Νεκρός ή τραυματίας;

Στον απόηχο πάρα πολλών πραγμάτων

αλλά στο ίδιο έργο.

Ποιό είναι το ερώτημα, αλήθεια...

Νεκρός ή τραυματίας;

Θα είμαι στο Σύνταγμα

Γιατί δεν συναινώ το Σύνταγμα να γίνεται κουρέλι
και η πλατεία του "στίβος μάχης" για τα ΜΑΤ.

Γιατί βαρέθηκα να τρώω χημικά και δακρυγόνα
και να ανασαίνω μόνο με Μαλόξ.

Γιατί δεν θέλω άλλα κεφάλια ανοιγμένα στην Αμερικής,
άλλα παπούτσια ποδοπατημένα στην Πανεπιστημίου,
άλλα σακίδια να "πέφτουν απ΄τον ουρανό" στα χέρια κανενός.

Μα πάνω από όλα θα είμαι στο Σύνταγμα
(και σε κάθε πλατεία, κάθε δρόμο, κάθε πεζοδρόμιο για πάντα)
γιατί ακόμα κι αν κάποτε το ξέχασα
(μέσα στην άπειρη αγωνία των πιστωτικών μου ορίων)
αυτή η πόλη μου ανήκει, τόσο ακριβώς όσο σου ανήκει
(αν παίζει κάποια διαφορά λέω να την βρούμε μεταξύ μας)
κι είναι αρκετά τα χρόνια που την "μασάνε" εντολοδόχοι...

Μια εικόνα της πραγματικότητας

Σηκώνω τις γλάστρες κι αυτές ξαναπέφτουν συνέχεια.
Κάνει κρύο στο διαμέρισμα, πρέπει ν΄ ανάψω καλοριφέρ.
Τα γατιά κουλουριάζονται για να την βγάλουν.

Φαντάζομαι άσπρους αφρούς στο πέλαγος
θαλάσσια πάχνη
πλώρες να καρφώνονται στο κύμα
με το γνωστό υπόκωφο "γκουπ".

Βρέχει και στην θάλασσα, το ξέρεις;
Νερό πάνω, νερό κάτω.
Ακόμα κι όταν δεν είναι εκεί κανείς.

Μέρες Γεμάτης Ατζέντας

Οι μέρες με γεμάτη ατζέντα δεν είναι σίγουρα οι καλύτερες μας.
Ξεχνάμε πράγματα, τρέχουμε από την μια δουλειά στην άλλη.
Οι μέρες με γεμάτη ατζέντα έχουν άγχος, πίεση και επιπλέον δυσκολίες απ' τις αναποδιές.

Έχουν όμως ακόμα ανακούφιση για κάτι που τελειώνει επιτυχώς.
Έχουν εικόνες που δεν θα ήμασταν εκεί για να τις δούμε.
Κι όσο κι αν ακουστεί παράξενο έχουν τροφή για σκέψη.

Γιατί το ερέθισμα που θα περάσει πια το "μπλόκο" της ατζέντας μας,
αυτό που θα ρθει ξαφνικά,
οφείλει να είναι πιο δυνατό απ΄ το συνηθισμένο.