Τα Σιγκλάκια - Κώστας Αρκουδέας

Τα Σιγκλάκια τα λάτρεψα. Δεν είναι καθόλου περίεργο αυτό, αφού περιέχουν το πιο αγαπημένο μου διήγημα του Κώστα Αρκουδέα. Ονομάζεται Άνιμα, γράφτηκε το 1987 και είναι σκάρτες τέσσερις σελίδες. Αλλά είναι πολύ ωραίο το πούστικο, σαν παρατεταμένος εγκεφαλικός οργασμός...

Ο Αρκουδέας έπαιξε μεγάλο στοίχημα μ' αυτό το βιβλίο, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Απόπειρα στο φεύγα του 2010. Επέλεξε να ενοποιήσει σε δυο "πλευρές" μικρά διηγήματα που έγραψε από το 1986 μέχρι το 2009. Στην πρώτη "πλευρά" καθαρίζει με τα eighties και στην δεύτερη με τα nineties και τα zeros. Οχτώ διηγήματα σε κάθε πλευρά, δεκάξι στο σύνολο.

Αυτό που είναι πραγματικά εξαιρετικά ενδιαφέρον στα Σιγκλάκια, σίγουρα δεν είναι το αυνανιστικό "σουμάρισμα" της πορείας κάποιου συγγραφέα (η επιδίωξη να δείξει πόσο βελτιώθηκε στα είκοσι τρία χρόνια που παίζει "το παιχνίδι της γραφής").

Είναι, κατά την γνώμη μου, η (παραμορφωμένη από τον ιδιαίτερα προσωπικό καθρέφτη που κρατάει μπροστά στην ζωή ο Κώστας σαν δημιουργός) καταγραφή του πόσο άλλαξε ο κόσμος και οι άνθρωποι, όλο το περιβάλλον μας, μέσα σ' αυτά τα χρόνια.

Υπάρχουν κι άλλοι λόγοι για να διαβάσεις Τα Σιγκλάκια, αλλά και μόνο αυτός πιστεύω ότι αρκεί...

Τρόποι υποβολής και όροι δημοσίευσης διηγημάτων ΕΦ στο '9'

Έλαβα από το "9" το παρακάτω mail και το αναδημοσιεύω για όποιον ενδιαφέρεται.

ΘΕΜΑ: Τρόποι υποβολής και όροι δημοσίευσης διηγημάτων ΕΦ στο '9'
______________________

Προς τους Έλληνες συγγραφείς

Κυρίες και κύριοι,

Το περιοδικό "9", το εβδομαδιαίο ένθετο της σαββατιάτικης
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, δημοσιεύει σε κάθε τεύχος του ένα διήγημα Επιστημονικής
Φαντασίας. Με την ευκαιρία της πρόσφατης αύξησης των σελίδων μας και
επειδή πάντα μας ενδιαφέρει η προώθηση της ελληνικής Επιστημονικής
Φαντασίας θα θέλαμε με αυτό μας το σημείωμα να σας ενημερώσουμε για τους
τρόπους υποβολής και τους όρους δημοσίευσης των διηγημάτων

Το "9" δημοσιεύει διηγήματα που μπορούν να ενταχτούν στον ευρύτερο χώρο
της Επιστημονικής Φαντασίας (Hard SF, Soft SF, Space Opera, New Wave,
Cyberpunk, Steampunk, Slipstream, New Weird). Δεν δημοσιεύει διηγήματα
Φάνταζυ ούτε διηγήματα Τρόμου.

Αν και προτιμάμε τα αδημοσίευτα διηγήματα δεχόμαστε ωστόσο και διηγήματα
τα οποία έχουν εκδοθεί, έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογές ή ανθολογίες,
έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά ή έχουν δημοσιοποιηθεί στο Διαδίκτυο με
οποιονδήποτε τρόπο. Σε κάθε περίπτωση τα βασικά μας κριτήρια δημοσίευσης
ενός διηγήματος είναι η πρωτοτυπία του, η συνέπεια της πλοκής του και η
καλή χρήση της γλώσσας από τον συγγραφέα.

Τα διηγήματα θα πρέπει να είναι από 3.500 έως 5.500 λέξεις.

ΑΜΟΙΒΗ: Η αμοιβή για κάθε διήγημα που δημοσιεύεται είναι 150 ευρώ
ανεξάρτητα από το μέγεθός του. Η αμοιβή αυτή αφορά τα δικαιώματα του
συγγραφέα ο οποίος επιτρέπει στο περιοδικό: α) Την δημοσίευση του
διηγήματος μία και μοναδική φορά στο περιοδικό "9", β) Την δημοσίευση του διηγήματος στο
Διαδίκτυο με οποιοδήποτε τρόπο (ανάρτηση σε ιστοτόπο, ιστοσελίδα, blog
κ.λπ. του περιοδικού "9" ή της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ή της
Χ.Κ.ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ ΑΕ), και γ) το δικαίωμα πρώτης επιλογής για οποιαδήποτε
μελλοντική έκδοση συλλογής ή ανθολογίας. Σε περίπτωση έκδοσης
αποδίδονται στον συγγραφέα τα νόμιμα πνευματικά δικαιώματα.
Στην αμοιβή ενσωματώνονται όλοι οι νόμιμοι φόροι και οι κρατήσεις.

ΕΞΟΦΛΗΣΗ: Μετά τη δημοσίευση του διηγήματος το περιοδικό στέλνει στο
Λογιστήριο τη σχετική εντολή πληρωμής. Ανάλογα με το τεύχος η περίοδος
εκκαθάρισης διαρκεί από 4 έως 6 εβδομάδες. Μετά από αυτό το διάστημα ο
συγγραφέας μπορεί να επικοινωνήσει μέσω της γραμματείας του περιοδικού
με το λογιστήριο και να πληρωθεί. Κάθε συγγραφέας δικαιούται να
παραλάβει δωρεάν από τα γραφεία του περιοδικού τρία (3) αντίτυπα του
τεύχους στο οποίο δημοσιεύτηκε το διήγημά του,

ΥΠΟΒΟΛΗ: Αρχεία .rtf ή .doc μπορούν να αποσταλούν στη ηλεκτρονική
διεύθυνση ennea.sf@enet.gr (ΠΡΟΣΟΧΗ: Αυτή η διεύθυνση δημιουργήθηκε
ειδικά και αποκλειστικά για την υποβολή των διηγημάτων στο περιοδικό και
την διεκπεραίωση των δημοσιεύσεων). Το ονοματεπώνυμο, η διεύθυνση και το
τηλέφωνο του συγγραφέα θεωρούνται απαραίτητα.

Δεχόμαστε επίσης μέσω ταχυδρομείου φωτοτυπημένα χειρόγραφα ή
δακτυλόγραφα (με ονοματεπώνυμο, διεύθυνση και τηλέφωνο του συγγραφέα
στην πρώτη τους σελίδα, γραμμένα μόνο στη μία όψη κάθε σελίδας, με
ευκρινή χωρισμό των παραγράφων, αρκετό χώρο ανάμεσα στις γραμμές και
μεγάλα περιθώρια) στη διεύθυνση:

«9» - ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Υπόψη ΑΓΓΕΛΟΥ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗ
Χ.Κ.ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ Α.Ε.
ΜΙΝΩΟΣ 10-16, ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
11743 ΑΘΗΝΑ

Σε κάθε περίπτωση απαραίτητα επίσης για τη δημοσίευση του διηγήματος
είναι και τα παρακάτω στοιχεία:
Α) Πότε γράφτηκε.
Β) Αν είναι αδημοσίευτο ή εφόσον δεν είναι, πού και πότε δημοσιεύτηκε,
εκδόθηκε ή δημοσιοποιήθηκε (στοιχεία έκδοσης ή ανάρτησης στο Διαδίκτυο)
για πρώτη φορά.
Γ) Αν συμμετείχε σε διαγωνισμό και αν έχει βραβευτεί.
Δ) Σύντομο βιογραφικό του συγγραφέα
Ε) Δήλωση του συγγραφέα πως είναι ο μοναδικός κάτοχος των πνευματικών
δικαιωμάτων του διηγήματος που υποβάλλει.

Το περιοδικό δεν φέρει ευθύνη για απώλεια υποβολής που έγινε
ταχυδρομικά. Το περιοδικό δεν δέχεται διηγήματα που στέλνονται συστημένα
με το ταχυδρομείο ή ηλεκτρονικά με επιβεβαίωση λήψης.

Το περιοδικό ενημερώνει, τηλεφωνικά ή με e-mail, τους συγγραφείς πως
παρέλαβε τα διηγήματά τους.

Το αργότερο εντός δύο μηνών οι συγγραφείς ειδοποιούνται με τυποποιημένα
μηνύματα για το αν το διήγημά τους θα δημοσιευθεί ή όχι. Χειρόγραφα και
δακτυλόγραφα δεν επιστρέφονται.

Σε περίπτωση δημοσίευσης το περιοδικό αποφασίζει για τον τίτλο, την
μορφή, την εικονογράφηση και την ορθογραφία του διηγήματος.

Το περιοδικό θεωρεί ότι η υποβολή διηγήματος με τους τρόπους που
προαναφέρθηκαν σημαίνει πλήρη αποδοχή των όρων που περιγράφονται στο
σημείωμα αυτό και εκφράζει τη βούληση του συγγραφέα να δημοσιεύσει το
διήγημα του στο περιοδικό "9".

Με την ελπίδα πως θα διαβάσουμε σύντομα τα διηγήματά σας.

Για το Περιοδικό "9"

Ο Υπεύθυνος Έκδοσης
Άγγελος Μαστοράκης

The Antamoma ή τι έζησα στην Λάρισα...

Εντυπώσεις και συμπεράσματα από το ταξίδι στην Λάρισα για το 4ο Συνέδριο Bookcrossing (οργανωμένα σε λίστα και με προαπαιτούμενο αυτό).

1. Τα τραίνα του ΟΣΕ χωράνε πολύ βελτίωση και είναι "αρμυρά" για τις υπηρεσίες που προσφέρουν. Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί ακόμα δεν έχουν ηλεκτρονική έκδοση εισιτηρίου και πρέπει να στηθείς στην ουρά...



2. Η Λάρισα δεν έχει πια καμία σχέση με την άσχημη και στα όρια της θερμοπληξίας πόλη που γνώρισα προ εικοσαετίας. Το πεζοδρομημένο κομμάτι του κέντρου με τα νερά του, τα ποδήλατά του, τα μαγαζιά του και τα πιτσιρίκια του να τρέχουνε παντού γαμάει! Και χωρίς υπερβολή νομίζω πως είναι πιο βιώσιμη από αρκετά τμήματα της Αθήνας.


3. Υπάρχουν δύο (αποκλειστικά) παιδικά βιβλιοπωλεία και τέσσερα (γενικά) βιβλιοπωλεία στην πόλη. Το Ρrosperus (το μόνο από τα γενικά που μπήκα), το ζήλεψα. Είναι εξαιρετικά ενημερωμένο και τα βιβλία είναι στημένα από άνθρωπο που ξέρει τι ανήκει πού (σπάνιο στις μέρες μας), έτσι με μια ματιά βρίσκεις αυτό που θες. Στο 9Ρίχτερ (εξειδικευμένο βιβλιοπωλείο κόμικς και με πληθώρα τίτλων Φανταστικής Λογοτεχνίας), αν και ο χώρος είναι στενός, θα μπορούσα άνετα να εγκατασταθώ και να περάσω μερικά χρόνια της ζωής μου (κάνει και εκθέσεις πρωτοτύπων στο υπόγειο, μια κανονική γιάφκα των εικόνων).


4. Οι bookcrossers δεν είναι ούτε "μυστήριοι", ούτε "περίεργοι", ούτε "στημένοι" άνθρωποι. Μια μούρλα την έχουνε, αλλά είναι ίδια με την μούρλα των ανθρώπων που διαβάζουν αρκετά, κι έτσι αισθάνθηκα πως είχαμε σοβαρό πεδίο επαφής. Το συνέδριο ήταν πολύ καλά οργανωμένο και κυρίως αρκετά χαλαρό, άφηνε περιθώρια να τραβηχτείς όσο θες ή να κουλάρεις. Στην κουβέντα στο Γαλλικό Ινστιτούτο, νομίζω πως οι προσκεκλημένοι (Γιάννης Κουκουλάς, Θανάσης Πέτρου, Βασίλης Δρόλιας, ο υποφαινόμενος και ο Κωνσταντίνος Τζαμιώτης) ακολούθησαν την οδηγία της Αννας Βαρνά (που συντόνιζε την κουβέντα) να μην έρθουν με προκάτ εισηγήσεις, πράγμα που οδήγησε σε δύο αποτελέσματα. Ένα "θετικό", η φάση είχε ζωντάνια κι ένα "αρνητικό", άνοιξαν πολλά θέματα και χάθηκε η μπάλα...


5. Μου άρεσε πολύ το κόμικς που έφτιαξε ο Χρήστος Παπανδρεόπουλος (και μοιραζότανε από μία σελίδα κάθε μέρα του Συνεδρίου), αλλά την τρίτη δεν την έχω γιατί έφυγα νωρίς το πρωί της Κυριακής. Όποιος ξέρει που βρίσκεται ας μου το σφυρίξει με σχόλιο να την διαβάσω.


6. Χάρηκα πολύ με την υποδοχή που είχε το "Καύσιμο της Κόλασης" του Αλέκου Παπαδόπουλου και (αγνοώ αν έχει υπάρξει στο παρελθόν βιβλίο μόνο για bookcrossing χρήση αλλά αν τσεκάρουμε ότι δεν έχει) μάλλον ήρθε η ώρα να δημιουργηθεί μια ωραία παράδοση του Ελληνικού Bookcrossing.


7. Σαν γνήσιος κοιλιόδουλος επισημαίνω ότι υπάρχει ένα γαμάτο (λαϊκό) σουβλατζίδικο υπάρχει πάνω στην πλατεία με πραγματικές τηγανιτές πατάτες. Ας είναι καλά η Άννα που μας έδωσε (κι αυτήν) την άκρη. Και τέλος δηλώνω υπεύθυνα ότι μάζεψα στην ψύχρα τον Andy Capp αμέσως μόλις απελευθερώθηκε και τώρα τον διαβάζω. Μόλις τον τελειώσω, θα τον σπρώξω σε κάποια από τις ζώνες της Αθήνας...


Bookcrossers όλου του κόσμου, ας είσαστε καλά!

4o Συνέδριο Bookcrossing (Antamoma) στην Λάρισα

Όταν μου έστειλε το πρώτο mail τον Ιανουάριο η Άννα να πάω ως προσκεκλημένος συγγραφέας στο Antamoma της Λάρισας μού έκανε τρομερή εντύπωση ότι ήταν τρομερά επιφυλακτικό, πολύ "μαζεμένο", το κείμενο της, σαν τρομαγμένο κάπως, δεν μπορώ να το περιγράψω καλύτερα. Άλλωστε δεν έχω και τρομερή εμπειρία σε τέτοιες φάσεις, αν εξαιρέσει κανείς το ΦΕΦΕ (που η προσέγγιση Αλμπανόπουλου ήταν γράφεις κάτι για το Φεστιβάλ έρχεσαι, δεν γράφεις τον πούλο) και το Utopiales (που λόγω της αγαπημένης μου πήγα την πρώτη φορά ως βασιλικός σύζυγος κι εκεί τα πράγματα είναι τελείως επαγγελματικά) άλλες διοργανώσεις δεν με έχουν τιμήσει με την πρόσκλησή τους.

Για να μην τα πολυλογώ (ώπα ρε μεγάλε και τι κάνεις δηλαδή τόση ώρα;) της απάντησα πως είναι πολύ νωρίς για να της πω σίγουρα, ποιος ζει ποιος πεθαίνει μέχρι τον Απρίλιο, αλλά πολύ γουστάρω να πάω κυρίως για να δω επιτέλους πώς είναι αυτοί οι Bookcrossers και τον τρόπο που "παντρεύουν" τα βιβλία για να "μην μένουνε στο ράφι" (κάνεις κι αστειάκια τώρα;)

Και μετά το πράγμα χαλάρωσε. Το επόμενο της mail ήταν τελείως κανονικό, ανθρώπινο. Και όλη η ηλεκτρονική αλληλογραφία μας και τα τηλεφωνήματα που γίνανε από τότε παρέμειναν το ίδιο κανονικά (για τα δικά μου μέτρα, ελπίζω και για τα δικά της).
Το μυστήριο του πρώτου mail παραμένει και από διακριτικότητα δεν την έχω ρωτήσει γιατί το έγραψε έτσι. Αλλά το άρρωστο μυαλό μου (ή μπορεί και η κοινωνική μου παράνοια) με οδήγησε στην Υπόθεση Εργασίας πως κατά την διάρκεια των προσκλήσεων για αυτό (ή κάποιο προηγούμενο) Συνέδριο Bookcrossing η Άννα (ή κάποιος άλλος που το οργάνωνε) έφαγε "πόρτα" από έναν ή περισσότερους συγγραφείς.

Μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Το πιο εύκολο θα ήταν να ρωτήσουμε την Άννα, αλλά δεν θα το κάνουμε, γιατί αφενός γουστάρουμε τα δύσκολα και αφετέρου αν έχει συμβεί κάτι τέτοιο μπορεί να μην θέλει να το αποκαλύψει (Μόνο για την Αννα: Κανόνισε μην μου κόψεις την μαγιονέζα που φτιάχνω αφήνοντας σχόλιο που αποκαλύπτει τι έγινε πραγματικά).

Συνεχίζοντας λοιπόν την υποθετική μου εξερεύνηση αναρωτήθηκα για ποιο λόγο ένας οποιοσδήποτε συγγραφέας θα φερόταν με τρόπο που θα "κόλωνε" έναν διοργανωτή οποιουδήποτε συνεδρίου. Αν δεν γουστάρεις να πας κάπου βρε αδερφέ, είτε γιατί θεωρείς την διοργάνωση προβληματική, είτε γιατί είσαι εφιαλτικά μοναχικός, είτε γιατί έχεις κακές αναμνήσεις από την πόλη, είτε γιατί έτσι στην έδωσε στο φινάλε, μπορείς πάντοτε να απαντήσεις ευγενικά με χίλιες δυο δικαιολογίες (το πρόγραμμά μου είναι φορτωμένο/έχω να πάω κάπου αλλού, ευχαριστώ) ή και αλήθειες (δεν βγαίνω από το σπίτι μου/δεν πάω σε συνέδρια, ευχαριστώ).

Εδώ, πάντα υποθετικά, είχε συμβεί κάτι άλλο. Κάποιος ή κάποια είχε αντιδράσει άσχημα στην πρόσκληση. Θα μπορούσε να έχει συμβεί αυτό; Το σκέφτηκα και κατέληξα πως ναι, θα μπορούσε κάποιος να μην βλέπει με καλό μάτι όχι το Συνέδριο, αλλά συνολικά το Bookcrossing. Γιατί οι Bookcrossers απελευθερώνουν βιβλία κι όσο πιο λίγα βιβλία πουλάς, τόσο λιγότερα δικαιώματα παίρνεις.

Δεν είναι κάτι που δεν το καταλαβαίνω. Κι εγώ θα ήθελα να ζω απ' τα βιβλία μου. Όμως προϋπήρξα αναγνώστης και φυσικά έχω αγοράσει βιβλία που επικαλούνται σε κάποια από τις αρχικές σελίδες τους την Συνθήκη της Βέρνης και τους Νόμους Περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας που ακολουθούνται πάντα από το Απαγορεύεται η μεταπώληση, ο δανεισμός, η φωτοτυπική ή ηλεκτρονική αναπαραγωγή, η διασκευή του παρόντος έργου με οποιονδήποτε τρόπο και μέσο χωρίς την έγγραφη άδεια του εκδότη και χωρίς να το σκεφτώ καθόλου και τα αγόρασα/πούλησα μεταχειρισμένα και τα δάνεισα/δανείστηκα και τα φωτοτύπησα μερικά ή ολικά και τα κατέβασα από το Ίντερνετ και τα διασκεύασα (αφού ότι γράφω σήμερα "πατάει" σε όλα τα βιβλία που έχω διαβάσει στην ζωή μου). Αν αρχίσουν λοιπόν οι συλλήψεις για αυτά τα "αδικήματα", μην ξεχάσετε να με πάρετε κι εμένα. Όπως και κάθε άλλο συγγραφέα γιατί δεν έχω γνωρίσει μεγαλύτερους κλέφτες πνευματικών δικαιωμάτων, τουλάχιστον με την έννοια που αναφέρω στην από πάνω παρένθεση, από τους συγγραφείς.

Είναι δυνατόν κάποιος που υποπίπτει εξ ορισμού σε αυτά τα αδικήματα να "την λέει" στους άλλους που τα διαπράττουν επίσης;

Ναι είναι, και δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Ή να τον ενδιαφέρει μόνο το δικό του μικρό όφελος (οπότε είναι ηθικά υποκριτής) ή να έχει ξεχάσει πως ήταν και παραμένει αναγνώστης πριν να γίνει συγγραφέας (οπότε καλό είναι να δει τώρα έναν ψυχίατρο πριν καταλήξει Ναπολέοντας).


Και σε αντιδιαστολή με όλα τα -υποθετικά- παραπάνω να σου πω πως την είδε -ρεαλιστικά- κάποιος άλλος. Η φωτογραφία αυτή είναι ένα μικρό βιβλίο του Αλέκου Παπαδόπουλου, γνωστού στους θαμώνες αυτού του μπλογκ. Περιέχει μόνο ένα διήγημα φανταστικής λογοτεχνίας, Το Καύσιμο της Κόλασης, που έγραψε με θέμα την αγωνιώδη αναζήτηση ενός βιβλίου που κυκλοφορεί ελεύθερο (και δεν το καίω περισσότερο, να ψάξεις να το βρεις να το διαβάσεις).
Το δήλωσε Creative Commons BY-NC-ND, το έστησε βιβλιαράκι με εξώφυλλο Dr. Graph & Mr. Byte, το τύπωσε και το έδεσε στο Αλφάβητο και έστειλε 7 κομμάτια στο Συνέδριο αποκλειστικά για Bookcrossing χρήση. Ελπίζω ότι δεν καίω την έκπληξη του Συνεδρίου, αλλά είμαι σίγουρος πως ακόμα κι αν την καίω, θα έχει κι άλλες.


Τις εντυπώσεις μου από το Antamoma που ξέχασα να σου πω πως "παίζει" από αυτήν την Παρασκευή 24 Απριλίου μέχρι και την Κυριακή 26, θα τις ανεβάσω εδώ αφού το περάσω.

Tέσσερις Μέρες στο Καταφύγιο...

Υπάρχουν μερικά μέρη στα οποία αισθάνομαι σαν σε καταφύγιο θηραμάτων. Εννοείται από την πλευρά του θηράματος. Είναι μέρη που δεν με κυνηγά κανείς και είμαι σίγουρα προστατευμένος από την ανθρώπινη βλακεία.

Το ένα από αυτά τα καταφύγια είναι το σπίτι του Παναγιώτη και της Μαρίας στο Δυτικό. Με την Ζωή και την Υρώ, τον υγροποιητή και τις κουβέντες για την Λογοτεχνία.

Το άλλο είναι το σπίτι της Ντίνας στον Γαλατά, από όπου μόλις επέστρεψα μετά από ένα εξαιρετικά θεραπευτικό τετραήμερο που είχε και σε "καμέο" εμφάνιση τον Νικόλα.

Και τα δυο καταφύγια θηραμάτων περιέργως σχετίζονται με το "Έξι δισεκατομμύρια τρόποι ζωής". Στο πρώτο φιλοξενήθηκα με αφορμή την πρώτη παρουσίαση του βιβλίου στα Γιαννιτσά, στο δεύτερο πέρσι το καλοκαίρι "κόπηκε και ράφτηκε" το τελικό κείμενο πριν πάει στο τυπογραφείο.

Ας είναι καλά οι άνθρωποι που διατηρούν, σίγουρα με προσωπικό τους κόστος, τα καταφύγια θηραμάτων που γνωρίζω. Γιατί έχω βαρεθεί να με πυροβολάνε με γεμιστήρες καθαρής βλακείας διάφοροι στην δήθεν νορμάλ καθημερινότητά μου...


Στην άλλη όχθη τώρα, αυτήν της σοβαρότητας, η φωτογραφία που βλέπεις είναι από την Σχολική Βιβλιοθήκη Γαλατά. Έχει 6.000 τίτλους χρηστικούς και ενδιαφέροντες, δύο απόλυτα λειτουργικούς υπολογιστές με σύνδεση ίντερνετ, μια θέση εργασίας με άλλον έναν υπολογιστή και σκάνερ για παραγωγή μαθητικών εργασιών, φωτοτυπικό, τηλεόραση, βίντεο και dvd player με ανάλογο οπτικό εκπαιδευτικό υλικό, μεγάλα παράθυρα και απαλή μουσική. Όσο για το Ελληνικό Κράτος θεωρεί πως εκτός από τα λεφτά που έβαλε όταν την άνοιξε πριν από δέκα χρόνια (και τα πήρε βέβαια από την Ευρωπαϊκή Ένωση) έκτοτε δεν υπάρχει κανένας λόγος να την χρηματοδοτήσει ξανά, ούτε να ενδιαφερθεί για την τύχη της.

Eίναι πολλά τα λεφτά, μην το κάνουμε θέμα...

Το Γλωσσικό Δίλημμα (Τρίλημμα, Τετράλημμα...)

Πριν απο μερικές μέρες είχα μια συζήτηση για το μέλλον των βιβλίων. Ένας φίλος υποστήριζε πως τα βιβλία δεν θα πάψουν να υπάρχουν ποτέ, γιατί όλη η σκέψη γίνεται με λέξεις, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να οργανωθεί μια σκέψη παρά μόνο μέσα από τις λέξεις.

Στην αρχή αντέδρασα. Όλα τα πράγματα που γράφω ξεκινάνε μέσα μου σαν αισθήσεις, ένα σφίξιμο στο στομάχι, ένα πλάκωμα στο στήθος, μια ζέστη, ακόμα και μια ανεξήγητη ευφορία μερικές φορές είναι τα σημάδια της σύλληψης μιας ιστορίας. Και συνήθως ακολουθούν ασύνδετες εικόνες, μια γυναίκα που στρίβει μια γωνία, μια ελάχιστη ασήμαντη κινήση του χεριού που όμως τελικά σημαίνει κάτι, το μουρμουρητό ενός ζητιάνου που λέει ακατάπαυστα το ίδιο κείμενο ενώ το σώμα του κουνιέται πέρα-δώθε από την αδράνεια σε έναν συρμό του ηλεκτρικού, ένα γαλάζιο μπλουζάκι Radiohead με bluetooth καρφωμένο στο αυτί του φορέα του που κρατάει ένα κουτάκι μπύρα.

Πολύ λίγο έχω καταφέρει να ανιχνεύσω πως όλα αυτά μετατρέπονται τελικά σε λέξεις, πως σχηματίζουν μια εννιαία και κατανοητή ιστορία. Κάθομαι απλώς κάτω και χτυπάω τα πλήκτρα, και τα ξαναχτυπάω μέχρι να νοιώσω πως τέλειωσα, ή να σκάσω στον τοίχο της έλλειψης στοιχείων. Να σταματήσω γιατί δεν ξέρω κάτι. Τι κάνει τώρα το πρόσωπο που γράφω, πού θέλω εγώ να πάει, κι αν τελικά συμφωνεί κι αυτό να πάει εκεί.

Ο τρόπος με τον οποίο αφηγούμαστε μια ιστορία είναι τελικά η ίδια η ιστορία;

Δεν ξέρω. Πραγματικά δεν έχω ιδέα. Ξέρω μόνο -κι αυτό μπορώ να το βεβαιώσω- πως όταν τελειώνει η "δουλειά", η αίσθηση που την γέννησε δεν είναι πια εκεί. Και δεν θα επιστρέψει ποτέ ξανά η ίδια ακριβώς. Κάθε σφίξιμο στο στομάχι, κάθε πλάκωμα στο στήθος, κάθε ζέστη, κάθε ανεξήγητη ευφορία -όσο κι αν αυτό ακούγεται παράλογο- έχουν μια μοναδική -σχεδόν σαν αποτύπωμα της σήμανσης- υφή.

Οι εικόνες όμως μένουν. Σε μια μυστήρια βιβλιοθήκη του μυαλού, κι όσες δεν βρήκαν την θέση τους σήμερα στην ιστορία, μπορεί πάντοτε να την βρούν σε κάποια άλλη...

Πάνω σε άλλους ήρωες, σε διαφορετική πλοκή.

Σώσε!

- Σώσε!
- Καλά, εντάξει...
- Σώσε ρε μαλάκα που σου λένε! Τι νόμιζεις; Επειδή μαλάκωσε λίγο ο καύσωνας δεν θα κάνει διακοπή η ΔΕΗ; Που νομίζεις ότι ζεις, στον Καναδά;
- Εντάξει σώζω...

Yes, Yes, Yes!

Ξεγκαστρώθηκα!

Και όποιος το έχει περάσει, καταλαβαίνει τι εννοώ...

Γράψε Μου Μια Απουσία...

Γράψε μου σήμερα μια απουσία.
Κάτι προσπαθώ να ολοκληρώσω...

Η Κουζίνα

Η "Κουζίνα" μιας ιστορίας είναι η χειρότερη μου. Προτιμώ ειλικρινά να πέσω σε κώμα, να κάνω οτιδήποτε άλλο, απ΄ το να προσπαθώ να δω πότε η τάδε λέξη αποδίδει ακριβέστερα το νόημα ή είναι με οποιοδήποτε τρόπο καλύτερη απ' την δείνα.

Δεν έχω καμμιά υπομονή σ' αυτήν την φάση. Κι είναι αυτή που ολοκληρώνει ένα κείμενο, είναι το "γυάλισμα" του. Η αυτοπειθαρχία μου όμως πραγματικά φτάνει στα όρια της εκεί. Μπορώ να περάσω χρόνια ψάχνοντας στοιχεία, να κυκλοφορώ σαν ζόμπι όσο δουλεύουν μέσα μου και γίνονται ιστορία, δεν μπορώ να γυαλίσω... Έτσι είμαι, δεν είμαι στυλίστας, ο λόγος μού είναι σχεδόν αδιάφορος, με καίει η ιστορία. Από την στιγμή που όλα τα κομμάτια που αιωρούνται πέφτουν στο έδαφος και φτιάχνουν μια ιστορία, τα κοιτάζω και την γράφω. Και αν χρειαστεί την ξαναγράφω. Και την ξαναγράφω. Μέχρι να "γίνει".

Ας πάρει κάποιος τις λέξεις από πάνω μου, παρακαλώ! Δεν αντέχω να θάβομαι κάτω από το "ειδικό" τους βάρος.

Αρμονικές

Ποιές από τις "αρμονικές" μιας ιστορίας πρέπει να κόψεις για να την καθαρίσεις; Κι αυτές που περισσεύουν πότε είναι τόσο σημαντικές ώστε να αξίζουν να αποκτήσουν την δικιά τους ιστορία;

Μαζεύω χρόνια τώρα ξεφτίδια ιστοριών. Ξακρίσματα. Οι κόσμοι στο μυαλό μου είναι μεγαλύτεροι απ' την πλοκή ή τους ήρωες που τελικά παράγουν. Κάποια στοιχεία τους μένουν θολά για πάντα ή είναι εξ αρχής αντιφατικά. Τα αντιφατικά, λένε, πρέπει να φεύγουν, να ξακρίζονται...

Είναι αστείο, μάλλον. Η ίδια η Πραγματικότητα δεν έχει συνοχή, ή αν τελικά έχει δεν είναι ακριβώς αντιληπτή, παρά μόνο εκ των υστέρων. Μπορείς να δεις μόνο προς τα πίσω, να ανιχνεύσεις μια ασαφή ανάγκη ή μια σκέψη που σιγά-σιγά μεγαλώνει, γίνεται ρεύμα, μετά χιονοστιβάδα και καταπίνει ότι προϋπήρχε ως δεδομένο. Τα γεγονότα προηγούνται των αναλύσεων τους κι όλοι μας πιανόμαστε "μαλάκες".

Ο Πρώτος Παγκόσμιος, Ο Δεύτερος, Η Πτώση του Τείχους, Η Εισβολή Σαντάμ στο Κουβέιτ, Οι Δίδυμοι Πύργοι... την στιγμή που συμβαίνουν είναι απολύτως υπαρκτά γεγονότα και ταυτόχρονα εντελώς ακατανόητα.

Μπορεί να οφείλεται στην τάση του ανθρώπου να προβάλλει μια στατική εικόνα της καθημερινότητας στο μέλλον. Ίσως έχουμε την ανάγκη σαν είδος να "αιωνιοποιήσουμε" το παρόν, να μην γουστάρουμε να δεχτούμε την αλλαγή, να στυλώνουμε τα πόδια στο άγνωστο.

Ό,τι κι αν είναι, δεν έχει πρακτική σημασία. Η πλοκή, οι ήρωες, η ιστορία τελικά οφείλει να είναι συνεπής. Γιατί στο τέλος-τέλος το έργο τέχνης δεν αντικαθιστά την πραγματικότητα κι αυτό είναι μάλλον και το πλεονέκτημα του.


Για φαντάσου, ας πούμε, να έπρεπε να ζήσεις την πραγματικότητα του Ντικ ή του Ιερώνυμου Μπος...

Παρακαλώ, Η Έξοδος Από Μπροστά

Το διαβάζω μια τελευταία φορά. Διορθώνω ένα κόμμα.
Το κοιτάζω. Κλείνω το αρχείο.
Κι έπειτα τον υπολογιστή. Μαύρο.
Βγαίνω να ψωνίσω κάτι. Είναι η πρώτη μέρα της Άνοιξης.
Αυτό θα είναι εκεί, θα περιμένει.
Θα μείνει εκεί, όσο απαιτηθεί.
Να κάτσει, να φύγει απ' το μυαλό μου.
Να μπορέσω να το δω ψυχρά, σαν κάτι άλλο.
Μετά, ίσως μπορεί να πάει για crash test...

Πρέπει Ή Δεν Πρέπει;

Μπαίνει.

- Γράφεις;

- Όχι, σκέφτομαι...

- Τι;

- Αν πρέπει ή δεν πρέπει να φάει δέκα χρόνια φυλακή στο τέλος.

- Εεε, δεν ξέρω. Μάλλον όχι... Αφού τελικά δεν υπάρχει πραγματικός φόνος.

- Ναι, αλλά αν δεν είχε συνέπειες θα το κάνανε όλοι. Ακόμα και για πλάκα ή για μια μικροδιαφωνία. Και για να δουλέψει το σύστημα πρέπει να έχει συνέπειες. Σοβαρές συνέπειες για τον δράστη...

- Κάποιο άλλο είδος ποινής; Κάτι... δεν ξέρω, πρέπει να φύγω.

- Εντάξει...

Ένα φιλί. Μια πόρτα ανοίγει και κλείνει. Το δίλημμα παραμένει...

Αποτελέσματα Κυριακάτικης Σιέστας

Δυό άντρες συνομιλούν μέσα σε ένα τεράστιο πολυτελές αυτοκίνητο. Τα τζάμια του είναι μαύρα, αλλά όχι φυμέ, είναι κατάμαυρα, σαν τα γυαλιά που καπνίζαμε στην φλόγα για να δούμε τις εκλείψεις ηλίου όταν ήμασταν πιτσιρικάδες.Βλέπουν έξω μόνο από ένα σκοπευτικό υπερύθρων που δίνουν ο ένας στον άλλο.
"Ο Μάικυ είναι απλώς ανόητος", λέει ο μεγαλύτερος. "Κοίτα πως χειρίστηκε την κατάσταση και θα καταλάβεις..."

Ποτέ δεν ακούω την απάντηση του νεώτερου. Ξυπνάω με ένα πόνο στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού. Κάπως μέσα στον ύπνο μου το έχω γυρίσει και τώρα το κουνάω για να ξεπιαστεί.

Τίποτα άλλο δεν μπορώ να θυμηθώ από την ιστορία...

Άσε ανοιχτή την πόρτα.

Ένας διάλογος τελειώνει.

- Κι αν δεν προλάβω θα βρεθούμε εδώ, εντάξει;

- Εντάξει..

- Να σου πω, βγαίνοντας άσε ανοιχτή την πόρτα. Ξύπνησα σήμερα κι είχα μέσα στο κεφάλι μου μια ιστορία...

- Κάτσε και γράψτη... Αλλά γιατί ν΄ αφήσω ανοιχτή την πόρτα; Παίζει κι η πόρτα στην ιστορία σου;

Γέλια.

- Όχι, αλλά καπνίζω συνέχεια και θα ντουμανιάσει το δωμάτιο...

Φεύγει. Η πόρτα μένει ανοιχτή.