα σε αυτόν τον πλούτο της ζωής.



Και μια τεράστια απορία για το μυαλό που σχεδίασε αυτό το θάνατο και την καταστροφή χωρίς ούτε έναν πραγματικό λόγο. Για να καθαρίζουμε τρία γραμμάρια χρυσάφι στον τόννο και να πηγαίνουμε μετά να το καλουπώνουμε σε ορθογώνια κομμάτια και να το χώνουμε σε μπετονάρισμένα υπόγεια χρηματοκιβώτια τραπεζών σε τακτοποιημένες ντάνες κάνοντας όλο το υπόλοιπο βουνό χέρσα και δηλητηριασμένα μπάζα. Πόσο μαλάκας μπορείς να καταντήσεις για μια γαμώ-γραββάτα, αλήθεια;



Όμως ακόμα περισσότερες απορίες έχω για τον καθένα που παίρνει μέρος σε αυτή την παράνοια που διαδραματίζεται στη Χαλκιδική. Για τους "εργατιά-εργατιά ενωμένη σα γροθιά", για τους "ξενομερίτες με τα αλυσοπρίονα", για τον κάθε άνθρωπο που με οποιαδήποτε "επαγγελματική ιδιότητα" ανεβαίνει κάθημερινά εκεί πάνω, περιβάλλεται διαρκώς από αυτόν τον θρίαμβο της ζωής και εξακολουθεί να συμμετέχει -σαν ένας γαμημένος τερμίτης- στο να μεγαλώνει το καρκίνωμα. Πόσο δολοφόνος μπορείς να καταντήσεις για μερικά γαμω-λεφτά, αλήθεια;



Από την άλλη, καμία απορία δεν έχω για τον Πάνο Σκουρλέτη που με αφορμή το "προσωρινό κλείσιμο" κατάφερε να δώσει αβάντα ενός χρόνου ακόμα στην Eldorado για να στηθεί η περιβόητη "πειραματική μονάδα flash smelting" που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν πρόκειται, ούτε μπορεί να λειτουργήσει. Μπορώ πολύ καλά να καταλάβω -χωρίς αυτό να τον αθωώνει στο ελάχιστο- πόσο Χατζηαβάτης μπορεί να γίνει ένας Εθισμένος στην γαμω-Πρέζα της Εξουσίας. Αλήθεια...



Για να μην το πάμε πιο μακριά και το κουράσουμε, δυο πραγματάκια ακόμα.

Μίλα μου για μπουλόνια, σφεντόνες, μολότοφ, ρουκέτες κι άλλες συμβολικές χρήσεις αντιβίας όταν στο ίδιο Το Δάσος η αστυνομοκρατία είναι ασφυκτική, εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο και τριακόσιες εξηνταπέντε μέρες το χρόνο. Το Riot Porn πουλάει -αυτό είναι σίγουρο- αλλά η πραγματική σχέση υπεροπλίας είναι τουλάχιστον 300 προς 1 υπέρ της Κράτους που προστατεύει την Εταιρεία.



Επίσης μίλα μου για Δικαιοσύνη, όταν εκτός από όλα τα προηγούμενα τέρατα διώξεων εις βάρος των κατοίκων, οι "Προστάτες του Πανούση" σπάνε το πόδι γυναίκας μπροστά στα μάτια όλων μας και στη συνέχεια προσάγουν, συλλαμβάνουν και κατηγορούν ένα ολόκληρο λεωφορείο. Με Το Δάσος γύρω τους να τους προσφέρει ακόμα τη σκιά και τη δροσιά του, αδιαφορώντας για το αν είναι οι πραγματικοί εγκληματίες και τα αγγλικά τους όταν απευθύνονται σε ξένους περιορίζονται στις φράσεις "you do what we say, μωρή", "are you a woman,you?" και "you do that to your country?".

Βίντεο από το ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΙΟ της ΕΤ3

Κλείνοντας μια φράση προς όλα τα πρόσωπα που αντιλαμβάνονται ακόμη ότι υπάρχει Ανθρώπινη Κατάσταση και Ιδιότητα.

Ανεβείτε στον Κακάβο και ζήστε έστω και για λίγο Το Δάσος. Κι έπειτα κάντε ό,τι σας φωτίσει να αποφασίσετε αυτή η εμπειρία.

Γιατί αν δεν το κάνετε σύντομα -έτσι όπως τρέχουνε όλοι μαζί οι τερμίτες, τσέκαρε και το σημερινό ΣτΕ- σε πολύ λίγο καιρό, "Σαν την Χαλκιδική δεν θα 'χει"...



Υ.Γ. Δεν ξέρω αν έχει πια νόημα να σου γράψω αναλυτικά τι έγινε στο Beyond Europe. Πες μου στα σχόλια αν θες ή όχι.

Προσωπική Χειραφέτηση και Μαρμάρινες Σκάλες

Στον κύκλο των Αυτονόητων και πάλι, με τη γνωστή προειδοποίηση:
Τσεκάριζε συνεχώς πότε προσπαθώ να σε "κλέψω", όσο διαβάζεις αυτά που γράφω.

Δυο κόσμοι τρέχουν αυτή την εποχή κι αυτό δεν μπορείς να το αρνηθείς, όσο κι αν μπορεί να έχουμε εντελώς διαφορετικές εκτιμήσεις για το μέγεθος και τη σημασία τους. Ή ακόμα και για το αν είναι τελικά "νομοτελειακή" η σύγκρουσή τους ή όχι. Πρόκειται για τον κόσμο της Ανάθεσης και τον κόσμο της Αυτοοργάνωσης.

Η κομβική τους διαφορά βρίσκεται στην προσωπική σου χειραφέτηση, μια έννοια που έχει πολύ μεγάλη διαφορά από την συνείδηση της ατομικότητας σου (τσεκάρισέ το παραπάνω αυτό). Στον κόσμο της Ανάθεσης το άτομο θεοποιείται, εξυμνείται και αναλύεται, ενώ την ίδια ώρα κοστολογείται, ξεζουμίζεται και χειραγωγείται. Στον κόσμο της Αυτοοργάνωσης το πρόσωπο βρίσκεται αυτή την ώρα σε μια διαδικασία αναστοχασμού και εξερεύνησης της θέσης του μέσα στην κοινωνία και το περιβάλλον. Λίγο μετέωρο, λίγο ξεκρέμαστο και σίγουρα με ένα σωρό αντιφάσεις, αλλά σε μια διαδρομή "δοκιμής και λάθους" που επιδιώκει να το οδηγήσει στη χειραφέτηση.

Στον κόσμο της Ανάθεσης παρατηρείται το εξής ενδιαφέρον παράδοξο σε σχέση με τη προσωπική σου χειραφέτηση.

Τα κόμματα του Κέντρου και της Δεξιάς την περιορίζουν επιλεκτικά στο πεδίο της ιδιωτικής σου ζωής, εκεί δηλαδή όπου δεν αμφισβητεί τίποτα από την αναπαραγωγή των σχέσεων εξουσίας. Στο πεδίο των "ατομικών δικαιωμάτων" μάλιστα, αρκετές φορές μπορούν να "πάρουν πόντους" από τα συντηρητικά Αριστερά κόμματα, προβάλλοντας "φιλελεύθερες θέσεις" σε μια σειρά από ζητήματα όπως π.χ. η χρήση ουσιών ή ο σεξουαλικός προσανατολισμός. Όταν η σφαίρα των διεκδικήσεων σου όμως αγγίξει τον πυρήνα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο ή του ανθρώπου προς την φύση, τα αντανακλαστικά των κομμάτων αυτών ενεργοποιούνται αμέσως. Και αφού επικαλεστούν διαδοχικά την "Ιερότητα" της Παράδοσης, της Θρησκείας και του Νόμου -δηλαδή στην ουσία της Ατομικής Ιδιοκτησίας- αν "δεν έρθεις στα συγκαλά σου" τελικά θα βάλουν απέναντι σου την Καταστολή. Ακόμα και για να σου πάρουν πίσω τα "ψίχουλα χειραφέτησης" που σου έδιναν λίγο πριν.

Η ίδια υποκριτική στάση όμως -αν και ελαφρώς ανεστραμμένη- επιδεικνύεται και από τα Αριστερά Κόμματα. Που αν και θεωρητικά αμφισβητούν τον ίδιο τον πυρήνα της εκμετάλλευσης, συστηματικά "αμελούν" να εξερευνήσουν τις διαδρομές ελευθερίας που μετατρέπουν το άτομο σε πρόσωπο. Είτε μετακινώντας αυτή την αλλαγή των αξιών στην "εποχή μετά την επανάσταση", είτε υποβαθμίζοντας την πραγματική της αξία και πάντα σε συνάρτηση με την τρέχουσα "πολιτική απεύθυνση στο κοινωνικό υποκείμενο". Προσωπικά θεωρώ -κι αυτό είναι ένα θέμα προς συζήτηση κι όχι μια τελική επεξεργασμένη θέση- ότι η "απροθυμία" των αριστερών σχημάτων να ενεργοποιήσουν διαδικασίες προσωπικής χειράφέτησης, ακόμα και των ίδιων των μελών τους, είναι συνέπεια της αποδοχής του σταθεροποιητικού τους ρόλου μέσα στο υπάρχον σύστημα. Και επιπλέον βοηθά σημαντικά στην (ανα)παραγωγή "πεφωτισμένων ηγετικών ομάδων" ή "αριστερών ηγετών" που διαχειρίζονται τις "τύχες του λαού" μόνο στο όνομά του.

Νομίζω ότι είναι σημαντικό να προσθέσω εδώ ότι ο μηχανισμός που χρησιμοποιείται και στο ζήτημα της χειραφέτησης είναι -ακόμη μια φορά- το Χάσμα Γνώσης και η Λατρεία των Ειδικών. Είσαι πολύ αφελής για να καταλάβεις τα Γεωπολιτικά Παιχνίδια, πολύ ασήμαντος -ως μονάδα- για να επηρεάσεις τις Θεοποιημένες Αγορές. Η Τ.Ι.Ν.Α. ξέρει τι χρειάζεσαι και το μόνο που σου ζητά είναι να περιμένεις να σε πάρει τηλέφωνο για να ικανοποιήσει το ατομικό σου αίτημα, αντί να φτιάξεις την δική σου κοινωνία.

Όμως η Ιστορία λέει πως δεν είσαι αυτό. Και κάθε φορά που χρειάστηκε να σωθεί μια δύσκολη φάση, τα χειραφετημένα πρόσωπα ήταν που έδωσαν τη λύση. Και χωρίς καν να χρειαστεί να την επιβάλλουν, απλώς καταθέτοντάς την ψύχραιμα και σταθερά την ώρα του γενικευμένου πανικού. Ένας άνθρωπος που είχε την εγρήγορση να κατάλαβει και τα κότσια να φωνάξει "δεν τρέχουμε στις σκάλες" όταν μας την έπεφταν τα ΜΑΤ στο Σύνταγμα, έσωσε ζωές.

Όλες οι ιεραρχικές δομές καταλήγουν να υπηρετούν την παράνοια. Η ιεραρχία απομακρύνθηκε ταχύτατα από την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων, όταν ανακάλυψε πόσο εύκολη ήταν η αναπαραγωγή της εξουσίας.

Κάθε σχέση -προσωπική η συλλογική- που εμποδίζει ή αναβάλλει με προσχήματα τη προσωπική σου χειραφέτηση είναι μια σχέση που οφείλεις να αντιμετωπίζεις με αυξημένη καχυποψία. Γιατί είναι -εν δυνάμει- μια πάρα πολύ επικίνδυνη σχέση που -στην καλύτερη- μπορεί να σε γκρεμοτσακίσει από μια μαρμάρινη σκάλα...

ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!

Η "αριστερή" ηγεμονία της ανάθεσης καθήλωσε κινήματα (Χαλκιδική), επέβαλε νέους νόμους που μετέτρεψαν τους αγώνες σε μια απλή παρένθεση (ΕΡΤ3), επικαλέστηκε την παλιά νομιμότητα για να καλύψει την ατολμία της (ΒΙΟΜΕ), κι όταν έφτασε σε αδιέξοδο, στριμωγμένη απ’ το διευθυντήριο του χρήματος, δεν δίστασε να αντικαταστήσει το 61% του ΌΧΙ του δημοψηφίσματος με τις 251 ψήφους των βουλευτών του ΝΑΙ . Εξάλλου, ο Σύριζα ποτέ δεν αναρωτήθηκε τι είδους κράτος ήταν αυτό που ήθελε να αναλάβει. Σε μια περίοδο που οι κυρίαρχοι θεσμοί συντρίβονται και οδηγούν στην βαρβαρότητα όλο και μεγαλύτερα τμήματα του κοινωνικού ιστού, δεν υπάρχει κανένα περιθώριο βελτίωσης ή μεταρρύθμισής τους, αλλά μόνο ανατροπής τους.

Ασφαλώς το ΟΧΙ είναι πολυσήμαντο, γι’ αυτό είναι μεγάλο λάθος να του δώσουμε μία και μοναδική ερμηνεία, σε αντίθεση με το ΝΑΙ των πρόθυμων και υπάκουων . Τη μονοσήμαντη διάσταση προσπάθησε να την επιβάλει η κυβέρνηση με όλους τους δυνατούς τρόπους, θέτοντας το ερώτημα που τη βόλευε, προκειμένου να συμμαζέψει την κοινοβουλευτική της ομάδα, αφού άφησε έκθετη την αντιπολίτευση στο σύνολο της. Επικαλείται συνεχώς το 61% για να το στοιχίσει, να το φέρει στα μέτρα της, επιδιώκοντας να μετατρέψει την κοινοβουλευτική της ηγεμονία σε κοινωνική, δανειζόμενη την ιστορική χρηστική αξία του «Καραμανλής ή τανκς» για να διατυπώσει το σημερινό δίλημμα «Συμφωνία ή Καταστροφή», μετατρέποντάς το από υπόθεση της Αριστεράς σε διακομματική εθνική υπόθεση.

Αν κάτι ένωσε τον κόσμο του ΟΧΙ, αυτό ήταν ήταν ο χρηματοπιστωτικός ολοκληρωτισμός του Ευρωπαϊκού Διευθυντηρίου που μετατρέπει τις κοινωνικές σχέσεις σε χρηματικές αξίες, ήταν η ολοκληρωτική προπαγάνδα των κυρίαρχων ΜΜΕ, ήταν η συνεχιζόμενη επίθεση στις ζωές των “από κάτω” και η ταξική πόλωση που το δημοψήφισμα έκανε ορατή . Όμως, αυτή η αντίθεση κάθε άλλο παρά μονοδιάστατους δρόμους χαράζει .Για εμάς το ΟΧΙ, απαλλαγμένο απ’ την ιδεολογική πανούκλα του παρελθόντος, στην οποία όσο μαζικά συστρατεύθηκε ο κόσμος άλλο τόσο μαζικά λιποτάκτησε, είναι πεδίο ανίχνευσης και πρόκλησης-πρόσκλησης σε ό,τι ριζοσπαστικό κι απελευθερωτικό κρύβεται κάτω από το πέπλο της κυβερνητικής διαχείρισης, η οποία επιδιώκει να το ενσωματώσει. Είναι ένας απ τους πολλούς δρόμους που άνοιξε το δημοψήφισμα. Δεν μας ενδιαφέρει να τον εκφράσουμε, αλλά θέλουμε να εκφραστούμε μέσα από αυτόν.

Από το «ΝΑΙ ή ΟΧΙ» κι απ’ το ΟΧΙ στο ΝΑΙ, η αυριανή μέρα δεν παύει να είναι διαφορετική. Ήρθε η ώρα της αυτόνομης και μετωπικής κινηματικής δικτύωσης. Ήρθε η ώρα να αντιτάξουμε στη διαχείριση την αυτό-διαχείριση, το δικό μας πρόσωπο στον «αντιπρόσωπο», σηκώνοντας το βάρος της ευθύνης και της κοινωνικής αναμέτρησης που συντελείται απ’ την ταξική πόλωση που προκάλεσε το δημοψήφισμα και οι κυρίαρχες πολιτικές.

Δεν υπάρχει πλέον χρόνος και χώρος για ιδεολογικές αυταρέσκειες. Η περίοδος χάριτος έχει πλέον φτάσει για όλους μας στο τέλος της. Απαιτείται η συγκρότηση ενός κοινωνικού μετώπου που θα καταφέρει να συσπειρώσει και να εκφράσει δημιουργικά εκείνο το κοινωνικό δυναμικό που επιδιώκει τη σύγκρουση με την υπάρχουσα κατάσταση, που δεν επιδιώκει καμία πλέον συναίνεση, γιατί η συναίνεση συνεπάγεται την αποδοχή του καλπάζοντος ολοκληρωτισμού που επιδιώκουν οι κυρίαρχοι κάθε λογής. Για να δημιουργήσουμε εκείνες τις δομές και τις πολιτικές που θα επιτρέψουν την αυτοσυντήρηση της κοινωνίας και θα αναδείξουν την ελευθερία και την αυτονομία απέναντι στην ανάθεση και την υποτέλεια.

Καλούμε όλους σε πορεία την Τετάρτη 15/7 στις 19:30 στα Προπύλαια ενάντια στην δικτατορία των αγορών και τα μέτρα της νέας κυβέρνησης.

'Όταν Λέμε ΟΧΙ εννοούμε ΟΧΙ

Επιτροπή Πρωτοβουλίας

Και την ώρα που οι φιλελέδες καλούσαν εσένα να προσγειωθείς, πάτησε πόδι στην Ευρώπη η ΤΤΙΡ...

Άρθρο του Derrick Broze στον ιστότοπο The Anti-Media. Αναρτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2015 με άδεια Creative Commons.
This article (The Vote You Missed: TTIP Moves Closer to Reality) is free and open source. You have permission to republish this article under a Creative Commons license with attribution to the author and theAntiMedia.org. Tune in! Anti-Media Radio airs Monday through Friday @ 11pm Eastern/8pm Pacific.



Η ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕΣ : Η ΤΤΙΡ ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ

Την ώρα που οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης είχαν τα μάτια και τα αυτιά τους στραμένα στην οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, μια αμφιλεγόμενη εμπορική συμφωνία που επηρεάζει το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης προχώρησε ένα ακόμη βήμα στη διαπραγμάτευσή της.

Την περασμένη Τετάρτη, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δέχτηκε ένα ψήφισμα με το οποίο προωθείται η διεθνής εμπορική συμφωνία που διαπραγματεύονται ΗΠΑ και ΕΕ, υπό τον τίτλο "Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων" (ΤΤΙΡ).

Με ψήφους 436 υπέρ έναντι 241 κατά, το Ευρωκοινοβούλιο ενέκρινε ένα ψήφισμα που σχετίζεται με τον Μηχανισμό Επίλυσης Διαφορών μεταξύ Επενδυτών και Κρατών, που ονομάζεται ISDS. Σύμφωνα με τον ISDS, οι ξένοι όμιλοι εταιρειών θα έχουν τη δυνατότητα να εφεσιβάλλουν δικαστικές αποφάσεις εις βάρος τους σε ειδικά διεθνή δικαστήρια αντί να αντιμετωπίζουν τα δικαστήρια των Κρατών-Μελών. Οι επικριτές της συμφωνίας φοβούνται ότι αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε απώλεια της εθνικής κυριαρχίας υπέρ του πλουτισμού των πολυεθνικών εταιριών. Η διάταξη αυτή έχει επικριθεί σοβαρά από τους αντιπάλους της ΤΤΙΡ αλλά και της εξίσου μη δημοφιλούς αναλογης Διειρηνικής Εταιρικής Σχέσης (TPP) η οποία αφορά χώρες που βρίσκονται γύρω από τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Το ψήφισμα που εγκρίθηκε την περασμένη Τετάρτη σχεδιάστηκε για να διορθώσει τον ISDS δημιουργώντας ένα σύστημα όπου "η αρμοδιότητα των δικαστηρίων της ΕΕ και των Κρατών-Μελών γίνεται σεβαστή και τα ιδιωτικά συμφέροντα δεν μπορούν να υπονομεύουν τους στόχους της δημόσιας πολιτικής". Όμως, όπως και με την TPP στις ΗΠΑ, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι ανίσχυρο να αλλάξει την ΤΤΙΡ - μπορεί μόνο να εγκρίνει ή να απορρίψει τη συμφωνία.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Independent το ψήφισμα πολύ λίγες θετικές αλλαγές προκάλεσε στον ISDS:

«Η ίδια η διαδικασία ψήφισης ήταν αμφιλεγόμενη. Μια τροπολογία η οποία απέρριπτε ολοκληρωτικά τον ISDS -κάτι που η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη έχει ζητήσει επανειλημμένα- δεν μπήκε καν στην ψηφοφορία, χάρη σε ορισμένους δημιουργικούς διαδικαστικούς χειρισμούς από τον (Πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου, Martin) Schulz. Αντ' αυτού ψηφίστηκε μια αποδυναμωμένη έκδοση του ISDS, η οποία δεν αντιμετωπίζει τα θεμελιώδη ζητήματα και έχει ήδη χαρακτηριστεί ως «ISDS Light».

Μια "Πρωτοβουλία Ευρωπαίων Πολιτών ενάντια στην ΤΤΙΡ" έχει μέχρι σήμερα συγκεντρώσει πάνω από 2.300.000 υπογραφές, έναν αριθμό που θα έπρεπε να έχει προκαλέσει μια απάντηση στα ερωτήματα που θέτει από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία είναι το μη εκλεγμένο σώμα που διαπραγματεύεται τη συμφωνία. Αντί γι αυτό, η Επιτροπή απέρριψε εξ αρχής το ψήφισμα της Πρωτουβουλίας ως παράτυπο. Όμως και στη δημόσια διαβούλευση της Επιτροπής για ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα σημεία της ΤΤΙΡ έλαβε ένα ηχηρότατο ΟΧΙ, και μάλιστα από το εντυπωσιακό 97% των ερωτηθέντων. Και πάλι, το αγνόησε".

Παρόλα αυτά, η Επίτροπος Εμπορίου της Ε.Ε. Cecilia Malmström, χαιρέτισε το αποτέλεσμα ως επίτευγμα, δηλώνοντας, "Αυτό που επίσης σηματοδοτεί η σημερινή ψηφοφορία είναι ότι το παλαιό σύστημα της Επίλυσης Διαφορών μεταξύ Επενδυτών και Κράτους δεν πρέπει και δεν μπορεί να αναπαραχθεί από την ΤΤΙΡ. Η σημερινή έκκληση του Ευρωκοινοβουλίου για ένα «νέο σύστημα» πρέπει να ακουστεί, και αυτό θα γίνει".

Μετά την ψηφοφορία, το Κέντρο Διεθνούς Δικαίου του Περιβάλλοντος (CIEL), δήλωσε ότι «το ψήφισμα αποτυγχάνει να αντιμετωπίσει την απειλή για τη δημόσια υγεία και την περιβαλλοντική νομοθεσία της Ε.Ε. που θέτει η ΤΤΙΡ, και αγνοεί επιδεικτικά την αυξανόμενη χορωδία των φωνών που έχουν εγείρει ανησυχίες σχετικά με αυτόν τον κίνδυνο".

Τον Απρίλιο, το Reuters ανέφερε ότι "μια πρόσφατη δημοσκόπηση στο YouGov έδειξε ότι το 43% των Γερμανών πιστεύουν πως η ΤΤΙΡ θα είναι κακή για τη χώρα, σε σύγκριση με το 26% που την αντιμετωπίζουν θετικά". Οι αριθμοί αυτή φαίνεται να αντιπροσωπεύουν την δυσαρέσκεια σε όλη την Ε.Ε. Πρόσφατα, ο Δήμος του St.Gilles των Βρυξελλών ενέκρινε ένα ψήφισμα στο οποίο επικρίνει τον ISDS, ενώ επίσης έχει αυτοανακηρυχθεί "Ελεύθερη Ζώνη από την ΤΤΙΡ". Τον περασμένο Απρίλιο, χιλιάδες ακτιβιστές από όλη τη Γερμανία και άλλες χώρες-μέλη της ΕΕ κινητοποιήθηκαν εναντίον της ΤΤΙΡ.

Τι είναι αυτό που ανησυχεί τους ακτιβιστές; Μεγάλο μέρος της αντίδρασης γύρω από τις TPP και ΤΤΙΡ δείχνει να σχετίζεται με το φόβο ότι οι εθνικές νομοθεσίες θα παρακάμπτονται από διεθνείς οργανισμούς ή ότι τα κράτη θα αναγκάζονται να αποδεχθούν προϊόντα από άλλες χώρες που έχουν επίσης υπογράψει τις συνθήκες. Υπάρχει όμως κάποια αλήθεια σε αυτούς τους φόβους;

Στα τέλη Μαΐου, η Independent έγραψε ότι η ΤΤΙΡ είχε ήδη χρησιμοποιηθεί για να επιβάλλει Αμερικανικά Φυτοφάρμακα στην Ευρωπαϊκή ήπειρο.

"Σύμφωνα με τα έγγραφα που αποκτήθηκαν από το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Δρασης κατά των Φυτοφαρμακων (PAN), μια επίσκεψη υψηλόβαθμων αξιωματούχων από την Αντιπροσωπεία των ΗΠΑ στην Ευρώπη και τα Αμερικανικά Εμπορικά Επιμελητήρια (AmCham) τον Ιούλιο του 2013 έπεισε την Ε.Ε. να αποσύρει σχεδιαζόμενες νομικές ρυθμίσεις οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν οδηγήσει σε απαγόρευση 31 ζιζανιοκτόνα αμερικανικής παραγωγής που περιέχουν επικίνδυνες χημικές ουσίες για την υγεία.

Οι Εκπρόσωποι των επιμελητηρίων (AmCham) φέρεται να "διαμαρτυρήθηκαν για την έλλειψη χρησιμότητας της κατηγοριοποίησης και κατά συνέπεια της απαγόρευσης χημικών συστατικών" κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης, ενώ οι Αμερικανοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι "τόνισαν την ανάγκη εκτίμησης των επιπτώσεων", σύμφωνα με ρεπορτάζ της Guardian.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην αρχή αντιστάθηκε, υποστηρίζοντας ότι "αν και στηρίζει την ΤΤΙΡ δεν θα ήθελε να θεωρηθεί ότι υποβαθμίζει τα προτύπων της Ε.Ε." αλλά υποχώρησε αργότερα την ίδια ημέρα, όπως έδειξε μια επιστολή από το Γραφείο του Γενικού Γραμματέα της Επιτροπής.

Φαίνεται πως αυτές οι συμφωνίες "ελεύθερου εμπορίου" έχουν σχεδιαστεί για να κλέψουν πόρους από τα Κράτη και να ενδυναμώσουν τα Παγκόσμια Κυβερνητικά Όργανα. Αν οι πολίτες του κόσμου θέλουν να έχουν την επιλογή στο φαγητό τους, την ιδιωτική ζωή και την ελευθερία τους, τώρα είναι μια καλή στιγμή για να εξαπλωθεί η γνώση των κινδύνων που συνδέονται με την ΤΤΙΡ και την ΤΤΡ. Αλλά η διάδοση της πληροφορίας είναι μόνο ένα μέρος αυτής της αντίστασης. Για να μπορέσουν οι μελλοντικές γενιές να μάθουν τι σημαίνει ελευθερία, εμείς πρέπει να οικοδομήσουμε ενεργά τον καινούριο κόσμο που οραματιζόμαστε.

Ποια είναι η TPP; Η ΤΤΙΡ; Μάθετε στο παρακάτω βίντεο:



Υ.Γ. Επειδή γίνομαι "ξύλινος" όταν μεταφράζω άρθρα, κάθε παρατήρηση μετά από αντιπαραβολή με το πρωτότυπο, θα μου ήταν πολύτιμη...

Η Τ.Ι.Ν.Α. κάνει το καλύτερο μασάζ, αλλά τώρα προφανώς θα πρέπει να ζήσετε και πίσω από το κορδόνι...

Δεν είναι για πολλά λόγια σήμερα...



Από το πρωί, με αιχμή του δόρατος Σκουρλέτη και Μπαλάφα στην ΕΡΤ, άρχισε το "μασάζ" της Τ.Ι.Ν.Α. στο τηλεοπτικό κοινό. Και η αλήθεια είναι ότι η εν λόγω κυρία, κάνει το καλύτερο μασάζ κι επίσης ξεπλένει όλη την αλητεία του "πολιτικού προσωπικού" των τελευταίων χρόνων που σήμερα άνετα καγχάζει...



Μια κουβέντα μόνο στα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που θα την βρούνε -από επιφοίτηση- με την Τ.Ι.Ν.Α. Οι άλλοι -οι πρώην πολιτικοί σας αντίπαλοι και σύντομα πολιτικοί σας φίλοι, σιωπηλοί υποστηρικτές και αφανείς κυβερνητικοί συνεργάτες- έχουν μάθει να ζουν πίσω από το κορδόνι των ΜΑΤατζήδων. Έχουν μάθει να συνοδεύονται από ασφαλίτες, να έχουν φυλάκια στις πόρτες τους, να ζουν στη "γυάλα" κάνοντας παρέα μόνο με την πιο άθλια οικονομική ελίτ που κυριάρχησε ποτέ στη χώρα.



Εσείς που μέχρι τώρα βλέπατε την ασπίδα και το γκλομπ πόσο έτοιμοι είσαστε να περάσετε απέναντι και μάλιστα ως οι "φτωχοί συγγενείς" της παρέας;



Εμείς πάντως λέμε να μείνουμε στη σωστή μεριά του δρόμου...

Άντε και γαμήσου, Τ.Ι.Ν.Α...

Πολύ με διασκεδάζει τις τελευταίες μέρες το Διαδίκτυο. Από όλες τις πλευρές του.

Τα "Λογικά" ΝΑΙ που αποκάλυψαν πραγματικά συμπλεγματικούς μισάνθρωπους και εχθρούς της ζωής. Παρτάκηδες, που μόλις τους ξύσει το τρακάρισμα με τις "ενοχλητικές" απόψεις των υπόλοιπων το λούστρο του "Ευρωπαϊσμού" πλακώνονται στα μπινελίκια και τα μπλοκ. Είναι τα ίδια φασιστοειδή με τα "Κοινωνικά Φρονήματα" που έφτιαχναν πολυκατοικίες με αντιπαροχή την ώρα που συνάνθρωποι τους σαπίζανε στα Μακρονήσια. Είναι ακόμα οι "νεοδεξιοί αριστερής κοπής" αυτοί που ήρθαν στα "λογικά" τους σε διάφορες φάσεις. Δηλωσίες του Μετεμφυλίου, Ανανήψαντες της Μεταπολίτευσης, Έμμισθοι της Αλλαγής, Απογοητευμένοι της Πτώσης του Τείχους.

Όλοι αυτοί διεκδικούν σήμερα τη "Φωνή της Μετριοπάθειας και της Λογικής". Που στην πρώτη ευκαιρία γίνεται "Κραυγή για Πραξικόπημα", "Μουρμουρητό για τις Οροθετικές Πουτάνες που μολύνουν τους Καθωσπρέπει Πελάτες", "Ουρλιαχτό να φάμε τα λαρύγγια των Εχθρών στον ψηφιακό κόσμο".

Τα έχεις δει, μην τα επαναλαμβάνω...

Στην άλλη πλευρά έχουμε τα "Λογικά" ΟΧΙ. Αυτά που πήγαν να ψηφίσουν ΟΧΙ για να γίνουν ΝΑΙ αδιαμαρτύρητα μετά. Άντε, με λίγη γκρίνια για το γεγονός ότι ο Τσίπρας δεν τους βγήκε αυτό που περίμεναν. Αυτό είναι και το κυρίαρχο επιχείρημα τους σήμερα. "Δεν είμαστε έτοιμοι για ρήξη, δεν φρόντισε κανένας να φτιάξει το Σχέδιο Βήτα, έχουν ευθύνη οι Κυβερνώντες". Λες κι είχαν φροντίσει για το Σχέδιο Άλφα οι "Κυβερνώντες"...

Όλοι αυτοί είναι η άλλη "Φωνή της Μετριοπάθειας και της Λογικής". Που στην πρώτη δυσκολία γίνεται "Κραυγή για Ξεπούλημα", "Μουρμουρητό Δεν υπάρχει Κράτος" "Ουρλιαχτό Θα Πεινάσουμε".

Κι αυτά τα έχεις δει ή θα τα δεις εύκολα αν κάνεις μια βόλτα...

Κι ανάμεσά τους οι "Παράλογοι". Οι σαν να λέμε, "Άντε γαμήσου Τ.Ι.Ν.Α.", αυτοί που πραγματικά δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Ή που ακόμα κι αν έχουν κάτι, δεν το κάνανε εικόνισμα και προσκυνητάρι, καταφύγιο με στοκαρισμένα μακαρόνια στα ντουλάπια, ιδεοληψία καταστροφής των γύρω.

Όλοι αυτοί είναι που πρέπει να κουβεντιάσουνε πώς θα συντονιστούν σε αυτά που ήδη κάνουν από καιρό. Όσοι και όσες ξέρω στα οριζόντια, στα ομότιμα, στα συνεργατικά εγχειρήματα δεν τρέμουν σαν το ψάρι στην προοπτική της ασύντακτης χρεοκοπίας. Σκέφτονται πώς θα εξηγήσουνε στους "Λογικούς" ότι οι "Πύλες της Ανάθεσης" ανοίξανε μετά από τα χθεσινοβραδινά κι όποιον μείνει στο "μαντρί" είναι που θα φάει ο "Λύκος της Αντιπροσώπευσης".

Οι Ηγέτες -που γιγάντωσες με την υποστήριξη ή την ανοχή σου- θα φάνε πρώτα ότι βρουν γύρω τους πριν ψοφήσουν από την πείνα. Κι αν νομίζεις ότι το Μνημόνιο 3 είναι το χειρότερο που θα σου συμβεί, ετοιμάσου να υποδεχθείς την Τ.Τ.Ι.Ρ.



Υ.Γ. Όπου Τ.Ι.Ν.Α. διάβαζε Τhere Is No Alternative, το μεγαλύτερο ψέμα μετά "Το Τέλος της Ιστορίας", αν και όπως θα δεις προηγείται ιστορικά. Όπου Τ.Τ.Ι.Ρ. διάβαζε Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου κι Επενδύσεων, το κουστουμάκι-σάβανο που σου ράβουνε εδώ και έξι χρόνια.

Πέρα από το Κυριακάτικο ΝΑΙ και ΟΧΙ

Για να μην έχουμε τίποτα παρανοήσεις, αύριο θα ψηφίσω. Και θα ψηφίσω ΟΧΙ. Για μερικά εκατομμύρια λόγους, που περικλείονται όλοι στην φωτογραφία που ακολουθεί:



Τελειώσαμε με τα επείγοντα, ας πάμε τώρα και στα σημαντικά...

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Η Συμμετοχική Δημοκρατία είναι τα ίδια αρχίδια με την Κοινοβουλευτική, απλώς δεν είναι Δημοκρατία. Μακάρι να ήταν οριστική παύση της Ανάθεσης η συμμετοχή μας σε ένα Δημοψήφισμα. Όμως δεν είναι τόσο απλό κι όποιος προσπαθεί να σε ψήσει ότι είναι, κάτι θέλει να κερδίσει από τη στάση σου ή το αποτέλεσμα. Μην μασάς στα παραμύθια, αυτό το Δημοψήφισμα ΔΕΝ γίνεται για να Πάρουμε τις Ζωές μας στα Χέρια μας. Κι εμένα αυτός ήταν, είναι και θα είναι -για όσο αντέχω- ο αγώνας μου.

Ας δούμε λοιπόν πέρα από το Κυριακάτικο ΝΑΙ και ΟΧΙ. Ό,τι κι αν γίνει θα ξημερώσει μια Δευτέρα που όλοι, όλες και όλ@ μας θα αναμετρηθούμε με την Ιστορία.

Aπό Δευτέρα λοιπόν πρέπει να αλλάξεις μυαλά, μάστορα...

Τα εργαλεία είναι εδώ, γαμήθηκε κόσμος και κοσμάκης να στα φτιάξει τόσα χρόνια. Από τα κινήματα για το ελεύθερο λογισμικό και τον ελευθερο σχεδιασμό, από τις καταλήψεις, από τις κολλεκτίβες εργασίας, από μεγάλους σολίστες της Αλληλεγγύης -όπως ο Άλλος Άνθρωπος- από αντίστοιχους σολίστες της Αυτάρκειας -όπως ο Μανίκης, ο Μπίλας ή ο Μακριδάκης- χτίστηκε και χτίζεται καθημερινά ένας Άλλος Κόσμος. Ο Κόσμος της Αυτάρκειας, της Αυτοοργάνωσης και της Αμοιβαιότητας, μιας έννοιας που ξεπερνά κατά πολύ την Αλληλεγγύη. Κι αυτός είναι ο μόνος Κόσμος που σου επιτρέπει να ζήσεις με Αξιοπρέπεια, ως -και όχι σαν- Άνθρωπος.

Θα πρέπει να πετάξεις πολλά σκουπίδια από γύρω κι από μέσα σου για να μη γίνεις τη Δευτέρα αυτό που θέλουν να σε κάνουν, δηλαδή "Μόνο Εναντίον Όλων". Θα πρέπει στα δύσκολα να μην κάνεις πανικό -γιατί τον πανικό τον κάνεις, δεν τον παθαίνεις. Να μη γίνεις κότα στο κοτέτσι τους -δηλαδή να μην κανιβαλλίσεις τον πιο αδύναμο από σένα. Να μην επιτρέψεις σε κανέναν να παίξει με το φόβο σου -για να σε καταλήξει "άτομο" αντί γι αυτό που πραγματικά είσαι, δηλαδή "πρόσωπο κοινωνικό".

Χωρίς την κοινωνία δεν μπορείς ούτε να επιβιώσεις, ούτε να ζήσεις. Μπορείς να σκοτώσεις, να σκοτωθείς, να κάνεις ένα κάρο άλλες μαλακίες, αλλά να επιβιώσεις και να ζήσεις δεν μπορείς. Πάρε ξανά τα ίσα σου και σκέψου. Ξέρω πόσο δύσκολο είναι αυτό μετά από αιώνες που σε στραβώνουν ή που σκέφτονται για σένα, αλλά μέχρι τη Δευτέρα οφείλεις να το έχεις κάνει...

Και ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει τι θα κάνεις αύριο. Ένας φίλος που εκτιμώ το σκεπτικό του θα ΑΠΕΧΕΙ αλλά τη Δευτέρα θα είναι μαζί μας. Ένας άλλος φίλος, με τον οποίο πρόσφατα πλακώθηκα αλλά εξακολουθώ να σέβομαι, θα ψηφίσει ΟΧΙ αλλά τη Δευτέρα θα είναι μαζί μας. Μια φίλη που αγαπώ πραγματικά και της είναι ζωτική ανάγκη να είμαστε στο ευρώ θα ψηφίσει ΝΑΙ, αλλά τη Δευτέρα θα είναι μαζί μας.

Πριν βγεις στο δρόμο τη Δευτέρα δεν σου ζητάω να έχεις ορίσει μόνο τι χρειάζεσαι πραγματικά από την Κοινωνία, αλλά κυρίως τι είσαι προσωπικά διατεθειμένος να της προσφέρεις σε αντάλλαγμα.

Γιατί αυτό θα πει Αμοιβαιότητα, άνθρωπε...

Να ορίσεις το προσωπικό σου Καθήκον προς την Κοινωνία και να το πράξεις στο ακέραιο, καταθέτοντας παράλληλα σε αυτήν -και μόνο σε αυτήν- τις πραγματικές σου ανάγκες προς ικανοποίηση.

Ούτε η λάσπη, ούτε ο καπνός μπορούν να κρύψουν ότι η αντιπροσώπευση είναι η πηγή της σαπίλας...

Φωτογραφία: Μάριος Λώλος

Τα κρεμασμένα μούτρα των επαγγελματιών "Μητέρων και Πατέρων του Έθνους" το βράδυ που μετρήθηκαν και βγήκαν 160 μπορούν να συγκριθούν μόνο με τα αντίστοιχα πανικόβλητα βλέμματα των επίσης επαγγελματιών "Αλητών και Ρουφιάνων" την ίδια ώρα στις κάμερες. Η φάση ξέφυγε και πολύς κόσμος έζησε λίγες στιγμές γνήσιας χαράς βλέποντας να διαλύεται αυτό που και οι μεν και οι δε υπεραμύνονται πιο πολύ κι από την ίδια τους την ύπαρξη. Παρακολουθώντας δηλαδή σε απευθείας μετάδοση την καταστροφή της Εικόνας τους.


Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΠΟΜΠΗ...
...OYTE H ΝΕΡΙΤ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΩΝΙΑ ΜΑΓΑΖΙ!

Πηγή Φωτογραφίων: Τοίχοι φίλων στο facebook

Στο κάτω-κάτω δεν μιλάμε για ανθρώπους εδώ. Όπως έχω ξαναγράψει και παλιότερα μιλάμε για brand names, για εμπορικά σήματα. Τόσο η Σοφία Βούλτεψη όσο και ο Γιάννης Πρετεντέρης -τα ονόματα χρησιμοποιούνται μόνο ενδεικτικά και θα μπορούσαν να αντικατασταθούν από μερικές εκατοντάδες άλλα χωρίς να αλλάζει στο παραμικρό το κείμενο- έχουν αποποιηθεί σοβαρά τμήματα της ανθρώπινης ιδιότητάς τους για να υπηρετήσουν μια ταυτότητα εικόνας που γεμίζει τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς, ενώ ταυτόχρονα τους καθιστά όλο και περισσότερο ψυχασθενείς. Όμως αυτή είναι μια κομβική επιλογή ζωής που έκαναν και στην τελική κανένας λόγος δεν μας πέφτει αν αποφάσισαν να ζήσουν ως πλούσιοι παρανοϊκοί.

Εκεί που μας πέφτει λόγος -κι αυτό είναι ένα θέμα που θέτω απόψε προς διερεύνηση με τους πάγιους όρους του TALES OF A CRAZY WORLD, δηλαδή ότι πρέπει να τσεκάρεις αν προσπαθώ στην ανάπτυξη των επιχειρημάτων που καταθέτω να σε "κλέψω" ή να σε οδηγήσω στα δικά μου συμπεράσματα- είναι από πού ξεκινάνε όλα αυτά. Από πού βγαίνει η μπόχα, τι είναι η λάσπη και πώς κάθεται από πάνω της κι ο καπνός.

Η δική μου υπόθεση εργασίας λέει -κι εδώ είναι που πρέπει να αρχίσεις να με τσεκάρεις- ότι το πτώμα είναι η Αντιπροσώπευση.

Οι δυτικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες στηρίζονται στην αντιπροσώπευση, σε μια διαβάθμιση που ξεκινά από το "Απόλυτα" για να καταλήξει στο "Πάρα Πολύ". Ιστορικά, ως πολιτικές κατασκευές μιας ανερχόμενης αστικής τάξης, φέρουν την αντιπροσώπευση ως ένα εκ γενετής σημάδι. Καταλαβαίνω ότι εδώ ανοίγω μια τεράστια κουβέντα, ως προς την αναγκαιότητά της την εποχή των μεγάλων αστικών επαναστάσεων ή την κατοπινή της χρησιμότητα, αλλά νομίζω ότι δεν έχει νόημα να χαθούμε σε αυτό το πεδίο. Το δικό μου συμπέρασμα είναι πως η "λύση" της αντιπροσώπευσης έρχεται να κουμπώσει τόσο καλά με τις "αξίες" του καπιταλισμού, δηλαδή την ιδιοκτησία και το κέρδος, ώστε να σχηματίσουν το "Τρίγωνο των Αυτονόητων" των Κοινοβουλευτικών Δημοκρατιών. Δηλαδή εκείνα τα τρία σημεία που δεν αμφισβητεί ποτέ ο πολίτης όταν υπογράφει το κοινωνικό του συμβόλαιο -συνήθως χωρίς να το διαβάσει, αλλά κι αυτό είναι άλλο θέμα.

Όμως το Τρίγωνο των Αυτονόητων -και κάθε άνθρωπος που ασχολείται έστω και για την πλάκα του με την πολιτική επιστήμη το ξέρει- στην πραγματικότητα είναι το Τρίγωνο των Βερμούδων. Μέσα του χάνεται σχεδόν ό,τι περάσει, αφού περιέχει μια τραγική αντίφαση που το κάνει πιο αστάθες κι από βάρκα του βάλτου στον ωκεανό. Κι αυτή είναι η -κάποια στιγμή αναπόφευκτη- σύγκρουση του ατομικού με το συλλογικό συμφέρον στο ίδιο φυσικό πρόσωπο, τον/την αντιπρόσωπο.

Ο Rawls προσπάθησε να το λύσει με μια εκπληκτική σύλληψη -που έφερε τον Φιλελευθερισμό σχεδόν στο επίπεδο της Ουτοπίας- μια σύλληψη που ονομάστηκε Πέπλο Άγνοιας. Παραθέτω μια σύνοψή του από εδώ, αν και θα πρότεινα να διαβάσεις όλο το "τούβλο" του απίστευτου γάτου, με τον οποίο φυσικά διαφωνώ.

Αν πραγματικοί πολίτες συγκεντρώνονταν σε πραγματικό χρόνο για να προσπαθήσουν να συμφωνήσουν για τις αρχές της δικαιοσύνης για την κοινωνία τους, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ τους θα επηρεάζονταν από πληθώρα παραγόντων ασχέτων προς την δικαιοσύνη, όπως το ποιος θα μπορούσε να εμφανιστεί πιο απειλητικός ή ποιος θα αντιστεκόταν περισσότερο. Η αρχική θέση απέχει από όλους αυτούς τους άνευ σημασίας παράγοντες. Στην πραγματικότητα η αρχική θέση είναι μια κατάσταση στην οποία κάθε πολίτης εκπροσωπείται ως ελεύθερος και ισότιμος πολίτης, μόνο που επιθυμεί μόνο όσα επιθυμούν οι ελεύθεροι και ίσοι πολίτες και προσπαθεί να συμφωνήσει στις αρχές για τη βασική δομή, σεβόμενος τους υπόλοιπους πολίτες. Για παράδειγμα, η βασική ισότητα των πολιτών μοντελοποιείται στην αρχική θέση, υπό την αίρεση ότι τα μέρη που εκπροσωπούν τους πραγματικούς πολίτες είναι συμμετρικά: κανένας εκπρόσωπος πολίτη δεν δύναται να απειλήσει εκπρόσωπο οποιουδήποτε άλλου πολίτη ή να αντισταθεί περισσότερο στην επίτευξη μιας καλύτερης συμφωνίας.

Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό της αρχικής θέσης είναι το πέπλο της άγνοιας, το οποίο εμποδίζει άλλα αυθαίρετα γεγονότα που αφορούν τους πολίτες να επηρεάσουν τη συμφωνία μεταξύ των εκπροσώπων τους. Όπως είδαμε ο Rawls θεωρεί ότι το γεγονός ένας πολίτης ανήκει, για παράδειγμα, σε κάποια φυλή, τάξη και φύλο δεν αποτελεί λόγο για τους κοινωνικούς θεσμούς να τον ευνοήσουν ή να τον περιθωριοποιήσουν. Κάθε συμβαλλόμενο μέρος στην αρχική θέση στερείται επομένως της γνώσης της φυλής, της τάξης και του φύλου του πραγματικού πολίτη που εκπροσωπεί. Στην πραγματικότητα, το πέπλο της άγνοιας στερεί από τα μέρη, σύμφωνα με τον Rawls, όλα τα δεδομένα για τους πολίτες που είναι άσχετα με την επιλογή των αρχών της δικαιοσύνης: όχι μόνο τη φυλή τους, την τάξη και το φύλο, αλλά και την ηλικία τους, τα φυσικά προσόντα και πολλά άλλα. Επιπλέον, το πέπλο της άγνοιας αναγνωρίζει συγκεκριμένες πληροφορίες σχετικά με την κοινωνία των πολιτών (citizens’ society), έτσι ώστε να παρέχεται μια σαφέστερη εικόνα των μόνιμων χαρακτηριστικών ενός δίκαιου κοινωνικού συστήματος.

Πίσω από το πέπλο της άγνοιας η κατάσταση των μερών που εκπροσωπούν τους πραγματικούς πολίτες ως προς την πληροφόρηση είναι η εξής:
• Τα μέρη δεν γνωρίζουν:
- Τη φυλή, την εθνικότητα, το φύλο, την ηλικία, το εισόδημα, τον πλούτο, τα φυσικά προσόντα, το δόγμα, κλπ. οποιουδήποτε από τους πολίτες στην κοινωνία ή σε ποια γενιά στην ιστορία της κοινωνίας ανήκουν αυ- τοί οι πολίτες.
- Το πολιτικό σύστημα της κοινωνίας, την ταξική δομή της, το οικονομικό σύστημα ή το επίπεδο της οικονομικής ανάπτυξης.

• Τα μέρη γνωρίζουν:
- Ότι οι πολίτες στην κοινωνία έχουν διαφορετικά ενιαία δόγματα και σχέδια για τη ζωή, ότι όλοι οι πολίτες έχουν συμφέροντα σε περισσότερα βασικά αγαθά.
- Ότι η κοινωνία είναι υπό συνθήκες μέτριων ελλείψεων: υπάρχουν αρκετά για όλους, αλλά όχι αρκετά ώστε όλοι να πάρουν αυτό που θέλουν.
- Γενικά δεδομένα για την ανθρώπινη κοινωνική ζωή, δεδομένα κοινής λογικής, γενικά συμπεράσματα της επιστήμης (συμπεριλαμβανομένων των οικονομικών και της ψυχολογίας) που είναι αδιαμφισβήτητα.

Το πέπλο της άγνοιας έχει ως στόχο να τοποθετεί τους εκπροσώπους των ελεύθερων και ίσων πολιτών με σεβασμό τον έναν έναντι του άλλου. Κανένα μέρος δεν μπορεί να πιέσει για συμφωνία επί αρχών που θα ευνοούν κατά τρόπο αυθαίρετο τον συγκεκριμένο πολίτη που εκπροσωπούν, διότι κανένα μέρος δεν γνωρίζει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του πολίτη που εκπροσωπεί. Η κατάσταση των μερών ενσωματώνει έτσι έλλογες συνθήκες, εντός των οποίων τα μέρη μπορούν να προβούν σε μια έλλογη συμφωνία. Κάθε συμβαλλόμενο μέρος προσπαθεί να συμφωνήσει σε αρχές που θα είναι οι καλύτερες για τον πολίτη που εκπροσωπεί (δηλαδή, που θα μεγιστοποιούν το μερίδιο του πολίτη στα βασικά αγαθά).

Δεδομένου ότι τα μέρη είναι δίκαια τοποθετημένα, η συμφωνία που θα επιτευχθεί θα είναι δίκαιη για όλους τους πραγματικούς πολίτες. Η δομή της αρχικής θέσης μοντελοποιεί επίσης και άλλες πτυχές των αντιλήψεων του Rawls για τους πολίτες και την κοινωνία. Για παράδειγμα, η δημοσιότητα μιας ευνομούμενης κοινωνίας μοντελοποιείται από το γεγονός ότι τα μέρη θα πρέπει να επιλέξουν μεταξύ των αρχών που μπορούν να προσυπογραφούν δημοσίως από όλους τους πολίτες. Υπάρχουν επίσης ορισμένες παραδοχές που κάνουν την υποθετική συμφωνία καθοριστική και αποφασιστική: τα μέρη δεν κινούνται από φθόνο (δηλαδή πόσους πολίτες πέραν των δικών τους θα προσεταιριστούν).
Τα μέρη δεν θεωρούνται ότι επιθυμούν να αναλάβουν κινδύνους ούτε ότι τους απεχθάνονται. Επιπλέον, τα μέρη πρέπει να καταλήξουν σε μια τελική συμφωνία σχετικά με τις αρχές για τη βασική δομή: δεν υπάρχουν επαναληπτικές διαδικασίες μετά την αποκάλυψη του πέπλου της άγνοιας όπου τα μέρη πληροφορούνται για τον πραγματικό πολίτη που εκπροσωπούν.


Αρκετές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες προσπάθησαν -πριν και μετά τον Rawls- να λύσουν το ίδιο πρόβλημα "θεσμικά", με ανεξάρτητους ελεγκτικούς μηχανισμούς ή πολύ αυστηρούς κώδικες δεοντολογίας. Κατά κανόνα απέτυχαν ή κατά την άποψή τους "πέτυχαν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό" όσο η ψαλίδα μεταξύ τρομακτικά πλούσιων και απελπιστικά φτωχών ήταν σχετικά ανεκτή ή εντελώς αόρατη. Στην Ελλάδα συνέβη, πάλι κατά την προσωπική μου γνώμη, το δεύτερο. Και ακόμη και σήμερα, ίσα που αχνοφαίνεται ποιος πραγματικά κάνει τα "κουμάντα". Η οργή που στοχεύει προς το παρόν το "πολιτικό προσωπικό" ακόμα καλύπτει ως αποτελεσματικό προπέτασμα καπνού τους εντολοδόχους του.

Πάμε τώρα και στο γιατί πιστεύω ότι η αντιπροσώπευση πεθαίνει εδώ -που έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν γεννήθηκε.

Κύρια, γιατί κατά την άποψή μου πεθαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο καπιταλισμός δεν την χρειάζεται πια, επιστρέφει σε μια απροκάλυπτη φεουδαρχία μιας πολύ μικρής παγκόσμιας ελίτ που συνδυάζει ταυτόχρονα τον πλούτο με τη δύναμη πυρός χωρίς να έχει ανάγκη πια από φερετζέδες. Η "ιερότητα" της -μικρής- ιδιοκτησίας βάλλεται εξίσου με την αντιπροσώπευση και το κέρδος έχει ξεφύγει σε μια μεταφυσική διάσταση από την εποχή που αποσυνδέθηκε πλήρως από τους πραγματικούς πόρους. Το τρίγωνο έχει διαρραγεί ολοκληρωτικά.

Στην ακριβώς αντίθετη πλευρά, αλλά και πάλι σε παγκόσμιο επίπεδο, γεννιέται ένα άλλο είδος ανθρώπου. Αυτό που συνειδητοποιεί ότι τα πράγματα έχουν ξεφύγει πολύ άσχημα -και μέσω της πιο στοιχειώδους κοινής λογικής- αντιλαμβάνεται ότι μόνο μαζί και μέσα από τους άλλους μπορεί να συνυπάρξει και να ζήσει με αξιοπρέπεια και σε σχετική αρμονία με τον πραγματικό κόσμο που τον περιβάλλει. Ή ακόμη και να πεθάνει παραμένοντας άνθρωπος αντί να ζήσει σαν δούλος.

Τέλος, νομίζω ότι αξίζει να αναφέρω τις λίγες ελληνικές ιδιαιτερότητες. Η αυτοπροστασία των αντιπροσώπων -τόσο στο πολιτικό, όσο και στο μηντιακό πεδίο- από τη γελοιοποίηση είναι ανύπαρκτη, γι αυτό κι η εξουσία κατέληγε πάντα να εκφράζει απροκάλυπτα απάνθρωπα χαρακτηριστικά, για να κόβει το γέλιο με τον τσαμπουκά. Η επίκληση θεσμών στην χώρα έχει μόνο ανεκδοτολογική χρήση, κανείς δεν πιστεύει πραγματικά στην ύπαρξη τους, διαχρονικά όσοι τίμησαν την θέση τους έχουν καταγραφεί ως φωτεινές εξαιρέσεις. Το Σύνταγμα, που επι κρίσης κάποιοι ανακάλυψαν ότι παραβιάζεται, ποτέ δεν είχε την καθολική ισχύ του καταστατικού χάρτη. Ρομά, Θρησκευτικές και Γλωσσικές Μειονότητες κι Αναρχικοί το ανακάλυψαν από την πρώτη μέρα που ψηφίστηκε.

Στις εκλογές που έρχονται το πολιτικό μάρκετινγκ σκίζεται ήδη να δημιουργήσει έναν κόσμο διαδοχικών αναχωμάτων του συστήματος, σχεδόν για κάθε γούστο. Ενεργοποιώντας ακόμη και το πιο πασίγνωστο ζόμπι του σε ρόλο Νέστορα του Έθνους ή προσπαθώντας να κάψει, όπως φαίνεται και από την πρόσφατη επανεμφάνιση του πολιτικά νεκρού γνωστής οικογενείας, ζωτικά συνθήματα όπως η αυτοοργάνωση. Την αυτοδιαχείριση και την αλληλεγγύη την έχει πάρει από καιρό εργολαβία να την καταστρέψει άλλος χώρος.

Προφανώς μέσα σε αυτή την λάσπη, την κάπνα και την μπόχα που θα πυκνώνει, χρέος κάθε λογικού ανθρώπου -λέω εγώ τώρα- είναι να βάλει τα ζητήματα ζωής και θανάτου που θέτει από τα κάτω η ίδια η κοινωνία. Κι όχι για να "δεσμεύσει" ή να "εξασφαλίσει καλές θέσεις" από τα κόμματα της αντιπροσώπευσης. Αλλά ακριβώς για να καταδείξει πόσο γυμνή είναι η αντιπροσωπευτική διαδικασία σε ένα κόσμο που όχι μόνο έχει αλλάξει, αλλά -άτσαλα, σποραδικά, πολύμορφα και σχεδόν στα ψαχτά- ήδη χτίζεται.

Νομική Αναγνώριση της Ταυτότητας Φύλου ζητούν οι ΛΟΑΔ

Παραχωρήθηκε σήμερα το μεσημέρι στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων συνέντευξη τύπου για το θέμα της Νομικής Αναγνώρισης της Ταυτότητας Φύλου που οργάνωσε το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών. Για το θέμα μίλησαν οι Noah Keuzenkamp, εκπρόσωπος της Transgender Europe (TGEU), Μαρίνα Γαλανού, Πρόεδρος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών, Καλλιόπη Λυκοβαρδή, ειδική επιστήμονας στον Κύκλο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, Συνήγορος του Πολίτη, Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα, δικηγόρος, Πρόεδρος της Ελληνικής Δράσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «Πλειάδες», Δήμητρα Σπαθαρίδου, εκπρόσωπος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, Χρήστος Καραγιαννίδης, βουλευτής Συ.Ριζ.Α. και Ζέφη Δημαδάμα, Γραμματέας Τομέα Γυναικών ΠΑΣΟΚ. Δεν μπόρεσε να παραστεί η Μαρία Γιαννακάκη, βουλευτής της ΔΗΜ.ΑΡ. που ήταν στην αρχική λίστα των ομιλητών.

Στην αρχή της συνέντευξης παρουσιάστηκε συνοπτικά και διανεμήθηκε το βιβλίο της Μαρίνας Γαλανού "Ταυτότητα και έκφραση φύλου : ορολογία, διακρίσεις, στερεότυπα και μύθοι" που εκδόθηκε από το Σ.Υ.Δ. πριν από λίγες μέρες για να συμβάλλει στο διάλογο γύρω από το θέμα. Το βιβλίο διανέμεται δωρεάν και σύντομα θα αναρτηθεί και στον ιστότοπο του Σ.Υ.Δ. ώστε να μπορεί να διαβαστεί και σε ηλεκτρονική μορφή.

Στην πλειοψηφία τους οι ομιλητές/ομιλήτριες αναφέρθηκαν στην τρέχουσα νομική κατάσταση των διεμφυλικών προσώπων, τόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και στην Ελλάδα, εξηγώντας διεξοδικά γιατί θεωρούν ότι τα διεμφυλικά πρόσωπα βρίσκονται σήμερα υπό καθεστώς διάκρισης, πράγμα που εξηγεί την ανάγκη μιας πανευρωπαϊκής καμπάνιας ενημέρωσης και διεκδίκησης ίσων δικαιωμάτων από την πλευρά τους.

Ο Noah Keuzenkamp ανέλυσε ως θετικό παράδειγμα το νομικό πλάισιο της Δανίας που επιτρέπει τον επαναπροσδιορισμό της ταυτότητας φύλου με σχετικά απλές διαδικασίες και χωρίς ιατρικά προαπαιτούμενα, αν και από την πλευρά της Trangendre Europe ανιχνεύονται ως αρνητικά η απαίτηση του νόμου να είναι ενήλικο το πρόσωπο που δηλώνει τον επαναπροσδιορισμό και η εξάμηνη αναμονή που επιβάλλεται να μεσολαβήσει πριν την οριστική αλλαγή στα έγγραφα του ανθρώπου που υποβάλλει την αίτηση.
Σε αυτό το σημείο η περίπτωση της Πορτογαλίας θεωρείται πιο ενδεδειγμένη, αφού η αλλαγή όλων των στοιχείων του προσώπου επιβάλλεται να έχει όλοκληρωθεί μέσα σε οχτώ ημέρες.

Η Μαρίνα Γαλανού, αφού ανέφερε με παραδείγματα την διάκριση που υφίστανται τα διεμφυλικά πρόσωπα στην Ελλάδα στους τομείς της εργασίας, των σπουδών, αλλά και την λεκτική ή σωματική βία που υφίστανται στην καθημερινότητά τους, ανέλυσε τις θέσεις του Σ.Υ.Δ. για την νομική ταυτότητα φύλου επισημαίνοντας πως το Σωματείο τις έχει επανειλλημμένα κοινοποιήσει σε φορείς και υπουργεία, χωρίς ποτέ να πάρει απάντηση. Τόνισε επίσης ότι το Σ.Υ.Δ. συμμετέχει με όλα του τα μέσα σε οποιαδήποτε διαβούλευση έχει γίνει ή θα γίνει για το ζήτημα.

Η Καλλιόπη Λυκοβαρδή επιβεβαίωσε ότι υπάρχουν αρκετές καταγγελίες στον Συνηγόρο του Πολίτη για διακρίσεις εις βάρος διεμφυλικών προσώπων, τις οποίες προσπάθησε να αντιμετωπίσει ή να διαχειριστεί. Από την εμπειρία που αποκόμισε η ανεξάρτητη αρχή από αυτές τις καταγγελίες συνταχθηκε ένας οδηγός διαφορετικότητας για δημοσίους υπαλλήλους με σκοπό την καταπολέμηση των διακρίσεων και τίτλο "Ποιον έχω απέναντί μου" ο οποίος βρίσκεται αναρτημένος στον επίσημο ιστότοπό του και κοινοποιήθηκε στις δημόσιες υπηρεσίες σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή. Στο κλείσιμό της η ομιλήτρια ζήτησε περισσότερη συνεργασία με τις οργανώσεις ΛΟΑΔ και καταγγελία των περιστατικών διάκρισης, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι το νομικό πλαίσιο χρειάζεται βελτιώσεις αφού το θέμα της ταυτότητας φύλου επί του παρόντος μπαίνει μόνο σε μια κύρωση από το Ελληνικό Κοινοβούλιο μιας Ευρωπαϊκής Συνθήκης και αφορά αποκλειστικά τον χώρο της διάκρισης στην εργασία.

Η Δήμητρα Σπαθαρίδου αναφέρθηκε στην έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για το ζήτημα της διάκρισης και ανέπτυξε τις θέσεις της οργάνωσης οι οποίες σε μεγάλο βαθμό ταυτίζονται με αυτές του Σ.Υ.Δ.

Μια ενδιαφέρουσα είδηση προέκυψε από την Ηλέκτρα Κούτρα, η οποία ανέφερε ότι με εντολέα την Μαρίνα Γαλανού θα διεκδικήσει απο τα Ελληνικά Δικαστήρια την αναγνώρισή της ταυτότητας φύλου της, χωρίς την χρήση ιατρικών πιστοποιητικών ή άλλων προαπαιτούμενων, δηλαδή μόνο με τον αυτοπροσδιορισμό της, με το επιχείρημα ότι το αίτημα της καλύπτεται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Αυτή η ενέργεια θα έχει φυσικά μεγάλο ενδιαφέρον ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της δίκης, αφού αν γίνει δεκτό το αίτημα δημιουργεί νομολογία ενώ αν απορριφθεί ανοίγει το δρόμο για το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Ο Χρήστος Καραγιαννίδης ξεκίνησε με την ιστορία του Αλί, του διεμφυλικού τούρκου ακτιβιστή από το πάρκο Γκεζί ο οποίος τελικά μετά από την μάχη του με τον καρκίνο όπου αντιμετώπισε σωρεία προβλημάτων με την ταυτότητα του τελικά κηδεύτηκε ως κορίτσι και στη συνέχεια αναφέρθηκε στις ερωτήσεις της κοινοβουλευτικής ομάδας του Συ.Ριζ.Α ως προς το θέμα και τις απαντήσεις των Υπουργείων που τελικά αποδεικνύουν ότι το ζήτημα αυτό δεν είναι μέσα στις προτεραιότητες της Συγκυβέρνησης, παρά την καταδίκη της χώρας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και την αναμενόμενη δεύτερη καταδίκη της για το ίδιο θέμα.

Από την πλευρά της η Ζέφη Δημαδάμα υπεραμύνθηκε της στάσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε σχέση με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο αφήνοντας να εννοηθεί πως ο άλλος κυβερνητικός εταίρος δηλαδή η Ν.Δ. ευθύνεται για την καθυστέρηση και το συντηρητικό του περιεχόμενο, ενώ ανέφερε και την προσωπική της εμπειρία με διεμφυλική φοιτήτριά της και τα προβλήματα που αντιμετώπισε για να κατοχυρώσει την ταυτότητά της απέναντι στο ίδρυμα. Σε μάλλον αμήχανη θέση βρέθηκε όταν χρειάστηκε να αντιμετωπίσει την ερώτηση της Άννας, διεμφυλικής σπουδάστριας νυχτερινού σχολείου που βίωσε σχεδόν δολοφονική επίθεση από τους συμμαθητές της, ως προς την προστασία των θυμάτων τέτοιου είδους επιθέσεων από τις κρατικές υπηρεσίες. Αναλογα αμήχανα αντέδρασε στο ερώτημα αν η Μαρίνα Γαλανού θα μπορούσε εφόσον το επιθυμεί να εγγραφεί στον Τομέα Γυναικών του ΠΑ.ΣΟ.Κ λέγοντας ότι θα πρέπει να το θέσει στα όργανα.

Αύριο στον ίδιο χώρο, δηλαδή το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (αίθουσα Europe Direct) θα πραγματοποιηθεί σεμινάριο για την νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου από τις τέσσερις το απόγευμα. Συνδιοργανώνουν το Σ.Υ.Δ και η Color Youth.