H ΕΡΤ στα Τρία Πέντε Πηγάδια

Πέντε χρόνια από το “Διάγγελμα Κεδίκογλου” και τρία από την “Επαναλειτουργία” η ΕΡΤ κουτρουβαλάει σαν άσχετος σκιέρ σε δύσκολη πίστα χιονοδρομικού κέντρου. Και δεν φτάνει που τραυματίζεται καθημερινά η ίδια, παρασύρει μαζί της -στη χιονοστοιβάδα που δημιουργεί- οποιαδήποτε ελπίδα υπήρξε για μια διαφορετική προσέγγιση του ρόλου των ΜΜΕ στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Ο διάλογος που άνοιξε την 11η Ιουνίου του 2013 πνίγηκε -σαν ανεπιθύμητο κουτάβι- στον κουβά των διοικήσεων από “τα σπλάχνα της” και τα προβληματικά χαρακτηριστικά της ανθρωπογεωγραφίας της, για τα οποία κανείς δεν θέλει να μιλήσει. Και φυσικά δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι η όποια παραγωγή περιεχομένου στην ΕΡΤ (Α.Ε.) σήμερα δεν γίνεται “υπό την σκέπη” της εγκατεστημένης συνδιοίκησης της Αγίας Παρασκευής, αλλά ενάντια σε αυτήν και κόντρα στις “ντιρεκτίβες” της.

Ανοίγω εδώ μια απαραίτητη παρένθεση. Το δίχρονο του αγώνα (11 Ιουνίου 2013 – 11 Ιουνίου 2015) φόρτωσε πάρα πολλούς σκελετούς στις ντουλάπες των “αγωνιστών” συμμετεχόντων, των “καταθλιπτικών” απόντων και των “νομιμοφρόνων” ΔΤ-ΝΕΡΙΤών. Συνειδητά δεν θα αναφερθώ σ' αυτό το κείμενο σε κανέναν από αυτούς τους σκελετούς, αφού διεκδικώ από την πρώτη μέρα της “επαναλειτουργίας” την δημιουργία μιας ευρείας απολογιστικής συνέλευσης για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Είναι αξιοσημείωτο ότι τρία χρόνια μετά, ακόμα κι η ιδέα μιας τέτοιας συνέλευσης εξακολουθεί να καταστέλλεται αποτελεσματικά, ενώ το “Μνημείο” στήθηκε από πέρσι στο προαύλιο του Ραδιομεγάρου και το “Μουσείο του Αγώνα” προετοιμάζεται, αν πιστέψουμε την ευχή-προαναγγελία στο “επίσημο μπλογκ” της ΠΟΣΠΕΡΤ.
Η εγκατάσταση μιας ελεγχόμενης κυρίαρχης αφήγησης είναι ζωτικής σημασίας για πολλούς “καριερίστες” κι αν αυτή η κυρίαρχη αφήγηση βιάζει την αλήθεια, τόσο το χειρότερο για την αλήθεια. Για να κλείνουμε όμως αυτή την παρένθεση, αισθάνομαι υποχρεωμένος να απαντήσω στο δήθεν σοβαρότερο επιχείρημα ενάντια στον απολογισμό. Που έχει εκφραστεί και από πρόσωπα που εκτιμώ -όπως η Ειρήνη Φωτέλλη- και συνοψίζεται στο ότι δεν υπάρχει λόγος να γίνει απολογισμός αφού “ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι την ΕΡΤ που θέλουμε”. Λες και το να εξετάσουμε πόσα από τα ζητούμενα του αγώνα εκπληρώθηκαν -όπως επίσης τα πώς και τα γιατί αυτής της “εν μέρει νίκης”- αντί να ξεκαθαρίσει, θα συσκοτίσει την στοχοθεσία του συνεχιζόμενου αγώνα. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω παραπάνω ως προς την αστειότητα αυτής της θέσης, αφού στα τρία χρόνια που διανύσαμε έχει περίτρανα αποδειχθεί πόση ζημιά έχει ήδη κάνει η έλλειψη απολογισμού ή η προσχηματική του χρήση, όπως στο πρόσφατο Συνέδριο της ΠΟΣΠΕΡΤ στο οποίο ψηφίστηκαν δύο “απολογισμοί” που δεν δημοσιοποιήθηκαν ποτέ.

Τρία από τα Πέντε πηγάδια, λοιπόν για να τα βυθομετρήσουμε...

Η Κόπωση του Ανθρώπινου Δυναμικού.
Από την αρχική δημοσίευση του νομοσχεδίου μέχρι την τελική του έγκριση από τη Βουλή ως Νόμου 4324/2015 ελάχιστα πράγματα διορθώθηκαν και σε πεδία που ήταν ουσιαστικά ασήμαντα ή καθαρά συντεχνιακής λογικής. Η εμπειρία της αυτοδιαχείρισης εξοβελίστηκε -παρά τις προγραμματικές δεσμεύσεις- και η παντοδυναμία του Διευθύνοντος Συμβούλου κατοχυρώθηκε. Το ιδιοκτησιακό καθεστώς της ΕΡΤ Α.Ε. -ως συνέχεια της ΝΕΡΙΤ- δεν συνάντησε καμιά αντιπρόταση ή μαχητική αντίσταση. Η ιδέα του κοινωνικού ελέγχου δεν τέθηκε καν στη διαβούλευση ως θέμα, παρά τα κείμενα που είχαν υιοθετηθεί κατά καιρούς από τους “αγωνιζόμενους εργαζόμενους”. Στην ηλεκτρονική διαβούλευση του νομοσχεδίου κατατέθηκε μόνο το συνδιαμορφωμένο Κείμενο των Αλληλέγγυων Ακροατριών/Ακροατών, που μετέφερε τις θέσεις επί του “πλέγματος” ΕΡΤ όσων προσώπων το υπέγραψαν. το οποίο φυσικά αγνοήθηκε πλήρως.
Γιατί αλήθεια δέχτηκαν άνθρωποι που διατείνονταν ότι άλλαξαν οι συνειδήσεις τους και ως προς την εργασία τους και ως προς τον ρόλο της ΕΡΤ να επιστρέψουν σε ένα ασφυκτικό και αναχρονιστικό θεσμικό πλαίσιο μετά από ένα “νικηφόρο αγώνα”;
Η απάντηση δόθηκε συντονισμένα -σαν να την έβγαζες με καρμπόν- από όλους τους “εκπροσώπους” που μέτρησαν την “δυναμική”. Αφορούσε την “κόπωση του αγώνα και την επιθυμία των εργαζομένων να επιστρέψουν στην δουλειά τους”. Και στην μισθολογική ασφάλεια, θα προσθέσω...
Αξίζει εδώ να αναφέρω επίσης τις συμπληρωματικές εκτιμήσεις ότι “μπορούν να γίνουν θεσμικές αλλαγές στην συνέχεια” αλλά και τον τρόμο απέναντι σε συλλογικές διαδικασίες αποφασιστικού χαρακτήρα με το επιχείρημα ότι “οι ΝΕΡΙΤες και οι 'εξαφανισμένοι' είναι περισσότεροι από εμάς”.

Το “τυράκι” Τσακνή και η γνωστή σε όλους ακαταλληλότητα Ταγματάρχη.
Με τον Νόμο 4324 να είναι αυτός που κατέληξε να ψηφιστεί δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί σοβαροί άνθρωποι αρνήθηκαν τις κρούσεις που τους έγιναν να αναλάβουν την θέση του Προέδρου στο Δ.Σ. της “αναβιωμένης” ΕΡΤ, ιδίως μετά την διαρροή της υποψηφιότητας Λάμπη Ταγματάρχη για την θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου. Δεν είμαι σε θέση να εκτιμήσω με βάση ποιες διαβεβαιώσεις ανέλαβε να συμπληρώσει το κορυφαίο ντουέτο της ΕΡΤ ο κ. Διονύσης Τσακνής, αφού ουδέποτε έχω συναντηθεί μαζί του σε μικρότερη απόσταση από αυτήν που χωρίζει τη σκηνή από το ακροατήριο. Μπορώ μόνο να επισημάνω -προς χάριν της απλής λογικής παρατήρησης- ότι συγκριτικά με το διάδοχο σχήμα Κωστόπουλου-Λεοντή, το σχήμα Ταγματάρχη-Τσακνή εμφάνιζε κάποια μη θεσμοθετημένα στοιχεία δυαρχίας που απουσιάζουν παντελώς από το σημερινό ντουέτο -δυστυχώς μαζί με άλλα δείγματα οποιασδήποτε ζωτικής δραστηριότητας. Άρα μπορώ να υποθέσω ότι κάποιες εγγυήσεις είχε λάβει και, μέχρι ένα χρονικό σημείο τουλάχιστον, αυτές οι εγγυήσεις φαίνεται να τηρήθηκαν.
Κι έτσι φτάνουμε στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής στην οποία εξετάζονται οι υποψήφιοι ως προς την καταλληλότητά τους. Τηλεοπτικά η εξέταση “φέρνει νούμερα” για το Κανάλι της Βουλής, αφού η Ζωή Κωνσταντοπούλου φαίνεται να “στριμώχνει άγρια” τον Λάμπη Ταγματάρχη. Επί της ουσίας όμως, ούτε αυτή τον φέρνει αντιμέτωπο με την λογοκρισία για την οποία φέρει την απόλυτη ευθύνη κατά την διάρκεια της παρέμβασης των φοιτητών των υπό κατάληψη πανεπιστημιακών σχολών στην ΕΡΤ το 2011. Το “περιστατικό” φυσικά τον καθιστά απολύτως ακατάλληλο για την θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου, όμως μυστηριωδώς δεν το αναφέρει κανείς κι όχι μόνο μέσα στην Επιτροπή. Ούτε η ΠΟΕΣΥ, ούτε η ΕΣΗΕΑ, ούτε φυσικά η ΠΟΣΠΕΡΤ -ενώ μέλη τους είναι γνώστες του “συμβάντος” ως αυτόπτες μάρτυρες- δεν επισημαίνουν την τραγική αντίφαση της τοποθέτησης ενός ανθρώπου που έχει ήδη αθετήσει τον λόγο του στην θέση του “θεματοφύλακα” της ανεξαρτησίας της ΕΡΤ.

Πού είναι η “Συμφωνία Αρχών” οέο;
Οι κ.κ. Λάμπης Ταγματάρχης και Διονύσης Τσακνής, συναντούν τον Αλέξη Τσίπρα στο Μέγαρο Μαξίμου. Ο πρωθυπουργός αναφέρεται ξεκάθαρα στη “Συμφωνία Αρχών” που περιέχεται στο Νόμο. “Αναμένω άμεσα να ετοιμάσετε τη Συμφωνία Αρχών που προβλέπει ο νέος νόμος, συμφωνία που θα σας θωρακίζει από οποιαδήποτε απόπειρα «εργαλειοποίησης»”. Η Συμφωνία αυτή δεν είναι αναρτημένη πουθενά -κατά συνέπεια μάλλον δεν έχει υπογραφεί ποτέ- ούτε κανείς την ξαναθυμάται από τότε ή την αναφέρει πουθενά. Για να μην δημιουργούνται εντυπώσεις, αν για να συνταχθεί μια τέτοια συμφωνία προβλεπόταν έγκριση του ΕΣΡ ή διαβούλευση μαζί του, η καθυστέρηση είναι μόνο(!) ενάμισης χρόνος. Αν πάλι όχι, τρία χρονάκια κλείσανε και άσπρο καπνό δεν έχουμε δει...

Η “επιστροφή στην ομαλότητα” και το “σπάσιμο του τσαμπουκά”.
11 Ιουνίου 2015. Το σήμα της ΝΕΡΙΤ (ή της “Νεροτσουλήθρας” όπως εύστοχα είχε παρατηρήσει κάποιος όταν πρωτοεμφανίστηκε στις οθόνες το λογότυπό της) εξαφανίζεται για να αντικατασταθεί από το σήμα της ΕΡΤ σε ολόκληρη την επικράτεια στις έξι το πρωί. Όχι ακριβώς σε ολόκληρη όμως, αφού η τηλεόραση της ΕΡΤ3 παραμένει εκτός, λόγω ενός τεχνικού προβλήματος το οποίο επικαλείται η Διοίκηση. Το γεγονός ότι ψηφιακό σήμα της ΕΡΤ3 την ίδια εποχή φτάνει στο στούντιο του ERTopen, ακριβώς απέναντι από το Ραδιομέγαρο, καθιστά κάπως προβληματικό αυτό το επιχείρημα. Το γεγονός ότι σε αντίθεση με την Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη ποτέ δεν λειτούργησε το μόρφωμα της ΝΕΡΙΤ, όπως επίσης και το ότι η τηλεόραση της ΕΡΤ3 περιέχει εκπομπές αλληλέγγυων, μάλλον γέρνει τις πιθανότητες προς την “επίδειξη ισχύος” και το “σπάσιμο του τσαμπουκά”. Μέχρι να “λυθεί” το τεχνικό πρόβλημα, έχει “λυθεί” και το θέμα των αλληλέγγυων τηλεοπτικών εκπομπών. Έχουν πάρει πόδι, μαζί με τα σποτ των συλλογικοτήτων αγώνα (ΒΙΟΜΕ, απεργοί Coca-Cola, κλπ) ενώ στο ενδιάμεσο το Δελτίο Καιρού με τον Σάκη Αρναούτογλου παράγεται στη Θεσσαλονίκη με αλληλέγγυους τεχνικούς, εν γνώσει του κ. Λάμπη Ταγματάρχη.
Στον αντίποδα, ο 102 FM καταφέρνει -μετά από μια μικρή διακοπή- να επαναφέρει την εκπομπή του Αλέξη Δερμεντζόγλου “καλύπτοντάς” τον με παραγωγούς που εμφανίζονται να τον έχουν ως μόνιμο καλεσμένο.
Στις 11 Ιουνίου 2015 επαναλειτουργούν και οι 19 περιφερειακοί σταθμοί, παρά τις “φιλότιμες προσπάθειες” Ταγματάρχη να μην ανοίξουν όσοι δεν έχουν πλήρη οργανική σύνθεση υπαλλήλων της ΕΡΤ. Σε ορισμένους από αυτούς οι εκπομπές αλληλέγγυων αποχωρούν πριν την επαναλειτουργία, σε άλλους ενημερώνονται από τους εργαζόμενους ότι σταματάνε, σε κάποιους συνεχίζουν κάτω από το “ραντάρ”. Στην πορεία σχεδόν σε όλους τους περιφερειακούς σταθμούς (και σίγουρα σε όσους το επιθυμούσαν) θα ενταχθούν νέες εκπομπές αλληλέγγυων/ακροατών με εφαρμογή του θεσμικού πλαισίου που υπήρχε πριν το Μαύρο και έφερε τον τίτλο “Κάνε την Εκπομπή σου”. Πολύ γρήγορα, “ομπρέλλες” παραγωγών, ανάλογες με αυτές της Θεσσαλονίκης, ανοίγουν στο Πρώτο Πρόγραμμα για εκπομπές αρχίζοντας με τον Δημήτρη Παπαχρήστο και συνεχίζοντας με το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού, τον “Άλλο Άνθρωπο” και τον Ονήσιμο.

Η ελπίδα πεθαίνει γρήγορα και όχι τελευταία.
Η προσπάθεια “αποκόλλησης” της ΕΡΤ από την κοινωνία και η αποτυχία δημιουργίας ενός “πυρήνα” ή ακόμα κι ενός χώρου ζύμωσης των διαφορετικών απόψεων στην “αναβιωμένη” ΕΡΤ, γίνεται εμφανής από την αρχή της “επαναλειτουργίας” και παγιώνεται στη συνέχεια. Πάρα πολλά πράγματα μπορούν να ειπωθούν ως προς τις αιτίες, αλλά ανατρέχοντας σε συζητήσεις με πρόσωπα αξίζει να μεταφέρω μερικές φράσεις, όπως ακριβώς ειπώθηκαν στα τρία πηγάδια:
1. Θέλω να γυρίσω μέσα και να μην μιλάω σε κανέναν.
2. Θέλω να γυρίσω μέσα και να γαμήσω τους “προδότες”.
3. Δεν μπορώ να διαγράψω συναδέλφους που δουλεύαμε μαζί τόσα χρόνια, επειδή μας πούλησαν τα δύο του αγώνα.
4. Δεν έχουμε κανένα λόγο να καλέσουμε την κοινωνία στις 11 (Ιουνίου 2015).
5. Ο Νόμος είναι σκατά, αλλά υπάρχουν δυνάμεις στο ΣΥΡΙΖΑ που δεν συμφωνούν, άρα πρέπει να αναλάβουμε θέσεις ευθύνης γιατί αλλιώς θα τις πάρουν οι ΔΤούδες και οι ΝΕΡΙΤες (προ Δημοψηφίσματος).
6. Έφυγαν οι δικοί μας, αλλά μπορούμε ακόμα να κάνουμε πράγματα (μετά το Δημοψήφισμα).
7. Όποιοι πιάνουν “καρέκλες” εξαργυρώνουν τον Αγώνα για πάρτη τους.
8. Υπάρχουν “κλίκες” που δουλεύουν μόνο για τις ίδιες.
9. Δεν ήταν όλοι οι αλληλέγγυοι ανιδιοτελείς.
10. Όπως παραδέχτηκε κι ο Τσίπρας, οι εργαζόμενοι ήταν που άνοιξαν την ΕΡΤ (#not @2015 but #sure @2016)
11. Δηλαδή εσύ είσαι (εσείς είσαστε) η κοινωνία;
12. Τώρα που άνοιξε η ΕΡΤ είμαστε όλοι μια οικογένεια (κυρίως κοντά σε εσωτερικές εκλογές κάθε είδους)
13. Τι πυρήνα μου λες; Εκεί που είμαι, δεν μιλάμε μεταξύ μας.
14. Τι φταίω εγώ για αυτά που κάνει η (γίνονται στην) ΕΡΤ; Εγώ... (από πολλά πρόσωπα και με διαφορετικές συνέχειες της φράσης)
15. Δεν θα τους χαρίσουμε το σωματείο (την ομοσπονδία) επειδή ο...
16. Δεν μας συμφέρει να κάνουμε συνελεύσεις με αυτό το συσχετισμό.
17. Τις είδαμε και τις συνελευσεις που καταλήξανε!
18. Ο/Η φίλος/ φίλη σου (για άλλο πρόσωπο κάθε φορά) τότε έλεγε/έκανε/παίρνει/έπαιρνε...
19. Να δώσουμε 3 ευρώ (το ισόποσο του ανταποδοτικού τέλους) στους αλληλέγγυους να μας αφήσουν ήσυχους!
20. Εγώ δεν είχα μπαμπά (μαμά) στην ΕΡΤ.



Η “απομάγευση” και η θεσμικοποίηση
Σε όλο το διάστημα της “λειτουργικής κατάληψης” του Ραδιομεγάρου το προαύλιό του, τα προαύλια πολλών περιφερειακών σταθμών αλλά και το πεζοδρόμιο της Αγγελάκη μπροστά στον 102 FM, μετατράπηκαν σε πραγματικούς δημόσιους χώρους.
Από το πρώτο κιόλας καλοκαίρι της “επαναλειτουργίας” η Διοίκηση φρόντισε να “απομαγεύσει” το stage του Αγώνα, στο πρόγραμμα τού οποίου αρχικά κυριαρχούσε το προσωπικό της ΕΡΤ (Μουσικά Σύνολα και σχήματα που διατηρούσαν οι εργαζόμενοί της) αλλά στη συνέχεια προχώρησε με ανοιχτές συμμετοχές που έφτασαν σε απίστευτο εύρος. Αυτο το αυτοοργανωμένο εγχείρημα αντικαταστάθηκε από το SummERTime με “συνεργάτη” το Δήμο Αγίας Παρασκευής. Λίγα από τα αλληλέγγυα σχήματα εμφανίστηκαν και στο “επίσημο” πρόγραμμα. Τα Μεθυσμένα Ξωτικά και οι Αδέσποτες Σκύλες είχαν προκαλέσει σοβαρή αμηχανία στους ΕΡΤικούς ακόμα και στην “επαναστατική περίοδο”, οπότε μάλλον δύσκολα θα τα πρότεινε κανείς για το SummERTime.
Μια ανάλογη διαδρομή ακολούθησε και το θερινό σινεμά της ΕΡΤ3 που ξεκίνησε στο πεζοδρόμιο της Αγγελάκη. Όμως εδώ διασώθηκαν αρκετά αρχικά χαρακτηριστικά αφού η επιλογή του υλικού των προβολών παρέμεινε στα χέρια του ανθρώπου που το ξεκίνησε. Μόνο κάποια στοιχεία εμβρυακής αυτοοργάνωσης μοιάζουν να χάθηκαν όταν μπήκε υπό την “αιγίδα” της Διοικούσας Επιτροπής, όπως τουλάχιστον αναφέρουν μερικά μέλη "εξ αποστάσεως” της Λέσχης.
Ένα ακόμη ζήτημα που σχετίζεται με την “απομάγευση” αλλά συνδέεται επίσης και με την “κυρίαρχη αφήγηση” που αναφέρω στην εισαγωγή είναι η κατοχή του υλικού του δίχρονου αγώνα (βίντεο και ηχητικά αρχεία) από την ΠΟΣΠΕΡΤ -κατά δήλωση του κ. Δημήτρη Κούνη, πρώην Ταμία και νυν Γενικού Γραμματέα της ομοσπονδίας. Το γεγονός ότι αυτό το υλικό έχει παραχθεί κάτω από πρωτοφανείς ιστορικές συνθήκες που έχουν ως συνέπεια να είναι τρομακτικά δύσκολο να οριστούν τα δικαιώματα που φέρει (πνευματικά, μηχανικά, αλλά ακόμα και ηθικά) το καθιστούν ιδανικό για άδεια public domain. Φυσικά, υπάρχει πρόβλημα με την μουσική που χρησιμοποιήθηκε (τουλάχιστον στο ραδιόφωνο) αφού διέπεται από αδειοδότηση “της αγοράς” στο συντριπτικό της μέρος. Σε κάθε περίπτωση μεγάλο τμήμα του “αγωνιστικού-πειρατικού-μη αμοιβόμενου” προγράμματος είναι αναρτημένο σκόρπιο στο διαδίκτυο και μέχρι σήμερα παραμένει προσβάσιμο χωρίς κανένα περιορισμό. Θα έχει όμως πολύ μεγάλο νομικό ενδιαφέρον οποιαδήποτε απόπειρα περιορισμού του, είτε στο πλαίσιο του “Μουσείου του Αγώνα”, είτε σε οποιαδήποτε άλλη χρήση του στο μέλλον.
Η πρόθεση της “απομάγευσης” εκφράστηκε ήδη από την πρώτη μέρα, εκτός από την διοίκηση και από την ομοσπονδία. Όταν προσπάθησε να συμπεριλάβει στο θρησκευτικό μνημόσυνο που έστησε για τους νεκρούς του αγώνα, τον δεδηλωμένα άθεο Αχιλλέα Παναγούλη που είχαμε αποχαιρετήσει με πολιτική κηδεία. Εδώ δεν υπήρξε καμιά “θεσμικοποίηση”, αρκούσε απλώς η πλαστογράφηση της ταυτότητάς του, για να “ταιριάξει” σε ένα σώου της συνδικαλιστικής ηγεσίας -που γινόταν πλάι στο σώου της διοίκησης- την μέρα που "δοξαζόταν" στο προαύλιο μια "νεκρανάσταση" - θρίαμβος των αντιπροσώπων. Το γεγονός ότι τρία χρόνια μετά την “επαναλειτουργία” καμία βοήθεια δεν έχει δοθεί στους ανθρώπους που ανέλαβαν να ολοκληρώσουν το ντοκιμαντέρ που άφησε στη μέση των γυρισμάτων ο Αχιλλέας -και αφορά τα Τσιμέντα Χαλκίδας και τον αγώνα των εργαζομένων εκεί- δείχνει απλώς ότι για τους ανθρώπους της ΕΡΤ “καλός αλληλέγγυος δεν είναι ο νεκρός αλληλέγγυος, αλλά ο νεκρός αλληλέγγυος που κόβεται και ράβεται στα μέτρα μας κάθε φορά”.

Η εσωτερική σύγκρουση και η μη επίλυση της.
Με καθαρά καπιταλιστικούς όρους, θα περίμενε κανείς από οποιαδήποτε διοίκηση εταιρείας της οποίας οι εργαζόμενοι έχουν βιώσει από διαφορετικές έως και μετωπικά συγκρουόμενες εμπειρίες, κατά το πρόσφατο διάστημα των δύο προηγούμενων χρόνων (2013-2015), να τους διαθέσει αμέσως -ή και να επιβάλλει- ψυχολόγους εργασίας και προγράμματα αποκατάστασης των σχέσεων εμπιστοσύνης στις δομές της. Και πριν αρχίσει κανείς να αναφέρει το κόστος, ας αναλογιστεί την σπανιότητα του φαινομένου στην Ιστορία των ΜΜΕ και κατά συνέπεια το ερευνητικό ενδιαφέρον που προέκυπτε για τα τμήματα ψυχολογίας των δημόσιων πανεπιστημίων ολόκληρης της Ευρώπης. Από όσο γνωρίζω, καμιά ενέργεια αποκατάστασης αυτής της βλάβης δεν έγινε ποτέ, ούτε ζητήθηκε/προτάθηκε οτιδήποτε σχετικό από κανένα συνδικαλιστικό φορέα που δραστηριοποιείται ή και σχετίζεται με την ΕΡΤ. Αντίθετα ακόμα και ζητήματα “διαίρει και βασίλευε” που βρέθηκαν να αμβλύνονται κατά την διάρκεια του κοινού αγώνα (όπως το αιώνιο ρήγμα μεταξύ δημοσιογράφων και τεχνικών/διοικητικών στο “μαγαζί”) μοχλεύθηκαν με την “επαναλειτουργία” και εξακολουθούν να αναμοχλεύονται μέχρι σήμερα με διάφορους τρόπους και για διαφορετικά συμφέροντα. Η εμφάνιση της “Ένωσης Εργαζομένων ΕΡΤ” και η στελέχωσή της από πολύ γνωστά πρόσωπα της ΔΤ-ΝΕΡΙΤ, έδωσε την χαριστική βολή στην πιθανότητα δημιουργίας ενός πραγματικά ανεξάρτητου και αυτοργανωμένου σωματείου βάσης των εργαζομένων στην ΕΡΤ προς μεγάλη χαρά των γραφειοκρατικών συνδικαλιστικών οργάνων. Το “όλοι εναντίον όλων κι ο καθένας για την πάρτη του” είναι σήμερα μια κυρίαρχη πραγματικότητα στο εσωτερικό των δομών της ΕΡΤ, είτε στα “συνδικαλισμένα” είτε στα “αποστασιοποιημένα” εργαζόμενα άτομα, γεγονός που σχετίζεται άμεσα και με την ανθρωπογεωγραφία τους με την οποία θα ασχοληθώ παρακάτω.

Η μη απόδοση ευθυνών για τα οικονομικά εγκλήματα ΔΤ, ΝΕΡΙΤ & Digea
Κατά τη σύντομη λειτουργία της ΔΤ διαπράχθηκαν οικονομικά εγκλήματα που θα έπρεπε να οδηγηθούν στον Εισαγγελέα, αλλά  προτιμήθηκε να πάνε σε αμνήστευση. Για τη ΝΕΡΙΤ κανείς δεν φαίνεται να ξέρει τι έχει πραγματικά συμβεί με τη διαχείρισή της, ούτε αν αυτή “ξεπλύθηκε” μέσω της εταιρικής συνέχειας που της πρόσφερε η “επαναλειτουργία” με το συγκεκριμένο Nόμο. Εύλογο παραμένει το ερώτημα αν θα υπάρξουν οποιεσδήποτε συνέπειες (από ακύρωση του διαγωνισμού έως απόδοση ευθυνών) για το “σικέ” που οδήγησε την Digea στην θέση του παρόχου ψηφιακού τηλεοπτικού σήματος χωρίς κανέναν ανταγωνιστή και με την χαμηλότερη τιμή που δόθηκε ποτέ στον πολιτισμένο κόσμο.

Η εκπροσώπηση των εργαζομένων στο Δ.Σ. της ΕΡΤ
Το σήριαλ που ξεκίνησε στις 18 Νοεμβρίου του 2015 με τις κάλπες για την εκλογή δύο εκπροσώπων των εργαζομένων της ΕΡΤ στο Διοικητικό Συμβούλιο, είναι πολύ μεγάλο για να το μεταφέρω εδώ επεισόδιο προς επεισόδιο κι ακόμη δεν έχει τελειώσει. Έχει μέσα τα πάντα. Πρώτο γύρο, εξώδικο της ΠΟΕΣΥ, δεύτερο γύρο, επανακαταμέτρηση των ψηφοδελτίων (μερικές μέρες μετά και χωρίς την παρουσία των υποψηφίων), τοποθέτηση ενός εκπροσώπου στο Δ.Σ. (του Αριστοτέλη Μεταξά - καμεραμάν) και άρνηση της εφορευτικής να τοποθετηθεί στο Δ.Σ. ο Γιώργος Μαρινόπουλος (δημοσιογράφος της ΕΡΤ στον Πύργο) που πλειοψήφισε στο δεύτερο γύρο, προαναγγελία τρίτου(!) γύρου, ένοχη σιωπή των Δημοσιογραφικών Ενώσεων, παραίτηση του Γ. Μαρινόπουλου -δύο χρόνια αργότερα- με κοινοποίηση επιστολής του στην εφορευτική επιτροπή, αλλά καμία ενέργεια απο αυτήν. Το σημαντικό είναι ότι στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΡΤ εξακολουθεί να υπάρχει μόνο ένας εκπρόσωπος των εργαζομένων αντί για δύο, άρα οι δημοσιογράφοι στερούνται εκπροσώπησης. Παραμένει ανοιχτό το ζήτημα προσβολής των αποφάσεων ενός Δ.Σ. που λειτουργεί τόσο καιρό με μειωμένη σύνθεση, αλλά αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν.



Τα “μικρά μαύρα” είναι σαν εγκεφαλικά που δεν χρήζουν νοσηλείας.
Κατά σειρά το πρώτο μαύρο στην “νέα εποχή” πέφτει για να μην πραγματοποιηθεί η παρέμβαση του Ρουβίκωνα στο εορταστικό δελτίο ειδήσεων για τα 50 χρόνια εκπομπής τηλεοπτικού σήματος με παρουσιαστή τον Πάνο Χαρίτο και καλεσμένη τη Λιάνα Κανέλλη.
Ακολουθεί η απεργοσπασία κατά την διάρκεια της ΔΕΘ και η παντελώς “άκυρη” -κατά την προσωπική μου άποψη- παρέμβαση της ΛΑ.Ε. στην ΕΡΤ 3 που ακολουθείται από ακόμη πιο “άκυρη” αντιμετώπιση. Στη Θεσσαλονίκη έχουμε ακόμη την εκ των υστέρων αντίδραση σε μια παρέμβαση για τους πολιτικούς κρατούμενους από συλλογικότητες της πόλης που έγινε στον 102 FM απρόσκοπτα και ολοκληρώθηκε κανονικά, αλλά εμφανίστηκε ως “χρήση βίας” στην ανακοίνωση της Διοίκησης, ενώ οι εργαζόμενοι δέχτηκαν απειλές και αναγγελία “μέτρων τάξης” με τοποθέτηση θωρακισμένης πόρτας στον σταθμό, η οποία ακόμα δεν έχει υλοποιηθεί.
Με απειλές για πειθαρχικά που διέρρευσαν από την πλευρά της ομοσπονδίας(!) ολοκληρώθηκε και το Μαύρο στην ΕΡΤ Χανίων τον Νοέμβριο του 2017 κατά των εκπομπών αλληλέγγυων ακροατών/τριων που είχε μια ενδιαφέρουσα διασύνδεση και με τα γεγονότα στην EΡΤopen που ακολούθησαν.

Η ΕΡΤopen στη “νέα εποχή”.
Σε πρόσφατο δικόγραφο του οποίου έλαβα γνώση η ΕΡΤopen αναφέρεται ως “ο διαδικτυακός σταθμός της ΠΟΣΠΕΡΤ” από τον Πρόεδρό της, κ. Παναγιώτη Καλφαγιάννη. Και πιθανώς σήμερα να είναι, δεν έχω κανένα τρόπο να το ελέγξω και μηδενική διάθεση να το πράξω. Μπορώ όμως να βεβαιώσω -και όχι μόνος μου, ευτυχώς- ότι στο διάστημα του αγώνα δεν ήταν καθόλου έτσι. Δεν θα επαναλάβω την θέση μου για το εγχείρημα μετά την “επαναλειτουργία” της ΕΡΤ, είναι καταγεγραμμένη από το 2015. Αξίζει να προσθέσω μόνο ότι η λογοκρισία κατά του Γιώργου Μουργή με αφορμή το τελευταίο χρονικά μικρό μαύρο στα Χανιά και όσα ακολούθησαν ανέδειξαν όλες τις παθογένειες της ιδιότυπης “ιδιοκτησίας” της, ενώ άνοιξαν και πάλι τα ζητήματα της συχνότητας, του πόμπου και της κατοχής του υλικού της κατά την διάρκεια του αγώνα. Ακόμα ανέδειξαν “διπλές ταυτότητες” στελεχών της ΕΡΤ που άλλα καπέλα φοράνε ως διευθυντικά στελέχη της EPT A.E. κι άλλα ως μέλη της “συνέλευσης” της ΕΡΤopen.

Η ΚΥΑ έχει κέρατα.
Κανείς δεν ξέρει σε ποιο συρτάρι Υπουργείου βρίσκεται και ποιος κρατάει εκεί την Κοινή Υπουργική Απόφαση που αποκαθιστά και συμψηφίζει το οικονομικό χάος που δημιούργησε το Μαύρο ως προς τους εργαζομένους. Αυτό που είναι δεδομένο είναι ότι αρκετός κόσμος εντός της ΕΡΤ την περιμένει “πως και πως” αφού είναι να παίρνει λεφτά όταν εμφανιστεί, αλλά υπάρχουν αρκετοί που δεν θέλουν με τίποτα να σκάσει γιατί πρέπει να επιστρέψουν χρήματα που έχουν ήδη πάρει ως αποζημιώσεις, δεδουλευμένα στην ΔΤ/ΝΕΡΙΤ, κλπ.
Το γεγονός ότι η ΚΥΑ (μάλλον) είναι δημοσιονομικά ουδέτερη, αφού πρακτικά ό,τι είναι να δώσει σε κάποιους θα τα πάρει από κάποιους άλλους, δεν εξηγεί την καθυστέρηση που παρατηρείται. Από πολλούς όμως η καθυστέρηση ερμηνεύεται ως “χάρη” κάποιου είδους. Πριν από μερικούς μήνες η ΠΟΣΠΕΡΤ “έριξε στο τραπέζι” μια πρόταση για εθελοντική ένταξη στην διαδικασία, πράγμα που σημαίνει σημαντική δημοσιονομική επιβάρυνση και δεν υπάρχει περίπτωση να υλοποιηθεί. Η καθυστέρηση της ΚΥΑ διατηρεί τον διχασμό των εργαζομένων της ΕΡΤ σε πριν και μετά το “Διάταγμα Παυλόπουλου” και χρησιμοποιείται ανάλογα κάθε φορά.

Η παρωδία του “κοινωνικού ελέγχου”
Μετά από τέσσερις τηλεοπτικές εκπομπές που ξεκίνησαν το 2015 και τις μηνιαίες ολομέλειες που αναρτώνται μόνο στο διαδίκτυο η παρωδία των Συμβουλίων Κοινωνικού Ελέγχου έχει γίνει καταφανής. Κατ' αρχήν λειτουργούν μόνο δύο. Στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. Η αναγγελία για ΣΚΕ ανά περιφέρεια δεν υλοποιήθηκε ποτέ και κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να τα πραγματοποιήσει, ιδίως με τo πλαίσιο να έρχεται "καπέλο" από την Αθήνα -σύμφωνα με το Νόμο- και τα αποτελέσματα που έχουν ήδη φέρει αυτά που λειτουργούν. Αν κάποιος είναι αρκετά υπομονετικός για να παρακολουθήσει τα βίντεο των ολομελειών του ΣΚΕ Αθήνας θα ανακαλύψει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Όπως συγκρούσεις μεταξύ φορεών, μεταξύ φορέων και κληρωτών, ολομέλειες με προβληματικές απαρτίες, καταγγελίες για μη τήρηση των ραντεβού που έχουν κλείσει οι επιτροπές με την Διοίκηση μετά από αιτήματα μηνών κλπ. Δεν είναι μόνο ότι τα ΣΚΕ έχουν συμβουλευτικό (και στην ουσία ούτε καν) χαρακτήρα, το κυριότερο πρόβλημά τους είναι ότι έχουν γίνει πάρα πολύ γρήγορα φυτώριο παραγόντων. Το ΣΚΕ Ειδήσεων της Αθήνας διατηρεί παράλληλα και εβδομαδιαία εκπομπή στο EΡTopen, ενώ ο “υπεύθυνός” του κ. Νικόλαος Δημητρακόπουλος, διαγράφει συστηματικά σχόλια στο facebook σε ένα προφίλ που συνδέει άμεσα το ονοματεπώνυμό του με το ΣΚΕ Ειδήσεων. Το παράδειγμά του ακολούθησαν κι άλλοι από την “οργανική” ΕΡΤ στο διαδίκτυο -αλλά και στο εσωτερικό δίκτυο αλληλογραφίας της εταιρείας- άρα μπορούμε να θεωρήσουμε ότι άξιζει να μνημονευτεί γιατί άνοιξε ένα δρόμο...

Το Αν-οργανόγραμμα
Κάποιοι δεν κατάλαβαν ότι ζούμε στον 21ο αιώνα και μάλιστα ότι όπου να 'ναι μπαίνουμε στην τρίτη δεκαετία του, άρα τα παιδιά που δεν γεννήθηκαν στον 20ο σε λίγο θα έχουν ενηλικιωθεί. Και φυσικά δεν έχει απολύτως καμιά σημασία ποιος έφτιαξε αυτό το οργανόγραμμα (ο κ. Κωστόπουλος ή οποιοσδήποτε άλλος του το εισηγήθηκε) αφού βρωμάει από μακριά τεχνοφοβία και έλλειψη κάθε επαφής με την πραγματικότητα. Δεν ξέρω αν θα ικανοποιήσει πελατειακά τον ήδη γερασμένο πληθυσμό εργαζομένων της ΕΡΤ (Α.Ε.) , αλλά ούτε την παραγωγή περιεχομένου εξασφαλίζει, ούτε προάγει την δημιουργικότητα (όποια έχει απομείνει) των ΕΡΤικών. Η επικάλυψη αρμοδιοτήτων και η δομή των Διευθύνσεων θυμίζει φορντικό εργοστάσιο των αρχών του 20ου κι όχι δημόσιο οργανισμό παραγωγής ειδησεογραφικού, ψυχαγωγικού, πολιτιστικού και εκπαιδευτικού περιεχομένου σε επαφή με την κοινωνία όπως οφείλει να είναι η ΕΡΤ. Στο τελευταίο οφείλει συμφωνούν λεκτικά και με ένα στόμα όλοι οι γραφειοκράτες (Διοίκηση, Εμπλεκόμενες Ομοσπονδίες, Ε.Ε.Ε και Πολιτικό Προσωπικό) όμως στην πράξη ούτε καν την ζωή δεν αφήνουν να δώσει τη λύση.

Η Ανθρωπογεωγραφία της ΕΡΤ
Ποιο είναι το ποσοστό νεόπτωχων στην ΕΡΤ; Πόσα σπίτια υπαλλήλων της είναι στο Νόμο Κατσέλη από πριν το Μαύρο και πόσα μπήκαν τα επίμαχα χρόνια; Και πώς στο διάολο γίνεται, ενώ ένα σημαντικό κομμάτι της τα φέρνει βόλτα δύσκολα, να παραμένει τόσο "ποζεράτο"; Ο καθωσπρεπισμός, η ανάθεση και η οσφυοκαμψία είναι -κατά την προσωπική μου εκτίμηση- τα χειρότερα χαρακτηριστικα της ανθρωπογεωγραφίας στην ΕΡΤ που συνοψίζονται σε μια ιδιότυπη “αστίλα”. Ένα ακόμα προβληματικό χαρακτηριστικό είναι η ενδόμυχη γνώση ότι η δουλειά (στις περισσότερες ειδικότητες) είναι πολύ εύκολη πια κι όσο “εκδημοκρατίζεται” από τις νέες τεχνολογίες, τόσο περισσότερο αποδεικνύεται ότι μπορεί πραγματικά να την κάνει ο καθένας. Επιπλέον το προσωπικό της ΕΡΤ γερνάει. Και γερνάει άσχημα, ολοένα και με πιο περιορισμένους ορίζοντες. Όσο για το διάταγμα Παυλόπουλου -στο οποίο πίνουν νερό οι σημερινοί μόνιμοι υπάλληλοι της ΕΡΤ- έχει δημιουργήσει μια συνθήκη εισόδου όλο και λιγότερων νέων ανθρώπων στις δομές της. Άρα ολοένα και λιγότερης φρεσκάδας στην απεύθυνσή της. Οι μικτές παραγωγές -που χρησιμοποιήθηκαν για την λεηλασία των οικονομικών πόρων της ΕΡΤ- είναι η μία όψη του νομίσματος που τις δαιμονοποιεί, όμως την άλλη -που καλύπτει την ανάγκη της ΕΡΤ για άλλες φωνές, ιδέες και εκπομπές- κάνουν όλοι πως δεν την βλέπουν. Σε έναν τόσο σύνθετο οργανισμό η συνδικαλιστική επιδίωξη για εργαζόμενους “μίας και μοναδικής ταχύτητας” απλώς αποκλείει τους ανθρώπους που δεν ονειρεύτηκαν ποτέ να γίνουν “επαγγελματίες” της ραδιοτηλεόρασης, αλλά μπορούν να κάνουν μια σειρά εκπομπών για κάτι που ξέρουν πάρα πολύ καλά ως συνεργάτες. Και φυσικά πάνω σε αυτά τα παράλογα δεδομένα, χτίζεται και θριαμβεύει το outsourcing και τα ΣΔΙΤ που είναι πρό των πυλών (ή και ήδη μέσα).
Ας πούμε τελικά κάποτε την αλήθεια που μπορεί να πληγώσει. Αν οι ΕΡΤικοί δεύτερης γενιάς έγιναν κάτι αποδεκτό και συνηθισμένο, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να μην θεωρήσουμε δεδομένο και τους ΕΡΤικούς τρίτης γενιάς. Γιατί μόνο στις Στρατιωτικές Σχολές ανά τον κόσμο, επιβραβεύεται αυτού του είδους η... “οικογενειακή παράδοση”.

Τι χάθηκε...
Πέρα από την ιστορική ευκαιρία που έχει ήδη αναφερθεί από την αρχή, αυτό που σίγουρα χάθηκε είναι η δυνατότητα παρέμβασης σε ζητήματα υψίστης σημασίας. Όλα τα ερωτήματα και οι αμφισβητήσεις που ξεκίνησαν με το Μαύρο -και αφορούσαν π.χ. το ιδιοκτησιακό καθεστώς της ΕΡΤ και την σχέση της με την κοινωνία, τις ραδιοσυχνότητες ως προς την “ιδιοκτησία” και την χρήση τους, την ψηφιακή μετάβαση που πραγματοποιείται ήδη, το κοινωνικό φάσμα που οφείλει να διαθέτει η χώρα, την αδειοδότηση του Αρχείου της ΕΡΤ με διαφορετικές άδειες χρήσης (όπως creative commons ή public domain), την ισότιμη πρόσβαση στο υλικό της από ΑμεΑ- έχουν εξαφανιστεί από κάθε τρέχουσα συζήτηση ή διαβούλευση αυτών των θεμάτων. Θα τολμήσω να ισχυριστώ ότι έχουν εξαφανιστεί ακόμα και από το φαντασιακό των εργαζομένων, με αποτέλεσμα αυτής της “φαντασιεκτομής” ακόμα και όσοι/ες επικαλούνται σήμερα με καλές προθέσεις τον αγώνα, να το κάνουν αποσπασματικά, στείρα και με προβληματικούς στόχους. Και κυρίως να αποσυνδέουν πλήρως “τα δρώμενα στην ΕΡΤ” από μια συνολική προοπτική κοινωνικής χειραφέτησης. Όσο για την πλευρά αυτών που επικαλούνται τον αγώνα με κακές προθέσεις, οι μαφίες που δημιούργησαν έχουν εγκατασταθεί, παράγουν το αποτέλεσμά τους και επιβραβεύονται.
Τα τρία χρόνια αυτής της νόθας “επαναλειτουργίας”, έχω πραγματικά βαρεθεί να ακούω τη λέξη “χάσαμε” ή ανάλογες εκφράσεις αποδοχής της ήττας. Δεν με αφορά, όπως πιθανότατα και κανένα από τα πρόσωπα της αλληλεγγύης, δεν είχαμε τίποτα να “κερδίσουμε” ως άτομα, εκτός από την διαδρομή. Όμως έχοντας ζήσει την ουσιαστική διεύθυνση του Ρούσσου Κούνδουρου στο Κανάλι 15 -που φυσικά καμία σχέση δεν είχε με την αντίληψη “περί διεύθυνσης” πολλών αχυρανθρώπων με γωνιακά γραφεία στις δομές της ΕΡΤ- θα τον επικαλεστώ κλείνοντας αυτό το κείμενο.
Από την ΕΡΤ λοιπόν χάθηκε η κάβλα που για τον Ρούσσο ήταν δομικό συστατικό των ΜΜΕ. Μια κάβλα που παροδικά αναγεννήθηκε από την απελευθέρωση του δυναμικού της ΕΡΤ και το αγκάλιασμα του αγώνα της από την κοινωνία. Κι έτσι σήμερα ξεχωρίζουν σαν την μύγα μες στο γάλα μιας μίζερης διεκπεραιωτικής καθημερινής μετριότητας, ελάχιστες νησίδες περιεχομένου. Αυτές που διατηρούν μια σπίθα ακόμα ζωντανή, αλλά δυστυχώς δεν μπορούν να σταματήσουν ούτε την κατρακύλα, ούτε την χιονοστοιβάδα.

Σαν να λέμε, ΠΟΣΟ βλαμμένη Αριστερά μπορείς να αντέξεις;

Από τις τελευταίες εκλογές και μετά περιμένω να ακούσω την περίφημη "αυτοκριτική" της Αριστεράς για το εκλογικό αποτέλεσμα. Τελικά με την ευκαιρία αυτή το μόνο που κατάλαβα -για ακόμη μια φορά- είναι πόσο βλαμμένη παραμένει. Σε βαθμό που να μην αντέχεται άλλο, δηλαδή...

Ας δούμε μερικά -ενδεικτικά- γεγονότα:

Α) Ο ΣΥΡΙΖΑ "σφύριξε κι έληξε". Έγινε κόμμα του "Τhere Is No Alternative", γεγονός που είναι κατά πολύ χειρότερο από την "Μνημονιακή Παρένθεση με Κοινωνική Ευαισθησία" την οποία επικαλούνται μετεκλογικά στα ΜΜΕ τα στελέχη του.
Και για να εξηγηθούμε...
Με την κυκλοφορία του συνθήματος "Ψηφίζουμε Πρωθυπουργό" το μόνο που όφειλαν να κάνουν τα "Ιστορικά Στελέχη" -αλλά και τα μέλη- του ήταν να πάνε να φτύσουν τον Αλέξη Τσίπρα στα μούτρα και μάλιστα να το καταγράψουν σε κάμερα και να το δημοσιοποιήσουν. Αυτό απαιτούσε η "Ηθική της Αριστεράς", ας μας εξηγήσουν λοιπόν γιατί προτίμησαν να αγκαλιάσουν τον βιαστή κάθε αρχής συλλογικότητας και του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά.
Έχει και συνέχεια όμως.
Ποιος "πολιτικός εγκέφαλος μεγατόνων" ΔΕΝ διέκρινε ότι η καμπάνια "το καινούριο εναντίον του παλιού" στην ουσία ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΝΕ το απαξιωμένο ΠΑΣΟΚ, συσπείρωνε τη ΝΔ και έδινε θέση ακόμα και στην παρωδία της ΔΗΜΑΡ στο νέο κοινοβουλευτικό τοπίο; Με αποτέλεσμα να αναστηθούν τα ζόμπι και σήμερα να είναι μέσα στο παιχνίδι διεκδικώντας μάλιστα και "δάφνες" για το "προηγούμενο έργο" τους; Δεν το κατάλαβε αυτό το πολιτικό επιτελείο της Κουμουνδούρου; Και όποιος ή όποια το κατάλαβε τι ακριβώς περίμενε για να αρχίσει τις φωνές και να πλακώσει στις μπάτσες τους θαμώνες των γραφείων;
Τελειώνω με τον ΣΥΡΙΖΑ με μια προφανή -δυστυχώς- παρατήρηση. Όποιο "κινηματικό" πρόσωπο μετέχει σήμερα στο μόρφωμα "Τ.Ι.Ν.Α. αλλά εμείς θα σας ξεσκίσουμε λιγότερο" είναι ή βαριά σχιζοφρενές ή πολύ μεγάλο λαμόγιο. Και φυσικά σε πολύ λίγο θα το ξέρουμε. Γιατί ή που θα νοσηλευτεί ή που θα αυτοκτονήσει ή που θα περάσει με τσαχπινιά και χάρη, αλλά ως πρόσωπο-παρίας, στην παρέα των "φυλασσόμενων στόχων" και θα πίνει πια τον καφέ του με τα ΜΑΤ, τους ΔΙΑδες και τους Αντιτρομοκρατικάριους. Και πάντως ό,τι εικόνα κι αν έχει χτίσει μέσα του για τον εαυτό του, η πραγματικότητα σύντομα θα την διαψεύσει. Ο Απόστολος Κακλαμάνης κι ο Κωστής Χατζηδάκης μπορούν να παραδώσουν ταχύρυθμα σεμινάρια, αν χρειαστεί, για την αναπόφευκτη σύγκρουση με την πραγματικότητα. Και στο μεταξύ, ας κοπούν οι παπαριές για το αν είχε δικαίωμα το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης να αποκλείσει τους ΣΥΡΙΖΑίους, όλο το δίκιο του κόσμου είχε.



Β)Το ΚΚΕ τη μόνη μέρα που κάποιος είχε ξεχάσει να το ποτίσει υπνοστεντόν -και αναφέρομαι στη συνεδρίαση και την ψηφοφορία στην Βουλή για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος όπου κατάφερε να ξεμπροστιάσει Κυβέρνηση και Προεδρείο προτείνοντας επέκταση του ερωτήματος- ξεκίνησε καλά. Προφανώς ο συστημικός γιατρός που το κουράρει αύξησε μετά τη δοσολογία ώστε να ξαναγυρίσει στην παλιά καλή αλλοπρόσαλλη του στάση. Θυμήσου διαδοχικά το ΔΙΠΛΟ ΟΧΙ (άκυρο) που ακόμα και πολλά οργανωμένα του μέλη δεν κατάφεραν να το ρίξουν στην κάλπη δυό μέρες μετά από τη "διάσωση" που έκανε το ΠΑΜΕ στην τελευταία ανοιχτή συγκέντρωση για το γενικό ΟΧΙ. Στην προεκλογική περίοδο στην περιοχή μου -αλλά και σε άλλες γιατί το έψαξα- αφισοκολλητικά είχε πάρει εργολαβία να εξαφανίζει τις λιγοστές αφίσες της ΛΑ.Ε. Και βέβαια κατέληξε στην κορυφαία βλαμμένη δήλωση Κουτσούμπα υπέρ των "εργαζομένων" στο "εργοστάσιο" στις Σκουριές, που σε ένα βαθμό τη λες και πράξη πολιτικής αυτοκτονίας. Το πόσο κομβικό θα ήταν να σηκώσει κεφάλι και να βρεθεί στην τρίτη θέση ξεπερνώντας τη Χρυσή Αυγή φαίνεται ότι δεν έφτασε μέχρι την αεροστεγή γυάλα του Περισσού ή δεν ήταν ποτέ στο πενταετές πλάνο. Γιατί παρά την ρητορεία περί του αντιθέτου το ΚΚΕ δεν "χτύπησε" τις εκλογές με κανένα τρόπο. Η κινητοποίησή του ήταν χλιαρή και στο γνωστό πλαίσιο του "λίγα και καλά και να μην πολυπλησιάσουμε κανένα κίνημα, μήπως κολλήσουμε καμιά αυτοοργάνωση και τρέχουμε μετά".



Γ)Η Λαϊκή Ενότητα είναι πραγματικά το πιο καμμένο ανέκδοτο αυτής της περιόδου. Σε πρώτη φάση θα πρέπει να μας απαντήσει για την ιστορική πρωτοτυπία -τουλάχιστον για την Ελληνική Αριστερά- να σηκωθεί να φύγει από τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να ενεργοποιήσει ΚΑΜΙΑ απολύτως εσωκομματική διαδικασία αμφισβήτησης ενός προέδρου που είχε κάνει κουρέλι ΟΛΟΚΛΗΡΟ το καταστατικό. Το ψάχνω, αλλά ακόμα δεν έχω βρει κανένα ιστορικό προηγούμενο τέτοιας "βελούδινης" διάσπασης, μέχρι κι η Βήτα Πανελλαδική τα έκανε "λιγάκι πουτάνα" πριν να φύγει.
Στη συνέχεια και πέρα από τα εμπνευσμένα σποτ, δεν καταλάβαμε τίποτα. Ο Λαφαζάνης απαντούσε άλλα-ντάλα ακόμα και σε σαφώς διατυπωμένες ερωτήσεις, ο Γλέζος επέμενε ότι είναι συνεργαζόμενος και η περίφημη διαδικτυακή συνέντευξη της Κωνσταντοπούλου στον Άρη Χατζηστεφάνου δεν είδα να διαφέρει σε επιλογή θεματολογίας από τις συστημικές της συνεντεύξεις. Το αντίθετο, μάλιστα. Ήταν η πιο αδιάφορη εμφάνιση που έκανε ποτέ η Ζωή.
Δική μου γνώμη, τώρα: Η ΛΑ.Ε(Ν;) κάπως την είχε δει ότι θα πάρει τρία κόμμα ένα και θα μπει στη Βουλή, αλλά σε καμιά περίπτωση ΔΕΝ ήθελε να κόψει την πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορώ να υποθέσω αρκετούς "καλούς λόγους" για αυτό, σκέψου κι εσύ άλλους τόσους. Άρα καλά να πάθει που "έκλεισε" τελικά στο δύο κόμμα εννιά, μπας και καταλάβει που βρίσκεται...



Δ) Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ένα μόνο πράγμα έχει να μας εξηγήσει. Πού ακριβώς τσάκισε το "ντηλ" της με το Λαφαζάνη και για ποιο λόγο, αφού ένα κομμάτι του "μαγαζιού" πήγε μαζί του. Και πώς κατάφερε να χάσει μια τόσο έτοιμη ιστορική ευκαιρία να είναι μέσα στο Κοινοβούλιο, πράγμα που εδώ και χρόνια -όπως το βλέπω εγώ τουλάχιστον- είναι διακαής της πόθος.



Δυο πραγματάκια ακόμα και σταματάω να σε πρήζω. Πόσο βλαμμένη είναι συνολικά η Αριστερά και ο γαμώ-εργατισμός της όταν ο Αμερικανικός Στρατός φεύγει πια για εκστρατεία με μηδέν ανταλλακτικά, ένα Fab Lab σε κοντέινερ και μια κρυπτογραφημένη δορυφορική σύνδεση ίντερνετ; Και πόσο δεινόσαυροι είναι οι "Αριστεροί Αντιπρόσωποι" όταν δεν τολμούν καν να παραδεχτούν ότι ο λόγος για τον οποίο υπάρχει κοινοβουλευτική ομάδα του Βασίλη Λεβέντη στη Βουλή σχετίζεται ΑΜΕΣΑ με τον απωθητικό πολιτικό λόγο που εκφράζει η Αριστερά;

Όσοι πιστεύουν ότι η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν θα μακροημερεύσει, ας το ξανασκεφτούνε. Με τον ΣΥΡΙΖΑ ένα ακόμα κόμμα Τ.Ι.Ν.Α. το ηγετικό προφίλ του Μεσσία που πρόβαλλε και σήμερα ο Πρωθυπουργός Χωρίς Γραββάτα, αλλά και τις κοινοβουλευτικές εφεδρείες που έχει το νέο "σχήμα των 300" άνετα βγάζει τετραετία. Για συνυπολόγισε ότι εκεί στο εξάμηνο, οι βουλευτές της Ενωσης Κεντρώων θα πρέπει να παραδώσουν έδρες (άρα χρήματα και προνόμια) στους επόμενους της λίστας... Για ρίξε και μια ματιά στον κανονισμό της Βουλής για τις ονομαστικές ψηφοφορίες και αμέσως θα πάρεις χαμπάρι που θα βρεθούν οι "πρόθυμοι" και τι κοινοβουλευτικό έργο θα δούμε.

Φυσικά, όλα αυτά δεν συνυπολογίζουν την "κρίσιμη μάζα" του Κινήματος. Η οποία ήταν σήμερα εξαιρετική στην συγκέντρωση για την ΤΤΙΡ στην αρχή της Ερμού,δηλαδή μόνο χίλιες φορές μικρότερη από την αντίστοιχη του Βερολίνου...

Πόσα πραξικοπήματα θα ανεχτείς ακόμα;

Η ανύπαρκτη θεσμικά, παράνομη ουσιαστικά και απαξιωμένη ηθικά ΔΤ μεταδίδει τώρα και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου.

Να χαίρεσαι το Κράτος και την Κυβέρνησή σου που κάνανε για ακόμα μια φορά κωλόχαρτο το Σύνταγμα.

Να χαίρεσαι επίσης τους δοσίλογους τεχνικούς, σκηνοθέτες και δημοσιογράφους που στηρίζουν και υποστηρίζουν το έγκλημα.

Τέλος, να χαίρεσαι τα ένστολα ροπαλοφόρα "παιδιά της διπλανής πόρτας" που, ντυμένα στρουμφάκια, μπουκάρουνε σε όλους τους περιφερειακούς πομπούς και αλλάζουνε το σήμα για να φτάσει σε όλη την χώρα η ξεφτίλα.

Ή "βοηθάνε" την Ανεξάρτητη Τυφλή Δικαιοσύνη να καθαρίζει τον αέρα σου από αυθεντικές φωνές όπως το Underground Radio στην Ξάνθη και την πόλη σου από καταλήψεις σαν την Επιβίωση, την Βίλα Αμαλίας, το Παράρτημα και όποιες άλλες.

Στο τέλος, απλά μαθηματικά είναι μαλάκα μου, θα τους βρεις μπροστά στην δική σου πόρτα.

Τι κρίμα, αλήθεια, που δεν θα υπάρχει κανείς ούτε να τους εμποδίσει, ούτε να δημοσιοποιήσει, ούτε καν να διαμαρτυρηθεί για την εξαφάνισή σου...

Μάγκες όποιος δεν θέλει να ζυμώσει ας κάτσει στην μικροκοσμάρα του να το κοσκινίζει...

Μετά τις σημερινές εξελίξεις τολμώ να πω ότι η φράση που είχα γράψει στο facebook από το πρώτο βράδυ και ήταν

Αυτήν την ΕΡΤ αξίζει ΚΑΙ να την ζεις ΚΑΙ να την υπερασπίζεσαι

και την επανέλαβα σε διάφορες περιστάσεις, τώρα πια αποκτάει ακόμη πιο απτό νόημα.

Για να στα πω όσο πιο απλά μπορώ, είναι υπαρκτή μια πρώτη οριζόντια σύνθεση μεταξύ των επιμέρους αλληλέγγυων -της ανοιχτής συνέλευσης, της πρωτοβουλίας των κινηματογραφιστών και όσων μαζεύτηκαν με αφορμή το κάλεσμα των πανεπιστημιακών και των ανθρώπων της τέχνης - που συναντήθηκε σήμερα μέσα στο κτήριο, στο αίθριο, αμέσως μετά την ανοιχτή συζήτηση που διοργανώθηκε στις 6 μ.μ. στο προαύλιο και ήταν συνέχεια της χθεσινοβραδινής εκδήλωσης-συζήτησης. Το πιο ενδιαφέρον στην όλη φάση είναι το γεγονός ότι όταν ζητήθηκε να σηκώσουν το χέρι τους οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ που συμμετείχαν το αποτέλεσμα ήταν περίπου 50-50...

Διάφορα πράγματα ειπώθηκαν και οργανώθηκαν εκεί, αλλά επειδή αυτό το νέο σώμα θα κυκλοφορήσει δικό του κείμενο δεν θα είμαι εγώ που θα μεταφέρω την προσωπική μου γνώμη γι αυτό εκ των προτέρων.

Ή μάλλον θα την μεταφέρω: Το γουστάρω!

Κλείνω με ένα κάλεσμα προς όλους τους φίλους και τις φίλες μου να τσακιστούν και να έρθουν στο Ραδιομέγαρο να βάλουν ένα χεράκι. Υπάρχουν πια, κατά την γνώμη μου, ορθάνοιχτες όλες οι δυνατότητες που μπορεί κανείς να ζητήσει με δεδομένο το περιβάλλον. Κι αν δεν μένουν στην Αθήνα, να πάνε να στηρίξουν την ΕΡΤ ή την ΕΡΑ της περιοχής τους. Κι αν δεν έχουν τίποτα άλλο εκτός από το σήμα της -ψηφιακό ή αναλογικό- να βγάλουν τα ηχεία στο μπαλκόνι ή στον δρόμο και να αναμεταδίδουν το πρόγραμμα της. Κι αν δεν έχουν ούτε σήμα να γράψουν σε όλους τους τοίχους με όποιο τρόπο θέλουν Η ΕΡΤ ΥΠΑΡΧΕΙ! ή ότι άλλο γουστάρουνε.

Γιατί στο φινάλε, έχουμε μόνο ότι μας αξίζει κι όποιος δεν θέλει να ζυμώσει ας κάτσει στην μικροκοσμάρα του να το κοσκινίζει!

Η ΕΡΤ απελευθερώνεται μέρα την μέρα, ώρα την ώρα, λεπτό το λεπτό με την βοήθεια όλων μας.

Αν δεν σε καίει να ζήσεις μια ΕΡΤ που αξίζει ΚΑΙ να την ζεις ΚΑΙ να την υπερασπίζεσαι πήγαινε για μπάνια αγκαλιά με τον αποκωδικοποιητή της Digea ή αυτοκτόνησε μαζί με τον Θόδωρο Πάγκαλο.

Αλλά μη μου ξαναζαλίσεις ΠΟΤΕ τα αρχίδια με την δηθενιά της κινηματικής σου ταυτότητας...

Σήμερα σε προκαλώ να μου πεις σε ποια γαμημένη στροφή ξεφορτώθηκες για πάντα την ανθρωπιά σου...

Και δεν σου κάνω καμιά πλάκα τώρα. Δεν έχει άλλες υπεκφυγές με αυτονόητα και αδιανόητα. Δεν ακούω άλλο τις παπαριές για "μεμονωμένα περιστατικά", ούτε την σκατοδικαιολογία "ποιος ξέρει μωρέ ποιος τον χτύπησε".

Αν αυτό που βλέπεις παρακάτω δεν σε βγάζει από τα ρούχα σου, πρέπει να μου πεις σε ποια στροφή της μέχρι σήμερα ζωής σου ξεφορτώθηκες για πάντα την ανθρωπιά σου.



Κι αν σε βγάζει απάντησέ μου, σε παρακαλώ, τι στο διάολο περιμένεις ακόμα για να πάρεις την κοινωνία σου πίσω;

Και, φυσικά, συλλογική ευθύνη δεν υπάρχει. Μόνο προσωπική εθελοτυφλία, όμως να ξέρεις ότι ισούται με συνενοχή.

Όταν λέμε απεργία εννοούμε και μέρα μηδενικής κατανάλωσης, έτσι;

Μέχρι να το εμπεδώσουμε θα το φωνάζω, ακόμα κι αν χρειαστεί να περάσουνε χρόνια...

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΜΕΡΑ ΜΗΔΕΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ, ΜΑΛΑΚΑ!

Κάθε κέρμα ή χαρτονόμισμα που βγάζεις από το πορτοφόλι ή την τσέπη σου σε μέρα απεργίας ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ κάνει κάποιον εργαζόμενο απεργοσπάστη και κάποιο αφεντικό να τον "πιέζει" να μην απεργήσει.

ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ!

ΕΙΣΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΕΣΑ ΠΟΥ ΜΠΑΙΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ, ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΕΙΣ!

ΡΩΤΗΣΕΣ ΠΟΤΕ ΤΟ ΓΑΜΩ-ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΟΥ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΤΗΝΕΙ ΜΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΚΑΝΤΙΝΑ;

Σε αυτή την κατεύθυνση βγάζω το καπέλο στο Αυτόνομο Στέκι και την ανακοίνωσή του:


Η Συλλογική Κουζίνα της Τετάρτης κάνει πρωτομαγιάτικο απεργιακό μαγείρεμα. Το φαγητό-κατά τη συνήθεια σε μέρες απεργίας- θα είναι έτοιμο στις 14.30, ώστε και τούτη τη φορά να μην καταναλώσουμε(ακούγεται αστείο με τις τσέπες άδειες…) στα φαγάδικα στηρίζοντας έτσι στις απεργιακές δράσεις του το σωματείο των εργαζόμενων στον τομέα εστίασης και διασκέδασης.

Γύρω από το κοινό μας τραπέζι χτίζουμε τους συν-τροφικούς δεσμούς μας κι αυτός είναι ένας από τους πολλούς τρόπους που έχουμε για να μη λυγίσουμε στη φρίκη των αφεντικών μέσα και έξω από τα σύνορα, στους αφέντες μιας επεκτεινόμενης «Μανωλάδας», στις «χρυσές» συμμορίες των φασιστών και του κάθε λογής στρατού που προστατεύει τις λεηλασίες του κεφαλαίου στις απανταχού «Σκουριές».

Καλούς αγώνες αδέρφια!

Η Μαύρη Τσικνοπέμπτη είναι σήμερα!

Αν δεν έχεις καταλάβει ακόμα τι παίζεται από την μαύρη νύχτα σήμερα, άσε με να στα απαριθμήσω:

Α) Στην Ιερισσό τα ΜΑΤ καθαρίζουνε τους κατοίκους.

Β) Στην Αθήνα οι Προστάτες του Πολίτη καθαρίζουν τους τοξικοεξαρτημένους οδηγώντας τους στην Αμυγδαλέζα.

Γ) Στο Εφετείο καθαρίζει ο Κασιδιάρης.

Δ) Στα Υπουργεία καθαρίζουν τους παντός είδους οφειλέτες.

Κανόνισε να τσικνίσεις απόψε, το ανθρώπινο κρέας που μυρίζει τριγύρω δεν είναι ακόμα το δικό σου.

Δεν θα αργήσει όμως...

Οι Λαθροέλληνες (μικρός οδηγός αναγνώρισης)

Οι Λαθροέλληνες είναι οι δολοφόνοι της λογικής σου. Οι Λαθροέλληνες προβάλλονται σαν Εθνοπατέρες και Εθνομητέρες σε όλα τα επίπεδα, κι αυτό είναι απολύτως λογικό (σ' έναν εντελώς παράλογο κόσμο) αφού οι πρώτοι πραγματικά γαμάνε το Έθνος κι οι δεύτερες φροντίζουν να το αναπαράγουν εκτρωματικά. Οι Λαθροέλληνες δεν ακούνε ποτέ, μόνο μιλάνε συνέχεια. Οι Λαθροέλληνες έχουν τεράστια έπαρση και απόλυτη σιγουριά όταν εκφράζουν τις "αλήθειες" τους. Οι Λαθροέλληνες ποτέ δεν συνδιαλέγονται, περιφέρουν μόνο τις βαρύγδουπες (προβαρισμένες από πριν) δηλώσεις τους. Οι μισοί Λαθροέλληνες σκοτώνουν κι οι υπόλοιποι τρέχουν να καλύψουν ή να δικαιολογήσουν το έγκλημά τους. Οι Λαθροέλληνες διακρίνονται πανεύκολα από την ασυνέπεια των λόγων και των λόγων τους, αλλά επίσης κι από την συστηματική συνέπεια των ιδιοτελών τους έργων. Οι Λαθροέλληνες είναι ταυτόχρονα απάνθρωποι, επικίνδυνοι, θρασύδειλοι και απατεώνες. Οι Λαθροέλληνες έχουν όλοι το ίδιο βλέμμα, ένα ψόφιο βλέμμα που χρειάζεται επεξεργασία από διάσημο φωτογράφο για να δείξει στοιχειωδώς ανθρώπινο. Οι Λαθροέλληνες φρικάρουν πολύ άσχημα όταν οποιοσδήποτε άνθρωπος γύρω τους δείχνει το παραμικρό σημάδι πραγματικής ζωής και ικανοποίησης. Οι Λαθροέλληνες έχουν πάρει εργολαβία όλα τα σύμβολα με αντιπαροχή φόβου, έχουν καταλάβει όλα τα μέσα κιμαδοποίησης της κοινωνίας, έχουν απαγάγει τον τόπο και την Ιστορία σου. Οι Λαθροέλληνες επιζούν παρασιτώντας πάνω σε διάσημα επιχειρηματικά οικογενειακά δέντρα και προσπαθούν να βρουν τον τρόπο να τρέφονται αποκλειστικά με μετρητά. Οι Λαθροέλληνες κάθε τόσο "καρφώνονται" από μόνοι τους, με "άστοχες εκφράσεις", αφού το μίσος κι η απανθρωπιά δεν γίνεται να κρύβονται για πάντα.

Αν υποπτεύεσαι πως υπάρχει Λαθροέλληνας στο περιβάλλον σου, παρατήρησέ τον προσεκτικά. Ψάξε να βρεις πόσα από τα παραπάνω χαρακτηριστικά έχει. Όταν βεβαιωθείς, μελέτησε τον λόγο του. Εύκολα θα δεις τα χάσματα νοήματος, τα άλματα της λογικής, τις ασυνέπειες και τις κοινοτοπίες που μηρυκάζει συνεχώς. Βάλε τον δικό σου αντίλογο σ' αυτά τα ανοίγματα που σου αφήνει συνεχώς και εξουδετέρωσε τον θόρυβο που προκαλεί στα κεφάλια των άλλων. Μην πέσεις στην παγίδα του θυμού, αντιμετωπίζοντας έναν Λαθροέλληνα, ξεγύμνωσέ τον με την αλήθεια και το χιούμορ σου...


Υ.Γ. Η λέξη "Λαθροέλληνες" νομίζω ότι εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε τίτλο άρθρου της Άντας Ψαρρά που ακόμα αξίζει να το διαβάσεις.

Η απεργία είναι και μέρα μηδενικής κατανάλωσης, μαλάκα μου...

Κανόνισε να κάνεις τους άλλους απεργοσπάστες σήμερα ενώ εσύ είσαι περήφανος απεργός, όπως σε βλέπω να κάνεις πάντα.



Τράβα ψώνισε καφέδες στο χάρτινο για όλους τους φίλους σου στην συγκέντρωση, γέμισε τα ουζερί το μεσημέρι γκρινιάζοντας για την μικρή συμμετοχή των άλλων, βάλε βενζίνη στο αυτοκίνητό σου πηγαίνοντας στο σπίτι, μπες στο σουπερμάρκετ που κάτι θυμήθηκες, παράγγειλε καμιά πίτσα το βράδυ, βγες και για ποτάκι... και ΜΑΣ ΓΑΜΗΣΕΣ ΟΛΟΥΣ ρε φίλε!



Αν μηδενίσεις ΜΙΑ φορά σε ΜΙΑ απεργία την κατανάλωση, αν κόψεις την ροή του κωλοχρήματος για ΜΙΑ ΜΟΝΟ μέρα, στην επόμενη απεργία θα ξεκινάς από αναβαθμισμένη θέση. Αλλά ποιος γαμημένος συνδικαλιστής σου στάθηκε όρθιος ποτέ και σου έτριψε στα μούτρα αυτήν την απλή αλήθεια; Ότι για να μην αλλάξεις την μαλακισμένη σου καθημερινότητά ακόμα και την μέρα γενικής απεργίας άνετα και χαλαρά βοηθάς τα αφεντικά να εκβιάζουνε τους άλλους και πρακτικά κάνεις μια ντουζίνα ανθρώπους γύρω σου ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΕΣ;



Πόσο στα αρχίδια σου είσαι; Γιατί αν δεν είσαι, εκεί έξω είναι ο δρόμος κι αυτός είναι ο μόνος τρόπος. Εσύ είσαι ο φρουρός της απεργίας σου, μεγάλε!



Και μην αρχίσεις να μου λες ότι οι αφίσες γράφουνε άλλη ημερομηνία. Ναι, κάποιοι γάτοι το κάνανε ήδη και τους έκλεψα το υλικό. Ούτε καν η ιδέα δεν είναι δική μου. Κι εγώ μαλάκας σαν και σένα ήμουνα, μέχρι που μου ανοίξανε τα μάτια οι ντελιβεράδες το 2008...



Τα λέμε κι από κοντά...

Δήλωση Προθέσεων

Τρέφω απεριόριστη εκτίμηση για την γενιά του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Χωρίς κανένα "αλλά", χωρίς κανένα "μα" και χωρίς αυτοαναιρούμενες περικοκλάδες.

Γιατί ίσως να είναι η πρώτη γενιά σε αυτή την χώρα που δεν είναι κομπλεξική απέναντι στους ξένους του "ανεπτυγμένου κόσμου", ούτε ρατσιστική απέναντι στους ξένους του "τρίτου κόσμου".

Και επίσης γιατί είναι ίσως η πρώτη γενιά αυτής της χώρας που όταν την έβαλε στην γωνία, με πολλούς και διάφορους τρόπους, η δική μου γαμημένη γενιά ή βρήκε τρόπο να ξεγλιστρήσει από κει ή έβγαλε νύχια.

Συμφωνώ με όλες της τις επιλογές; Όχι.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα την αφήσω εύκολη λεία της ανάλυσης του κώλου, της επικοινωνιακής αρχιδιάς και της συνειδητής λασπουριάς.

Όποιος έχει απωθημένα με την γενιά του Γρηγορόπουλου ας κοιτάξει πρώτα τι σκατά της φόρτωσε. Κι αφού τα καθαρίσει πρώτα καλά-καλά από μέσα κι από γύρω του, ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ, ας μιλήσει για τα δικά της θέματα.

Αυτή είναι μια δήλωση προθέσεων και ως τέτοια έχει ή καμία ή τεράστια σημασία. Μόνο η ζωή θα δείξει...

Μια Τρύπια Σημαία, Ένα Κόμμα, Μία τράπεζα (που να τα κυβερνάει όλα)

Η χαρά του "Μέγα Ιεροεξεταστή" Άδωνι για την ιστορική ομοφωνία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ επί του δολοφονικού νομοσχεδίου της Αννούλας δείχνει τον δρόμο. Η συγχώνευση ALPHA-EUROBANK απλώς επικυρώνει ότι κινούμαστε σ' αυτήν την κατεύθυνση. Και τα γύρω-γύρω, το "δεν υπάρχει σκάνδαλο", το κυνήγι της ανωνυμίας στο Ιντερνετ, τα νέα όπλα της ΕΛ.ΑΣ, οι πολιτικοί με τα διπλά πρόσωπα και τα άπειρα προσωπεία, οι δημοτικοί άρχοντες που λατρεύουν το περιβάλλον, είναι μόνο ο μαϊντανός...

Η Ελλάδα μετατρέπεται σε μια χώρα που θα σκεπάσει με την (τρύπια) γαλανόλευκη το ένα (ολοκληρωτικά φασιστικό) κόμμα της ελίτ που "ψήνεται" και την (καλομελέτα κι έρχεται) μία τράπεζα που θα τα κυβερνάει όλα αφού όλοι θα της χρωστάμε.

Νομίζω (και όποιος ή όποια έχει αντίρρηση παρακαλώ να την καταθέσει) πως αυτό που ζούμε σήμερα είναι μια εποχή κατα την οποία όσοι έχουν πολλά χρωματιστά χαρτάκια στην κατοχή τους (ή ακόμα καλύτερα μεγάλα νούμερα στους "σωστούς" υπολογιστές) προσπαθούν απεγνωσμένα να τα ξανακάνουν κάτι που να έχει πραγματική αξία (γη, πλουτοπαραγωγικές πηγές, ανθρώπινη σκλαβιά μέσω του χρέους). Κι όλο αυτό γίνεται από τον φόβο τους ότι σε λίγο τα χρωματιστά χαρτιά θα τα καίνε στο τζάκι για να ζεσταθούνε και τα νούμερα στους υπολογιστές θα γίνουνε ακριβώς αυτό που στην ουσία ήταν πάντα. Λεφτά της Μονόπολης που άλλαξαν χέρια σε ένα απολύτως άσχετο με την πραγματικότητα παιχνίδι και πολλαπλασιάστηκαν ακριβώς όπως και τα καρκινικά κύτταρα στο σώμα μιας κοινωνίας που τρώγεται από μέσα.

Η μάχη λοιπόν θα δοθεί και πάλι για την Γη και την Ελευθερία. Κι εδώ σου μένει να διαλέξεις. Θα κολλήσεις πλάι σε κάποιον από τους νεο-φεουδάρχες, με την ελπίδα να γίνεις επιστάτης των σκλάβων του, φονιάς, γελωτοποιός ή πουτάνα του για να την βγάλεις; Ή θα την ψάξεις γρήγορα να βρεις ποιές είναι οι, φύσει και θέσει, προσωπικές πραγματικές σου ρίζες;

Το Μεσοπρόθεσμο πέρασε και μαζί του πέθανε και το Μεσοβέζικο που η αλήθεια είναι πως βόλευε πολύ κοσμάκη...

Και τώρα ήρθε η ώρα να σκεφτείς και να αποφασίσεις.

Το in.gr μεταδίδει από τον πλανήτη της τρόικας!

Διάβασε αυτό και γέλα ή κλάψε με το επίπεδο της δημοσιογραφίας που παράγεται στο μέγαρο της Μιχαλακοπούλου!
Μόνο με αναμετάδοση από τον πλανήτη της τρόικας μπορεί να προέκυψε ένα τέτοιο κομμάτι.
Συστήνω σοβαρά στον ΔΟΛ να απολύσει όλους τους συντάκτες του και να βάλει δύο άτομα να παρακολουθούν μόνο τι ανεβαίνει στο U-tube. Ούτε να βγαίνουν στον δρόμο, ούτε τίποτα. Μόνο U-tube να βλέπουνε ρε φίλε, πιο κοντά στην πραγματικότητα θα είναι το μαγαζί γωνία.
Κρίμα, σε λίγο το in.gr θα είναι χειρότερο κι από το newsbeast που λέει βίλες τα τετραόροφα κτήρια...

Υ.Γ. Και για να μην διαβάζεις άλλα παραμύθια δεν είμαστε σαν τα μανιτάρια που εμφανίζονται πότε-πότε και κάτω από ειδικές συνθήκες για να "επανεμφανιστούμε". Είμαστε αυτοφυείς κι αυτό σημαίνει πως κάθε μέρα είναι γιορτή και είμαστε εκεί, ούτε μία δεν λείψαμε από το Σύνταγμα, όπως αποδεικνύεται από τα πρακτικά και τα ψηφίσματα. Με σκηνές ή χωρίς σκηνές, με υποδομές ή χωρίς υποδομές, με την έγκριση ή όχι των "υπευθύνων" και των λοιπών "εργοδοτών" τους, η Λαϊκή Συνέλευση γίνεται ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ κι όχι Τετάρτη και Κυριακή όπως λένε οι "έγκριτοι" στα άρθρα-πατσαβούρες.

ΕΛΑ ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ. ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΚΡΥΨΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΚΡΥΦΤΟΥΜΕ. ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΑΣ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΓΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ, ΟΥΤΕ ΓΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΕΙ Η ΚΑΝΕΙ.

Μια χαρά Αύγουστο θα περάσουμε...

Αν ο Δήμος αποφασίσει να ξανακάνει το Σύνταγμα νεκροταφείο, εγώ μπορώ να διαφωνήσω;

Την σιχάθηκα πια την μαλακία! Ο Καμίνης παίρνει πάσα από τον Παπαϊωάννου και μετά πασάρει στον Παπουτσή. Κι αυτός ορμάει να βάλει γκολ με παπούτσια που γράφουν πάνω ΣΚΑΪ! Ωραίο σπόνσορα βρήκε...

Ας πούμε μερικές αλήθειες επιτέλους.

Τα μάρμαρα της Πλατείας Συντάγματος έρχονται κατευθείαν από τα Δημοτικά νεκροταφεία, προέρχονται από τους τάφους των συμπολιτών μας που οι συγγενείς τους πλήρωσαν τα μάρμαρα και μετά την εκταφή των νεκρών τους τα παραχώρησαν αναγκαστικά στον Δήμο Αθηναίων. Όποιος έχει θάψει το ξέρει... κι όποιος δεν το ξέρει ας θυμηθεί το σκάνδαλο με τα ονόματα νεκρών στις μαρμαρόπλακες όταν ανακαινίστηκε η Πλατεία.

Η Πλατεία Συντάγματος δεν κατάφερε ποτέ να γίνει στέκι κανενός ανθρώπου για πάρα πολλά χρόνια γιατί ήταν ακριβώς μια ψυχρή και άθλια πλατεία, ένας νεκρός χώρος χωρίς φυσιογνωμία, μια τρύπα στην καρδιά της πόλης. Κανένας και για κανένα λόγο δεν καθόταν εκεί, κανένα ζευγάρι δεν φιλιότανε στα παγκάκια του, κανένα καροτσάκι με μωρά δεν έτρεχε στις πλάκες του. Ακόμα και το δωρεάν ασύρματο ίντερνετ δεν έφερε κόσμο. Μόνο στις γιορτές και τις εκλογές είχε κάποια χρήση. Όταν δηλαδή είτε τα έχωνες χοντρά για να πάρεις ένα μαλλί της γριάς, είτε κάποιος σε καλούσε να αποδείξεις πως είσαι πολιτικός πελάτης του για να στο ανταποδώσει όταν πάρει την εξουσία.

Εδώ και σαραντατόσες μέρες το Σύνταγμα είναι και πάλι αυτό που θα έπρεπε να είναι, ένας ζωντανός χώρος, μια πλατεία που ο κόσμος δεν την προσπερνάει τρέχοντας, αλλά κάθεται, συζητάει, πίνει, χορεύει, ερωτεύεται, ζωγραφίζει, τραγουδάει και επιτέλους γαμιέται εκεί. Έχει μπαλώσει (με τα τσαντήρια) την τρύπα στην καρδιά της και επιτέλους ΖΕΙ, παλιομαλάκες! Μαζεύει κάθε είδους κόσμο, και καλό και κακό, επώνυμους και πλέμπα, πορτοφολάτους και πορτοφολάδες, εμπόρους και βαποράκια, στρέιτ και γκέι, απολίτικους και πολιτικοποιημένους, εργαζόμενους και άνεργους, καντινιέρηδες και χαφιέδες, δημοσιογράφους και αλήτες, φεμίνιστριες και μανάδες, παιδάκια και πρεζάκια, έλληνες και ξένους, μετανάστες και τουρίστες...

Και όλοι αυτοί που δήθεν ανησυχούν για την "λειτουργία" της ας πάνε να χωθούν στους τάφους που τα μάρμαρά τους σύλησαν για να κατασκευάσουν αυτό το τερατούργημα. Κόπτονται τώρα για την "ομαλότητα" του Συντάγματος αυτοί που το έκαναν ένα "ανώμαλο" νεκροταφείο με τις αναπλάσεις τους κι έπειτα σχεδόν πραγματικό νεκροταφείο με τους τόνους χημικά και τους διεστραμμένους δολοφόνους που εύσχημα ονομάζουν "δυνάμεις αποκατάστασης της τάξης".

Αν λοιπόν ο Καμίνης αποφασίσει να ξανακάνει το Σύνταγμα νεκροταφείο, με την αμέριστη αρωγή του Παπουτσή, λυπάμαι πολύ που θα συναντήσει κάθε μορφής έμπρακτη διαφωνία...

Ναι, ρε! Κάθε Μέρα Γιορτή...

Κάθε μέρα στις έξι; Κάθε μέρα στις έξι. Κι όποιος μπορεί κι όσο αντέξει.

Γιατί, δεν σε βλέπω να χάνεις και τίποτα. Καλό και για σένα και για την πόλη σου είναι να είσαι κάθε απόγευμα έξω, να περπατάς με τα μωρά σου και τα καροτσάκια τους, να βγάζεις το ποδήλατο σου βόλτα στο κέντρο χωρίς αμάξια, να κουβεντιάζεις με τους αγνώστους γύρω σου, να μαθαίνεις να ξαναζείς μαζί τους.

Και το ακόμα καλύτερο είναι πως είναι κακό για τους καναπέδες και την τηλεόραση. Γουστάρω τρελά να ξενοικιαστούνε τα παράθυρα στα δελτία των οχτώ, να φάει περικοπές μισθού η μεγαλοδημοσιογραφία αφού θα σταματήσει πια να τα "φέρνει".

Ζωή, ρε φίλε, όχι ρεάλιτυ.
Και σκατά να πάει, χειρότερα από πριν δεν είναι. Ο τηλετάφος δεν είχε πάτο...

Υστερόγραφο: Αν η χθεσινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα είχε τα γκάζια που παίχτηκαν αργότερα στην πρώτη μέρα του B-Fest, η επανάσταση δεν θα είχε απλώς αρχίσει, θα είχε κιόλας επικρατήσει (εντάξει, παίζει να είμαι λίγο υπερβολικός, αλλά το B-Fest πραγματικά γαμάει για ακόμα μια χρονιά).

Εγώ είμαι ο ακραίος ή μήπως εσύ ξύπνησες ένα πρωί φασίστας;

Και το χειρότερo είναι ότι ούτε το παραδέχεσαι, ούτε κατάλαβες πως έφτασες τσουλώντας μέχρι εδώ, πότε χώθηκες μέχρι το λαιμό στον ρατσισμό, "έντιμε" πρώην αριστερέ και "τιμημένε" αγωνιστή της Δημοκρατίας.

Θα στα θυμίσω λοιπόν ένα-ένα γιατί χτες το βράδυ μου άναψες τόσο τα λαμπάκια που, ευτυχώς, έφυγα για να μην σε δείρω αρχίδι!

Ένα προς ένα, λοιπόν, τα βήματα που σε έφεραν εδώ:

Α) Το φύτεμα σου από την Αλλαγή στην Νέα Γενιά που θα "άλλαζε τον κόσμο" και τελικά μονάχα εσένα άλλαξε, γελοίε, μετά τις συνεχείς αποσπάσεις και τις "δυσμενείς" (μη χέσω) μεταθέσεις ώσπου να καταλήξεις στο "βαθύ" δημόσιο.

Β) Το διαμερισματάκι στα Β.Π. που δεν το πήρες και "προικώο", αλλά βάλανε χοντρά το χέρι στην τσέπη οι γονείς της όταν φτάσατε στον γάμο.

Γ) Το "τους 6 πρώτους μήνες το μωρό πρέπει να βλέπει μόνο εμένα και την (μάνα του) για να αναπτύξει σωστό ψυχισμό, λένε οι ειδικοί". Και στο δεύτερο το πήγατε στο χρόνο, γιατί ήταν πιο "σύνθετη" η ισορροπία.

Δ) Το "έλα μωρέ, πταίσματα είναι αυτά, πρέπει να βλέπεις ευρύτερα τα πράγματα" για τα τσεπώματα και τα λάδια γύρω(;) σου.

Ε) Οι "επιτροπές" και τα "συνδικαλιστικά" σου...

ΣΤ) Το "δεν θα ξαναβγούνε μουσικές σαν του εξήντα" που άρχισες να πιπιλάς σαν καραμέλα.

Ζ) Το "η Δημοκρατία έχει εμπεδωθεί, αλλά το θέμα δικαιώματα δεν είναι εύκολη υπόθεση..."

Η) Το "εμείς γκρεμίσαμε την Δεξιά, τι θέλουν και φωνάζουν τα κωλόπαιδα που τα 'χουν όλα..."

Θ) Τα χτηματάκια στο "πουθενά" που μόλις πέθαναν οι "γέροι" τα 'κανες πανωσήκωμα τουριστικό σε dt...

Ι) Το "η διεθνής (ή οικονομική ή γεωπολιτική ή όποια άλλη σε στρίμωχνε) συγκυρία είναι πολύ πιο σύνθετη απ' όσο μπορεί να καταλάβει ο καθένας..."

ΙΑ) Το "την πήρα μεγάλη και επίπεδη για να βλέπω καλά την μπάλα", μαζί με το "καγιέν δεν θα 'παιρνα ποτέ μου, αλλά το είχε ο κουνιάδος μου και ήταν ευκαιρία..."

No wonder γιατί τώρα έφτασες να πιπιλάς φράχτες και δημογραφικούς κινδύνους και νέους πατριωτισμούς και τέτοια. Πέτα τουλάχιστον την πολιτική σου βιβλιοθήκη στα σκουπίδια και μην φωτογραφίζεσαι μπροστά της. Πέτα και την γαμημένη την δισκοθήκη σου, αφού έτσι κι αλλιώς πια δεν την ακούς. Και παραδέξου το, ηλίθιε, έχεις καταφέρει να γίνεις ότι κάποτε μισούσες.

Κι ο μόνος λόγος που χτες σου φάνηκα ακραίος, λέγοντας απλώς τα ίδια (κάποτε) αυτονόητα, είναι γιατί εσύ είσαι πια ένας τελειωμένος φασίστας. Αλλά έχεις μια χαρά παρέα γύρω σου, δεν είσαστε και λίγοι όσοι τσουλήσατε αγκαλιά προς τα 'κει...

Όλα στο Φως...

Όλα στο Φως, έλεγε, και μετά έκανε αυτό εδώ. Γιατί όχι; Δικό του είναι το μαγαζί, όποτε θέλει το ανοίγει, όποτε θέλει το κλείνει να μην του τα πολυζαλίζουνε με τις δεδηλωμένες.

Αλλά δεν φταίει αυτός, μεγάλε, εσύ φταις που τον άφησες με την Μαγική Αυτοδυναμία να αλωνίζει, να σε δουλεύει και τελικά να σε γράφει κανονικά.

Κανόνισε τώρα να την ξαναδώσεις σ' αυτόν ή τον άλλο... κοίτα, μην χαθεί η παράδοση του δουλέματος και της παραγραφής. Πως θα ζήσουμε τον Μύθο μας στην Ελλάδα μετά;

Το κούρασες ρε Καίει-Καίει...

...και το μάτωσες κιόλας το γαμημένο!

Έχεις το σπιτάκι σου, τα διδυμάκια σου, αυτή η δουλειά ποτέ δεν σου πήγαινε ούτε και φαίνεται να ήξερες πως να την κάνεις μόνος σου, αφού συνέχεια ζητάς βοήθεια από φίλους και εχθρούς για να τα βγάλεις πέρα, τι διάολο περιμένεις πια;

Ο άνθρωπος πρέπει να είναι ευέλικτος, να αλλάζει δουλειές στην ζωή του για το καλό όλων, μας τα πρηξες τα τελευταία χρόνια μ' αυτό. Αν πρέπει ο πενηνταπεντάχρονος της ναυπηγοεπισκευαστικής να ανοίξει μίνι μαρκετ ή να πουλάει κινητά τηλέφωνα, δεν ήρθε η ώρα να το σκεφτείς και συ να παρατήσεις την αργομισθία και να πας να ανοίξεις καμμια εταιρεία εκμετάλλευσης μοναστηριακών ακινήτων ή καμμιά Μ.Κ.Ο. προστασίας της πολιτιστικής μας κληρονομιάς;

Στα λέω όλα αυτά γιατί όπως κι εσύ "προτιμώ να είμαι χρήσιμος παρά ευχάριστος". Καλύτερα φύγε για έξω, έχουνε κάτι προσφορές στα εισιτήρια αν δώσεις το όνομα Τριανταφυλλίδης.

Πολύ το κούρασες ρε Καίει-Κάιει...

Βρε Κωστάκη...

... τόσες ώρες μιλάς και όλο κρυφοκοιτάς τις σημειώσεις σου! Δεν την περνάνε την εξεταστική χωρίς διάβασμα ρε Κώστα! Δεν την περνάς απλώς ανεβαίνοντας στην Φοιτητομάνα, πρέπει να μας πεις και κάτι...

Δεν Ξίνισε Ακόμα Η Τσίχλα Της Επικοινωνιακής Πολιτικής;

Ενθουσιάστηκα!
Βγήκε μια τσίχλα που αρχίζεις να την μασάς και είναι λέει δυόσμος και μετά γίνεται πεπόνι! Έχει κι ωραία διαφήμιση, κάνει θαρραλέο ένα δειλό και μετά αυτός αρπάζει ένα σακάκι, το φοράει και βγάζει γκόμενα!
Ω, ρε τι γίνεται στον κόσμο! Εκπληκτική πρόοδος, όχι μαλακίες τώρα...

Αντίστοιχα ο Δυόσμος που μασάνε στα δελτία αυτές τις μέρες, αλλά και στον Ναό της Δημοκρατίας, το Ελληνικό Κοινοβούλιο, είναι η "Επικοινωνιακή Πολιτική". Κάνει επικοινωνιακή πολιτική ο ΣΥΡΙΖΑ που ζητάει Δημοψήφισμα και βάζει δύσκολα στον Πρόεδρο, κάνει επικοινωνιακή πολιτική το ΠΑΣΟΚ που καταθέτει πρόταση δυσπιστίας, σύσσωμη η Αντιπολίτευση κατηγορείται από την Συμπολίτευση για "διαγκωνισμό", παρακώλυση του νομοθετικού έργου και εν πολλοίς για διάβρωση των Δημοκρατικών Θεσμών.

Αλλά όταν τελειώνει ο δυόσμος, αρχίζει το πεπόνι. Και το Πεπόνι είναι απλό. Δεν με νοιάζει τι κάνει ο καθένας και ποιός κυνηγάει να πάρει στο τέλος το μπόνους της κάλπης. Αυτό το νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό είναι μπουρδέλο. Ποτέ στο παρελθόν ένα νομοθέτημα δεν έκανε ΤΟΣΟ ΛΙΓΑ για την ουσία ενός προβλήματος, παίρνοντας ΤΟΣΟ ΠΟΛΛΑ και ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ. Και οι 152 που το ψηφίζουνε και το ξαναψηφίζουνε, κάθε φορά που σηκώνουν το χεράκι τους για οτιδήποτε σχετίζεται μ' αυτό το ξέρουνε. Όσο λοιπόν τρενάρει να ψηφιστεί και συζητιέται, τόσο πιο πολύ εκτίθενται κι αποδεικνύουν πόσο έχουν εκπέσει από κάθε ιδιότητά τους, πολιτική, προσωπική κι ανθρώπινη.

Αν αυτή η "Επικοινωνιακή Πολιτική" βοηθάει επιτέλους να πέσουν οι μάσκες των "πεφωτισμένων φιλελεύθερων" βουλευτών και του "κεντροδεξιού χώρου με τις κοινωνικές ευαισθησίες" ας κάνουν όλοι επικοινωνιακή πολιτική. Καλωσόρισες Αντιπολίτευση, άργησες αλλά τα έκοψες τα υπνοστεντόν επιτέλους!

Γιατί η επικοινωνιακή πολιτική που έβλεπα εγώ τέσσερα χρόνια τώρα σχεδιαζόταν από τον Ρουσώ και την εκτελούσε ο Μπάιρον πνίγοντας τον κοσμάκη στα χημικά αν έκανε πως σηκώνει κεφάλι...

Ξίνισε και το πεπόνι, παιδιά! Καλώς τους...

Υ.Γ. Η φωτογραφία δεν είναι καθόλου άσχετη. Οι κυνηγοί και οι ορνιθολόγοι θα αναγνωρίσουν φυσικά πως πρόκειται για νεαρότατη και υγιέστατη τσίχλα...

Κοινωνική Υπευθυνότητα και Λειτουργικότητα του Εκβιασμού

Πλάκα μου κάνεις.

Πλάκα μου κάνεις όταν μιλάς "για την υπευθυνότητα που πρέπει να δείχνουν αυτοί που χειρίζονται ένα δημόσιο αγαθό". Πλάκα μου κάνεις όταν μετατρέπεις σε "λαγούς" αξιοσέβαστους Προέδρους Εμπορικών Συλλόγων και τους αμολάς να απαντάνε για σένα κι όχι για τα συμφέροντά τους. Κι αυτοί πλάκα μου κάνουν που δέχονται να γίνουνε "λαγοί", αλλά τους καταλαβαίνω, μόνο έτσι - τεντωμένοι στις μύτες των ποδιών - ακουμπάνε επιτέλους τον δικό τους "διακόπτη".

Πλάκα μου κάνεις όταν μένεις σε μέρος που δεν θα τολμήσει κανένας να σου κατεβάσει τον διακόπτη ή κι αν το κάνει θα πάρει μπρος η γεννήτρια με το non-break κι ούτε που θα το πάρεις χαμπάρι.

Πλάκα μου κάνεις όταν βάζεις μια γυναίκα μπροστά για να γαμήσεις τα δικαιώματα όλων των γυναικών. Πλάκα μου κάνεις όταν προβάλλεις τα "δήθεν" βαρέα και ανθυγιεινά που έδωσες ο ίδιος για να ξεσκίσεις ανθρώπους που δουλεύουν πραγματικά σε άθλιες συνθήκες.

Πλάκα μου κάνεις όταν διπλασιάζεις τα ένσημα που χρειάζεται κάποιος για να έχει την άθλια ετήσια Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που του παρέχεις.

Πλάκα μου κάνεις, έτσι; Με δουλεύεις μαλάκα μου... με δουλεύεις. Συμμετείχες τόσα χρόνια ως κυρίαρχος "παίκτης" σ' ένα παιχνίδι εξουσίας που ολοκληρωτικά αδιαφορούσε για τους "αποκάτω", κοίταζες συστηματικά μόνο "πάνω" και "δίπλα" γιατί απο εκεί φοβόσουνα μην σου την κάνουν και τώρα θέλεις να "αγανακτήσω" με αυτούς που "έχουν στα χέρια τους τους διακόπτες"; Μου λες εμένα πως με εκβιάζουνε αυτοί;

Όχι ρε φίλε, εσύ με εκβιάζεις. Εσύ με έμαθες να προσπαθήσω να φτάσω έστω και στον πιο μικρό "διακόπτη", να σε κρατάω με κάτι μπας και μ΄ ακούσεις, γιατί αλλιώς με έχεις τελείως γραμμένο στ' αρχίδια σου.

Εσύ με έμαθες, δεν σε παίρνει λοιπόν τώρα να μου ζητάς και τα ρέστα... Δείξε μου πρώτα την δική σου υπευθυνότητα, και μετά ζήτα την δική μου.