Sunday, September 21, 2014

Αν το πρόσωπο του Παύλου στην αφίσα δεν ταιριάζει στρίψτο λίγο με το φότοσοπ...



Λόγω ηλικίας -που δεν την έκρυψα άλλωστε και ποτέ- οι δικοί μου νεκροί είναι Κουμής-Κανελλοπούλου, Μιχάλης Καλτεζάς και Χρήστος Τσουτσουβής. Πριν από αυτούς είναι ιστορία, μετά από αυτούς επανάληψη σε διαφορετικές συνθήκες και με άλλες συναισθηματικές αποχρώσεις. Οι νεκροί αυτοί -αν και κάποιοι μπορεί να διαφωνήσουν για τον Τσουτσουβή- δεν έγιναν "εικονίσματα" για λόγους που δεν χωράνε να καταγραφούν εδώ. Προσωπικά εκτιμώ ότι ούτε αυτός έγινε εικόνισμα με τον τρόπο που συνηθίσαμε αργότερα.

Πάντως φρικάρω άσχημα κάθε φορά που βλέπω έναν άνθρωπο -νεκρό ή ζωντανό- να μετατρέπεται σε εικόνισμα. Γιατί -κι αυτό είναι το μόνο που θα δηλώσω ότι πιστεύω σε αυτό το κείμενο- τον μικραίνει και τον παγώνει. Τον γδύνει από τη δυναμική των σκέψεων, των πράξεων, ακόμα και των αντιφάσεών του.

Τι παίχτηκε λοιπόν στο Κερατσίνι και στο Σύνταγμα με τον Παύλο;

Δεν ξέρω, κι όταν δεν ξέρω συνήθως το βουλώνω. Στο Κερατσίνι δεν ήμουν γιατί είχα βάρδια και προσπαθούσα να επικοινωνήσω με ανθρώπους που ήταν εκεί για να καλύψω την πορεία στο ραδιόφωνο της ertopen και να προωθήσω ό,τι διασταύρωνα στο Χρήστο που έκανε ζωντανή έκτακτη εκπομπή στην ΕΤ3. Στο Σύνταγμα έφυγα γύρω στα μεσάνυχτα, άρα πριν γίνει το σκηνικό, γιατί ήμουν πτώμα και είχα ξύπνημα νωρίς.

Προφανώς τα πράγματα ξεκινάνε από πιο νωρίς. Ξεκινάνε, κατά τη δική μου γνώμη, από την συνέντευξη τύπου της Πρωτοβουλίας "Δεν Ξεχνάμε" και το πλαίσιο που θέτει δημόσια για το διήμερο. Ένα πλαίσιο που τίθεται από την οικογένεια και τους φίλους του Παύλου προφανώς δεν μπορεί να αγνοηθεί, είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς με αυτό. Στο κάτω-κάτω είναι οι άνθρωποι που έζησαν μαζί του, βιώσαν την απώλεια του και κυρίως ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ να ζουν στον τόπο που δολοφονήθηκε. Από το μαχαίρι του Ρουπακιά αλλά και με τη συμμετοχή ενός τάγματος θανάτου που δεν ήταν αερομεταφέρόμενο αλλά ντόπιο ή τουλάχιστον πολύ κοντά στο ντόπιο. Αυτό θέλω να προσπαθήσεις να το φανταστείς, σε όλες του τις συνέπειες και τις διαστάσεις, στην καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων.

Το έχεις; Τότε μπορούμε να πάμε παρακάτω...

Η πόλωση που φτιάχνει η τοποθέτηση της πρωτοβουλίας εκφράζεται σχεδόν αμέσως στο διαδίκτυο, αλλά και στις κουβέντες που γίνονται σε επίπεδο συλλογικοτήτων ή και ατόμων σε επίπεδο καφενείου. Και δεν είναι καθόλου περίεργο ή άδικο που γίνονται. Ο Killah P ξεφεύγει, μέσα από το ίδιο του το έργο, από το πλαίσιο που βάζει η Πρωτοβουλία. Δεν μπορώ να ξέρω αν ο Παύλος θα προτιμούσε να μορφώσει τους Ναζί και δεν θα το μάθω ποτέ. Όπως και κανείς μας δεν θα μάθει ποτέ αν η εμπρηστική διάσταση των στίχων του είναι αποτέλεσμα του μουσικού είδους που είχε επιλέξει για να εκφραστεί. Έτσι κι αλλιώς το χιπ-χοπ δεν διακρίνεται ούτε για την πολιτική ορθότητά του, ούτε για την μεταφορά μηνυμάτων παγκόσμιας αγάπης και ειρήνης, είναι ένα είδος που στην απλούστερη εκδοχή του ξεσηκώνει και στην πιο πολιτική καλεί σε ευθεία εξέγερση.

Τι άλλο έχουμε καρατσεκαρισμένο για τον Παύλο; Την αγάπη του για τους άστεγους και την πολιτικά ανένταχτη πορεία του.

Η πρώτη μπορεί να "δικαιωθεί" με κάθε τρόπο. Κάθε δράση για τους άστεγους είτε προέρχεται από την Μητρόπολη της Νίκαιας είτε από κάποια ΜΚΟ, είτε από το Ρεσάλτο μπορεί να χρησιμοποιήσει το όνομά του ως προωθητικό όχημα. Μόνο συσίτιο "απωκλιστηκά για αίλινες" δεν μπορεί να το πάρει... Όλοι οι υπόλοιποι, αν το πρόσωπό του δεν ταιριάζει στην αφίσα θα το στρίψουν λίγο με το φότοσοπ μέχρι να το φέρουνε.

Η δεύτερη είναι αυτή που κάνει τα πράγματα ακόμα πιο μπουρδέλο. Με τον Παύλο να μην ανήκει πουθενά εν ζωή όλη η Αριστερά και ο ευρύτερος Αντιεξουσιαστικός χώρος μπορούν να τον ανακηρύξουν μετά θάνατον "τιμής ένεκεν μάρτυρά" τους. Με το ίδιο ακριβώς στρίψιμο στο φότοσοπ μέχρι να τον φέρουνε. Αγνοώντας -πολύ βολικά- το γεγονός ότι αφού δεν εντάχθηκε ποτέ του κάπου, μάλλον δεν πρέπει να είχε και σε μεγάλη εκτίμηση το σκηνικό...

Σε μια αυθαίρετη προσωπική εκτίμηση -ή αν θες στο δικό μου φότοσοπ- για τον Παύλο "Killah P" Φύσσα μόνο η στιγμή που επιλέγει να προστατέψει τη γειτονιά του και τους ανθρώπους που αγαπάει από τη δολοφονική νεοναζιστική αγέλη αρκεί για να αναδείξει το ανθρωπινο μεγαλείο του. Για όλα τα άλλα θα διαχειριστώ την περιέργεια και τις χαζές μου απορίες με το μόνο τρόπο που μπορώ.

Συνειδητοποιώντας ότι δεν είναι εδώ για να τις απαντήσει. Και κανένας άλλος δεν μπορεί χωρίς να τον μικρύνει.


Υ.Γ.1 Το "Ψιλά Γράμματα" ήταν το μόνο κείμενο που μοιράστηκε στη συναυλία και δεν ήταν ξύλινο. Έχει ένα ενδιαφέρον το γεγονός ότι όταν πετάχτηκε μέσα στο πλήθος αντιμετωπίστηκε με δύο τρόπους. Μέρος του κόσμου το λάτρεψε κι έκανε ό,τι μπορούσε για να φτάσει μέχρι πίσω (έτσι έφτασε μέχρι τα χέρια μου) και μέρος του κοινού το έκανε κυριολεκτικά χαρτοπόλεμο σκίζοντάς το και πετώντας το ψηλά σε κομματάκια. Όταν το διαβάσεις νομίζω ότι θα καταλάβεις και το γιατί...

Υ.Γ.2 Τα γεγονότα που συνέβησαν στο Κερατσίνι και στο Σύνταγμα αξίζει να συζητηθούν πραγματικά κι όχι να συνεχίσουν να γίνονται κραυγές και ουρλιαχτά "εγώ έχω δίκιο" στο Διαδίκτυο. Η άποψη περί "απολίτικου πανηγυριού" είναι πραγματικά ανόητη και επικίνδυνη, ιδίως όταν καταλήγει να δικαιολογεί και να χρησιμεύει ως αποποίηση ευθύνης για όσα μας ντρόπιασαν. Οι ζημιές που έγιναν είναι πραγματικές και οδυνηρές για κάποιους ανθρώπους. Μια αποζημίωση σε όσους και όσες την αξίζουν, μια έμπρακτη συγνώμη και μια έντιμη κουβέντα για όσα ενόχλησαν, ποιους και ποιές ενόχλησαν και γιατί τους/τις ενόχλησαν είναι απλώς η λογική συνέχεια όσων συνέβησαν, αν έχουμε ακόμη λογική. Το "όλοι εναντίον όλων" είναι το μεγαλύτερο όπλο της απανθρωπιάς και το θεμέλιο του νεοφιλελευθερισμού...

Thursday, September 4, 2014

ΙΣΠΑΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ : Επιστροφή

ΣΩΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ, ΤΟ ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ - ΤΟΣΟ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΟΣΟ ΤΟ ΙΔΙΩΤΙΚΟ - ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΤΗ

Του Antonio Giovetti



Θα ήθελα να μεταφέρω την οργή του κύριου Gabriel, ενός άνεργου καθηγητή Πανεπιστημίου που υψώνει την φωνή του κατά της εξαθλιωτικής κατάστασης της παιδείας και της εργασίας σε ισπανικό έδαφος.

Εδώ και μήνες ακούμε τον Πρωθυπουργό Μαριάνο Ραχόι να λέει ότι η κρίση ήδη πέρασε και τα νούμερα το αποδεικνύουν. Πάντως, στο τέλος του Αυγούστου άλλα 80.000 άτομα έμειναν χωρίς εργασία. Σύμφωνα με δημοσιεύσεις, η Εθνική Στατιστική Αρχή (ΕΙΝΑΙ) χειραγωγεί τα δεδομένα, θεωρώντας τις 10ώρες δουλειές ως 40ώρες. Στο μεταξύ, από το Ιούνιο του 2013 χάθηκαν 3.5 εκατομμύρια εργασιακές ώρες.
Από το 2008 μέχρι στιγμής 700.000 Ισπανοί μετανάστευσαν - και εκτός Ευρώπης (Λατινικής Αμερικής) - και δεν φαίνεται ότι αυτές οι απώλειες θα μειωθούν τόσο σύντομα. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Βρυξέλλες μεταβίβασαν την οργή τους στην Μαδρίτη λόγω της παραποίησης των στατιστικών.
Ο κύριος Gabriel δούλεψε συνολικά 17 χρόνια (5 σε ιδιωτικά και δημόσια Πανεπιστήμια). Από αυτά, 14 χωρίς ένσημα. Πρόκειται για διάχυτο φαινόμενο εδώ, οι επιχειρήσεις προχωράνε σε πραγματικό εκβιασμό και σε αναγκάζουν είτε να πληρώσεις ο ίδιος τις εισφορές είτε να παρανομείς και να μπεις στον φαύλο κύκλο της μαύρης εργασίας. Αυτός απολύθηκε από το Πανεπιστήμιο αφού είχε δημιουργήσει με τους 400 φοιτητές του 150 μικρομεσαίες μέσω του Διαδικτύου με υπολογιστές πολύ παλιάς τεχνολογίας. Το Πανεπιστήμιο δεν εκτίμησε την προσφορά του επειδή, σύμφωνα με τα κριτήρια του, οι ιστοσελίδες έπρεπε να είναι εργαλεία για την διαφήμιση του.
Ένα μεγάλο πρόβλημα της Ισπανίας αποτελεί η προσφυγή στο "πολιτικο μέσον". Υπάρχουν αμέτρητες περιπτώσεις πρόσληψης ερωμένων αντιπρυτάνεων, γκόμενων καθηγητών/καθηγητριών και λοιπά. Εκτος αυτών, και οι υπάλληλοι του INEM/SEPE (του ισπανικού ΟΑΕΔ) καλούν τους φίλους τους για τις λιγοστές προσφορές εργασίας.
Για ακόμη μια φορα, αν έχεις επαφές και αποδέχεσαι οποιεσδήποτε συνθήκες, προχωράς. Αλλιώς, θα παραμένεις στις λίστες ανεργίας.

ΠΗΓΗ: http://www.espiaenelcongreso.com/2014/09/02/el-timo-de-la-universidad-espanola/?utm_content=buffer54c50&utm_medium=social&utm_source=facebook.com&utm_campaign=buffer

Friday, July 11, 2014

Η Ντροπή της 11ης Ιουλίου 2014



Ας υπενθυμίσουμε ότι ο Προεδρεύων της Ιστορικής Συνεδρίασης την προηγούμενη μόλις ημέρα έσκιζε τα ιμάτια του σε τηλεοπτικό στούντιο υποστηρίζοντας ότι ως μέλος του Προεδρείου της Βουλής υπερασπίζεται πάντοτε τον θεσμικό του ρόλο.

Wednesday, July 9, 2014

Μετά τις φυλακές Γκουαντάναμο και τη "Μικρή ΔΕΗ" υπερψήφισαν -πάντα κατά συνείδηση- οι παρακάτω 51 Μητέρες και Πατέρες του Έθνους

Ελπίζω ότι δεν υπάρχει λάθος με τις αντικαταστάσεις που έγιναν σήμερα. Αν επισημάνεις κάποιο άσε μου σχόλιο, η ψήφος ήταν κατά συνείδηση, οπότε είναι σημαντικό να μην υπάρχει λάθος όνομα ή πρόσωπο...


Από τη Νέα Δημοκρατία:

Ο ΓΚΕΣΤ_ΣΤΑΡ Άδωνις Γεωργιάδης


Θανάσης Μπούρας


Γιάννης Καράμπελας


Χρήστος Κέλλας


Κώστας Σκρέκας


Διονύσης Σταμενίτης


Σ. Αναστασιάδης


Λ. Αυγενάκης


Απ. Βεσυρόπουλος


Ηλ. Βλαχογιάννης


Γ. Βλάχος


Κ. Γκιουλέκας


Θ. Δαβάκης


Στ. Καλαφάτης


Στ. Καλογιάννης


Θ. Καράογλου


Γ. Κεφαλογιάννης


Μ. Κόνσολας


Κ. Κοντογεώργος


Γ. Κοντογιάννης


Αλ. Κοντός


Δ. Κυριαζίδης


ο "αριστερών καταβολών" Χρύσανθος Λαζαρίδης


Ελ. Μακρή-Θεοδώρου


Άν. Μάνη-Παπαδημητρίου


Κ. Μαρκόπουλος


Γ. Μιχελάκης


Τ. Νεράντζης


Ν. Παναγιωτόπουλος


Π. Παναγιωτόπουλος


Γ. Πασχαλίδης


Φ. Πατριανάκου


Πρ. Παυλόπουλος


η "ανθρώπινη" Φωτεινή Πιπιλή


Θ. Σολδάτος


Μ. Ταμήλος


Κ. Τζαβάρας


ο "παξιμάδι" Ιορδάνης Τζαμτζής


Λ. Τσαβδαρίδης


Κ. Τσιάρας


Β. Υψηλάντης


ΚΑΙ ο Ανδρέας Ψυχάρης



Από το ΠΑΣΟΚ :

Μ. Κασσής


Γ. Κουτσούκος


Δ. Κρεμαστινός


Π. Ρήγας,


Δ. Σαλτούρος


Φ. Σαχινίδης


Κ. Τριαντάφυλλος


Συμεών Κεδίκογλου


και ο "σκαντζάρω την Εύη που άργησε" Υπουργός Μιχάλης Μανιάτης.