Δεν είμαι πολιτικός επιστήμονας και έτσι τα σχόλια μου, προφανώς, δεν θα είναι στο πανύψηλο επίπεδο του άρθρου που δημοσίευσε σήμερα η Αγία Τριάδα του ΠΑΣΟΚ. Θα το παλέψω όμως γιατί αλλιώς θα χάσω και το λίγο μυαλό που έχω...
Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011
Στη μεγάλη οικονομική κρίση που βιώνουμε, συναθροίζονται πολλές προϋπάρχουσες «υπο–κρίσεις», με βασικότερη όλων το συντεχνιασμό και την εκτεταμένη, αλλά και ιδιότυπη, ανομία, σε όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής.
Μάλιστα, από τις "πολλές προϋπάρχουσες" καταλήγουμε στον "συντεχνιασμό και την ιδιότυπη ανομία". Και ούτε λέξη για το οικονομικό μοντέλο, ούτε για την "εισαγωγή της κρίσης" με την οποία μας τα πρήζατε τόσον καιρό. Και η εκτεταμένη ανομία σε ποιο επίπεδο είναι ρε καμάρια μου ιδιότυπη; Τι ακριβώς εννοείτε με το ιδιότυπη;
Για δεκαετίες, μια σειρά αποφάσεων, επιλογών, κατευθύνσεων, προτεραιοτήτων και ιεραρχήσεων δεν υπήρξαν προϊόν δημοκρατικής σύνθεσης στην υπηρεσία του συλλογικού συμφέροντος.
Δεν υπήρξαν; Πέφτω από τα σύννεφα...Και ποιος αλήθεια ήταν επιφορτισμένος να πάρει αυτές τις αποφάσεις στην υπηρεσία της δημοκρατικής σύνθεσης; Ο Φούφουτος; Το Άγιο Πνεύμα του συλλογικού συμφέροντος; Κάτι επαγγελματίες της πολιτικής δεν έπρεπε να τις πάρουν; Και να τις "εμπνεύσουν" και στην κοινωνία; Ρωτάω εγώ...
Αντίθετα, επρόκειτο για ωμή επιβολή του κορπορατισμού, όπως εκφραζόταν μέσα από την πρακτική δυναμικών μειοψηφιών. Ομάδες πίεσης επιδίωκαν, με το «έτσι θέλω», την εξυπηρέτηση των συμφερόντων συγκεκριμένων τμημάτων της κοινωνίας και διαμόρφωναν, με την ανοχή ή και την εύνοια του πολιτικού συστήματος, στα μέτρα τους τη δημόσια πολιτική. Το υψηλό κόστος αυτών των αποφάσεων για το κοινωνικό σύνολο δεν το προσμετρούσε κανένας, διότι η μεγάλη πλειοψηφία παρέμενε σιωπηλή, αφού πρόσκαιρα υπήρχαν τα περιθώρια του ανεξέλεγκτου δανεισμού και το πολιτικό σύστημα έκλεινε εύκολες και πάντως εκλογικά προσοδοφόρες συμφωνίες, χωρίς φυσικά κανένα σχεδιασμό, αλλά και την οποιαδήποτε συνείδηση των συνεπειών.
Με τον κορπορατισμό με χάσατε, πρέπει να ανοίξω λεξικό... Το προσπερνάω, ας απαντήσει κάποιος ειδικός. Καλά, "οι ομάδες πίεσης επιδίωκαν", δουλειά τους είναι στο κάτω-κάτω στα πλαίσια του παρόντος συστήματος, το "πολιτικό σύστημα" όμως γιατί τους έδειχνε ανοχή ή εύνοια; Το "υψηλό κόστος" έπρεπε να το προσμετρήσει η δυναμική μειοψηφία που διαγκωνιζόταν να πλασσαριστεί σε καλύτερη θέση από την αντίπαλη δυναμική μειοψηφία; Πάμε καλά; Δεν υποτίθεται ότι αυτό είναι η ΒΑΣΙΚΗ και ίσως η ΜΟΝΗ δουλίτσα που οφείλει να κάνει η πολιτική εξουσία στα πλαίσια του Καπιταλισμού; Δεν το έκανε γιατί; Α μάλιστα, γιατί έκλεινε εύκολες και εκλογικά προσοδοφόρες συμφωνίες, επειδή η μεγάλη πλειοψηφία δεν την έκραζε και υπήρχαν δάνεια να παίρνει... Δηλαδή και γαμώ ηθική στάση είχε η πολιτική εξουσία. Να ρωτήσω τώρα: Και οι τρεις συντάκτες του άρθρου ήταν ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΚΗΝΙΚΟΥ τόσα χρόνια; Γιατί το μουγκώνανε κι αυτοί;
Μέσα από τέτοιου είδους κοινωνικο-πολιτικές διεργασίες, και με τη λογική «τα θέλουμε όλα δικά μας», φθάσαμε στην περιφρόνηση κάθε έννοιας Δικαιοσύνης και δημόσιου συμφέροντος και στη de facto επιβολή του κανόνα: κατάληψη στο σχολείο, και ενίοτε καταστροφή του, κατάληψη στο πανεπιστήμιο, διακοπή της λειτουργίας των μέσων μεταφοράς, της αποκομιδής των σκουπιδιών και προσβολή της δημόσιας υγείας, κατάληψη δημόσιων κτηρίων, ακόμη και υπουργείων, αποκλεισμοί λιμανιών και αεροδρομίων, και κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου, πράξεις και απειλές ακόμη και κατά της ζωής.
Α-Χα! Η λογική "τα θέλουμε όλα δικά μας" δεν περιλαμβάνει επίσης κάτι ασυλίες και προνόμια, κάτι μίζες και "μαύρα φράγκα" σε βαλίτσες και κούτες, κάτι δηλώσεις "αύριο αγοράζουμε μετοχές", κάτι σπίτια με άδεια αναψυκτηρίου και άλλα αγορασμένα από off-shore, κάτι έμπρακτες απειλές κατά της ζωής από την Αστυνομία (μην βάλω τον κατάλογο των ΝΕΚΡΩΝ και των ΤΡΑΥΜΑΤΙΩΝ, είναι μακρύς), κάτι υποκλοπές και τέλος μια σειρά από πλήρεις παραβιάσεις του Συντάγματος κάθε τρεις και λίγο; Μόνο "καταστροφές" και "υγειονομικές βόμβες" βλέπουν οι συντάκτες; Και για να ρωτήσω κάτι ακόμα... ΣΕ ΜΙΑ ΙΕΡΑΡΧΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΑ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΝΑ ΚΥΛΑΝΕ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΝΩ ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΝΑ ΚΥΛΑΕΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΚΑΤΩ; Δεν το πιάνω, μάλλον πρέπει να είσαι απόφοιτος του Χάρβαρντ για να το καταλάβεις αυτό...
Το σημαντικότερο όλων δε είναι, πως αυτή η εξαιρετικά αντιδημοκρατική και αντικοινωνική «κουλτούρα» και συμπεριφορά, επενδύθηκε με το μανδύα του προοδευτισμού και της επαναστατικότητας, για να κρύψει το πραγματικό πρόσωπο του συντεχνιακού συμφέροντος. Βαφτίστηκε «κοινωνία» η κάθε συντεχνία, ενώ στην πραγματικότητα οι κοινωνοί καλούνταν να πληρώσουν τα αιτήματα των συντεχνιών, που μόνιμα και σταθερά γίνονταν δεκτά. Οι λέξεις, λοιπόν, έχασαν το νόημά τους και επιλογές με υψηλό κοινωνικό κόστος εμφανίζονταν μέσα σε αυτό το ιδιότυπο «matrix» ως «κοινωνικές κατακτήσεις», ενώ στην πραγματικότητα η χώρα απλά δανειζόταν και αργά ή γρήγορα θα πλήρωνε «τα σπασμένα». Ευθύνες για αυτή την κατάσταση έχουμε όλοι!
Θα ξεραθώ στα γέλια τώρα! Υπάρχει ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΥΝΤΕΧΝΙΑ από την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΛΙΤ της ΕΛΛΑΔΑΣ; Η Κοινωνία ΠΑΝΤΑ ΠΛΗΡΩΝΕ ΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΑ, δεν άρχισε τώρα. Έχουμε φάει πενήντα λιτότητες, "αντικειμενικά κριτήρια", στενωπούς και "φως στο τουνελ", αλλαγές στο φορολογικό και το σύστημα παιδείας. Είναι θράσος να μιλάνε οι τρεις για λέξεις που έχασαν το νόημα τους όταν τις έκαναν και εξακολουθούν να τις κάνουν λάστιχο... Όσο για τις ευθύνες που "έχουμε όλοι" μόνο εσείς δεν τις αναλαμβάνετε ποτέ! Οι υπόλοιποι τις λουζόμαστε θέλοντας και μη!
Ήρθε, όμως, τώρα η ώρα της πληρωμής αλόγιστων «κατακτήσεων» και αλόγιστων εκλογικών νικών, στη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Το τίμημα είναι πολύ βαρύ. Παρ’ όλα αυτά, οι πολιτικοσυνδικαλιστικές συστοιχίες που αναπτύχθηκαν με βάση το νόμο του «τυφλού τσαμπουκά» και της «ψευδο-αρχής» πως κερδίζει όποιος εκβιάζει πιέζοντας τους άλλους συμπολίτες του (π.χ. με την οικονομική καταστροφή του εμπορίου στο κέντρο της Αθήνας), εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν να μην συνέβη τίποτα.
Πιο πολύ συμπεριφέρονται σαν να μην συνέβη τίποτα οι βουλευτές σας που δηλώνουν, "Εγώ φταίω; Πες μου εγώ φταίω;" (Πέμη Ζούνη στην ΔΕΘ) σαν να μην ψηφίζουν όπως επιβάλλει το Σύνταγμα με ατομική τους ευθύνη. Και ο "τυφλός τσαμπουκάς" είναι η απαίτηση Όθωνα κατά της κοπελίτσας που του έριξε το αυγό για αποζημίωση (την απέσυρε μετά για να σωθεί) ή ο εκβιασμός "αν συναθροίζεστε θα τρώτε ξύλο" που παίζεται κάθε μέρα στην Πλατεία Συντάγματος.
Ακόμη δηλαδή και σήμερα, που η Ελλάδα αγωνίζεται να μην γονατίσει, εκδηλώνονται αδικαιολόγητες και ακραίες συμπεριφορές, οι οποίες κάποιες φορές στρέφονται ανοικτά και κατά της Δημοκρατίας.
Μην επαναλάβω τώρα ποιες συμπεριφορές στρέφονται ανοιχτά κατά της Δημοκρατίας. Φτάνουν ο Καυκάς & ο Κυπραίος ή να βάλω μέσα και την φωτορεπόρτερ;
Μάλιστα, δεν παραλείφθηκε, ακόμη μία φορά, να ακουστούν έως και αιτήματα για προνομιακή-πελατειακή μονιμοποίηση συμβασιούχων, με την καθολική σχεδόν στήριξη της αντιπολίτευσης.
Άμα δεν θέλετε να κάνετε προνομιακή-πελατειακή μονιμοποίηση κάντε προσλήψεις με ΑΣΕΠ, το ίδιο μου κάνει. Γιατροί και νοσηλευτές πάντως στα νοσοκομεία μού φαίνεται πως πρέπει να υπάρχουν, δάσκαλοι στα σχολεία και κοινωνικοί λειτουργοί στον ΟΚΑΝΑ επίσης...
Υπάρχει, όμως, σήμερα μια ποιοτική και ελπιδοφόρος διαφορά. Κάποιες φορές, ακόμη λίγες, η πλειοψηφία δεν παραμένει σιωπηλή, αλλά παίρνει την κατάσταση στα χέρια της.
Ευτυχώς, αλλά όχι όπως το λέτε παρακάτω, αλλιώς την παίρνει στα χέρια της. Με συλλογικές κουζίνες, πηγαίνοντας φάρμακα στους Γιατρούς του Κόσμου, και γενικά με την αυτοοργάνωση τρέχει το έργο στην κοινωνία, γιατί το έχει πάρει χαμπάρι τι της ετοιμάζετε...
Δημιουργούν εύλογες ελπίδες τα ανοιχτά πανεπιστήμια, τα ανοικτά σχολεία και τα ανοικτά νοσοκομεία, κόντρα στις σκοπιμότητες των αποφάσεων για καταλήψεις, οι γενναίες δημόσιες παρεμβάσεις ορισμένων ανθρώπων του πνεύματος, καθώς και η στάση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, που αποδοκίμασε ανοιχτά τις απαράδεκτες κινητοποιήσεις του Αυγούστου, οι οποίες στράφηκαν εναντίον του μόχθου των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων στο τομέα του τουρισμού.
Νατοι και οι άνθρωποι του πνεύματος, μην χέσω..
Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τους πολίτες της Ρόδου που άνοιξαν το λιμάνι με λουλούδια στα χέρια. Οι πολίτες τον Αύγουστο απαίτησαν, κυριολεκτικά, η κυβέρνηση να μην κάνει πίσω -όπως γινόταν τις τελευταίες δεκαετίες- αλλά να εφαρμόσει τις πολιτικές της.
Σε ποια εικονική πραγματικότητα το απαίτησαν, και μάλιστα κυριολεκτικά, αυτό οι πολίτες; Μήπως είναι λίγο αυθαίρετη η "ερμηνεία" με βάση (ακόμα και) τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων;
Αυτές, συνεπώς, οι περιπτώσεις αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα της αφύπνισης της κοινωνίας και της αλλαγής της νοοτροπίας της. Κι όσο τη θέση του «δεν βαριέσαι» παίρνει η συμμετοχή στην υπεράσπιση του δικαιώματος πχ. για μάθηση, για παροχή υπηρεσιών υγείας και προστασία της δημόσιας υγείας, καθώς και για την ελεύθερη και ανεμπόδιστη κυκλοφορία των ανθρώπων, τόσο οι ελπίδες θα αυξάνονται.
Και οι δικές σας ελπίδες για αμνηστία θα αυξάνονται επίσης, αν περάσει το επιχείρημα όλοι οι καλοί μαζί, ενάντια στους "αντικοινωνικούς" που διεκδικούν. Αλλά το επιχείρημα είναι λίγο παλιό πια, και σε κάθε περίπτωση αυτά τα δικαιώματα κινδυνεύουν πιο πολύ από εσάς τους ίδιους και την "διακυβέρνηση" που παράγετε...
Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί να τα φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια. Η μία δραστηριότητα, άλλωστε, συμπληρώνει και στηρίζει την άλλη.
Σε ποιο νοσηρό μυαλό η κοινωνική αυτενέργεια συμπληρώνει τις αστυνομικές και εισαγγελικές ενέργειες; Υπάρχει ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑ ιστορικό παράδειγμα; Και μην μου πείτε τους Atenistas, παρακαλώ, να μιλάμε σοβαρά...
Η μεν κοινωνία έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της από κάθε επιβολή ιδεολογικών, κομματικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, οι δε δημοκρατικά νομιμοποιημένες κρατικές λειτουργίες έχουν την υποχρέωση να ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα για την τήρηση της νομιμότητας. Δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους θα συκοφαντηθεί ως αυταρχική και, πάντως, θα έχει περιορισμένη αποδοτικότητα. Και δίχως το κράτος και τις λειτουργίες του, η κοινωνία των πολιτών δεν θα είχε νόημα, όποια γνώμη κι αν πλειοψηφούσε σε αυτήν.
Το επιχείρημα είναι τρύπιο από την αρχή μέχρι το τέλος. Κοινωνία χωρίς κράτος υπάρχει σε εκατοντάδες περιπτώσεις, ακριβώς όπως και πουτάνα χωρίς νταβατζή...
Η βουβή κοινωνία και οι φορείς των κρατικών λειτουργιών που έκαναν πως δεν βλέπουν, πρέπει να περάσουν οριστικά στο παρελθόν.
Και μαζί τους και ΕΣΕΙΣ οι τρεις, τουλάχιστον.
Η απειλή της οικονομικής χρεωκοπίας ήρθε ως αποτέλεσμα της χρεωκοπίας των όρων πολιτικής και κοινωνικής συμβίωσης, που επιβλήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες και μας έσυραν ως εδώ. Η αυτογνωσία και η αυτοκριτική είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή προϋπόθεση για την αντιστροφή της πορείας. Πρέπει, λοιπόν, να δράσουμε αμέσως.
Αντί να γράφετε άρθρα παραιτηθείτε λοιπόν, αν θέλετε να δράσετε, κανείς δεν σας εμποδίζει... Εκτός αν αποκτήσατε τώρα αυτογνωσία και αυτοκριτική και γι αυτό την ορίζετε ως αναγκαία, αλλά όχι ικανή, προϋπόθεση.
Σήμερα έχει καταστεί σαφές, πως ή θα βουλιάξουμε όλοι μαζί ή θα σωθούμε όλοι μαζί.
Από που μας προέκυψε αυτό; Εσείς μπορείτε να σωθείτε και με μια θεσούλα στο ελικόπτερο ή συνεχίζοντας το "θεάρεστο έργο" σας. Εμείς ήδη πνιγόμαστε, 40% ανέβηκαν οι αυτοκτονίες και μέσα τους δεν έχει γραφτεί ΟΥΤΕ ΜΙΑ πολιτικού στελέχους.
Αυτοί που επιδίδονται σε άνομες συμπεριφορές, όποιο άλλοθι κι αν χρησιμοποιούν, στην πραγματικότητα διεκδικούν σωσίβια μόνο για τους εαυτούς τους και λένε σε όλους τους υπόλοιπους να πάνε να πνιγούν. Πως θα χαρακτηριζόταν όποιος τη στιγμή ενός πραγματικού ναυαγίου έκανε κάτι αντίστοιχο; Η απάντηση δεν θέλει δεύτερη σκέψη.
Η πρώτη απάντηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι "Μέλος της Κυβέρνησης". Η δεύτερη "Μέλος της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ". Η τρίτη "Μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου". Και πάει λέγοντας... Μέχρι να φτάσω στον υδραυλικό που δεν κόβει αποδείξεις, έχω πολλά σκαλοπάτια!
Με άλλα λόγια, ο συντεχνιασμός, η δημαγωγία, ο λαϊκισμός κάποιων ΜΜΕ, η ανομία, η κοινωνική ανευθυνότητα και το πατριωτικό έλλειμμα ορισμένων εχόντων και κατεχόντων, που σαρώνουν κάθε έννοια Δικαιοσύνης, δεν είναι απλά εκφράσεις ανευθυνότητας, αλλά προκλητική επίδειξη ανηθικότητας.
Και εδώ λείπουνε πολλές δεκάδες κατηγορίες "ατοπημάτων" που είναι "σαρξ εκ της σαρκός σας".
Και ως πρόκληση τέτοιας μορφής αρχίζουν να αντιμετωπίζονται από μια κοινωνία των πολιτών, που ξαναβρίσκει τη φωνή της, καθώς και από μία συντεταγμένη Δημοκρατία, που ξαναβρίσκει τον αυτοσεβασμό της.
Συντεταγμένη ολιγαρχία μήπως;
Οι τρεις υπουργοί οι οποίοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο, λόγω των αρμοδιοτήτων μας που αφορούν βασικούς τομείς του δημόσιου χώρου, βιώνουμε κάθε μέρα, με μεγάλη ένταση, τα φαινόμενα που εδώ καταγράφουμε.
Τα υπόλοιπα φαινόμενα, τις "παράπλευρες απώλειες", πώς ακριβώς τα βιώνετε;
Πάρα πολλές φορές, αλλά και σήμερα, αντιλαμβανόμαστε πως ορισμένοι σπρώχνουν τα πράγματα πέραν των ορίων, για να γίνει μακελειό.
Πολύ βαριά λέξη το μακελειό. Και δεν μπαίνει ποτέ τυχαία σε ένα πολιτικό κείμενο. Ιδίως όταν αυτοί που την γράφουν έχουν τον μηχανισμό να ματοκυλήσουν (και πάλι) τον κόσμο.
Πιστεύοντας, πως η Δημοκρατία δεν θα τολμήσει (τι ακριβώς;) και, συνεπώς, θα κάνουν και πάλι το δικό τους. Οι Έλληνες πολίτες, όμως, γνωρίζουν πως τα δύο χρόνια που πέρασαν δόθηκαν με επιτυχία μάχες για σοβαρές διαρθρωτικές αλλαγές και για τον περιορισμό της κακοδιοίκησης και της σπατάλης. Οι φορείς των πελατειακών σχέσεων και οι εκπρόσωποι του συντεχνιασμού υποχώρησαν.(Πλάκα μου κάνετε;) Η πλειοψηφία των πολιτών στήριξε με ένταση τις αλλαγές που έγιναν και δεν παρασύρθηκε από τους δημαγωγούς. (Ω ναι! Γι' αυτό η πλειοψηφία έδωσε αυτοδυναμία στο ΠΑΣΟΚ με το "Λεφτά Υπάρχουν", γιατί δεν "μασάει" στους δημαγωγούς) Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες σήμερα αποτελούν την πρώτη γενιά μετά τον εμφύλιο πόλεμο, που σηκώνει μόνη της τα βάρη της χώρας και δεν τα μεταφέρει στις επόμενες γενιές. Με άλλες λέξεις, οι σύγχρονοι Έλληνες αντιμετωπίζουν καταπρόσωπα το χρέος και τα ελλείμματα της χώρας.
Όλοι οι σύγχρονοι Έλληνες (και Ελληνίδες) αν αφαιρέσουμε τους επιχειρηματίες φίλους σας, τους βολεμένους κολλητούς σας και εσάς τους ίδιους
Κατανοούμε απόλυτα τις τεράστιες αλλαγές στη ζωή του κάθε πολίτη και τα προβλήματα που δημιουργεί η οικονομική κρίση στα δημόσια αγαθά. (Αλήθεια, ε; Συγνώμη που δεν το πιστεύω...) Παιδεία, Υγεία, Δημόσιες Μεταφορές αποτελούν τον πυρήνα της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης, τον οποίο, μέσα στις δραματικές αυτές περιστάσεις, θα πρέπει να υπερασπιστούμε.
(Εμείς θα τον υπερασπιστούμε με κάθε τρόπο, αλλά ενάντια σε σας που τον διαλύετε κάθε μέρα...) Δυστυχώς, όμως, για να βγούμε στο κοινωνικό ξέφωτο (λογοτεχνία τώρα, όχι μαλακίες!) του μέλλοντος, πρέπει να περάσουμε τις οδύνες του παρόντος. Κοινωνική ευαισθησία σήμερα, σημαίνει να πατήσουμε γκάζι και όχι φρένο, έτσι ώστε να βγούμε το συντομότερο από την κρίση και να επιστρέψουμε στην ευημερία.
Τέρμα γκάζι με τον τοίχο να πλησιάζει, τι όμορφη εικόνα! Σαν από το Crash του Ballard, σκέτη κάβλα...
Οι αναστολές, οι δισταγμοί, οι καθυστερήσεις και οι παλινδρομήσεις τελικά στρέφονται εναντίον των πολιτών. Γιατί κρατούν την κοινωνία και την οικονομία καθηλωμένες στο τέλμα της κρίσης, της ύφεσης και της διευρυνόμενης φτώχειας. Εχθροί της κοινωνίας σήμερα είναι η δημαγωγία, ο λαϊκισμός, η ατιμωρησία, ο συντεχνιασμός, και οι καθυστερήσεις.
Βάλαμε και την ατιμωρησία για να το σώσουμε, αλλά φυσικά μπορούμε πάντα να εννοούμε την δίωξη όσων επανασυνδέουν το ρεύμα τους για να μην μείνουν στα σκοτάδια...
Η ελληνική πολιτεία,(!) άρα τόσο το κράτος όσο και η κοινωνία,(!) θα βρει και πάλι τον εαυτό της.(!) Θα καταφέρει να ξαναβρεί αυτό που έχασε, δηλαδή την κλασική για τις προηγμένες χώρες δυνατότητα να συνδυάζονται αρμονικά οι κοινωνικές διαμαρτυρίες και συγκρούσεις, με τη λειτουργία των κλασικών τομέων της κοινωνικής ζωής και του κράτους. Η προσπάθεια, όμως, πρέπει να συνεχιστεί από όλους και με μεγαλύτερη ένταση. Και βέβαια, πέραν από τις αναμφισβήτητες επιτυχίες σε διαρθρωτικές αλλαγές και στο δημοσιονομικό εξορθολογισμό υπήρξαν λάθη, παραλείψεις και κυρίως καθυστερήσεις.(Για τα οποία φυσικά πάλι δεν ευθύνεται κανείς, απλώς υπήρξαν έτσι, από μόνα τους) Οι καθυστερήσεις αυτές μας ταλαιπώρησαν και δεν υπάρχει πια καμία πολυτέλεια να τις ανεχτούμε. Ο συντεχνιασμός είναι ο αντίπαλος. (Μην σας την χαλάσω τώρα, αλλά όλοι οι γνωστοί μου λένε ότι εσείς είστε ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ) Όπως αντίπαλοι είναι και όσοι αντιδρούν χλιαρά και για το «θεαθήναι».
(Επαυξάνω και ονομάζονται Κόμματα της Αριστεράς...)
Πρέπει να γίνει σαφές σε όλους, πως η Ελλάδα δεν μπορεί να προχωρήσει δίχως Δικαιοσύνη, εξορθολογισμό των δημοσιονομικών της και χωρίς τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Η πορεία προς αυτούς τους στόχους ξεκίνησε και θα ολοκληρωθεί. Τις οδύνες της, βέβαια, κανείς δεν θα μπορέσει να αποφύγει. (Πάλι έχετε φροντίζει να ανήκετε στις εξαιρέσεις) Άρα, όποιος σήμερα συνεχίζει να σπέρνει ανέμους ή να κάνει πως δεν βλέπει, αύριο θα θερίσει θύελλες και θα σαρωθεί. (Προφητεία; Και άραγε πως θα εκπληρωθεί, έτσι που είναι διατυπωμένη;) Η διακοπή της λειτουργίας του κράτους, στις πιο ευαίσθητες πτυχές του, αποτελεί απόπειρα άμεσης επιδείνωσης των συνθηκών και υπονόμευση του αγώνα που διεξάγει η χώρα και οι πολίτες της. Αυτή την ακύρωση του κράτους και των προσπαθειών της χώρας, στις σημερινές τραγικές περιστάσεις, δεν πρέπει να την επιτρέψουμε. Το Έθνος και η Πατρίδα (νάτα μας!) αυτή τη στιγμή έχουν ανάγκη από Πολιτική και Κοινωνική Συμφιλίωση, ταχύτατη υλοποίηση των δεσμεύσεων και των μεταρρυθμίσεων και προστασία της Δημοκρατίας. (Όλα μαζί αυτά αντιφάσκουν...) Ή θα τα κάνουμε όλα μαζί ή μας περιμένει συμφορά.(Έτσι εξηγείται...)
Ο αγώνας που πρέπει να δώσουμε είναι δύσκολος, πρωτόγνωρος και η διαδρομή θα γίνει σε κακοτράχαλο δρόμο. Οφείλουμε να είμαστε, όμως, όλοι αποφασισμένοι για να σπάσουμε τώρα, χωρίς καμία καθυστέρηση, όλα ή έστω τα περισσότερα μεταπολιτευτικά κακώς κείμενα και, οπωσδήποτε, τις λογικές που φέρνουν την Ελληνική Δημοκρατία να φαίνεται και να είναι αδύναμη. Δεν μας επιτρέπεται να κάνουμε πίσω, δεν έχουμε δικαίωμα να υποχωρούμε.(Παραιτηθείτε τότε, είσαστε τμήμα της ελίτ που δημιούργησε τα "μεταπολιτευτικά κακώς κείμενα". Δεν παίζει να πιστέψει κανένας λογικός άνθρωπος πως μπορείτε εσείς να το "στρώσετε το έργο"...) Και σε ό,τι αφορά τις κρίσιμες επόμενες ημέρες, όλα τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ πρέπει να δώσουμε ενωμένοι τις δύσκολες μάχες τόσο στη Βουλή όσο και στην κοινωνία και με την ενότητά μας αυτή να εξοπλίσουμε τον πρωθυπουργό, που θα διαπραγματευτεί την τελική και οριστική λύση (τρόμαξα τώρα) για τη χώρα μας στο πλαίσιο της Ε.Ε.
Τώρα κατάλαβα ότι δεν μιλάγατε σε μένα, αλλά στην "πράσινη βάση". Συγνώμη που επενέβην σε έναν ιδιωτικό διάλογο...
Sunday, October 16, 2011
Saturday, October 15, 2011
Friday, October 14, 2011
Η γλώσσα του σώματος του Χάρη και η "υγειονομική βόμβα"
"Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που δεν ανακοινώνονται" όπως ΠΟΙΟΙ είναι οι ιδιώτες που έχουν τον "κατάλληλο μηχανολογικό εξοπλισμό" για να αναλάβουν την αποκομιδή των σκουπιδιών και αν κατέχουν κάποιο ποσοστό σε τηλεοπτικούς σταθμούς...
Χ. Καστανίδης: Δεν θα πληρωθούν οι καταληψίες | video γεγονότα , μόνο στο mega | MEGA TV: MEGA ΓΕΓΟΝΟΤΑ
Και κοίτα τώρα σύμπτωση! Υγειονομική Βόμβα αποκαλύπτεται και στη Liberty Plaza! Τέτοιος συντονισμός ρε φίλε;
Χ. Καστανίδης: Δεν θα πληρωθούν οι καταληψίες | video γεγονότα , μόνο στο mega | MEGA TV: MEGA ΓΕΓΟΝΟΤΑ
Και κοίτα τώρα σύμπτωση! Υγειονομική Βόμβα αποκαλύπτεται και στη Liberty Plaza! Τέτοιος συντονισμός ρε φίλε;
Thursday, October 13, 2011
Κείμενο της Φαίη Μάγιερ σε αναδημοσίευση
Την τελευταία εβδομάδα του Σεπτέμβρη βρέθηκα στο νησί της Κέρκυρας για μια συνέντευξη σχετικά με μια θέση εργασίας, το ερχόμενο καλοκαίρι. Καθώς θα βρισκόμουν κάποιες μέρες εκεί, αποφάσισα να πάω επισκεπτήριο στον φίλο και σύντροφο Πολύκαρπο Γεωργιάδη, που κρατείται στις φυλακές Κέρκυρας. Έτσι και έπραξα.
Το αποτέλεσμα του επισκεπτηρίου αυτού στο ‘σωφρονιστικό ίδρυμα’ ήταν να εμφανιστούν, λίγο αφότου πήγα για την συνέντευξη, έξι ασφαλίτες στην επιχείρηση. Αρχικά κέρδισαν τις εντυπώσεις, πηγαίνοντας με τρία οχήματα, ενοικιαζόμενα, δύο στο κάθε όχημα, έτσι, γιατί, να μωρέ, να ‘χουν τα παιδιά το χώρο τους. Επίσης, καθώς οι ντόπιοι αστυνομικοί μάλλον δεν έχουν και καμία ιδιαίτερη εκπαίδευση στον τομέα της παρακολούθησης, θεώρησαν ότι για να τα καταφέρουν έπρεπε να φέρουν και ειδικούς εξ Αθηνών... Στον τομέα της καταστολής, βέβαια, τα κονδύλια οι μισθοί και οι επιχορηγήσεις δεν έχουν ακόμη κοπεί...
Όταν εμφανίστηκαν στην επιχείρηση, άρχισαν την μίνι ανάκριση, κάνοντας ερωτήσεις γύρω από το πρόσωπό μου, το λόγο που πήγα εκεί, καθώς και στο προσωπικό για γενικές πληροφορίες. Επέστρεψαν, μάλιστα την επόμενη ημέρα, έχοντας μαζί τους ένα μαγνητόφωνο, ώστε να ολοκληρωθεί το κλίμα της ‘σοβαρής αστυνομικής επιχείρησης’. Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στο νησί συνέχισαν να με παρακολουθούν. Το φυσικό επακόλουθο ήταν να χάσω τη θέση εργασίας, κάτι που συμβαίνει για δεύτερη φορά.
Είναι αυτονόητο ότι αυτή η τακτική δεν αποτελεί πρωτοτυπία και φυσικά δεν αφορά μόνο εμένα προσωπικά. Σε διάφορες στιγμές και περιστάσεις, η πλειονότητα των συντρόφων έχει δεχθεί παρενοχλήσεις από τα τσιράκια της εξουσίας.
Η τακτική αυτή των κατασταλτικών μηχανισμών αποσκοπεί στο να τρομοκρατήσει τους ανθρώπους που συνεχίζουν να αγωνίζονται. Στοχεύουν στο να κατακερματίσουν τις σχέσεις αλληλεγγύης και συντροφικότητας, οι οποίες αποτελούν αξιακή και θεμέλιο αρχή για τον πολιτικό χώρο των αναρχικών-αντιεξουσιαστών. Προσπαθούν να απομονώσουν τον κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο, να μας μετατρέψουν σε μονάδες, μακριά από τη συλλογικοποίηση των επιθυμιών και των αναγκών μας.
Την περίοδο που διανύουμε αδιαμφισβήτητα η φούσκα του ‘ελληνικού ονείρου’ έχει πια σκάσει. Το καπιταλιστικό σύστημα δείχνει το πραγματικό, αδηφάγο του πρόσωπο και καταργεί τις όποιες αστικές παραχωρήσεις είχαν κερδηθεί με πολύχρονους αιματηρούς αγώνες τους προηγούμενους αιώνες από τις κατώτερες τάξεις.
Έτσι ο κόσμος χωρίστηκε ξανά σε δυο κομμάτια, αυτό των εξουσιαστών κι εκείνο των καταπιεσμένων. Και πιο πολύ από ποτέ ο λόγος και η πολιτική θεωρεία του αναρχισμού- ελευθεριακού κομμουνισμού βρίσκουν πρόσφορο έδαφος ανάπτυξης και εξάπλωσης. Η ταξική πάλη αναδύεται ξανά και η παγκόσμια εργατική τάξη αποκτά πάλι συνείδηση του εαυτού της, ενώ η αστική τάξη έτσι κι αλλιώς δεν την είχε ποτέ χάσει. Ευρεία κομμάτια της κοινωνίας υιοθετούν τις πρακτικές της αντιεξουσίας, στις λαϊκές συνέλευσης, την αυτοοργάνωση των γειτονιών, τα κινήματα πολιτικής ανυπακοής. Το ποιός είναι ο εχθρός έχει πια γίνει πασιφανές, τώρα που οι τράπεζες και τα παγκόσμια οικονομικά λόμπυ καταδικάζουν τον κόσμο στην εξαθλίωση.
Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, και καθώς η κρίση βαθαίνει και εντείνεται, η εξουσία θωρακίζεται. Έχει φτιάξει έναν ολόκληρο στρατό από ανεγκέφαλους, έτοιμους να εισακούσουν και την πιο ηλίθια εντολή. Η κρίση αυτή, καθώς είναι δομική κρίση του ίδιου του καπιταλισμού, δεν προβλέπεται να ‘ξεπεραστεί’ έτσι εύκολα, ούτε να σταματήσει, έτσι απλά, μια μέρα. Η αναδιανομή του πλούτου προς τα πάνω, προς τα πολύ πάνω, μάλλον δε θα σταματήσει στα χέρια των λίγων, αλλά των πολύ λίγων. Μια παγκόσμια οικονομική δικτατορία ανατέλλει, ο πόλεμος έχει από καιρό ξεκινήσει και, εννοείται ότι θα συνεχίσουμε να κρατάμε την γραμμή άμυνάς μας ενωμένοι.
Δεν μας φοβίζουν. Μπροστά στην εξαθλίωση και την ανέχεια, την απομόνωση και τη μιζέρια που απλόχερα μοιράζουν έχουμε να αντιπαρατάξουμε την αλληλεγγύη, την αξιοπρέπεια, την αυτοοργάνωση των ζωών μας. Αυτό ας το γνωρίζουν καλά οι σύγχρονοι δωσίλογοι και οι χαφιέδες της εξουσίας. Κανένας σύντροφος δεν είναι μόνος. Δεν μας τρομάζουν, μας εξοργίζουν. Η μέρα μας θα ‘ρθει.
Φ. Μάγιερ
Το αποτέλεσμα του επισκεπτηρίου αυτού στο ‘σωφρονιστικό ίδρυμα’ ήταν να εμφανιστούν, λίγο αφότου πήγα για την συνέντευξη, έξι ασφαλίτες στην επιχείρηση. Αρχικά κέρδισαν τις εντυπώσεις, πηγαίνοντας με τρία οχήματα, ενοικιαζόμενα, δύο στο κάθε όχημα, έτσι, γιατί, να μωρέ, να ‘χουν τα παιδιά το χώρο τους. Επίσης, καθώς οι ντόπιοι αστυνομικοί μάλλον δεν έχουν και καμία ιδιαίτερη εκπαίδευση στον τομέα της παρακολούθησης, θεώρησαν ότι για να τα καταφέρουν έπρεπε να φέρουν και ειδικούς εξ Αθηνών... Στον τομέα της καταστολής, βέβαια, τα κονδύλια οι μισθοί και οι επιχορηγήσεις δεν έχουν ακόμη κοπεί...
Όταν εμφανίστηκαν στην επιχείρηση, άρχισαν την μίνι ανάκριση, κάνοντας ερωτήσεις γύρω από το πρόσωπό μου, το λόγο που πήγα εκεί, καθώς και στο προσωπικό για γενικές πληροφορίες. Επέστρεψαν, μάλιστα την επόμενη ημέρα, έχοντας μαζί τους ένα μαγνητόφωνο, ώστε να ολοκληρωθεί το κλίμα της ‘σοβαρής αστυνομικής επιχείρησης’. Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στο νησί συνέχισαν να με παρακολουθούν. Το φυσικό επακόλουθο ήταν να χάσω τη θέση εργασίας, κάτι που συμβαίνει για δεύτερη φορά.
Είναι αυτονόητο ότι αυτή η τακτική δεν αποτελεί πρωτοτυπία και φυσικά δεν αφορά μόνο εμένα προσωπικά. Σε διάφορες στιγμές και περιστάσεις, η πλειονότητα των συντρόφων έχει δεχθεί παρενοχλήσεις από τα τσιράκια της εξουσίας.
Η τακτική αυτή των κατασταλτικών μηχανισμών αποσκοπεί στο να τρομοκρατήσει τους ανθρώπους που συνεχίζουν να αγωνίζονται. Στοχεύουν στο να κατακερματίσουν τις σχέσεις αλληλεγγύης και συντροφικότητας, οι οποίες αποτελούν αξιακή και θεμέλιο αρχή για τον πολιτικό χώρο των αναρχικών-αντιεξουσιαστών. Προσπαθούν να απομονώσουν τον κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο, να μας μετατρέψουν σε μονάδες, μακριά από τη συλλογικοποίηση των επιθυμιών και των αναγκών μας.
Την περίοδο που διανύουμε αδιαμφισβήτητα η φούσκα του ‘ελληνικού ονείρου’ έχει πια σκάσει. Το καπιταλιστικό σύστημα δείχνει το πραγματικό, αδηφάγο του πρόσωπο και καταργεί τις όποιες αστικές παραχωρήσεις είχαν κερδηθεί με πολύχρονους αιματηρούς αγώνες τους προηγούμενους αιώνες από τις κατώτερες τάξεις.
Έτσι ο κόσμος χωρίστηκε ξανά σε δυο κομμάτια, αυτό των εξουσιαστών κι εκείνο των καταπιεσμένων. Και πιο πολύ από ποτέ ο λόγος και η πολιτική θεωρεία του αναρχισμού- ελευθεριακού κομμουνισμού βρίσκουν πρόσφορο έδαφος ανάπτυξης και εξάπλωσης. Η ταξική πάλη αναδύεται ξανά και η παγκόσμια εργατική τάξη αποκτά πάλι συνείδηση του εαυτού της, ενώ η αστική τάξη έτσι κι αλλιώς δεν την είχε ποτέ χάσει. Ευρεία κομμάτια της κοινωνίας υιοθετούν τις πρακτικές της αντιεξουσίας, στις λαϊκές συνέλευσης, την αυτοοργάνωση των γειτονιών, τα κινήματα πολιτικής ανυπακοής. Το ποιός είναι ο εχθρός έχει πια γίνει πασιφανές, τώρα που οι τράπεζες και τα παγκόσμια οικονομικά λόμπυ καταδικάζουν τον κόσμο στην εξαθλίωση.
Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, και καθώς η κρίση βαθαίνει και εντείνεται, η εξουσία θωρακίζεται. Έχει φτιάξει έναν ολόκληρο στρατό από ανεγκέφαλους, έτοιμους να εισακούσουν και την πιο ηλίθια εντολή. Η κρίση αυτή, καθώς είναι δομική κρίση του ίδιου του καπιταλισμού, δεν προβλέπεται να ‘ξεπεραστεί’ έτσι εύκολα, ούτε να σταματήσει, έτσι απλά, μια μέρα. Η αναδιανομή του πλούτου προς τα πάνω, προς τα πολύ πάνω, μάλλον δε θα σταματήσει στα χέρια των λίγων, αλλά των πολύ λίγων. Μια παγκόσμια οικονομική δικτατορία ανατέλλει, ο πόλεμος έχει από καιρό ξεκινήσει και, εννοείται ότι θα συνεχίσουμε να κρατάμε την γραμμή άμυνάς μας ενωμένοι.
Δεν μας φοβίζουν. Μπροστά στην εξαθλίωση και την ανέχεια, την απομόνωση και τη μιζέρια που απλόχερα μοιράζουν έχουμε να αντιπαρατάξουμε την αλληλεγγύη, την αξιοπρέπεια, την αυτοοργάνωση των ζωών μας. Αυτό ας το γνωρίζουν καλά οι σύγχρονοι δωσίλογοι και οι χαφιέδες της εξουσίας. Κανένας σύντροφος δεν είναι μόνος. Δεν μας τρομάζουν, μας εξοργίζουν. Η μέρα μας θα ‘ρθει.
Φ. Μάγιερ
ΕΛΛΑΔΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ από τον Αντόνιο...
ΕΛΛΑΔΑ, ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ
By Antonio Giovetti in ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ!! - DEMOCRACIA REAL YA, GRECIA
Καλησπέρα από Μαδρίτη.
Εδώ και αρκετό καιρό παρατηρείται ότι τα κινήματα λειτουργούν μονο και αποκλειστικά για τα συμφέροντα τους. Η αλληλεγγύη, οι διεθνείς δράσεις, το σπάσιμο των συνόρων για την διαμόρφωση μιας νέας κοινωνίας αποτέλεσαν κοινούς τόπους που πάντα εκφράζονται στα έγγραφα και στις ομιλίες. Βεβαια, αν η δουλειά της Λαϊκής Συνέλευσης της Πλατείας Συντάγματος και της Puerta del Sol περιορίζεται σε κοινές ανακοινώσεις με ανούσιο περιεχόμενο, καλύτερα να μην συνεχίσουν το έργο τους. Όταν επαλαμβάνονται τα αυτονόητα - η Τράπεζα και το Κράτος κλέβουν - και δεν θέλει - η δεν μπορεί - κανεις να προβεί σε πιο βάθος ανάλυση, τότε υπάρχει κάτι που δεν πάει καλά. Είμαστε εδώ για να λυθούν τα προβλήματα, όχι για να δημιουργηθούν αλλα.
Καιρός πριν, η Λαϊκή Συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος εξέταζε - αν θυμάμαι καλά - μια δεκαρια σημεία για να ανατρέψει τις υφιστάμενες σχέσεις μεταξύ του Δημοσιου και των απλών πολιτών. Ένα από τα κυρια ζητήματα αφορούσε την παιδεία και την υγεία που πρέπει να παραμείνουν στα χερια της Πολιτείας. Καθώς - στην Ελλάδα κυρίως αλλα και σε άλλες Ευρωπαϊκές και μη χώρες - οι δημόσιες υπηρεσίες ήταν αναποτελεσματικές, γεμάτες από υπαλληλους που δεν ήξεραν καν το αντικείμενο της εργασίας τους και βρίσκονταν εκεί μονο και αποκλειστικά χάριν στις διασυνδέσεις τους, ποια θα είναι η μέλλουσα διαχείριση τους? Ποιος θα ελέγξει την παραγωγικότητα και την ικανότητα των λειτουργών? Οι ευνοημένοι της Λαϊκής Συνέλευσης θα αντικαταστήσουν τα λαμόγια των διαφορων πολιτικών κομματων? Και αρκετοί επιμένουν στο ότι τα ζητήματα εστιάζονται - κυρίως - στην ανεπαρκή χρηματοδότηση των δημοσιων φορέων χωρίς καν να ερευνήσουν το ποιοτικό επίπεδο τους...
Παντού, στην Ελλάδα, λέγεται: "Έξω το ΔΝΤ και η ΕΕ". "Να μας αποζημιώσει η Γερμανία λόγω των καταστροφών κατά την διάρκεια της κατοχής". Έλληνες, μετά από 70 χρονια ζητάτε όλα αυτά? Τώρα αυτό ακούγεται πολύ οπορτουνιστικό, σαν ένα από τα "κόλπα" που συνηθίζει να κάνει η ελληνική "ιδιοφυΐα". Έχω την πεποίθηση ότι τα χρήματα έχουν δοθεί πια, αλλα κάποιος τα απορρόφησε και δεν θα παραξενευόμουν για αυτό, γνωρίζοντας την απληστία των Ελλήνων πολιτικών. Έλληνες, μπήκατε στην ΕΕ (τότε ΕΟΚ) στα 1981. Οι Βρυξέλλες έδωσαν άφθονα χρήματα - λεγόμενα Ευρωπαϊκά κονδύλια για την ανάπτυξη των καθυστερημένων περιοχών - στην Ελλάδα. Και σε 30 χρονια τι έχει γίνει? Που είναι οι οδικοί άξονες? Που είναι οι σιδηροδρομικοί σταθμοί? - ο Σταθμός Λαρίσης μοιάζει με δημόσιο λουτρό - Που είναι οι στατμοι λεωφορείων? Σχολεια και νοσοκομεία σε κατάλληλη κατάσταση? Ποσα χρήματα έχουν καταβληθεί για την προστασία της ανεκτίμητης ελληνικής πολιτισμικής περιουσιας? Και βλέπουμε την Ακαδημία Πλάτωνος σε τέτοια αθλιότητα? Πως χρησιμοποιήσατε τα λεφτά, Έλληνες? Να μου το πείτε πως?
Η Ισπανία, που βγήκε από 40 χρονια σκληρής δικτατορίας, ήταν στις ίδιες συνθήκες. Και εδώ, την δεκαετία του 80, είχαμε τον σοσιαλιστικό λαϊκισμό του Felipe González, και εδώ έκλεψαν λεφτά και πολλά. Αλλα με μια διαφορα: τα έργα εδώ έγιναν εδώ και πολλά χρονια. Πολύ καλοί δρόμοι και σιδηρόδρομοι συνδέουν όλες τις κυριες ισπανικές πόλεις. Και στην Ελλάδα τι???? Έλληνες, έχετε ζήσει μέχρι στιγμής με τα χρήματα των άλλων. Αυτό τελειωσε μια και καλή. Η ώρα μηδέν έφτασε. Η Ελλάδα έχει την ευκαιρία να εκμεταλλεύεται τους πόρους της χωρίς να καταφύγει στις "ξένες βοήθειες". Από αυτό κρίνεται η ωριμότητα ενός έθνους. Από την ισπανική πρωτεύουσα, με αγάπη. Antonio
By Antonio Giovetti in ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ!! - DEMOCRACIA REAL YA, GRECIA
Καλησπέρα από Μαδρίτη.
Εδώ και αρκετό καιρό παρατηρείται ότι τα κινήματα λειτουργούν μονο και αποκλειστικά για τα συμφέροντα τους. Η αλληλεγγύη, οι διεθνείς δράσεις, το σπάσιμο των συνόρων για την διαμόρφωση μιας νέας κοινωνίας αποτέλεσαν κοινούς τόπους που πάντα εκφράζονται στα έγγραφα και στις ομιλίες. Βεβαια, αν η δουλειά της Λαϊκής Συνέλευσης της Πλατείας Συντάγματος και της Puerta del Sol περιορίζεται σε κοινές ανακοινώσεις με ανούσιο περιεχόμενο, καλύτερα να μην συνεχίσουν το έργο τους. Όταν επαλαμβάνονται τα αυτονόητα - η Τράπεζα και το Κράτος κλέβουν - και δεν θέλει - η δεν μπορεί - κανεις να προβεί σε πιο βάθος ανάλυση, τότε υπάρχει κάτι που δεν πάει καλά. Είμαστε εδώ για να λυθούν τα προβλήματα, όχι για να δημιουργηθούν αλλα.
Καιρός πριν, η Λαϊκή Συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος εξέταζε - αν θυμάμαι καλά - μια δεκαρια σημεία για να ανατρέψει τις υφιστάμενες σχέσεις μεταξύ του Δημοσιου και των απλών πολιτών. Ένα από τα κυρια ζητήματα αφορούσε την παιδεία και την υγεία που πρέπει να παραμείνουν στα χερια της Πολιτείας. Καθώς - στην Ελλάδα κυρίως αλλα και σε άλλες Ευρωπαϊκές και μη χώρες - οι δημόσιες υπηρεσίες ήταν αναποτελεσματικές, γεμάτες από υπαλληλους που δεν ήξεραν καν το αντικείμενο της εργασίας τους και βρίσκονταν εκεί μονο και αποκλειστικά χάριν στις διασυνδέσεις τους, ποια θα είναι η μέλλουσα διαχείριση τους? Ποιος θα ελέγξει την παραγωγικότητα και την ικανότητα των λειτουργών? Οι ευνοημένοι της Λαϊκής Συνέλευσης θα αντικαταστήσουν τα λαμόγια των διαφορων πολιτικών κομματων? Και αρκετοί επιμένουν στο ότι τα ζητήματα εστιάζονται - κυρίως - στην ανεπαρκή χρηματοδότηση των δημοσιων φορέων χωρίς καν να ερευνήσουν το ποιοτικό επίπεδο τους...
Παντού, στην Ελλάδα, λέγεται: "Έξω το ΔΝΤ και η ΕΕ". "Να μας αποζημιώσει η Γερμανία λόγω των καταστροφών κατά την διάρκεια της κατοχής". Έλληνες, μετά από 70 χρονια ζητάτε όλα αυτά? Τώρα αυτό ακούγεται πολύ οπορτουνιστικό, σαν ένα από τα "κόλπα" που συνηθίζει να κάνει η ελληνική "ιδιοφυΐα". Έχω την πεποίθηση ότι τα χρήματα έχουν δοθεί πια, αλλα κάποιος τα απορρόφησε και δεν θα παραξενευόμουν για αυτό, γνωρίζοντας την απληστία των Ελλήνων πολιτικών. Έλληνες, μπήκατε στην ΕΕ (τότε ΕΟΚ) στα 1981. Οι Βρυξέλλες έδωσαν άφθονα χρήματα - λεγόμενα Ευρωπαϊκά κονδύλια για την ανάπτυξη των καθυστερημένων περιοχών - στην Ελλάδα. Και σε 30 χρονια τι έχει γίνει? Που είναι οι οδικοί άξονες? Που είναι οι σιδηροδρομικοί σταθμοί? - ο Σταθμός Λαρίσης μοιάζει με δημόσιο λουτρό - Που είναι οι στατμοι λεωφορείων? Σχολεια και νοσοκομεία σε κατάλληλη κατάσταση? Ποσα χρήματα έχουν καταβληθεί για την προστασία της ανεκτίμητης ελληνικής πολιτισμικής περιουσιας? Και βλέπουμε την Ακαδημία Πλάτωνος σε τέτοια αθλιότητα? Πως χρησιμοποιήσατε τα λεφτά, Έλληνες? Να μου το πείτε πως?
Η Ισπανία, που βγήκε από 40 χρονια σκληρής δικτατορίας, ήταν στις ίδιες συνθήκες. Και εδώ, την δεκαετία του 80, είχαμε τον σοσιαλιστικό λαϊκισμό του Felipe González, και εδώ έκλεψαν λεφτά και πολλά. Αλλα με μια διαφορα: τα έργα εδώ έγιναν εδώ και πολλά χρονια. Πολύ καλοί δρόμοι και σιδηρόδρομοι συνδέουν όλες τις κυριες ισπανικές πόλεις. Και στην Ελλάδα τι???? Έλληνες, έχετε ζήσει μέχρι στιγμής με τα χρήματα των άλλων. Αυτό τελειωσε μια και καλή. Η ώρα μηδέν έφτασε. Η Ελλάδα έχει την ευκαιρία να εκμεταλλεύεται τους πόρους της χωρίς να καταφύγει στις "ξένες βοήθειες". Από αυτό κρίνεται η ωριμότητα ενός έθνους. Από την ισπανική πρωτεύουσα, με αγάπη. Antonio
Κουίζ
Που θα βρει τελικά χώρο να δώσει την συνέντευξη ο Χάρης;
Α) Στην Βουλή
Β) Στην Παλιά Βουλή
Γ) Στην Πολύ Παλιά Βουλή
Δ) Στην Αρχαία Βουλή
Α) Στην Βουλή
Β) Στην Παλιά Βουλή
Γ) Στην Πολύ Παλιά Βουλή
Δ) Στην Αρχαία Βουλή
Το twitter της ημέρας...
Σημαία της αστυνομίας και των καθεστωτικών ΜΜΕ ο Κυπραίος, αόρατος ο αθώος και ακρωτηριασμένος Σεϊσίδης.
Respect στον Μανώλη Κυπραίο!
Κλοπιποστάρω από την ΠΟΕΣΥ
Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011
Συγκλόνισε το ακροατήριο, από αστυνομικούς και ανθρώπους του Τύπου, ο Μανώλης Κυπραίος στην Ημερίδα που οργάνωσαν την Τετάρτη 12/10/11 οι δύο Ομοσπονδίες της Αστυνομίας, με θέμα «Αστυνομία και Ανθρώπινα Δικαιώματα» όπου αναλύθηκαν και προσδιορίσθηκαν τα όρια της αστυνομικής βίας.
Πρόεδρος της Ημερίδας, ήταν ο Πρόεδρος της ΠΟΕΣΥ Γιώργος Σαββίδης.
ΟΜΙΛΙΑ Μ. ΚΥΠΡΑΙΟΥ
Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη
Δεν σας το κρύβω πως ήρθα εδώ με πολύ μεγάλη δυσκολία. Όχι μόνο γιατί δυσκολεύομαι να περπατήσω αλλά γιατί, θα βρεθώ ανάμεσα σε ένστολους συμπολίτες μου, όπου κάποιοι από αυτούς με άφησαν ανάπηρο. Ίσως και μεταξύ σας να βρίσκεται και ο διοικητής της διμοιρίας που έδωσε την εντολή να μου πεταχτεί η χειροβομβίδα.
Όμως, ήρθα εδώ να σας δω κατάματα. Όπως έμαθα να κοιτάω όλους τους ανθρώπους.
Είμαι εδώ, γιατί η δύναμη του ανθρώπινου μεγαλείου, έμαθα πως είναι η συγχώρεση.
Βρίσκομαι εδώ με τη θέλησή μου. Με σκοπό να μη χυθεί άλλο αίμα.
Αρκετό αίμα έτρεξε από το σώμα και την ψυχή μου. Δεν θέλω να τρέξει άλλο από άλλους πολίτες, ένστολους ή μη. Αρκετά ως εδώ.
Βρίσκομαι εδώ για να συγχωρέσω κι εγώ αυτούς που με άφησαν ανάπηρο. Αυτούς που μου κατέστρεψαν τη ζωή.
Τουλάχιστον εγώ μπορώ να κοιμάμαι στο μαξιλάρι μου ήσυχος, όχι γιατί δεν ακούω κανέναν θόρυβο πλέον, αλλά γιατί έχω την καρδιά και τη συνείδησή μου ήσυχες.
Και δεν σας το κρύβω πως όλο αυτόν τον καιρό, μέσα στο μυαλό μου γυρνούσε συνεχώς το ερώτημα: «Γιατί;»
Τι άραγε να φοβήθηκαν οι πάνοπλοι άνδρες των ΜΑΤ από έναν άμαχο; Τι κακό θα μπορούσα να τους κάνω;
Γιατί με στοχοποίησαν;
Η απάντηση δόθηκε από τον κύριο Κοκκαλάκη. Το τι είπε ο κ. Κοκκαλάκης το γνωρίζετε όλοι και δεν χρειάζεται να το επαναλάβω. Μίλησε για μια βεντέτα ανάμεσα σε κάποιους πάνοπλους αστυνομικούς των ΜΑΤ και τους άμαχους δημοσιογράφους. Και δεν ήταν «γλώσσα λανθάνουσα» αλλά γλώσσα ειλικρίνειας. Δεν είπε τίποτε περισσότερο από αυτό που γνωρίζουμε όλοι μας.
Και σαν τραγική ειρωνεία, γνωστοποιήθηκε τη μέρα των γενεθλίων μου. Την ημέρα των γενεθλίων ενός «ζωντανού-νεκρού» από την εκτόξευση μιας χειροβομβίδας κρότου-λάμψης. Μιας χειροβομβίδας που εσκεμμένα ρίχτηκε κατά επάνω μου, αφού ο αστυνομικός της συγκεκριμένης διμοιρίας που έδωσε τη διαταγή ήξερε πως ήμουν δημοσιογράφος. Όπως και όλων όσων ακολούθησαν.
Γιατί δεν είναι πως μου εκτοξεύτηκε μόνο η χειροβομβίδα. Μου απαγορεύτηκε να πλησιάσω το πρόχειρο ιατρείο στο Σύνταγμα, στη συνέχεια με «περιποιήθηκαν» αστυνομικοί με μοτοσικλέτες και μου απαγορεύτηκε από αστυνομικά μπλόκα να πάω στο νοσοκομείο δια της ευθείας οδού, αναγκάζοντάς με επί μεγάλο χρονικό διάστημα, λιποθυμώντας και ζαλισμένος να γυρνάω στους δρόμους του Παγκρατίου για να φτάσω στο νοσοκομείο.
Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη
Δεν έχει σημασία πως είμαι δημοσιογράφος.
Εχει σημασία πως είμαι πολίτης.
Πολίτης στην Ελληνική Δημοκρατία αν θυμάμαι καλά.
Σε μια χώρα που έχει υπογράψει όλες τις διεθνείς συνθήκες για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δικαίου των αμάχων τόσο στην ειρήνη, όσο και τον πόλεμο.
Γιατί αξιότιμες και αξιότιμοι φίλοι, η Δημοκρατία βασίζεται στον άνθρωπο.
Για αυτόν δημιουργήθηκε, αυτόν προστατεύει και σε αυτόν υποτάσσεται. Στον κυρίαρχο λαό. Ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ορθή εφαρμογή των νόμων, σημαίνει και σεβασμός στην Δημοκρατία.
Άραγε αυτοί οι αστυνομικοί που άφησαν ανάπηρο εμένα, χτύπησαν τους συναδέλφους μου, τον Γιώργο Αυγερόπουλο, την Τατιάνα Μπόλαρη, τον Δημήτρη Τρίμη, τον Άρη Μεσίνη, τον Μάριο Λώλο, και πόσους ακόμη δεν θυμάμαι πια, είναι αστυνομικοί που εκφράζουν όλο το αστυνομικό σώμα;
Πιστεύω πως όχι.
Από ότι γνωρίζω οι αστυνομικοί έχετε δώσει έναν όρκο στο Σύνταγμα και τους νόμους: Να τους προασπίζετε.
Εμείς οι δημοσιογράφοι, ποιους νόμους παραβιάσαμε;
Μήπως το νόμο της δημοσίευσης; Όταν τηρείς τους νόμους και τους προασπίζεις δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς. Το αντίθετο. «Η δημοσίευση είναι η ψυχή της δικαιοσύνης».
Σαφέστατα υπάρχουν «καρκινώματα» και στο δικό μας κλάδο όπως και στο δικό σας. Υπάρχει όμως μια διαφορά: Σημαντική.
Εμείς δεν είμαστε εκτελεστική εξουσία. Δεν έχουμε όπλα, χημικά, χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, κράνη και ασπίδες. Έχουμε μια φωτογραφική μηχανή και ένα μπλοκάκι. Και όποιος αστυνομικός ή πολίτης νομίζει πως έχει αδικηθεί από ένα δημοσιογράφο υπάρχει η δικαστική εξουσία στην οποία μπορεί να προσφύγει. Αλίμονο αν κυριαρχήσει η αρχή της ζούγκλας και της αυτοδικίας.
Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη
Δεν βρίσκομαι εδώ για να σπείρω έριδες. Ούτε έχω προσωπικά με κανέναν.
Δεν θέλω κανείς να θυμώσει ή να οργιστεί. Κακοί σύμβουλοι και τα δύο. Θέλω όμως να σκεφτείτε.
Είμαι εδώ, ανάμεσά σας, για να σας κάνω μια έκκληση: Να σταματήσει η βία.
Ξέρω πως και η Αστυνομία έχει πληρώσει βαρύ τίμημα στο κυνήγι των κακοποιών. Και όσο η κρίση μεγαλώνει οι καταστάσεις θα χειροτερεύουν.
Ξέρω πως κι εσείς, οι απλοί αστυνομικοί, υποφέρετε από τα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα. Ξέρω πως κι εσείς χάνετε τα σπίτια σας, δεν έχετε να ταΐσετε τις οικογένειές σας, δεν έχετε να πληρώσετε το ρεύμα.
Όπως κι εμείς οι δημοσιογράφοι, όπως εκατομμύρια άλλοι συμπολίτες μας. Πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν οι «εκλεκτοί» του κάθε συστήματος. Όμως αυτοί είναι η μειοψηφία και εμείς η πλειοψηφία.
Ξοδεύτηκαν περίπου ένα εκατομμύριο ευρώ για χημικά και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης τον Ιούνιο, γνωρίζοντας πως κάνετε εράνους στα αστυνομικά τμήματα να αγοράσετε φωτοτυπικό χαρτί και να βάλετε βενζίνη στα περιπολικά. Πως δεν έχετε σφαίρες και αλεξίσφαιρα γιλέκα. Πως τρέμετε με τον φόβο πως θα βρεθείτε απέναντι σε ένα Καλασνίκοφ γιατί είστε απροστάτευτοι.
Και όλα αυτά τα ζητήματα το αναδείξαμε εμείς. Οι δημοσιογράφοι-που λέτε-πως σας αδικούμε. Βλέπετε όμως πως δεν σας αδικούμε. Αντίθετα προσπαθούμε να σας βοηθήσουμε.
Και εσείς μας απαντάτε με κλομπ, χημικά και αυτές τις αναθεματισμένες χειροβομβίδες κρότου-λάμψης.
Τι μας χωρίζει λοιπόν; Επί της ουσίας τίποτα!
Ξέρω πως υπακούτε σε διαταγές. Οι διαταγές δεν είναι θέσφατο (όπως λέει και ο κ. Παπουτσής), όταν παραβιάζουν τους νόμους και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ξέρω πως είστε άνθρωποι και όχι μηχανές. Ξέρω πως μπορείτε να σκέφτεστε και να ξεχωρίζετε το σωστό από το λάθος.
Και πιστέψτε με πως αν δεν εκτελέσετε μια διαταγή που θα θέσει σε κίνδυνο την σωματική ακεραιότητα αμάχων, να γνωρίζετε πως η Δημοκρατία θα σας προστατέψει. Εμείς οι συμπολίτες μας θα σας προστατέψουμε.
Κινδυνεύουμε να γυρίσουμε σε άλλες εποχές. Μαύρες για την Δημοκρατία. Τις ξεπεράσαμε με μεγάλη δυσκολία. Και τώρα επιστρέφουμε το ρολόι πίσω. Κάποιοι σπείρουν τον διχασμό και κινδυνεύουμε.
Καθίστε λοιπόν στο ίδιο τραπέζι να βρούμε λύσεις. Καθίστε μαζί με τους πολίτες και συζητήστε. Μπορούν να γίνονται διαδηλώσεις χωρίς να ανοίγει ρουθούνι. Μπορείτε να ασχοληθείτε με αυτά τα προβλήματα που πραγματικά βασανίζουν την κοινωνία και τους συμπολίτες σας.
Πιάστε επιτέλους αυτούς που προκαλούν τα επεισόδια. Μπορείτε να περικυκλώνετε χιλιάδες, δεν μπορείτε μια δράκα να περικυκλώσετε και να τους συλλάβετε;
Αυτοί είναι ο πραγματικός κίνδυνος. Και μη φοβόσαστε για το τι θα αποκαλυφθεί για τις πραγματικές τους ταυτότητες…
Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη
Κλείνοντας, ήθελα να σας πω, ό,τι οι νόμοι και οι διεθνείς συνθήκες είναι καλές και άριστες. Είναι όμως γραπτά. Σημασία έχει να τηρούνται. Και τηρούνται από τις πράξεις και όχι από τα λόγια.
Και σας το λέει ένας άνθρωπος που έχει επιβιώσει χωρίς «γρατζουνιά» από πολεμικά μέτωπα και έμεινε ανάπηρος στην πρωτεύουσα της ίδιας του της πατρίδας, όχι από «μπαχαλάκηδες» ή κουκουλοφόρους αλλά από κάποιους αστυνομικούς.
Σας μιλάει ένας άνθρωπος που ζει και πεθαίνει κάθε μέρα.
Δεν σας μιλάει ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος.
Αλλά ο άνθρωπος, ο πολίτης, Μανώλης Κυπραίος.
Και σας διαβεβαιώνω πως αν αυτός ο καθημερινός «θάνατος», αυτό το βασανιστήριο που θα ζήσω μέχρι να κλείσω τα μάτια μου, σταματήσουν αυτά τα κακώς κείμενα και δω ενωμένους τους Έλληνες απέναντι σε αυτή τη λαίλαπα και δεν ξαναδώ χέρι αδελφού να χτυπάει αδελφό, θα είμαι ευτυχισμένος και θα πω: «χαλάλι».
Αν όμως συνεχιστεί αυτό το κακό, στο τέλος οι μοναδικοί κερδισμένοι θα είναι αυτοί με τους οποίους είμαστε οργισμένοι και χαμένοι όλοι εμείς. Σκεφτείτε τι έχει κοστίσει στον λαό μας και στον τόπο μας αυτή η μαύρη περίοδος όταν αδελφός χτυπούσε αδελφό.
Σκεφτείτε τι μας παρέδωσαν οι πρόγονοί μας και τι πάμε να παραδώσουμε εμείς στα παιδιά μας.
Δείτε τον Μανώλη Γλέζο που είναι εδώ, και «φυτέψτε» βαθιά στην καρδιά σας τα λόγια του, που δυστυχώς δεν μπορώ να ακούσω. Τον άνθρωπο αυτόν που κουβαλά την ιστορία των νεώτερων Ελλήνων στην πλάτη του. Που μέσα από τον Μανώλη Γλέζο ξεφυλλίζει κανείς τις πιο «φωτεινές» και πιο «σκοτεινές» σελίδες αυτής της χρονικής περιόδου. Μια μορφή και στάση ζωής, που είναι η ενσαρκωμένη απόδειξη για όλα αυτά που μόλις σας ανέφερα. Ενας πολίτης και άνθρωπος, πρότυπο για εμάς και τα παιδιά μας.
Σκεφτείτε λοιπόν καλά όσα σας είπα.
Είναι λόγια ομόνοιας και όχι διχασμού.
Τα λόγια μου, είναι λόγια που σκοπό έχουν να ενώσουν. Να ξαναδημιουργήσουν τις γέφυρες που κάποιοι γκρέμισαν, ύπουλα και με σκοτεινούς στόχους. Μη κοιτάτε το δέντρο. Δείτε το δάσος. Ένα «δάσος» στο οποίο καλούμαστε να ζήσουμε όλοι μέσα.
Είναι λόγια χωρίς υστερόβουλους σκοπούς.
Είναι λόγια ανθρώπινης αξίας και αξιοπρέπειας.
Είναι λόγια που συνοψίζουν το ύψιστο αγαθό: Το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια. Χωρίς χρώμα δέρματος, θρησκείας και πολιτικών πιστεύω.
Και το κυριότερο: Είναι λόγια από έναν ανάπηρο πολίτη γραμμένα με το αίμα της ψυχής του που δεν έχει σταματήσει να αιμορραγεί…
Σας ευχαριστώ.
Φιλικά
Μανώλης Κυπραίος
Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011
Συγκλόνισε το ακροατήριο, από αστυνομικούς και ανθρώπους του Τύπου, ο Μανώλης Κυπραίος στην Ημερίδα που οργάνωσαν την Τετάρτη 12/10/11 οι δύο Ομοσπονδίες της Αστυνομίας, με θέμα «Αστυνομία και Ανθρώπινα Δικαιώματα» όπου αναλύθηκαν και προσδιορίσθηκαν τα όρια της αστυνομικής βίας.
Πρόεδρος της Ημερίδας, ήταν ο Πρόεδρος της ΠΟΕΣΥ Γιώργος Σαββίδης.
ΟΜΙΛΙΑ Μ. ΚΥΠΡΑΙΟΥ
Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη
Δεν σας το κρύβω πως ήρθα εδώ με πολύ μεγάλη δυσκολία. Όχι μόνο γιατί δυσκολεύομαι να περπατήσω αλλά γιατί, θα βρεθώ ανάμεσα σε ένστολους συμπολίτες μου, όπου κάποιοι από αυτούς με άφησαν ανάπηρο. Ίσως και μεταξύ σας να βρίσκεται και ο διοικητής της διμοιρίας που έδωσε την εντολή να μου πεταχτεί η χειροβομβίδα.
Όμως, ήρθα εδώ να σας δω κατάματα. Όπως έμαθα να κοιτάω όλους τους ανθρώπους.
Είμαι εδώ, γιατί η δύναμη του ανθρώπινου μεγαλείου, έμαθα πως είναι η συγχώρεση.
Βρίσκομαι εδώ με τη θέλησή μου. Με σκοπό να μη χυθεί άλλο αίμα.
Αρκετό αίμα έτρεξε από το σώμα και την ψυχή μου. Δεν θέλω να τρέξει άλλο από άλλους πολίτες, ένστολους ή μη. Αρκετά ως εδώ.
Βρίσκομαι εδώ για να συγχωρέσω κι εγώ αυτούς που με άφησαν ανάπηρο. Αυτούς που μου κατέστρεψαν τη ζωή.
Τουλάχιστον εγώ μπορώ να κοιμάμαι στο μαξιλάρι μου ήσυχος, όχι γιατί δεν ακούω κανέναν θόρυβο πλέον, αλλά γιατί έχω την καρδιά και τη συνείδησή μου ήσυχες.
Και δεν σας το κρύβω πως όλο αυτόν τον καιρό, μέσα στο μυαλό μου γυρνούσε συνεχώς το ερώτημα: «Γιατί;»
Τι άραγε να φοβήθηκαν οι πάνοπλοι άνδρες των ΜΑΤ από έναν άμαχο; Τι κακό θα μπορούσα να τους κάνω;
Γιατί με στοχοποίησαν;
Η απάντηση δόθηκε από τον κύριο Κοκκαλάκη. Το τι είπε ο κ. Κοκκαλάκης το γνωρίζετε όλοι και δεν χρειάζεται να το επαναλάβω. Μίλησε για μια βεντέτα ανάμεσα σε κάποιους πάνοπλους αστυνομικούς των ΜΑΤ και τους άμαχους δημοσιογράφους. Και δεν ήταν «γλώσσα λανθάνουσα» αλλά γλώσσα ειλικρίνειας. Δεν είπε τίποτε περισσότερο από αυτό που γνωρίζουμε όλοι μας.
Και σαν τραγική ειρωνεία, γνωστοποιήθηκε τη μέρα των γενεθλίων μου. Την ημέρα των γενεθλίων ενός «ζωντανού-νεκρού» από την εκτόξευση μιας χειροβομβίδας κρότου-λάμψης. Μιας χειροβομβίδας που εσκεμμένα ρίχτηκε κατά επάνω μου, αφού ο αστυνομικός της συγκεκριμένης διμοιρίας που έδωσε τη διαταγή ήξερε πως ήμουν δημοσιογράφος. Όπως και όλων όσων ακολούθησαν.
Γιατί δεν είναι πως μου εκτοξεύτηκε μόνο η χειροβομβίδα. Μου απαγορεύτηκε να πλησιάσω το πρόχειρο ιατρείο στο Σύνταγμα, στη συνέχεια με «περιποιήθηκαν» αστυνομικοί με μοτοσικλέτες και μου απαγορεύτηκε από αστυνομικά μπλόκα να πάω στο νοσοκομείο δια της ευθείας οδού, αναγκάζοντάς με επί μεγάλο χρονικό διάστημα, λιποθυμώντας και ζαλισμένος να γυρνάω στους δρόμους του Παγκρατίου για να φτάσω στο νοσοκομείο.
Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη
Δεν έχει σημασία πως είμαι δημοσιογράφος.
Εχει σημασία πως είμαι πολίτης.
Πολίτης στην Ελληνική Δημοκρατία αν θυμάμαι καλά.
Σε μια χώρα που έχει υπογράψει όλες τις διεθνείς συνθήκες για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δικαίου των αμάχων τόσο στην ειρήνη, όσο και τον πόλεμο.
Γιατί αξιότιμες και αξιότιμοι φίλοι, η Δημοκρατία βασίζεται στον άνθρωπο.
Για αυτόν δημιουργήθηκε, αυτόν προστατεύει και σε αυτόν υποτάσσεται. Στον κυρίαρχο λαό. Ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ορθή εφαρμογή των νόμων, σημαίνει και σεβασμός στην Δημοκρατία.
Άραγε αυτοί οι αστυνομικοί που άφησαν ανάπηρο εμένα, χτύπησαν τους συναδέλφους μου, τον Γιώργο Αυγερόπουλο, την Τατιάνα Μπόλαρη, τον Δημήτρη Τρίμη, τον Άρη Μεσίνη, τον Μάριο Λώλο, και πόσους ακόμη δεν θυμάμαι πια, είναι αστυνομικοί που εκφράζουν όλο το αστυνομικό σώμα;
Πιστεύω πως όχι.
Από ότι γνωρίζω οι αστυνομικοί έχετε δώσει έναν όρκο στο Σύνταγμα και τους νόμους: Να τους προασπίζετε.
Εμείς οι δημοσιογράφοι, ποιους νόμους παραβιάσαμε;
Μήπως το νόμο της δημοσίευσης; Όταν τηρείς τους νόμους και τους προασπίζεις δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς. Το αντίθετο. «Η δημοσίευση είναι η ψυχή της δικαιοσύνης».
Σαφέστατα υπάρχουν «καρκινώματα» και στο δικό μας κλάδο όπως και στο δικό σας. Υπάρχει όμως μια διαφορά: Σημαντική.
Εμείς δεν είμαστε εκτελεστική εξουσία. Δεν έχουμε όπλα, χημικά, χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, κράνη και ασπίδες. Έχουμε μια φωτογραφική μηχανή και ένα μπλοκάκι. Και όποιος αστυνομικός ή πολίτης νομίζει πως έχει αδικηθεί από ένα δημοσιογράφο υπάρχει η δικαστική εξουσία στην οποία μπορεί να προσφύγει. Αλίμονο αν κυριαρχήσει η αρχή της ζούγκλας και της αυτοδικίας.
Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη
Δεν βρίσκομαι εδώ για να σπείρω έριδες. Ούτε έχω προσωπικά με κανέναν.
Δεν θέλω κανείς να θυμώσει ή να οργιστεί. Κακοί σύμβουλοι και τα δύο. Θέλω όμως να σκεφτείτε.
Είμαι εδώ, ανάμεσά σας, για να σας κάνω μια έκκληση: Να σταματήσει η βία.
Ξέρω πως και η Αστυνομία έχει πληρώσει βαρύ τίμημα στο κυνήγι των κακοποιών. Και όσο η κρίση μεγαλώνει οι καταστάσεις θα χειροτερεύουν.
Ξέρω πως κι εσείς, οι απλοί αστυνομικοί, υποφέρετε από τα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα. Ξέρω πως κι εσείς χάνετε τα σπίτια σας, δεν έχετε να ταΐσετε τις οικογένειές σας, δεν έχετε να πληρώσετε το ρεύμα.
Όπως κι εμείς οι δημοσιογράφοι, όπως εκατομμύρια άλλοι συμπολίτες μας. Πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν οι «εκλεκτοί» του κάθε συστήματος. Όμως αυτοί είναι η μειοψηφία και εμείς η πλειοψηφία.
Ξοδεύτηκαν περίπου ένα εκατομμύριο ευρώ για χημικά και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης τον Ιούνιο, γνωρίζοντας πως κάνετε εράνους στα αστυνομικά τμήματα να αγοράσετε φωτοτυπικό χαρτί και να βάλετε βενζίνη στα περιπολικά. Πως δεν έχετε σφαίρες και αλεξίσφαιρα γιλέκα. Πως τρέμετε με τον φόβο πως θα βρεθείτε απέναντι σε ένα Καλασνίκοφ γιατί είστε απροστάτευτοι.
Και όλα αυτά τα ζητήματα το αναδείξαμε εμείς. Οι δημοσιογράφοι-που λέτε-πως σας αδικούμε. Βλέπετε όμως πως δεν σας αδικούμε. Αντίθετα προσπαθούμε να σας βοηθήσουμε.
Και εσείς μας απαντάτε με κλομπ, χημικά και αυτές τις αναθεματισμένες χειροβομβίδες κρότου-λάμψης.
Τι μας χωρίζει λοιπόν; Επί της ουσίας τίποτα!
Ξέρω πως υπακούτε σε διαταγές. Οι διαταγές δεν είναι θέσφατο (όπως λέει και ο κ. Παπουτσής), όταν παραβιάζουν τους νόμους και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ξέρω πως είστε άνθρωποι και όχι μηχανές. Ξέρω πως μπορείτε να σκέφτεστε και να ξεχωρίζετε το σωστό από το λάθος.
Και πιστέψτε με πως αν δεν εκτελέσετε μια διαταγή που θα θέσει σε κίνδυνο την σωματική ακεραιότητα αμάχων, να γνωρίζετε πως η Δημοκρατία θα σας προστατέψει. Εμείς οι συμπολίτες μας θα σας προστατέψουμε.
Κινδυνεύουμε να γυρίσουμε σε άλλες εποχές. Μαύρες για την Δημοκρατία. Τις ξεπεράσαμε με μεγάλη δυσκολία. Και τώρα επιστρέφουμε το ρολόι πίσω. Κάποιοι σπείρουν τον διχασμό και κινδυνεύουμε.
Καθίστε λοιπόν στο ίδιο τραπέζι να βρούμε λύσεις. Καθίστε μαζί με τους πολίτες και συζητήστε. Μπορούν να γίνονται διαδηλώσεις χωρίς να ανοίγει ρουθούνι. Μπορείτε να ασχοληθείτε με αυτά τα προβλήματα που πραγματικά βασανίζουν την κοινωνία και τους συμπολίτες σας.
Πιάστε επιτέλους αυτούς που προκαλούν τα επεισόδια. Μπορείτε να περικυκλώνετε χιλιάδες, δεν μπορείτε μια δράκα να περικυκλώσετε και να τους συλλάβετε;
Αυτοί είναι ο πραγματικός κίνδυνος. Και μη φοβόσαστε για το τι θα αποκαλυφθεί για τις πραγματικές τους ταυτότητες…
Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη
Κλείνοντας, ήθελα να σας πω, ό,τι οι νόμοι και οι διεθνείς συνθήκες είναι καλές και άριστες. Είναι όμως γραπτά. Σημασία έχει να τηρούνται. Και τηρούνται από τις πράξεις και όχι από τα λόγια.
Και σας το λέει ένας άνθρωπος που έχει επιβιώσει χωρίς «γρατζουνιά» από πολεμικά μέτωπα και έμεινε ανάπηρος στην πρωτεύουσα της ίδιας του της πατρίδας, όχι από «μπαχαλάκηδες» ή κουκουλοφόρους αλλά από κάποιους αστυνομικούς.
Σας μιλάει ένας άνθρωπος που ζει και πεθαίνει κάθε μέρα.
Δεν σας μιλάει ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος.
Αλλά ο άνθρωπος, ο πολίτης, Μανώλης Κυπραίος.
Και σας διαβεβαιώνω πως αν αυτός ο καθημερινός «θάνατος», αυτό το βασανιστήριο που θα ζήσω μέχρι να κλείσω τα μάτια μου, σταματήσουν αυτά τα κακώς κείμενα και δω ενωμένους τους Έλληνες απέναντι σε αυτή τη λαίλαπα και δεν ξαναδώ χέρι αδελφού να χτυπάει αδελφό, θα είμαι ευτυχισμένος και θα πω: «χαλάλι».
Αν όμως συνεχιστεί αυτό το κακό, στο τέλος οι μοναδικοί κερδισμένοι θα είναι αυτοί με τους οποίους είμαστε οργισμένοι και χαμένοι όλοι εμείς. Σκεφτείτε τι έχει κοστίσει στον λαό μας και στον τόπο μας αυτή η μαύρη περίοδος όταν αδελφός χτυπούσε αδελφό.
Σκεφτείτε τι μας παρέδωσαν οι πρόγονοί μας και τι πάμε να παραδώσουμε εμείς στα παιδιά μας.
Δείτε τον Μανώλη Γλέζο που είναι εδώ, και «φυτέψτε» βαθιά στην καρδιά σας τα λόγια του, που δυστυχώς δεν μπορώ να ακούσω. Τον άνθρωπο αυτόν που κουβαλά την ιστορία των νεώτερων Ελλήνων στην πλάτη του. Που μέσα από τον Μανώλη Γλέζο ξεφυλλίζει κανείς τις πιο «φωτεινές» και πιο «σκοτεινές» σελίδες αυτής της χρονικής περιόδου. Μια μορφή και στάση ζωής, που είναι η ενσαρκωμένη απόδειξη για όλα αυτά που μόλις σας ανέφερα. Ενας πολίτης και άνθρωπος, πρότυπο για εμάς και τα παιδιά μας.
Σκεφτείτε λοιπόν καλά όσα σας είπα.
Είναι λόγια ομόνοιας και όχι διχασμού.
Τα λόγια μου, είναι λόγια που σκοπό έχουν να ενώσουν. Να ξαναδημιουργήσουν τις γέφυρες που κάποιοι γκρέμισαν, ύπουλα και με σκοτεινούς στόχους. Μη κοιτάτε το δέντρο. Δείτε το δάσος. Ένα «δάσος» στο οποίο καλούμαστε να ζήσουμε όλοι μέσα.
Είναι λόγια χωρίς υστερόβουλους σκοπούς.
Είναι λόγια ανθρώπινης αξίας και αξιοπρέπειας.
Είναι λόγια που συνοψίζουν το ύψιστο αγαθό: Το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια. Χωρίς χρώμα δέρματος, θρησκείας και πολιτικών πιστεύω.
Και το κυριότερο: Είναι λόγια από έναν ανάπηρο πολίτη γραμμένα με το αίμα της ψυχής του που δεν έχει σταματήσει να αιμορραγεί…
Σας ευχαριστώ.
Φιλικά
Μανώλης Κυπραίος
Αρχές & Θέσεις της Άμεσης Δημοκρατίας σε τέσσερις γλώσσες
Άμεση Δημοκρατία
Το κείμενο "Αρχές και Θέσεις της Άμεσης Δημοκρατίας ανατέθηκε από την Λαϊκή Συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος στην Θεματική Άμεσης Δημοκρατίας στις 24 Ιουλίου΄2011. Το κείμενο παρουσιάστηκε στις 3 Σεπτεμβρίου και εκκρεμεί η ψηφισή του.
Η Θεματική συνέλευση Άμεσης Δημοκρατίας θεωρώντας πως είναι υποχρεωμένη να συμβάλλει στο διάλογο που έχει παγκόσμια ανοίξει για την πολιτειακή αλλαγή κοινοποιεί το κείμενο αυτό σε όλες τις λαϊκές συνελεύσεις της Έλλάδας και του Κόσμου για διαβούλευση και προβληματισμό.
Γιατί γέμισαν οι πλατείες με ανθρώπους από διαφορετικές αφετηρίες;
Ποια είναι η βαθύτερη αιτία που τους ενώνει και παραμερίζει ό,τι τους χώριζε;
Γιατί το φαινόμενο απλώνεται ραγδαία σε πολλές χώρες;
Eπειδή η κρίση, που έσπειρε το σύστημα στην ανθρωπότητα, έφερε τον άνθρωπο, την κοινωνία και τη φύση στα όρια της αντοχής και της ανοχής τους, όπως αποδεικνύει και η σημερινή βάρβαρη ελληνική πραγματικότητα.
Ζήσαμε την εποχή των κραυγαλέων ανισοτήτων, θεοποιήσαμε το χρήμα και υποδουλωθήκαμε στις τράπεζες και τις πολυεθνικές. Διαποτίσαμε τις ανθρώπινες σχέσεις με τον ανταγωνισμό, το ατομικό συμφέρον. Ανεχτήκαμε την εκμετάλλευση του ανθρώπου όπως ανεχτήκαμε και τον βιασμό της φύσης στο όνομα της αναπτύξης.Αφήσαμε άλλους (αρχηγούς, κυβερνήτες, βουλευτές και τους οικονομικούς τους εντολείς) να αποφασίζουν για εμάς.
Τώρα ήρθε η ώρα της ανατροπής.
Από την πρώτη μέρα, στις 25 Μαΐου στο Σύνταγμα, αναδείξαμε την άμεση δημοκρατία σε πρόταγμα και αρχίσαμε να την εφαρμόζουμε, αποφασίζοντας να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.Η εξουσία πηγάζει από το λαό, αλλά μέχρι σήμερα ασκείται μόνο στο όνομα του λαού, στην πραγματικότητα ερήμην του και σε βάρος του. Ο λαός, αντί να είναι κυρίαρχος, έχει εκχωρήσει την κυριαρχία του.
Η ιδιότητα του πολίτη υπάρχει όταν ο ίδιος ασκεί πολιτική. Η ιδιότητα του πολίτη δεν μεταβιβάζεται, αλλά ασκείται αυτοπροσώπως από τον ίδιο. Η εκχώρηση της ιδιότητας του πολίτη, η αντιπροσώπευση, συνεπάγεται την απώλεια της ελευθερίας του. Το άτομο γίνεται πολίτης, όταν, κατά τη συμμετοχή του στα κοινά, υπερβαίνει το ιδιωτικό και ατομικό και μεταβαίνει στο συλλογικό. Η ίδια η άσκηση της πολιτικής είναι αυτή που εκπαιδεύει συνεχώς τους πολίτες να γίνονται και να είναι ικανοί στη διαχείριση των κοινών.
Ως συνέπεια όλων των παραπάνω ο πολίτης οφείλει να προστατεύει αποφασιστικά την πολιτική του ιδιότητα απέναντι σε κάθε απόπειρα ετεροκαθορισμού, προερχόμενη είτε από μηχανισμούς διαμόρφωσης της “κοινής γνώμης” (ΜΜΕ), είτε από πολιτικά κόμματα που μετατρέπουν τους πολίτες σε οπαδούς, ψηφοφόρους και πελάτες. Μέσα στο ίδιο πλαίσιο αφαίρεσης της πολιτικής ιδιότητας εντάσσονται, ξεκάθαρα, οι εκλογές και όλα τα δήθεν νομιμοποιητικά δημοψηφίσματα ή οι μορφές ηλεκτρονικής διακυβέρνησης που “καλλιεργούνται” από τα πάνω, μόνο και μόνο για να δημιουργήσουν μια πλαστή εντύπωση εμβάθυνσης της δημοκρατίας.
Στο πολίτευμα της άμεσης δημοκρατίας, της μόνης πραγματικής δημοκρατίας, διασφαλίζεται ότι ο λαός ασκεί ο ίδιος την εξουσία, μέσα από τις λαϊκές συνελεύσεις. Η κάθε λαϊκή συνέλευση ως θεσμοθετημένο σώμα ασκεί κάθε εξουσία στο χώρο της ευθύνης και αρμοδιότητάς της. Ο λαός ασκεί όλες τις εξουσίες, αφού,
-είναι αυτοτελής και αυτοκυβερνάται, καθώς ο ίδιος ο λαός ασκεί αφενός την κυβερνητική εξουσία (δηλαδή, διαβουλεύεται ο ίδιος για κάθε τι που τον αφορά και παίρνει ο ίδιος όλες τις σχετικές αποφάσεις, εσωτερικών ή εξωτερικών υποθέσεων) και αφετέρου την εκτελεστική εξουσία εφαρμόζοντας ο ίδιος τις αποφάσεις που έχει λάβει σε οργανωτικό, διοικητικό και εκτελεστικό επίπεδο.
- είναι αυτόνομος, ασκεί τη νομοθετική εξουσία, δίνοντας ο ίδιος στον εαυτό του όλους τους νόμους του, και
- είναι αυτόδικος, ασκεί ο ίδιος τη δικαστική εξουσία.
Η λαϊκή συνέλευση μπορεί να κάνει λάθος, αλλά ακριβώς επειδή είναι η ίδια που κάνει λάθος, είναι και η ίδια που μπορεί να το διορθώσει.
Η Άμεση Δημοκρατία έρχεται ως αναγκαίο πρόταγμα για μια ριζική ανατροπή του συστήματος της αντιπροσώπευσης , της εμπορευματοποίησης των πάντων και της έκπτωσης του ανθρώπου σε εργαλείο πλουτισμού, που είναι ενάντια στη δημιουργική αναπτυξη του συνόλου της κοινωνίας και του κάθε ατόμου χωριστά. Προϋποθέτει και συνεπάγεται τη διαρκή ενεργή συμμετοχή του συνόλου της κοινωνίας στα κοινά. Η Άμεση Δημοκρατία είναι ταυτόχρονα διαδικασία διαβούλευσης, λήψης και εφαρμογής των αποφάσεων, πολιτειακό σύστημα και τρόπος κοινωνικής συνύπαρξης. Το περιεχόμενο όλων αυτών είναι η αυτονομία της κοινωνίας που η ίδια δημιουργεί τους θεσμούς της και κυβερνάται απευθείας από ελεύθερους και ισότιμους πολίτες. Αυτός ο τρόπος κοινωνικής οργάνωσης δεν αφήνει κανένα χώρο για ιεραρχίες, αρχηγούς, κυβερνήτες και κόμματα, αλλά μόνο για πολίτες που βιώνουν και ασκούν την πολιτική και ταυτόχρονα ασκούνται σε αυτήν. Για ανθρώπους, που όλοι βιώνουν την χαρά της ατομικής πρωτοβουλίας, της συλλογικής προσπάθειας, της αλληλεγγύης και της αγάπης.
Στον πυρήνα της σημερινής κρίσης βρίσκεται ακριβώς το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι μέσον, είναι αναλώσιμος, στην υπηρεσία της δικτατορίας των αγορών και του χρήματος. Είναι όμως η κοινωνία που πρέπει να έχει τον αποκλειστικό λόγο για το τι, πώς και για ποιόν παράγει. Για να υπάρξει η Άμεση Δημοκρατία στην πλήρη της έννοια χρειάζεται όχι μόνο να πάρει στα χέρια της η κοινωνία την οικονομία, αλλά και να την προσαρμόσει σε διαστάσεις που να ανταποκρίνονται σε ανθρώπινα μέτρα, κοινωνικούς στόχους και περιβαλλοντικές δεσμεύσεις. Σε μια τέτοια βάση, όλοι οι πόροι της κοινής μας ζωής και τα μέσα ικανοποίησης των κοινών μας αναγκών δεν μπορεί παρά να είναι κοινά, στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας που αδιαμεσολάβητα αποφασίζει την ισότιμη για όλους, και με σεβασμό στο περιβάλλον, διανομή τους.Γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι μέσον, ούτε το οικοσύστημα μπορεί να θεωρειται ανεξάντλητο και αναλώσιμο.
Οι αρχές της άμεσης δημοκρατίας διαφέρουν από τις αρχές που τέθηκαν στο παρελθόν και ήταν ανοιχτές σε κάθε λογής παραβιάσεις από το γεγονός ότι εγγύηση για την τήρησή τους είναι ο διαρκής έλεγχος από όλους τους πολίτες. Οι αρχές αυτές, όπως προκύπτουν από αυτό που βιώνουμε στην Πλατεία Συντάγματος αλλά και από ανάλογες ιστορικές εμπειρίες είναι:
1.Ελευθερία 2.Ισότητα 3.Αλληλεγγύη 4.Αυτονομία
Οι θέσεις για την άμεση δημοκρατία με βάση τις αρχές αυτές είναι :
1. Ο δημόσιος χώρος είναι ανοιχτός στη συμμετοχή όλων και ανήκει σε όλους.
2. Η ισότιμη συμμετοχή όλων στη διαμόρφωση, λήψη και εφαρμογή των αποφάσεων και ελέγχου της εφαρμογής τους, τόσο στη σφαίρα της πολιτικής όσο και της οικονομίας είναι θεμελιώδης προϋπόθεση. Όλοι ελέγχουν και ελέγχονται για αυτοβελτίωση και βελτίωση των λειτουργιών της κοινωνίας.
3. Οι αναγκαίες εκπροσωπήσεις έχουν χαρακτήρα συντονιστικό ή εκτελεστικό και όχι διαμεσολαβητικό, αντιπροσωπευτικό ή αποφασιστικό.
4. Όλοι οι εκπρόσωποι κληρώνονται είτε απευθείας από το σώμα της λαϊκής συνέλευσης είτε από ψηφισμένο από αυτήν κατάλογο όταν απαιτούνται ειδικές γνώσεις. Σε κάθε περίπτωση είναι άμεσα ανακλητοί, λογοδοτούν κατά τη διάρκεια εξάσκησης των καθηκόντων τους και κρίνονται στον απολογισμό τους με τη λήξη αυτών των καθηκόντων.
5. Η ύπαρξη πολλών τοπικών συνελεύσεων (γειτονιάς, δήμου, εργασιακών χώρων, χώρων σπουδών, κτλ) οι οποίες επικοινωνούν μεταξύ τους είναι ο θεμέλιος λίθος της άμεσης δημοκρατίας. Η συμμετοχή σε αυτές δεν είναι ευκαιριακή αλλά υπεύθυνη και όσο το δυνατόν πιο τακτική. Η επικοινωνία μεταξύ των τοπικών συνελεύσεων δημιουργεί ένα οριζόντιο (μη ιεραρχικό) δίκτυο, που έχει σαν σκοπό τον συντονισμό των θέσεων και των δράσεων που απαιτούνται.
Είμαστε σε μια ιστορική καμπή, μπροστά στην πρόκληση αλλά και το μοναδικό
προνόμιο να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας, ανατρέποντας αυτό το χρεωκοπημένο σύστημα αξιών και θεσμών που καπηλεύεται τις ζωές μας.
Τα θέλουμε όλα για όλους. Είμαστε η ιστορία σε κίνηση.
Direct Democracy
Principles & Theses
On July 24th, the thematic group of Direct Democracy in Syntagma Square was allocated, by the Popular Assembly of the Square, to compose a document on the “Principles and Theses of Direct Democracy.” This document was presented to the Popular Assembly of Syntagma Square, on September 3rd and is pending to be voted. Τhe thematic group of Direct Democracy in Syntagma Square, wishing to contribute to the dialogue for the state change, which has globally started taking place, makes this document public to all popular assemblies, in Greece and the rest of the world, for consultation and contemplation.
Why did people from different origins take the squares all over the world?
What is the underlying cause that unites them and sidesteps what separated them?
Why is the phenomenon spreading rapidly in many countries?
Because, the crisis, which the system sowed to humanity, drove the human being, society and nature to their limits of endurance and tolerance, as this is evidenced by the current barbaric Greek reality.
We have lived through the era of blatant inequality, we deified money and we enslaved ourselves to the banks and multinational companies. Human relationships have been imbued with competition and self-interest. We have tolerated the exploitation of humans as we have tolerated the rape of nature in the name of development. We left others (leaders, rulers, MP’s and their financial backers) to decide for us.
Now is the time of overthrow.
From the first day, on May 25, in Syntagma square, we set off direct democracy into an imperative project and started putting it into everyday practice deciding to take our life into our own hands. The power rises from the people, but so far it is practised only in the name of the people, while in reality, it is actually practised in absentia and against the people. The people, instead of being sovereign, have surrendered and delegated sovereignty. Citizenship exists when the citizen exercises politics. Citizenship is not transferable, but it is exercised personally by him/her. The granting of citizenship through representation means the loss of the citizen’s freedom. The individual becomes a citizen, when during his/her participation in the community public affairs, overcomes the “private” and “individual” and goes over to “collective.” The exercise of politics itself is what educates citizens to become citizens and be able to manage community affairs.
As a consequence to all stated above, the citizen must vigorously protect his/her political position against any attempt of external definition, derived either by mechanisms of “developing public opinion” (mass media), or by political parties that turn people into fans, voters and customers. Within the same context of citizenship removal, the elections and all supposedly legalizing referendums or electronic forms of governance - which are “cultivated” from above, only to create a false impression of deepening democracy- are clearly integrated.
In the state of governance of Direct Democracy, the only kind of real democracy, it is safeguarded that the people themselves hold the power, derived from their popular assemblies. Every popular assembly, as a legislated body exercises each and every power, in the domain of its responsibility and jurisdiction. The people hold all powers, since:
They are independent and self-governed, as far as they themselves hold the Government Power (that is, they themselves consult on everything that is of concern to them and they themselves make all the relative decisions, of either domestic or foreign affairs) and on the other hand they exercise the Executive, by implementing the decisions they have made, in an organizing, managing and executive level.
They are autonomous; they exercise Legislature, by giving themselves all current legislation, which they need.
And by taking the laws into their own hands, they themselves hold the Judicial Power.
The popular assembly might make a mistake, but since it’s the same body that makes the mistake, the same one can make amends.
Direct Democracy comes as a necessary imperative project that puts priority for a radical overthrow of the system of representation, of commercialization of everything, of people’s deposition into a tool of bringing more wealth, opposed to a creative development of society as a whole and of each and every individual, separately.
It presupposes and it means that there is constant and energetic participation of society as a whole, in public affairs. Direct Democracy is simultaneously a process of consultation, of making decisions and of putting them into practice; it is a state system and a way of social coexistence. The substance of all this is the autonomy of society which itself creates its legislations and is directly governed by free and equal citizens.
This way of social organization does not leave space for any kind of hierarchies, leaders, governors and political parties. It gives space to citizens who experience and practise politics and at the same time they are practised within it. It is for all people, who experience the joy of personal initiative, of collective try, of solidarity, as well as, of love.
Exactly at the very core of today’s crisis lies the fact that anthropos is a medium, disposable, at the service of the dictatorship of the markets and money. But, shouldn’t society have the exclusive word on what, on how and on who for it produces? In order for Direct Democracy to exist in its complete meaning, it needs society not only to hold economy into its own hands, but also to adjust economy in dimensions that respond to human standards, to social targets and environmental commitments. Based on this, all resources of our common life and the means to satisfy our common needs, cannot be but common, into the hands of society itself, which, with no need of any kind of mediation, decides an equal distribution of them, for all, with respect for the environment. And this happens, since, anthropos can neither be a medium nor can the ecosystem be thought as inexhaustible and expendable.
The principles of Direct Democracy differ from the principles laid down in the past, which were open to all sorts of violations, by the fact that the guarantee for their implementation is the constant supervision of all citizens. These principles, derived from what we experience in Syntagma Square and from similar historical experiences are:
1. Freedom 2.Equality 3.Solidarity 4.Autonomy
The theses or stands of direct democracy based on these principles are:
1. All public space is open to everyone’s participation and it also belongs to everybody.
2. The equal participation of everyone in shaping, making and implementing of decisions, as well as the control of their application, both in the political and the economy field is a fundamental prerequisite. All people both control and are under control for self-improvement and improvement of society’s functions.
3. All necessary representations have strictly coordinating or executive nature and not mediating, representative or decisive character.
4. All representatives are drawn, either directly from the body of the popular assembly or from a prevoted list by the assembly, when certain skills or expertise are required. In any case all representatives are always recallable, accountable during the exercise of their duties and are judged on their account, by the end of these tasks.
5. The existence of many local assemblies (in neighborhoods, municipalities, workplaces, schools of education, etc.), that communicate with each other, is the cornerstone of Direct Democracy. Participation in these assemblies is not occasional, but it is as responsible and regular as possible. Communication between local assemblies creates a horizontal (non-hierarchical) network, which serves to coordinate the required theses and acts.
We stand before a historic turning point, facing the challenge and the unique privilege to take our destiny into our own hands, by subverting this busted system of values and institutions, which exploits our life.
We want everything for everyone. We are history in motion.
Principes et Positions de la Démocratie Directe
L’écriture du texte « Principes et Positions de la Démocratie Directe » a été confiée au groupe de la thématique Démocratie Directe par l’Assemblée Populaire de la Place Syndagma qui a eu lieu le 24 juillet 2011. Ce texte a été présenté à l’Assemblée le 3 septembre ; son vote est en attente.
L’assemblée de la thématique Démocratie Directe, considérant qu’il est de son devoir de contribuer au dialogue qui s’est ouvert mondialement sur le changement du système politique, communique ce texte à toutes les Assemblées Populaires de Grèce et du Monde dans un but d’élaboration et de problématisation.
Pourquoi les places se sont-elles remplies des gens venant de tous les horizons ?
Quelle est la cause profonde qui les unit et écarte ce qui les séparait ?
Pourquoi ce phénomène s’étend rapidement dans plusieurs pays ?
C’est parce que la crise que le système a semée dans le monde entier a amené l’être humain, la société et la nature à la limite du supportable et du tolérable, comme le prouve la situation en Grèce aujourd’hui.
Nous vivons une époque d’inégalités flagrantes, nous avons déifié l’argent et nous sommes devenus les esclaves des banques et des multinationales. Les relations humaines sont imprégnées d’antagonisme et dominées par le profit individuel. Nous avons toléré l’exploitation de l’être humain comme nous avons toléré le viol de la nature au nom du développement. Nous avons laissé les autres (chefs, gouverneurs, députés et leurs patrons économiques) décider pour nous.
Aujourd’hui est venue l’heure de la subversion.
Dès le premier jour, le 25 mai à Syndagma, nous avons érigé la Démocratie Directe en un projet et avons commencé à l’appliquer en décidant de prendre nos vies en main. Le pouvoir prend sa source dans le peuple, mais aujourd’hui il s’exerce uniquement au nom du peuple, en réalité par contumace et contre lui. Le peuple n’est plus souverain, il a cédé sa souveraineté.
La qualité de citoyen existe quand lui-même exerce la politique. La citoyenneté ne se transmet pas, elle s’exerce personnellement par le citoyen. La concession de la citoyenneté, la représentation, entraine la perte de sa liberté. L’individu devient citoyen quand, en prenant part à la vie commune, il transcende l’intérêt privé et individuel et se transporte dans le collectif. C’est l’exercice même de la politique qui éduque continuellement les citoyens à devenir capables de gérer les affaires de la société.
Par conséquence, tout citoyen a le devoir de protéger fermement la citoyenneté de toute tentative d’héterodétermination, provenant soit des mécanismes de formatage de l’opinion publique (Médias), soit des partis politiques qui réduisent les citoyens à n’être que des adeptes, des simples votants ou même des clients. A cette perte de la citoyenneté participent clairement les élections et tous les, soit disant, référendums légaux ou la gouvernance électronique, qui partent d’en haut uniquement pour créer l’illusion d’un approfondissement de la démocratie.
Dans le cadre de la Démocratie Directe, la seule démocratie réelle, il est assuré que le peuple exerce lui-même le pouvoir via les Assemblées Populaires. Chaque Assemblée Populaire, en tant que corps constitué, exerce tous les pouvoirs dans les lieux de sa responsabilité et de sa compétence. Le peuple exerce tous les pouvoirs car :
- il est autotelès, souverain, et s’autogouverne puisque c’est lui-même qui exerce le pouvoir de gouverner (en délibérant lui-même sur tout ce qui le concerne et en prenant toutes les décisions concernant les affaires, tant intérieures qu’extérieures) ainsi que le pouvoir exécutif en appliquant lui-même ses décisions sur le plan organisationnel, administratif et d’exécution.
- il est autonome, il exerce le pouvoir législatif, il fait lui-même ses lois, et
- il est autodikos, il exerce lui-même le pouvoir judiciaire.
L’Assemblée Populaire peut faire des erreurs mais c’est précisément parce que ce sont les siennes qu’elle est à même de les corriger.
La Démocratie Directe vient en tant que projet nécessaire à la subversion radicale du système de la représentation, de la marchandisation de tout et de la réduction de l’être humain à l’état d’instrument d’enrichissement, qui vont contre le développement créatif de l’ensemble de la société ainsi que de chaque individu séparément. Elle présuppose et entraine la participation active et continuelle de l’ensemble de la société aux affaires communes. La Démocratie Directe est en même temps un processus de délibération, de prise et d’application de décisions, un régime politique et un mode de coexistence en société. Le sens de tout ceci est l’autonomie de la société qui crée elle- même ses institutions et est gouvernée directement par des citoyens libres et égaux. Ce procédé d’organisation de la société ne laisse aucun espace à l’hiérarchie, aux chefs, aux gouverneurs et aux partis, mais seulement aux citoyens qui vivent et exercent la politique tout en s’y exerçant ; aux êtres humains, qui vivent tous la joie de l’initiative individuelle, de l’effort collectif, de la solidarité et de l’amour.
Au cœur de la crise d’aujourd’hui se trouve justement le fait que l’homme est devenu un moyen, il est consommable, au service de la dictature des marchés et de l’argent. Pourtant, c’est exclusivement à la société que revient le droit de définir ses besoins, et de définir comment et pour qui elle produit. Pour que la Démocratie Directe existe dans son sens plein, il est nécessaire, non seulement que la société prenne en main l’économie, mais aussi qu’elle l’adapte aux dimensions humaines, aux visées sociales et aux engagements environnementaux. Sur cette base, toutes les ressources de notre vie commune en société et les moyens de satisfaction de nos besoins communs ne peuvent qu’être communs, aux mains de la société elle-même qui décide, sans représentants, de leur distribution égale pour tous, en respectant l’environnement. Parce que l’homme ne peut être considéré comme un simple moyen, ni l’écosystème comme une ressource inépuisable et consommable.
Les principes de la Démocratie Directe différent des principes qui ont été posées dans le passé, ouverts à toute sorte de transgression, car leur garantie est assurée par le contrôle continuel de tous les citoyens. Ces principes, tels qu’ils ont été établis dans notre vécu à la Place Syndagma mais aussi par d’autres expériences historiques sont :
1. Liberté 2. Égalité 3. Solidarité 4. Autonomie
Les positions de la Démocratie Directe basées sur ces principes, sont :
1. Les lieux publics sont ouverts à la participation de tous et ils appartiennent à tous.
2. La participation égale de tous à l’élaboration, la prise et l’application des décisions ainsi que le contrôle de leur application, tant sur le plan politique qu’économique, est une condition fondamentale. Tous exercent le contrôle et sont contrôlés dans le but de s’auto-améliorer et d’améliorer les fonctions de la société.
3. Les représentations nécessaires ont un caractère de coordination ou d’exécution et non pas d’intermédiaire, représentatif ou décisionnel.
4. Tous les représentants sont tirés au sort soit par le corps de l’Assemblée Populaire soit sur une liste votée par elle quand il est besoin de connaissances particulières. De toute manière, ils sont immédiatement révocables, rendent des comptes pendant l’exercice de leurs devoirs et ils sont examinés lors de leur compte rendu à la fin de leurs devoirs.
5. L’existence de plusieurs assemblées locales (quartiers, mairies, lieux de travail, lieux d’études) qui communiquent entre elles, est la pierre fondamentale de la démocratie directe. La participation à celles-ci n’est pas occasionnelle mais responsable et régulière autant que possible. La communication entre les assemblées locales crée un réseau horizontal (sans hiérarchie), qui a comme but la coordination des positions et des actes qui sont nécessaires.
Nous sommes à un tournant historique, devant le défi, mais aussi l’unique privilège, de prendre nos vies en mains, en renversant ce système qui a fait la preuve de la faillite des ses valeurs et des institutions qui spéculent sur nos vies.
Nous voulons tout pour tous. Nous sommes l’histoire en mouvement.
Democracia Directa: Principios y posiciones
La escritura del texto “Democracia Directa: Principios y posiciones” ha sido encargada al equipo de la temática de Democracia Directa por la Asamblea Popular de la Plaza Syntagma que tuvo lugar el 24 de julio 2011. Este texto ha sido presentado en la Asamblea Popular el 3 Septiembre. Su votación está pendiente.
La asamblea de la temática de Democracia Directa, considerando que es su deber de contribuir al dialogo que ha sido abierto sobre el cambio del sistema político, publica este texto en todas las Asambleas Populares de la Grecia y del Mundo para deliberación y especulación.
¿Por qué las plazas están llenas de gente que vienen de horizontes diferentes?
¿Cuál es el motivo más profundo que les une y aparta lo que les separaba?
¿Por qué el fenómeno se difunde rápidamente en muchos países?
Porque la crisis, que el sistema sembró en todo el mundo, llevó al hombre, a la sociedad y a la naturaleza al límite de su aguante y tolerancia, cómo demuestra la realidad actual de Grecia.
Vivimos en la época de desigualdad patente, divinizamos al dinero y fuimos esclavizados por los bancos y las multinacionales. Envenenamos a las relaciones humanas con el antagonismo, el propio interés. Aguantamos la explotación del ser humano como aguantamos la violación de la naturaleza en el nombre del desarrollo. Dejamos a otros (líderes, gobernantes, diputados y sus principales económicos) tomar decisiones para nosotros.
Ya es la hora de la subversión.
Desde el primer día, el 25 de mayo en la Plaza Syntagma, destacamos la democracia directa como proyecto y empezamos a aplicarla, decidiendo de tomar la vida en nuestras manos. El poder proviene del pueblo, pero hasta ahorra se ejerce sólo en el nombre del pueblo, en realidad sin y contra el pueblo. Él, en lugar de ser soberano, ha cedido su soberanía.
La propiedad del ciudadano existe cuando él mismo ejerce la política. La propiedad del ciudadano no se transmite, pero se ejerce por él personalmente. La cesión de la propiedad del ciudadano, la representación, supone la pérdida de su libertad. El individuo se hace ciudadano cuando, durante su participación en los asuntos públicos, excede a lo privado y lo individual y entra a lo colectivo. El ejercicio mismo de la política es él que enseña continuamente a los ciudadanos para que se hagan capaces en la gestión de los asuntos públicos.
En consecuencia, el ciudadano debe proteger decididamente su propiedad política ante toda tentativa de hetero-determinación, que proviene de los mecanismos de formación de la opinión pública (MCM) o de los partidos políticos que transforman a los ciudadanos en seguidores, votantes y clientes. En el mismo contexto de sustracción de la propiedad política se integran evidentemente las elecciones y todo referéndum que funciona como pretexto de legalización o las formas del gobierno electrónico que se lanzan por los que están arriba sólo para crear la falsa impresión de la profundización de la democracia.
En el régimen de la democracia directa, de la sola democracia real, se asegura que el pueblo mismo ejerce el poder a través de las asambleas populares. Toda asamblea popular en tanto que cuerpo legislado ejerce todo poder dentro el espacio de su responsabilidad y jurisdicción. El pueblo ejerce todo poder, desde,
- es independiente y se autogobierna, como el pueblo mismo ejerce por un lado el poder gobernativo (a saber, él mismo delibera sobre todos asuntos que le conciernen y él mismo toma todas decisiones relativas a temas de política interior y exterior)y por otro lado el poder ejecutivo aplicando él mismo las decisiones tomadas en nivel de organización, administración y ejecución.
- es autónomo, ejerce el poder legislativo, estableciendo él mismo todos sus leyes, y
- es autódico (hacerse justicia por si mismo), ejerce él mismo el poder judicial.
Si la asamblea popular se equivoca, ella misma puede corregir los errores porque son suyos.
La democracia directa es un proyecto necesario para una subversión radical del sistema representativo, de la mercantilización de todo y de la conversión de la gente en un medio de enriquecimiento, algo que está en contra del desarrollo creativo de la sociedad y de cada individuo. Presupone y acarrea la participación activa y continuada de toda la sociedad en los asuntos comunes. La democracia directa es un proceso de deliberación, elaboración y ejecución de decisiones y a la vez un régimen político y un modo de convivencia social. Todo esto contiene la autonomía de la sociedad, ya que la propia sociedad crea sus instituciones y se gobierna directamente por ciudadanos libres e iguales. Esta manera de organizar la sociedad no deja lugar para jerarquías, líderes, gobernantes y partidos sino sólo para las personas que ejercen esta política y que al mismo tiempo se acostumbran a ser ciudadanos: para las personas que experimentan la alegría de la iniciativa individual, del trabajo colectivo, de la solidaridad y del amor.
En el núcleo de la crisis actual se encuentra el hecho de que el hombre sea sólo un medio, que es prescindible, bajo la dictadura de los mercados y del dinero. Pero la sociedad debe tener el poder exclusivo para decidir qué, cómo y para quién, produce. Para desarrollar la democracia directa en su pleno significado, la sociedad debe obtener la economía y ajustarla de un modo que satisfaga las necesidades humanas, los objetivos sociales y los compromisos ambientales. En este sentido, es la propia sociedad que debe tener todos los recursos de nuestra vida y los medios para satisfacer nuestras necesidades, y también debe repartirlos en toda la gente sin mediación, respetando el medio ambiente. Porque el hombre no puede convertirse en un medio y un ecosistema no se puede considerar inagotable y prescindible.
Los principios de la democracia directa difieren de los principios establecidos en el pasado que estaban abiertos a todo tipo de violaciones, como el hecho de que la garantía para su cumplimiento sea la supervisión constante por todos los ciudadanos. Estos principios, que se deriven de lo que experimentamos en la plaza Syntagma y de experiencias históricas similares son:
1. Libertad 2. Igualdad 3. Solidaridad 4. Autonomía
Las posiciones de la democracia directa, basadas en estos principios, son los siguientes:
1. La esfera pública está abierta a la participación de todos y pertenece a todos.
2. La participación de todos igualmente en la formulación, adopción y aplicación de decisiones y su ejecución, tanto en la esfera política como en la esfera económica, es un requisito fundamental. Es importante que toda la gente tenga control y también que se controle, para el mejoramiento de las funciones sociales.
3. Las representaciones necesarias tienen un carácter de coordinación o de ejecución, pero no de mediación, de representación constante o de responsabilidad a tomar decisiones.
4. Todos los representantes son sorteados directamente del cuerpo de la asamblea popular o se votan por ella cuando sus conocimientos técnicos son necesarios. En cualquier caso, son directamente revocables, son los responsables durante el ejercicio de sus deberes y son juzgados al final de estas tareas.
5. La existencia de muchas asambleas locales (barrio, municipio, centros de trabajo, lugares de estudio, etc.) que se comunican entre ellas es la piedra angular de la democracia directa. La participación en estas asambleas no es casual, sino sistemática y con responsabilidad. La comunicación entre las asambleas locales crea una red horizontal (no jerárquica), que sirve para coordinar las posiciones y las acciones requeridas.
Estamos en una coyuntura histórica, delante el reto, y también el privilegio, de tomar nuestro destino en nuestras propias manos, subvirtiendo este sistema de valores y de instituciones, que está roto y está abusando de nuestras vidas.
Queremos todo para todos. Somos la historia en movimiento.
Το κείμενο "Αρχές και Θέσεις της Άμεσης Δημοκρατίας ανατέθηκε από την Λαϊκή Συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος στην Θεματική Άμεσης Δημοκρατίας στις 24 Ιουλίου΄2011. Το κείμενο παρουσιάστηκε στις 3 Σεπτεμβρίου και εκκρεμεί η ψηφισή του.
Η Θεματική συνέλευση Άμεσης Δημοκρατίας θεωρώντας πως είναι υποχρεωμένη να συμβάλλει στο διάλογο που έχει παγκόσμια ανοίξει για την πολιτειακή αλλαγή κοινοποιεί το κείμενο αυτό σε όλες τις λαϊκές συνελεύσεις της Έλλάδας και του Κόσμου για διαβούλευση και προβληματισμό.
Γιατί γέμισαν οι πλατείες με ανθρώπους από διαφορετικές αφετηρίες;
Ποια είναι η βαθύτερη αιτία που τους ενώνει και παραμερίζει ό,τι τους χώριζε;
Γιατί το φαινόμενο απλώνεται ραγδαία σε πολλές χώρες;
Eπειδή η κρίση, που έσπειρε το σύστημα στην ανθρωπότητα, έφερε τον άνθρωπο, την κοινωνία και τη φύση στα όρια της αντοχής και της ανοχής τους, όπως αποδεικνύει και η σημερινή βάρβαρη ελληνική πραγματικότητα.
Ζήσαμε την εποχή των κραυγαλέων ανισοτήτων, θεοποιήσαμε το χρήμα και υποδουλωθήκαμε στις τράπεζες και τις πολυεθνικές. Διαποτίσαμε τις ανθρώπινες σχέσεις με τον ανταγωνισμό, το ατομικό συμφέρον. Ανεχτήκαμε την εκμετάλλευση του ανθρώπου όπως ανεχτήκαμε και τον βιασμό της φύσης στο όνομα της αναπτύξης.Αφήσαμε άλλους (αρχηγούς, κυβερνήτες, βουλευτές και τους οικονομικούς τους εντολείς) να αποφασίζουν για εμάς.
Τώρα ήρθε η ώρα της ανατροπής.
Από την πρώτη μέρα, στις 25 Μαΐου στο Σύνταγμα, αναδείξαμε την άμεση δημοκρατία σε πρόταγμα και αρχίσαμε να την εφαρμόζουμε, αποφασίζοντας να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.Η εξουσία πηγάζει από το λαό, αλλά μέχρι σήμερα ασκείται μόνο στο όνομα του λαού, στην πραγματικότητα ερήμην του και σε βάρος του. Ο λαός, αντί να είναι κυρίαρχος, έχει εκχωρήσει την κυριαρχία του.
Η ιδιότητα του πολίτη υπάρχει όταν ο ίδιος ασκεί πολιτική. Η ιδιότητα του πολίτη δεν μεταβιβάζεται, αλλά ασκείται αυτοπροσώπως από τον ίδιο. Η εκχώρηση της ιδιότητας του πολίτη, η αντιπροσώπευση, συνεπάγεται την απώλεια της ελευθερίας του. Το άτομο γίνεται πολίτης, όταν, κατά τη συμμετοχή του στα κοινά, υπερβαίνει το ιδιωτικό και ατομικό και μεταβαίνει στο συλλογικό. Η ίδια η άσκηση της πολιτικής είναι αυτή που εκπαιδεύει συνεχώς τους πολίτες να γίνονται και να είναι ικανοί στη διαχείριση των κοινών.
Ως συνέπεια όλων των παραπάνω ο πολίτης οφείλει να προστατεύει αποφασιστικά την πολιτική του ιδιότητα απέναντι σε κάθε απόπειρα ετεροκαθορισμού, προερχόμενη είτε από μηχανισμούς διαμόρφωσης της “κοινής γνώμης” (ΜΜΕ), είτε από πολιτικά κόμματα που μετατρέπουν τους πολίτες σε οπαδούς, ψηφοφόρους και πελάτες. Μέσα στο ίδιο πλαίσιο αφαίρεσης της πολιτικής ιδιότητας εντάσσονται, ξεκάθαρα, οι εκλογές και όλα τα δήθεν νομιμοποιητικά δημοψηφίσματα ή οι μορφές ηλεκτρονικής διακυβέρνησης που “καλλιεργούνται” από τα πάνω, μόνο και μόνο για να δημιουργήσουν μια πλαστή εντύπωση εμβάθυνσης της δημοκρατίας.
Στο πολίτευμα της άμεσης δημοκρατίας, της μόνης πραγματικής δημοκρατίας, διασφαλίζεται ότι ο λαός ασκεί ο ίδιος την εξουσία, μέσα από τις λαϊκές συνελεύσεις. Η κάθε λαϊκή συνέλευση ως θεσμοθετημένο σώμα ασκεί κάθε εξουσία στο χώρο της ευθύνης και αρμοδιότητάς της. Ο λαός ασκεί όλες τις εξουσίες, αφού,
-είναι αυτοτελής και αυτοκυβερνάται, καθώς ο ίδιος ο λαός ασκεί αφενός την κυβερνητική εξουσία (δηλαδή, διαβουλεύεται ο ίδιος για κάθε τι που τον αφορά και παίρνει ο ίδιος όλες τις σχετικές αποφάσεις, εσωτερικών ή εξωτερικών υποθέσεων) και αφετέρου την εκτελεστική εξουσία εφαρμόζοντας ο ίδιος τις αποφάσεις που έχει λάβει σε οργανωτικό, διοικητικό και εκτελεστικό επίπεδο.
- είναι αυτόνομος, ασκεί τη νομοθετική εξουσία, δίνοντας ο ίδιος στον εαυτό του όλους τους νόμους του, και
- είναι αυτόδικος, ασκεί ο ίδιος τη δικαστική εξουσία.
Η λαϊκή συνέλευση μπορεί να κάνει λάθος, αλλά ακριβώς επειδή είναι η ίδια που κάνει λάθος, είναι και η ίδια που μπορεί να το διορθώσει.
Η Άμεση Δημοκρατία έρχεται ως αναγκαίο πρόταγμα για μια ριζική ανατροπή του συστήματος της αντιπροσώπευσης , της εμπορευματοποίησης των πάντων και της έκπτωσης του ανθρώπου σε εργαλείο πλουτισμού, που είναι ενάντια στη δημιουργική αναπτυξη του συνόλου της κοινωνίας και του κάθε ατόμου χωριστά. Προϋποθέτει και συνεπάγεται τη διαρκή ενεργή συμμετοχή του συνόλου της κοινωνίας στα κοινά. Η Άμεση Δημοκρατία είναι ταυτόχρονα διαδικασία διαβούλευσης, λήψης και εφαρμογής των αποφάσεων, πολιτειακό σύστημα και τρόπος κοινωνικής συνύπαρξης. Το περιεχόμενο όλων αυτών είναι η αυτονομία της κοινωνίας που η ίδια δημιουργεί τους θεσμούς της και κυβερνάται απευθείας από ελεύθερους και ισότιμους πολίτες. Αυτός ο τρόπος κοινωνικής οργάνωσης δεν αφήνει κανένα χώρο για ιεραρχίες, αρχηγούς, κυβερνήτες και κόμματα, αλλά μόνο για πολίτες που βιώνουν και ασκούν την πολιτική και ταυτόχρονα ασκούνται σε αυτήν. Για ανθρώπους, που όλοι βιώνουν την χαρά της ατομικής πρωτοβουλίας, της συλλογικής προσπάθειας, της αλληλεγγύης και της αγάπης.
Στον πυρήνα της σημερινής κρίσης βρίσκεται ακριβώς το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι μέσον, είναι αναλώσιμος, στην υπηρεσία της δικτατορίας των αγορών και του χρήματος. Είναι όμως η κοινωνία που πρέπει να έχει τον αποκλειστικό λόγο για το τι, πώς και για ποιόν παράγει. Για να υπάρξει η Άμεση Δημοκρατία στην πλήρη της έννοια χρειάζεται όχι μόνο να πάρει στα χέρια της η κοινωνία την οικονομία, αλλά και να την προσαρμόσει σε διαστάσεις που να ανταποκρίνονται σε ανθρώπινα μέτρα, κοινωνικούς στόχους και περιβαλλοντικές δεσμεύσεις. Σε μια τέτοια βάση, όλοι οι πόροι της κοινής μας ζωής και τα μέσα ικανοποίησης των κοινών μας αναγκών δεν μπορεί παρά να είναι κοινά, στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας που αδιαμεσολάβητα αποφασίζει την ισότιμη για όλους, και με σεβασμό στο περιβάλλον, διανομή τους.Γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι μέσον, ούτε το οικοσύστημα μπορεί να θεωρειται ανεξάντλητο και αναλώσιμο.
Οι αρχές της άμεσης δημοκρατίας διαφέρουν από τις αρχές που τέθηκαν στο παρελθόν και ήταν ανοιχτές σε κάθε λογής παραβιάσεις από το γεγονός ότι εγγύηση για την τήρησή τους είναι ο διαρκής έλεγχος από όλους τους πολίτες. Οι αρχές αυτές, όπως προκύπτουν από αυτό που βιώνουμε στην Πλατεία Συντάγματος αλλά και από ανάλογες ιστορικές εμπειρίες είναι:
1.Ελευθερία 2.Ισότητα 3.Αλληλεγγύη 4.Αυτονομία
Οι θέσεις για την άμεση δημοκρατία με βάση τις αρχές αυτές είναι :
1. Ο δημόσιος χώρος είναι ανοιχτός στη συμμετοχή όλων και ανήκει σε όλους.
2. Η ισότιμη συμμετοχή όλων στη διαμόρφωση, λήψη και εφαρμογή των αποφάσεων και ελέγχου της εφαρμογής τους, τόσο στη σφαίρα της πολιτικής όσο και της οικονομίας είναι θεμελιώδης προϋπόθεση. Όλοι ελέγχουν και ελέγχονται για αυτοβελτίωση και βελτίωση των λειτουργιών της κοινωνίας.
3. Οι αναγκαίες εκπροσωπήσεις έχουν χαρακτήρα συντονιστικό ή εκτελεστικό και όχι διαμεσολαβητικό, αντιπροσωπευτικό ή αποφασιστικό.
4. Όλοι οι εκπρόσωποι κληρώνονται είτε απευθείας από το σώμα της λαϊκής συνέλευσης είτε από ψηφισμένο από αυτήν κατάλογο όταν απαιτούνται ειδικές γνώσεις. Σε κάθε περίπτωση είναι άμεσα ανακλητοί, λογοδοτούν κατά τη διάρκεια εξάσκησης των καθηκόντων τους και κρίνονται στον απολογισμό τους με τη λήξη αυτών των καθηκόντων.
5. Η ύπαρξη πολλών τοπικών συνελεύσεων (γειτονιάς, δήμου, εργασιακών χώρων, χώρων σπουδών, κτλ) οι οποίες επικοινωνούν μεταξύ τους είναι ο θεμέλιος λίθος της άμεσης δημοκρατίας. Η συμμετοχή σε αυτές δεν είναι ευκαιριακή αλλά υπεύθυνη και όσο το δυνατόν πιο τακτική. Η επικοινωνία μεταξύ των τοπικών συνελεύσεων δημιουργεί ένα οριζόντιο (μη ιεραρχικό) δίκτυο, που έχει σαν σκοπό τον συντονισμό των θέσεων και των δράσεων που απαιτούνται.
Είμαστε σε μια ιστορική καμπή, μπροστά στην πρόκληση αλλά και το μοναδικό
προνόμιο να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας, ανατρέποντας αυτό το χρεωκοπημένο σύστημα αξιών και θεσμών που καπηλεύεται τις ζωές μας.
Τα θέλουμε όλα για όλους. Είμαστε η ιστορία σε κίνηση.
Direct Democracy
Principles & Theses
On July 24th, the thematic group of Direct Democracy in Syntagma Square was allocated, by the Popular Assembly of the Square, to compose a document on the “Principles and Theses of Direct Democracy.” This document was presented to the Popular Assembly of Syntagma Square, on September 3rd and is pending to be voted. Τhe thematic group of Direct Democracy in Syntagma Square, wishing to contribute to the dialogue for the state change, which has globally started taking place, makes this document public to all popular assemblies, in Greece and the rest of the world, for consultation and contemplation.
Why did people from different origins take the squares all over the world?
What is the underlying cause that unites them and sidesteps what separated them?
Why is the phenomenon spreading rapidly in many countries?
Because, the crisis, which the system sowed to humanity, drove the human being, society and nature to their limits of endurance and tolerance, as this is evidenced by the current barbaric Greek reality.
We have lived through the era of blatant inequality, we deified money and we enslaved ourselves to the banks and multinational companies. Human relationships have been imbued with competition and self-interest. We have tolerated the exploitation of humans as we have tolerated the rape of nature in the name of development. We left others (leaders, rulers, MP’s and their financial backers) to decide for us.
Now is the time of overthrow.
From the first day, on May 25, in Syntagma square, we set off direct democracy into an imperative project and started putting it into everyday practice deciding to take our life into our own hands. The power rises from the people, but so far it is practised only in the name of the people, while in reality, it is actually practised in absentia and against the people. The people, instead of being sovereign, have surrendered and delegated sovereignty. Citizenship exists when the citizen exercises politics. Citizenship is not transferable, but it is exercised personally by him/her. The granting of citizenship through representation means the loss of the citizen’s freedom. The individual becomes a citizen, when during his/her participation in the community public affairs, overcomes the “private” and “individual” and goes over to “collective.” The exercise of politics itself is what educates citizens to become citizens and be able to manage community affairs.
As a consequence to all stated above, the citizen must vigorously protect his/her political position against any attempt of external definition, derived either by mechanisms of “developing public opinion” (mass media), or by political parties that turn people into fans, voters and customers. Within the same context of citizenship removal, the elections and all supposedly legalizing referendums or electronic forms of governance - which are “cultivated” from above, only to create a false impression of deepening democracy- are clearly integrated.
In the state of governance of Direct Democracy, the only kind of real democracy, it is safeguarded that the people themselves hold the power, derived from their popular assemblies. Every popular assembly, as a legislated body exercises each and every power, in the domain of its responsibility and jurisdiction. The people hold all powers, since:
They are independent and self-governed, as far as they themselves hold the Government Power (that is, they themselves consult on everything that is of concern to them and they themselves make all the relative decisions, of either domestic or foreign affairs) and on the other hand they exercise the Executive, by implementing the decisions they have made, in an organizing, managing and executive level.
They are autonomous; they exercise Legislature, by giving themselves all current legislation, which they need.
And by taking the laws into their own hands, they themselves hold the Judicial Power.
The popular assembly might make a mistake, but since it’s the same body that makes the mistake, the same one can make amends.
Direct Democracy comes as a necessary imperative project that puts priority for a radical overthrow of the system of representation, of commercialization of everything, of people’s deposition into a tool of bringing more wealth, opposed to a creative development of society as a whole and of each and every individual, separately.
It presupposes and it means that there is constant and energetic participation of society as a whole, in public affairs. Direct Democracy is simultaneously a process of consultation, of making decisions and of putting them into practice; it is a state system and a way of social coexistence. The substance of all this is the autonomy of society which itself creates its legislations and is directly governed by free and equal citizens.
This way of social organization does not leave space for any kind of hierarchies, leaders, governors and political parties. It gives space to citizens who experience and practise politics and at the same time they are practised within it. It is for all people, who experience the joy of personal initiative, of collective try, of solidarity, as well as, of love.
Exactly at the very core of today’s crisis lies the fact that anthropos is a medium, disposable, at the service of the dictatorship of the markets and money. But, shouldn’t society have the exclusive word on what, on how and on who for it produces? In order for Direct Democracy to exist in its complete meaning, it needs society not only to hold economy into its own hands, but also to adjust economy in dimensions that respond to human standards, to social targets and environmental commitments. Based on this, all resources of our common life and the means to satisfy our common needs, cannot be but common, into the hands of society itself, which, with no need of any kind of mediation, decides an equal distribution of them, for all, with respect for the environment. And this happens, since, anthropos can neither be a medium nor can the ecosystem be thought as inexhaustible and expendable.
The principles of Direct Democracy differ from the principles laid down in the past, which were open to all sorts of violations, by the fact that the guarantee for their implementation is the constant supervision of all citizens. These principles, derived from what we experience in Syntagma Square and from similar historical experiences are:
1. Freedom 2.Equality 3.Solidarity 4.Autonomy
The theses or stands of direct democracy based on these principles are:
1. All public space is open to everyone’s participation and it also belongs to everybody.
2. The equal participation of everyone in shaping, making and implementing of decisions, as well as the control of their application, both in the political and the economy field is a fundamental prerequisite. All people both control and are under control for self-improvement and improvement of society’s functions.
3. All necessary representations have strictly coordinating or executive nature and not mediating, representative or decisive character.
4. All representatives are drawn, either directly from the body of the popular assembly or from a prevoted list by the assembly, when certain skills or expertise are required. In any case all representatives are always recallable, accountable during the exercise of their duties and are judged on their account, by the end of these tasks.
5. The existence of many local assemblies (in neighborhoods, municipalities, workplaces, schools of education, etc.), that communicate with each other, is the cornerstone of Direct Democracy. Participation in these assemblies is not occasional, but it is as responsible and regular as possible. Communication between local assemblies creates a horizontal (non-hierarchical) network, which serves to coordinate the required theses and acts.
We stand before a historic turning point, facing the challenge and the unique privilege to take our destiny into our own hands, by subverting this busted system of values and institutions, which exploits our life.
We want everything for everyone. We are history in motion.
Principes et Positions de la Démocratie Directe
L’écriture du texte « Principes et Positions de la Démocratie Directe » a été confiée au groupe de la thématique Démocratie Directe par l’Assemblée Populaire de la Place Syndagma qui a eu lieu le 24 juillet 2011. Ce texte a été présenté à l’Assemblée le 3 septembre ; son vote est en attente.
L’assemblée de la thématique Démocratie Directe, considérant qu’il est de son devoir de contribuer au dialogue qui s’est ouvert mondialement sur le changement du système politique, communique ce texte à toutes les Assemblées Populaires de Grèce et du Monde dans un but d’élaboration et de problématisation.
Pourquoi les places se sont-elles remplies des gens venant de tous les horizons ?
Quelle est la cause profonde qui les unit et écarte ce qui les séparait ?
Pourquoi ce phénomène s’étend rapidement dans plusieurs pays ?
C’est parce que la crise que le système a semée dans le monde entier a amené l’être humain, la société et la nature à la limite du supportable et du tolérable, comme le prouve la situation en Grèce aujourd’hui.
Nous vivons une époque d’inégalités flagrantes, nous avons déifié l’argent et nous sommes devenus les esclaves des banques et des multinationales. Les relations humaines sont imprégnées d’antagonisme et dominées par le profit individuel. Nous avons toléré l’exploitation de l’être humain comme nous avons toléré le viol de la nature au nom du développement. Nous avons laissé les autres (chefs, gouverneurs, députés et leurs patrons économiques) décider pour nous.
Aujourd’hui est venue l’heure de la subversion.
Dès le premier jour, le 25 mai à Syndagma, nous avons érigé la Démocratie Directe en un projet et avons commencé à l’appliquer en décidant de prendre nos vies en main. Le pouvoir prend sa source dans le peuple, mais aujourd’hui il s’exerce uniquement au nom du peuple, en réalité par contumace et contre lui. Le peuple n’est plus souverain, il a cédé sa souveraineté.
La qualité de citoyen existe quand lui-même exerce la politique. La citoyenneté ne se transmet pas, elle s’exerce personnellement par le citoyen. La concession de la citoyenneté, la représentation, entraine la perte de sa liberté. L’individu devient citoyen quand, en prenant part à la vie commune, il transcende l’intérêt privé et individuel et se transporte dans le collectif. C’est l’exercice même de la politique qui éduque continuellement les citoyens à devenir capables de gérer les affaires de la société.
Par conséquence, tout citoyen a le devoir de protéger fermement la citoyenneté de toute tentative d’héterodétermination, provenant soit des mécanismes de formatage de l’opinion publique (Médias), soit des partis politiques qui réduisent les citoyens à n’être que des adeptes, des simples votants ou même des clients. A cette perte de la citoyenneté participent clairement les élections et tous les, soit disant, référendums légaux ou la gouvernance électronique, qui partent d’en haut uniquement pour créer l’illusion d’un approfondissement de la démocratie.
Dans le cadre de la Démocratie Directe, la seule démocratie réelle, il est assuré que le peuple exerce lui-même le pouvoir via les Assemblées Populaires. Chaque Assemblée Populaire, en tant que corps constitué, exerce tous les pouvoirs dans les lieux de sa responsabilité et de sa compétence. Le peuple exerce tous les pouvoirs car :
- il est autotelès, souverain, et s’autogouverne puisque c’est lui-même qui exerce le pouvoir de gouverner (en délibérant lui-même sur tout ce qui le concerne et en prenant toutes les décisions concernant les affaires, tant intérieures qu’extérieures) ainsi que le pouvoir exécutif en appliquant lui-même ses décisions sur le plan organisationnel, administratif et d’exécution.
- il est autonome, il exerce le pouvoir législatif, il fait lui-même ses lois, et
- il est autodikos, il exerce lui-même le pouvoir judiciaire.
L’Assemblée Populaire peut faire des erreurs mais c’est précisément parce que ce sont les siennes qu’elle est à même de les corriger.
La Démocratie Directe vient en tant que projet nécessaire à la subversion radicale du système de la représentation, de la marchandisation de tout et de la réduction de l’être humain à l’état d’instrument d’enrichissement, qui vont contre le développement créatif de l’ensemble de la société ainsi que de chaque individu séparément. Elle présuppose et entraine la participation active et continuelle de l’ensemble de la société aux affaires communes. La Démocratie Directe est en même temps un processus de délibération, de prise et d’application de décisions, un régime politique et un mode de coexistence en société. Le sens de tout ceci est l’autonomie de la société qui crée elle- même ses institutions et est gouvernée directement par des citoyens libres et égaux. Ce procédé d’organisation de la société ne laisse aucun espace à l’hiérarchie, aux chefs, aux gouverneurs et aux partis, mais seulement aux citoyens qui vivent et exercent la politique tout en s’y exerçant ; aux êtres humains, qui vivent tous la joie de l’initiative individuelle, de l’effort collectif, de la solidarité et de l’amour.
Au cœur de la crise d’aujourd’hui se trouve justement le fait que l’homme est devenu un moyen, il est consommable, au service de la dictature des marchés et de l’argent. Pourtant, c’est exclusivement à la société que revient le droit de définir ses besoins, et de définir comment et pour qui elle produit. Pour que la Démocratie Directe existe dans son sens plein, il est nécessaire, non seulement que la société prenne en main l’économie, mais aussi qu’elle l’adapte aux dimensions humaines, aux visées sociales et aux engagements environnementaux. Sur cette base, toutes les ressources de notre vie commune en société et les moyens de satisfaction de nos besoins communs ne peuvent qu’être communs, aux mains de la société elle-même qui décide, sans représentants, de leur distribution égale pour tous, en respectant l’environnement. Parce que l’homme ne peut être considéré comme un simple moyen, ni l’écosystème comme une ressource inépuisable et consommable.
Les principes de la Démocratie Directe différent des principes qui ont été posées dans le passé, ouverts à toute sorte de transgression, car leur garantie est assurée par le contrôle continuel de tous les citoyens. Ces principes, tels qu’ils ont été établis dans notre vécu à la Place Syndagma mais aussi par d’autres expériences historiques sont :
1. Liberté 2. Égalité 3. Solidarité 4. Autonomie
Les positions de la Démocratie Directe basées sur ces principes, sont :
1. Les lieux publics sont ouverts à la participation de tous et ils appartiennent à tous.
2. La participation égale de tous à l’élaboration, la prise et l’application des décisions ainsi que le contrôle de leur application, tant sur le plan politique qu’économique, est une condition fondamentale. Tous exercent le contrôle et sont contrôlés dans le but de s’auto-améliorer et d’améliorer les fonctions de la société.
3. Les représentations nécessaires ont un caractère de coordination ou d’exécution et non pas d’intermédiaire, représentatif ou décisionnel.
4. Tous les représentants sont tirés au sort soit par le corps de l’Assemblée Populaire soit sur une liste votée par elle quand il est besoin de connaissances particulières. De toute manière, ils sont immédiatement révocables, rendent des comptes pendant l’exercice de leurs devoirs et ils sont examinés lors de leur compte rendu à la fin de leurs devoirs.
5. L’existence de plusieurs assemblées locales (quartiers, mairies, lieux de travail, lieux d’études) qui communiquent entre elles, est la pierre fondamentale de la démocratie directe. La participation à celles-ci n’est pas occasionnelle mais responsable et régulière autant que possible. La communication entre les assemblées locales crée un réseau horizontal (sans hiérarchie), qui a comme but la coordination des positions et des actes qui sont nécessaires.
Nous sommes à un tournant historique, devant le défi, mais aussi l’unique privilège, de prendre nos vies en mains, en renversant ce système qui a fait la preuve de la faillite des ses valeurs et des institutions qui spéculent sur nos vies.
Nous voulons tout pour tous. Nous sommes l’histoire en mouvement.
Democracia Directa: Principios y posiciones
La escritura del texto “Democracia Directa: Principios y posiciones” ha sido encargada al equipo de la temática de Democracia Directa por la Asamblea Popular de la Plaza Syntagma que tuvo lugar el 24 de julio 2011. Este texto ha sido presentado en la Asamblea Popular el 3 Septiembre. Su votación está pendiente.
La asamblea de la temática de Democracia Directa, considerando que es su deber de contribuir al dialogo que ha sido abierto sobre el cambio del sistema político, publica este texto en todas las Asambleas Populares de la Grecia y del Mundo para deliberación y especulación.
¿Por qué las plazas están llenas de gente que vienen de horizontes diferentes?
¿Cuál es el motivo más profundo que les une y aparta lo que les separaba?
¿Por qué el fenómeno se difunde rápidamente en muchos países?
Porque la crisis, que el sistema sembró en todo el mundo, llevó al hombre, a la sociedad y a la naturaleza al límite de su aguante y tolerancia, cómo demuestra la realidad actual de Grecia.
Vivimos en la época de desigualdad patente, divinizamos al dinero y fuimos esclavizados por los bancos y las multinacionales. Envenenamos a las relaciones humanas con el antagonismo, el propio interés. Aguantamos la explotación del ser humano como aguantamos la violación de la naturaleza en el nombre del desarrollo. Dejamos a otros (líderes, gobernantes, diputados y sus principales económicos) tomar decisiones para nosotros.
Ya es la hora de la subversión.
Desde el primer día, el 25 de mayo en la Plaza Syntagma, destacamos la democracia directa como proyecto y empezamos a aplicarla, decidiendo de tomar la vida en nuestras manos. El poder proviene del pueblo, pero hasta ahorra se ejerce sólo en el nombre del pueblo, en realidad sin y contra el pueblo. Él, en lugar de ser soberano, ha cedido su soberanía.
La propiedad del ciudadano existe cuando él mismo ejerce la política. La propiedad del ciudadano no se transmite, pero se ejerce por él personalmente. La cesión de la propiedad del ciudadano, la representación, supone la pérdida de su libertad. El individuo se hace ciudadano cuando, durante su participación en los asuntos públicos, excede a lo privado y lo individual y entra a lo colectivo. El ejercicio mismo de la política es él que enseña continuamente a los ciudadanos para que se hagan capaces en la gestión de los asuntos públicos.
En consecuencia, el ciudadano debe proteger decididamente su propiedad política ante toda tentativa de hetero-determinación, que proviene de los mecanismos de formación de la opinión pública (MCM) o de los partidos políticos que transforman a los ciudadanos en seguidores, votantes y clientes. En el mismo contexto de sustracción de la propiedad política se integran evidentemente las elecciones y todo referéndum que funciona como pretexto de legalización o las formas del gobierno electrónico que se lanzan por los que están arriba sólo para crear la falsa impresión de la profundización de la democracia.
En el régimen de la democracia directa, de la sola democracia real, se asegura que el pueblo mismo ejerce el poder a través de las asambleas populares. Toda asamblea popular en tanto que cuerpo legislado ejerce todo poder dentro el espacio de su responsabilidad y jurisdicción. El pueblo ejerce todo poder, desde,
- es independiente y se autogobierna, como el pueblo mismo ejerce por un lado el poder gobernativo (a saber, él mismo delibera sobre todos asuntos que le conciernen y él mismo toma todas decisiones relativas a temas de política interior y exterior)y por otro lado el poder ejecutivo aplicando él mismo las decisiones tomadas en nivel de organización, administración y ejecución.
- es autónomo, ejerce el poder legislativo, estableciendo él mismo todos sus leyes, y
- es autódico (hacerse justicia por si mismo), ejerce él mismo el poder judicial.
Si la asamblea popular se equivoca, ella misma puede corregir los errores porque son suyos.
La democracia directa es un proyecto necesario para una subversión radical del sistema representativo, de la mercantilización de todo y de la conversión de la gente en un medio de enriquecimiento, algo que está en contra del desarrollo creativo de la sociedad y de cada individuo. Presupone y acarrea la participación activa y continuada de toda la sociedad en los asuntos comunes. La democracia directa es un proceso de deliberación, elaboración y ejecución de decisiones y a la vez un régimen político y un modo de convivencia social. Todo esto contiene la autonomía de la sociedad, ya que la propia sociedad crea sus instituciones y se gobierna directamente por ciudadanos libres e iguales. Esta manera de organizar la sociedad no deja lugar para jerarquías, líderes, gobernantes y partidos sino sólo para las personas que ejercen esta política y que al mismo tiempo se acostumbran a ser ciudadanos: para las personas que experimentan la alegría de la iniciativa individual, del trabajo colectivo, de la solidaridad y del amor.
En el núcleo de la crisis actual se encuentra el hecho de que el hombre sea sólo un medio, que es prescindible, bajo la dictadura de los mercados y del dinero. Pero la sociedad debe tener el poder exclusivo para decidir qué, cómo y para quién, produce. Para desarrollar la democracia directa en su pleno significado, la sociedad debe obtener la economía y ajustarla de un modo que satisfaga las necesidades humanas, los objetivos sociales y los compromisos ambientales. En este sentido, es la propia sociedad que debe tener todos los recursos de nuestra vida y los medios para satisfacer nuestras necesidades, y también debe repartirlos en toda la gente sin mediación, respetando el medio ambiente. Porque el hombre no puede convertirse en un medio y un ecosistema no se puede considerar inagotable y prescindible.
Los principios de la democracia directa difieren de los principios establecidos en el pasado que estaban abiertos a todo tipo de violaciones, como el hecho de que la garantía para su cumplimiento sea la supervisión constante por todos los ciudadanos. Estos principios, que se deriven de lo que experimentamos en la plaza Syntagma y de experiencias históricas similares son:
1. Libertad 2. Igualdad 3. Solidaridad 4. Autonomía
Las posiciones de la democracia directa, basadas en estos principios, son los siguientes:
1. La esfera pública está abierta a la participación de todos y pertenece a todos.
2. La participación de todos igualmente en la formulación, adopción y aplicación de decisiones y su ejecución, tanto en la esfera política como en la esfera económica, es un requisito fundamental. Es importante que toda la gente tenga control y también que se controle, para el mejoramiento de las funciones sociales.
3. Las representaciones necesarias tienen un carácter de coordinación o de ejecución, pero no de mediación, de representación constante o de responsabilidad a tomar decisiones.
4. Todos los representantes son sorteados directamente del cuerpo de la asamblea popular o se votan por ella cuando sus conocimientos técnicos son necesarios. En cualquier caso, son directamente revocables, son los responsables durante el ejercicio de sus deberes y son juzgados al final de estas tareas.
5. La existencia de muchas asambleas locales (barrio, municipio, centros de trabajo, lugares de estudio, etc.) que se comunican entre ellas es la piedra angular de la democracia directa. La participación en estas asambleas no es casual, sino sistemática y con responsabilidad. La comunicación entre las asambleas locales crea una red horizontal (no jerárquica), que sirve para coordinar las posiciones y las acciones requeridas.
Estamos en una coyuntura histórica, delante el reto, y también el privilegio, de tomar nuestro destino en nuestras propias manos, subvirtiendo este sistema de valores y de instituciones, que está roto y está abusando de nuestras vidas.
Queremos todo para todos. Somos la historia en movimiento.
Το Πιο Σημαντικό Πράγμα στον Κόσμο από την Ναόμι Κλάιν
Αυτή τη φορά, ας φερθούμε σα να σχεδιάζουμε να συνεργαστούμε στον αγώνα ο ένας δίπλα στον άλλο για πολλά από τα ερχόμενα χρόνια. Γιατί η πάλη που βρίσκεται μπροστά μας δεν θα απαιτήσει τίποτα λιγότερο. Ας αντιμετωπίσουμε αυτό το όμορφο κίνημα σα να είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Γιατί είναι. Αλήθεια είναι.
Ήταν τιμή μου που κλήθηκα να μιλήσω στην κατάληψη της Wall Street το βράδυ της Πέμπτης. Επειδή η μικροφωνική (χωρίς καμία ντροπή) απαγορεύεται, και ό,τι λέω θα πρέπει να επαναλαμβάνεται από εκατοντάδες ανθρώπους έτσι ώστε να μπορούν και οι υπόλοιποι να ακούσουν (γνωστό και ως το «ανθρώπινο μικρόφωνο»), αυτά που στην πραγματικότητα λέω στην Liberty Plaza έπρεπε να είναι πολύ σύντομα. Έχοντας αυτό στο μυαλό, αυτή είναι η ολοκληρωμένη εκδοχή της ομιλίας.
Σας αγαπώ.
Και δεν το είπα αυτό έτσι ώστε εκατοντάδες από σας απλά να φωνάξουν «σ’αγαπώ», παρότι αυτό είναι ένα επιπλέον πλεονέκτημα του ανθρώπινου μικρόφωνου. Να λες στους άλλους ό,τι θα ήθελες να σου λένε, μόνο πολύ δυνατότερα.
Χτες, ένας από τους ομιλητές στην εργατική συγκέντρωση είπε: «Βρήκαμε ο ένας τον άλλο». Αυτή η φράση πιάνει την ομορφιά αυτού του πράγματος που δημιουργείται εδώ.Ένας ανοιχτός χώρος (και μια ιδέα τόσο μεγάλη που κανένας χώρος δεν τη χωράει), έτσι ώστε όλοι αυτοί που θέλουν έναν καλύτερο κόσμο να βρουν ο ένας τον άλλο.
Αν ξέρω ένα πράγμα, είναι πως την κρίση την θέλει το 1%.Όταν οι άνθρωποι είναι πανικόβλητοι κι απελπισμένοι και δεν ξέρουν τι να κάνουν, είναι η ιδανική στιγμή για να προωθήσουν την υπέρ των επιχειρήσεων πολιτική τους: ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης και της κοινωνικής ασφάλισης, περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες, εξαφάνιση και των τελευταίων φραγμών στην επιχειρηματική ισχύ. Μέσα στην οικονομική κρίση,το ίδιο συμβαίνει σε όλο τον κόσμο.
Μόνο ένα πράγμα υπάρχει που να μπορεί να μπλοκάρει αυτή την τακτική, και ευτυχώς είναι πολύ μεγάλο: είναι το 99%. Και αυτό το 99% βγαίνει στους δρόμους από το Μάντισον ώς τη Μαδρίτη για να δηλώσει «Όχι. Δεν θα πληρώσουμε την κρίση σας».
Αυτό το σύνθημα ξεκίνησε στην Ιταλία το 2008. Εξοστρακίστηκε στην Ελλάδα, στη Γαλλία και στην Ιρλανδία και τελικά βρήκε το δρόμο του γι΄ αυτό το τετραγωνικό μίλι όπου ξεκίνησε η κρίση.
«Γιατί διαδηλώνουν;», ρωτούν οι σαστισμένοι σχολιαστές στην τηλεόραση. Στο μεταξύ, ο υπόλοιπος κόσμος ρωτάει «Γιατί αργήσατε τόσο πολύ;». «Αναρωτιόμασταν πότε θα εμφανιστείτε». Και, κυρίως, λέει «καλωσήρθατε».
Πολύ άνθρωποι παραλληλίζουν την κίνηση «Καταλάβετε τη Wall Street» με τις διαδηλώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης που ήρθαν στο επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής στο Σιάτλ το 1999. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που ένα παγκόσμιο, αποκεντρωμένο και με τη νεολαία επικεφαλής κίνημα συγκρούστηκε κατά μέτωπο με την επιχειρηματική εξουσία. Και είμαι περήφανη που ήμουν κομμάτι αυτού που αποκαλούσαμε το «κίνημα των κινημάτων».
Αλλά υπάρχουν και σημαντικές διαφορές επίσης. Για παράδειγμα, επιλέγαμε σα στόχους συναντήσεις κορυφής: του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, των G8. Οι συναντήσεις κορυφής είναι από τη φύση τους παροδικές, κρατούν μόλις μια βδομάδα. Και μας κάνουν κι εμάς παροδικούς.Εμφανιζόμασταν, μπαίναμε στα παγκόσμια πρωτοσέλιδα κι εξαφανιζόμασταν. Και μέσα στη λύσσα του υπερπατριωτισμού και του μιλιταρισμού που ακολούθησε τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ήταν εύκολο να μας κάνουν τελείως στην άκρη, τουλάχιστον στη Βόρεια Αμερική.
Η κίνηση Καταλάβετε τη Wall Street, από την άλλη, έχει επιλέξει συγκεκριμένο στόχο. Και δεν έχετε βάλει ημερομηνία λήξης της παρουσίας σας εδώ. Αυτό είναι σοφό. Μόνο όταν παραμένεις μπορείς να ριζώσεις. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Είναι μια πραγματικότητα της εποχής της πληροφορίας ότι πολλά κινήματα φυτρώνουν σαν όμορφα λουλούδια αλλά μαραίνονται γρήγορα. Κι αυτό είναι επειδή δεν ριζώνουν.Και δεν έχουν μακροπρόθεσμα σχέδια για το πως θα συντηρήσουν τον εαυτό τους. Έτσι όταν η καταιγίδα έρχεται, τα σαρώνει.
Το να είσαι οριζόντιος και βαθιά δημοκρατικός είναι κάτι θαυμάσιο. Αυτές οι αρχές όμως είναι συμβατές με τη σκληρή δουλειά για τη δημιουργία θεσμών και δομών που θα είναι αρκετά ανθεκτικές ώστε να αντέξουν τις καταιγίδες που έρχονται. Έχω βαθιά πίστη πως αυτό θα επιτευχθεί.
Κάτι άλλο που αυτό το κίνημα κάνει καλά είναι πως έχετε αφοσιωθεί στη μη-βία. Αρνηθήκατε να δώσετε στα ΜΜΕ τις εικόνες των σπασμένων παραθύρων και των οδομαχιών που τόσο ποθούν. Και αυτή η απίστευτη πειθαρχία σήμανε, πως ξανά και ξανά, η ιστορία ήταν τελικά η απρόκλητη και εξευτελιστική γι’αυτούς αστυνομική βαρβαρότητα.Από την οποία, είδαμε περισσότερη χτες το βράδυ. Στο μεταξύ, η υποστήριξη γι’αυτό το κίνημα όλο και μεγαλώνει. Περισσότερη σοφία.
Μα η μεγαλύτερη διαφορά που κάνει η πάροδος μιας δεκαετίας είναι πως το 1999 αναμετρούμασταν με τον καπιταλισμό στην κορύφωση μιας μανιώδους οικονομικής ανάπτυξης. Η ανεργία ήταν χαμηλά, τα μετοχικά αποθέματα ξεχειλίζαν και τα ΜΜΕ ήταν μεθυσμένα από το εύκολο χρήμα. Τότε μιλάγαμε μόνο για εγκαίνια και καθόλου για κλεισίματα.
Τότε αναδεικνύαμε πως η απορρύθμιση πίσω από αυτή την ανάπτυξη είχε σαφές κόστος. Κατέστρεφε τις εργατικές συμβάσεις. Κατέστρεφε τις συμβάσεις για το περιβάλλον. Οι επιχειρήσεις γίνονταν ισχυρότερες από τις κυβερνήσεις και αυτό κατέστρεφε τις δημοκρατίες μας. Αλλά για να είμαι ειλικρινής, όσο διαρκούσαν οι καλές μέρες, το να αντιμετωπίσεις ένα οικονομικό σύστημα βασισμένο στην απληστία ήταν δύσκολο, τουλάχιστον στις πλούσιες χώρες.
Δέκα χρόνια μετά, φαίνεται σα να μην υπάρχουν πια πλούσιες χώρες. Μόνο κάποιοι πλούσιοι άνθρωποι. Άνθρωποι που γίναν πλούσιοι λεηλατώντας το δημόσιο πλούτο και τους φυσικούς πόρους σε όλο τον κόσμο.
Το θέμα είναι πως σήμερα όλοι μπορούν να αντιληφθούν πως το σύστημα είναι βαθιά άδικο και έχει εξωκείλει εκτός ελέγχου. Η ανεξέλεγκτη απληστία κατέστρεψε την παγκόσμια οικονομία. Και καταστρέφει τον φυσικό κόσμο επίσης. Η υπεραλιεία αδειάζει τους ωκεανούς από ψάρια, οι υποθαλάσσιες γεωτρήσεις μολύνουν τα νερά και στρεφόμαστε στις πιο βρώμικες μορφές ενέργειας στον πλανήτη, όπως οι άμμοι πετρελαίου της Alberta. Η ατμόσφαιρα δε μπορεί να απορροφήσει τις ποσότητες άνθρακα που της εναποθέτουμε, και δημιουργείται επικινδύνη πλανητική υπερθέρμανση. Το νέο φυσιολογικό είναι οι κατά συρροήν καταστροφές: οικονομικές και οικολογικές.
Υπάρχει μεγάλο έδαφος στοιχείων. Είναι τόσο κραυγαλέα και προφανή, που είναι πολύ ευκολότερο να επικοινωνήσεις με το κοινό από όσο ήταν το 1999, και να οικοδομήσεις γρήγορα το κίνημα.
Ξέρουμε, ή τουλάχιστον αισθανόμαστε, ότι ο κόσμος είναι γυρισμένος ανάποδα: λειτουργούμε σαν να είναι άφθονα αυτά που στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου, τα ορυκτά καύσιμα και ο χώρος στην ατμόσφαιρα για να απορροφήσει τις εκπομπές τους. Και λειτουργούμε επίσης σα να υπάρχουν αυστηρά και αιώνια όρια σε αυτά που βρίσκονται στην πραγματικότητα σε αφθονία – οι οικονομικοί πόροι για να χτίσουμε την κοινωνία των αναγκών μας.
Το χρέος του καιρού μας είναι αυτό να το αντιστρέψουμε, να αναμετρηθούμε με αυτή την ψεύτικη έλλειψη.Να επιμείνουμε ότι έχουμε τη δυνατότητα να φτιάξουμε μια αξιοπρεπή, περιεκτική κοινωνία – και ταυτόχρονα, να σεβαστούμε τα πραγματικα όρια στο τι μπορεί η Γη να αντέξει.
Η κλιματική αλλαγή συνεπάγεται ότι όλα αυτά πρέπει να γίνουν με συγκεκριμένη χρονική διορία. Αυτή τη φορά το κίνημα μας δε μπορεί να διασπαστεί, να αποσπαστεί η προσοχή του, να καεί ή να το κάνουν στην άκρη. Αυτή τη φορά πρέπει να πετύχουμε. Και δε μιλάω για τον έλεγχο των τραπεζών ή την αύξηση στους φόρους των πλουσίων, παρότι κι αυτά είναι σημαντικά.
Μιλάω για την αλλαγή στις αξίες που ελέγχουν την κοινωνία μας. Αυτό είναι δύσκολο να χωρέσει σε ένα μόνο, φιλικό προς τα ΜΜΕ αίτημα, και επίσης είναι δύσκολο να καταλάβουμε πως θα γίνει. Μα η δυσκολία του δεν το κάνει λιγότερο επείγον.
Αυτό είναι που βλέπω να συμβαίνει σε αυτή την πλατεία. Στον τρόπο που ταΐζετε και ζεσταίνετε ο ένας τον άλλο, που μοιράζεστε ελεύθερα πληροφορίες και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και προσφέρετε μαθήματα διαλογισμού και ενδυνάμωσης. Η αγαπημένη μου πικέτα εδώ πέρα γράφει «νοιάζομαι για σένα». Σε μια κουλτούρα που εκπαιδεύει τους ανθρώπους να αποφεύγουν ο ένας το βλέμμα του άλλου, να λένε «αφήστε τους να πεθάνουν», αυτό είναι μια δήλωση βαθιά ριζοσπαστική.
Μερικές τελικές σκέψεις. Σε αυτό τον μεγάλο αγώνα, υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν έχουν σημασία:
- Το τι φοράμε
- Το αν κουνάμε τις γροθιές μας ή κάνουμε το σήμα της ειρήνης.
- Το αν μπορούμε να χωρέσουμε τα όνειρα μας για έναν καλύτερο κόσμο σε ένα μιντιακό σποτ.
Και κάποια που έχουν σημασία:
-Τοθάρροςμας.
- Η ηθική μας πυξίδα.
- Το πως μεταχειριζόμαστε ο ένας τον άλλο.
Ξεκινήσαμε μια σύγκρουση με τις ισχυρότερες πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις του πλανήτη. Αυτό δημιουργεί φόβο. Και όσο αυτό το κίνημα θα δυναμώνει, θα δημιουργεί και περισσότερο φόβο. Να έχετε υπόψη πως πάντα θα ελλοχεύει ο πειρασμός να στραφούμε σε μικρότερους στόχους – όπως, για παράδειγμα, το πρόσωπο που στέκεται δίπλα σας σε αυτή τη συνάντηση. Ακριβώς επειδή είναι μια μάχη που είναι ευκολότερο να κερδηθεί.
Να μην ενδώσουμε σε αυτό τον πειρασμό. Δεν εννοώ να μη μιλάμε άσχημα ο ένας στον άλλο. Αλλά αυτή τη φορά, ας φερθούμε σα να σχεδιάζουμε να συνεργαστούμε στον αγώνα ο ένας δίπλα στον άλλο για πολλά από τα ερχόμενα χρόνια. Γιατί η πάλη που βρίσκεται μπροστά μας δεν θα απαιτήσει τίποτα λιγότερο.
Ας αντιμετωπίσουμε αυτό το όμορφο κίνημα σα να είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Γιατί είναι. Αλήθεια είναι.
Πηγή μετάφρασης: Λέσχη Και το πρώτοτυπο κείμενο στα αγγλικά.
Ήταν τιμή μου που κλήθηκα να μιλήσω στην κατάληψη της Wall Street το βράδυ της Πέμπτης. Επειδή η μικροφωνική (χωρίς καμία ντροπή) απαγορεύεται, και ό,τι λέω θα πρέπει να επαναλαμβάνεται από εκατοντάδες ανθρώπους έτσι ώστε να μπορούν και οι υπόλοιποι να ακούσουν (γνωστό και ως το «ανθρώπινο μικρόφωνο»), αυτά που στην πραγματικότητα λέω στην Liberty Plaza έπρεπε να είναι πολύ σύντομα. Έχοντας αυτό στο μυαλό, αυτή είναι η ολοκληρωμένη εκδοχή της ομιλίας.
Σας αγαπώ.
Και δεν το είπα αυτό έτσι ώστε εκατοντάδες από σας απλά να φωνάξουν «σ’αγαπώ», παρότι αυτό είναι ένα επιπλέον πλεονέκτημα του ανθρώπινου μικρόφωνου. Να λες στους άλλους ό,τι θα ήθελες να σου λένε, μόνο πολύ δυνατότερα.
Χτες, ένας από τους ομιλητές στην εργατική συγκέντρωση είπε: «Βρήκαμε ο ένας τον άλλο». Αυτή η φράση πιάνει την ομορφιά αυτού του πράγματος που δημιουργείται εδώ.Ένας ανοιχτός χώρος (και μια ιδέα τόσο μεγάλη που κανένας χώρος δεν τη χωράει), έτσι ώστε όλοι αυτοί που θέλουν έναν καλύτερο κόσμο να βρουν ο ένας τον άλλο.
Αν ξέρω ένα πράγμα, είναι πως την κρίση την θέλει το 1%.Όταν οι άνθρωποι είναι πανικόβλητοι κι απελπισμένοι και δεν ξέρουν τι να κάνουν, είναι η ιδανική στιγμή για να προωθήσουν την υπέρ των επιχειρήσεων πολιτική τους: ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης και της κοινωνικής ασφάλισης, περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες, εξαφάνιση και των τελευταίων φραγμών στην επιχειρηματική ισχύ. Μέσα στην οικονομική κρίση,το ίδιο συμβαίνει σε όλο τον κόσμο.
Μόνο ένα πράγμα υπάρχει που να μπορεί να μπλοκάρει αυτή την τακτική, και ευτυχώς είναι πολύ μεγάλο: είναι το 99%. Και αυτό το 99% βγαίνει στους δρόμους από το Μάντισον ώς τη Μαδρίτη για να δηλώσει «Όχι. Δεν θα πληρώσουμε την κρίση σας».
Αυτό το σύνθημα ξεκίνησε στην Ιταλία το 2008. Εξοστρακίστηκε στην Ελλάδα, στη Γαλλία και στην Ιρλανδία και τελικά βρήκε το δρόμο του γι΄ αυτό το τετραγωνικό μίλι όπου ξεκίνησε η κρίση.
«Γιατί διαδηλώνουν;», ρωτούν οι σαστισμένοι σχολιαστές στην τηλεόραση. Στο μεταξύ, ο υπόλοιπος κόσμος ρωτάει «Γιατί αργήσατε τόσο πολύ;». «Αναρωτιόμασταν πότε θα εμφανιστείτε». Και, κυρίως, λέει «καλωσήρθατε».
Πολύ άνθρωποι παραλληλίζουν την κίνηση «Καταλάβετε τη Wall Street» με τις διαδηλώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης που ήρθαν στο επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής στο Σιάτλ το 1999. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που ένα παγκόσμιο, αποκεντρωμένο και με τη νεολαία επικεφαλής κίνημα συγκρούστηκε κατά μέτωπο με την επιχειρηματική εξουσία. Και είμαι περήφανη που ήμουν κομμάτι αυτού που αποκαλούσαμε το «κίνημα των κινημάτων».
Αλλά υπάρχουν και σημαντικές διαφορές επίσης. Για παράδειγμα, επιλέγαμε σα στόχους συναντήσεις κορυφής: του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, των G8. Οι συναντήσεις κορυφής είναι από τη φύση τους παροδικές, κρατούν μόλις μια βδομάδα. Και μας κάνουν κι εμάς παροδικούς.Εμφανιζόμασταν, μπαίναμε στα παγκόσμια πρωτοσέλιδα κι εξαφανιζόμασταν. Και μέσα στη λύσσα του υπερπατριωτισμού και του μιλιταρισμού που ακολούθησε τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ήταν εύκολο να μας κάνουν τελείως στην άκρη, τουλάχιστον στη Βόρεια Αμερική.
Η κίνηση Καταλάβετε τη Wall Street, από την άλλη, έχει επιλέξει συγκεκριμένο στόχο. Και δεν έχετε βάλει ημερομηνία λήξης της παρουσίας σας εδώ. Αυτό είναι σοφό. Μόνο όταν παραμένεις μπορείς να ριζώσεις. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Είναι μια πραγματικότητα της εποχής της πληροφορίας ότι πολλά κινήματα φυτρώνουν σαν όμορφα λουλούδια αλλά μαραίνονται γρήγορα. Κι αυτό είναι επειδή δεν ριζώνουν.Και δεν έχουν μακροπρόθεσμα σχέδια για το πως θα συντηρήσουν τον εαυτό τους. Έτσι όταν η καταιγίδα έρχεται, τα σαρώνει.
Το να είσαι οριζόντιος και βαθιά δημοκρατικός είναι κάτι θαυμάσιο. Αυτές οι αρχές όμως είναι συμβατές με τη σκληρή δουλειά για τη δημιουργία θεσμών και δομών που θα είναι αρκετά ανθεκτικές ώστε να αντέξουν τις καταιγίδες που έρχονται. Έχω βαθιά πίστη πως αυτό θα επιτευχθεί.
Κάτι άλλο που αυτό το κίνημα κάνει καλά είναι πως έχετε αφοσιωθεί στη μη-βία. Αρνηθήκατε να δώσετε στα ΜΜΕ τις εικόνες των σπασμένων παραθύρων και των οδομαχιών που τόσο ποθούν. Και αυτή η απίστευτη πειθαρχία σήμανε, πως ξανά και ξανά, η ιστορία ήταν τελικά η απρόκλητη και εξευτελιστική γι’αυτούς αστυνομική βαρβαρότητα.Από την οποία, είδαμε περισσότερη χτες το βράδυ. Στο μεταξύ, η υποστήριξη γι’αυτό το κίνημα όλο και μεγαλώνει. Περισσότερη σοφία.
Μα η μεγαλύτερη διαφορά που κάνει η πάροδος μιας δεκαετίας είναι πως το 1999 αναμετρούμασταν με τον καπιταλισμό στην κορύφωση μιας μανιώδους οικονομικής ανάπτυξης. Η ανεργία ήταν χαμηλά, τα μετοχικά αποθέματα ξεχειλίζαν και τα ΜΜΕ ήταν μεθυσμένα από το εύκολο χρήμα. Τότε μιλάγαμε μόνο για εγκαίνια και καθόλου για κλεισίματα.
Τότε αναδεικνύαμε πως η απορρύθμιση πίσω από αυτή την ανάπτυξη είχε σαφές κόστος. Κατέστρεφε τις εργατικές συμβάσεις. Κατέστρεφε τις συμβάσεις για το περιβάλλον. Οι επιχειρήσεις γίνονταν ισχυρότερες από τις κυβερνήσεις και αυτό κατέστρεφε τις δημοκρατίες μας. Αλλά για να είμαι ειλικρινής, όσο διαρκούσαν οι καλές μέρες, το να αντιμετωπίσεις ένα οικονομικό σύστημα βασισμένο στην απληστία ήταν δύσκολο, τουλάχιστον στις πλούσιες χώρες.
Δέκα χρόνια μετά, φαίνεται σα να μην υπάρχουν πια πλούσιες χώρες. Μόνο κάποιοι πλούσιοι άνθρωποι. Άνθρωποι που γίναν πλούσιοι λεηλατώντας το δημόσιο πλούτο και τους φυσικούς πόρους σε όλο τον κόσμο.
Το θέμα είναι πως σήμερα όλοι μπορούν να αντιληφθούν πως το σύστημα είναι βαθιά άδικο και έχει εξωκείλει εκτός ελέγχου. Η ανεξέλεγκτη απληστία κατέστρεψε την παγκόσμια οικονομία. Και καταστρέφει τον φυσικό κόσμο επίσης. Η υπεραλιεία αδειάζει τους ωκεανούς από ψάρια, οι υποθαλάσσιες γεωτρήσεις μολύνουν τα νερά και στρεφόμαστε στις πιο βρώμικες μορφές ενέργειας στον πλανήτη, όπως οι άμμοι πετρελαίου της Alberta. Η ατμόσφαιρα δε μπορεί να απορροφήσει τις ποσότητες άνθρακα που της εναποθέτουμε, και δημιουργείται επικινδύνη πλανητική υπερθέρμανση. Το νέο φυσιολογικό είναι οι κατά συρροήν καταστροφές: οικονομικές και οικολογικές.
Υπάρχει μεγάλο έδαφος στοιχείων. Είναι τόσο κραυγαλέα και προφανή, που είναι πολύ ευκολότερο να επικοινωνήσεις με το κοινό από όσο ήταν το 1999, και να οικοδομήσεις γρήγορα το κίνημα.
Ξέρουμε, ή τουλάχιστον αισθανόμαστε, ότι ο κόσμος είναι γυρισμένος ανάποδα: λειτουργούμε σαν να είναι άφθονα αυτά που στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου, τα ορυκτά καύσιμα και ο χώρος στην ατμόσφαιρα για να απορροφήσει τις εκπομπές τους. Και λειτουργούμε επίσης σα να υπάρχουν αυστηρά και αιώνια όρια σε αυτά που βρίσκονται στην πραγματικότητα σε αφθονία – οι οικονομικοί πόροι για να χτίσουμε την κοινωνία των αναγκών μας.
Το χρέος του καιρού μας είναι αυτό να το αντιστρέψουμε, να αναμετρηθούμε με αυτή την ψεύτικη έλλειψη.Να επιμείνουμε ότι έχουμε τη δυνατότητα να φτιάξουμε μια αξιοπρεπή, περιεκτική κοινωνία – και ταυτόχρονα, να σεβαστούμε τα πραγματικα όρια στο τι μπορεί η Γη να αντέξει.
Η κλιματική αλλαγή συνεπάγεται ότι όλα αυτά πρέπει να γίνουν με συγκεκριμένη χρονική διορία. Αυτή τη φορά το κίνημα μας δε μπορεί να διασπαστεί, να αποσπαστεί η προσοχή του, να καεί ή να το κάνουν στην άκρη. Αυτή τη φορά πρέπει να πετύχουμε. Και δε μιλάω για τον έλεγχο των τραπεζών ή την αύξηση στους φόρους των πλουσίων, παρότι κι αυτά είναι σημαντικά.
Μιλάω για την αλλαγή στις αξίες που ελέγχουν την κοινωνία μας. Αυτό είναι δύσκολο να χωρέσει σε ένα μόνο, φιλικό προς τα ΜΜΕ αίτημα, και επίσης είναι δύσκολο να καταλάβουμε πως θα γίνει. Μα η δυσκολία του δεν το κάνει λιγότερο επείγον.
Αυτό είναι που βλέπω να συμβαίνει σε αυτή την πλατεία. Στον τρόπο που ταΐζετε και ζεσταίνετε ο ένας τον άλλο, που μοιράζεστε ελεύθερα πληροφορίες και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και προσφέρετε μαθήματα διαλογισμού και ενδυνάμωσης. Η αγαπημένη μου πικέτα εδώ πέρα γράφει «νοιάζομαι για σένα». Σε μια κουλτούρα που εκπαιδεύει τους ανθρώπους να αποφεύγουν ο ένας το βλέμμα του άλλου, να λένε «αφήστε τους να πεθάνουν», αυτό είναι μια δήλωση βαθιά ριζοσπαστική.
Μερικές τελικές σκέψεις. Σε αυτό τον μεγάλο αγώνα, υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν έχουν σημασία:
- Το τι φοράμε
- Το αν κουνάμε τις γροθιές μας ή κάνουμε το σήμα της ειρήνης.
- Το αν μπορούμε να χωρέσουμε τα όνειρα μας για έναν καλύτερο κόσμο σε ένα μιντιακό σποτ.
Και κάποια που έχουν σημασία:
-Τοθάρροςμας.
- Η ηθική μας πυξίδα.
- Το πως μεταχειριζόμαστε ο ένας τον άλλο.
Ξεκινήσαμε μια σύγκρουση με τις ισχυρότερες πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις του πλανήτη. Αυτό δημιουργεί φόβο. Και όσο αυτό το κίνημα θα δυναμώνει, θα δημιουργεί και περισσότερο φόβο. Να έχετε υπόψη πως πάντα θα ελλοχεύει ο πειρασμός να στραφούμε σε μικρότερους στόχους – όπως, για παράδειγμα, το πρόσωπο που στέκεται δίπλα σας σε αυτή τη συνάντηση. Ακριβώς επειδή είναι μια μάχη που είναι ευκολότερο να κερδηθεί.
Να μην ενδώσουμε σε αυτό τον πειρασμό. Δεν εννοώ να μη μιλάμε άσχημα ο ένας στον άλλο. Αλλά αυτή τη φορά, ας φερθούμε σα να σχεδιάζουμε να συνεργαστούμε στον αγώνα ο ένας δίπλα στον άλλο για πολλά από τα ερχόμενα χρόνια. Γιατί η πάλη που βρίσκεται μπροστά μας δεν θα απαιτήσει τίποτα λιγότερο.
Ας αντιμετωπίσουμε αυτό το όμορφο κίνημα σα να είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Γιατί είναι. Αλήθεια είναι.
Πηγή μετάφρασης: Λέσχη Και το πρώτοτυπο κείμενο στα αγγλικά.
Wednesday, October 12, 2011
Tuesday, October 11, 2011
Μάγκες, ΕΝΑΣ τουλάχιστον ΠΡΕΠΕΙ να σκέφτεται σε κάθε διμοιρία...
Αντιγράφω από το alterthess:
Οι αστυνομικές δυνάμεις έξω απο το υπουργείο Οικονομικών επέδειξαν τον... υπερβάλλοντα ζήλο τους απέναντι σε μέλη της ομοσπονδίας τυφλών και συγκεκριμένα όταν μια τριμελής αντιπροσωπεία πέρασε μέσα στο υπουργείο οι αστυνομικοί θεώρησαν ότι έπρεπε να εμποδίσουν την είσοδο στους συνοδούς των τυφλών. Μάλιστα, έκριναν σκόπιμο να σπρώξουν τους συγκεντρωμένους προκαλώντας ένταση, χωρίς να υπάρχει λόγος.
Τελικά οι αστυνομικοί και τους συνοδούς άφησαν να περάσουν, καθώς εκ των υστέρων κατάλαβαν ότι οι τυφλοί δεν μπορούσαν να κινηθούν χωρίς συνοδεία.
Οι αστυνομικές δυνάμεις έξω απο το υπουργείο Οικονομικών επέδειξαν τον... υπερβάλλοντα ζήλο τους απέναντι σε μέλη της ομοσπονδίας τυφλών και συγκεκριμένα όταν μια τριμελής αντιπροσωπεία πέρασε μέσα στο υπουργείο οι αστυνομικοί θεώρησαν ότι έπρεπε να εμποδίσουν την είσοδο στους συνοδούς των τυφλών. Μάλιστα, έκριναν σκόπιμο να σπρώξουν τους συγκεντρωμένους προκαλώντας ένταση, χωρίς να υπάρχει λόγος.
Τελικά οι αστυνομικοί και τους συνοδούς άφησαν να περάσουν, καθώς εκ των υστέρων κατάλαβαν ότι οι τυφλοί δεν μπορούσαν να κινηθούν χωρίς συνοδεία.
Και ξανά κλοπιποστάρω την Μαρίνα Δημητριάδου...
Τα Της Δίκης...
Σήμερα πραγματοποιήθηκε η δίκη στο Ρέθυμνο για το αυτεπάγγελτο αδίκημα της απρόκλητης έργω και λόγω εξύβρισης, καθώς και της μήνυσης που κατέθεσε εναντίον μου ο βουλευτής Ρεθύμνου και υφυπουργός Δημόσιας Τάξης Μανόλης Όθωνας για το αυγό που του πέταξα στις 25/9/2011. Από νωρίς αφέθηκε να διαρρεύσει η φήμη ότι ο ίδιος επρόκειτο να έρθει και να ανακαλέσει τη μήνυση. Σ' αυτή την περίπτωση θα έμενε να παλέψουμε το απρόκλητο της επίθεσης που δικαζόταν αυτεπάγγελτα. Ο ίδιος ο κ. Όθωνας είχε κριθεί ως απαραίτητος και βασικός μάρτυρας στην προηγούμενη εκδίκαση της υπόθεσης στις 26/9, ούτως ώστε να δηλώσει ο ίδιος κατά πόσο εξέθεσα την τιμή και την υπόληψή του. Είχε μάλιστα δεσμευτεί στον τοπικό τύπο ότι εφόσον το δικαστήριο τον είχε κρίνει ως βασικό μάρτυρα θα παρεβρισκόταν. Φυσικά και δεν τον κατακρίνω για το ανακόλουθο των λόγων και των πράξεών του. Δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε που αθετεί τους λόγους του. Πώς θα μπορούσε να εμφανιστεί στο δικαστήριο, αυτός ένας βουλευτής με ασυλία ενάντια σε έναν απλό πολίτη που εξέφρασε την αποδοκιμασία απέναντι στην πολιτική του. Απέσυρε μόνο τη δήλωση παράστασης πολιτικής αγωγής και μαζί της την πιθανότητα να μου ζητήσει χρηματική αποζημίωση στο μέλλον.
Φάνηκε ότι υπήρχε η διάθεση να γίνει νωρίς η δίκη, κατά προτεραιότητα, πριν τις 12 η ώρα που γίνεται το διάλειμμα, για να δικαστούν στη συνέχεια τα αυτώφορα. Να τελειώσει νωρίς, πριν να μαζευτεί ο κόσμος, πριν προλάβει να γίνει θέμα. Τελικά ξεκίνησε μετά το διάλειμμα καθώς ο ένας δικηγόρος μου έλειπε.
Αρχικά δημιουργήθηκε πρόβλημα με όσους κατάφεραν να μπουν στην αίθουσα και όσους έμειναν απέξω από τους πολλούς φίλους παλιούς και νέους (ευχαριστώ!) που επιθυμούσαν να συμπαρασταθούν παριστάμενοι στη δίκη. Οι αστυνομικοί (και ήταν σημαντική η παρουσία ένστολων και μη) έψαχναν εξονυχιστικά όσους έμπαιναν στην αίθουσα (ακόμη και μέσα στις κοτσίδες τους). Όσοι έβγαιναν για να πάνε ας πούμε στην τουαλέτα δεν τους επιτρεπόταν να εκ νέου η είσοδος. Σε κάποια φάση πριν την έναρξη της δίκης φάνηκε ότι θα γινόταν κεκλεισμένων των θυρών, καθώς έκλεισαν τις πόρτες για να μην ακούγονται οι διαμαρτυρίες. Στη συνέχεια τις άνοιξαν.
Στην αρχή της διαδικασίας αναγνώστηκε φαξ από τον κ. Όθωνα που δικαιολογούσε λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων την απουσία του και λόγω της μεγάλης απόστασης της κατοικίας του από το χώρο της δίκης και ζητούσε την κανονική συνέχιση της διαδικασίας και τη δίωξή μου. Πέσαμε από τα σύννεφα. Τόσο για τη διάψευση της φήμης περί ανάκλησης της μήνυσης από έγκυρη πηγή που επεδίωκε προφανώς να μας βρει απροετοίμαστους, όσο και για τη θρασύτητα του κ. Όθωνα να μην κάνει καν τον κόπο να παρουσιάσει ισχυρά τεκμήρια για το ανέφικτο της παρουσίας του, όπως οφείλει να κάνει οποιοσδήποτε πολίτης. Η υπεράσπιστή μου, οι κκ. Θωμάς Λεχωβίτης και Θεόδωρος Τσούλας, αιτήθηκε την εκ νέου κλήτευσή του, για λόγους ισονομίας και ισοπολιτείας. Ο μηνυτής και βασικός μάρτυρας όφειλε να παρίσταται στο δικαστήριο για να υποστηρίξει τη μήνυσή του. Οποιοσδήποτε άλλος "απλός" πολίτης θα κρινόταν λιπομάρτυρας, θα αναβαλλόταν η δίκη, θα του επιβαλλόταν πρόστιμο και θα γινόταν βίαιη προσαγωγή του στη διαδικασία. Το δικαστήριο απέρριψε το αίτημα καθιστώντας εμφανή την κάλυψη του βουλευτή και δημιουργώντας υποψίες σε κάποιον κακόβουλο ότι υπήρχε γραμμή να κλείσει επιτέλους αυτό το θέμα (όχι βέβαια με την ανάκληση της μήνυσης, αλλά με την εκδίκασή της εν τη απουσία του μηνυτή).
Εξετάστηκαν οι μάρτυρες που με τίμησαν με τις καταθέσεις τους, έκανα την απολογία μου, αγόρευσαν οι δικηγόροι που με τίμησαν με την υπεράσπισή τους. Επικεντρωθήκαμε στη στοιχειοθέτηση της απουσίας του απρόκλητου της πράξης. Ως απρόκλητη ορίζεται μια πράξη που διασαλεύει την έννομο τάξη και που πραγματοποιήθηκε χωρίς να υπάρχει κάποιο προηγούμενο με το θύμα. Αν για παράδειγμα σήμερα τρακάρουμε με το Γιάννη και αύριο έρθει και με χαστουκίσει η πράξη του δεν θεωρείται ως απρόκλητη. Έπρεπε λοιπόν να έχω προσωπικά προηγούμενα με τον κ. Όθωνα, να ήμουν έστω ψηφοφόρος του. Αυτό ακριβώς προσπαθήσαμε να καταρρίψουμε. Ότι μας προκαλούν καθημερινά και δικαιούμαστε να αγανακτούμε. Ότι οι χαρακτηρισμοί που του προσέδωσα, του προδότη και του δοσίλου, δικαιολογούνται από την ανακολουθία των προεκλογικών λόγων με τα μετεκλογικά έργα τόσο του κ. Όθωνα όσο και της κυβέρνησης, καθώς και με την όλη της πορεία. Ότι η κατηγορία δεν μπορούσε να υποστηριχτεί εφόσον ο κ. Όθωνας δεν ήταν παρόν για να δηλώσει κατά πόσο επλήγη η τιμή και η υπόληψή του (άλλωστε η υπεράσπισή μου δεν επέτρεψε να διαβαστεί η γραπτή του κατάθεση), τόσο με τα λόγια όσο και με την πράξη μου. Και τέλος ότι η δίκη αποτελούσε απόπειρα φίμωσης της όποιας διαμαρτυρίας, στο πλαίσιο της ισχυρής καταστολής των κλομπ και των δακρυγόνων. Εγώ αρνήθηκα τις κατηγορίες και οι δικηγόροι μου εισηγήθηκαν την αθώωσή μου.
Ο κ. εισαγγελέας έκρινε ότι είμαι ένοχη για όλα όσα μου απαγγέλθηκαν και εισηγήθηκε έξι μήνες φυλάκιση. Έγινε σάλος στο δικαστήριο. Οι παριστάμενοι φώναζαν να συλλάβουν και τους ίδιους, ότι όλοι θα έπρατταν το ίδιο, ότι ήταν αίσχος και ντροπή, ακούστηκαν μάλιστα και συνθήματα (SS SS μπάτσοι δικαστές). Το δικαστήριο διακόπηκε για πέντε λεπτά για να ηρεμήσουν τα πνεύματα.
Έκρινε τελικά ότι η πράξη μου δεν ήταν απρόκλητη. Δεν διασάλευε την έννομο τάξη και αναγνώρισε το δικαίωμά μου να εκφράζω την αποδοκιμασία μου. Έμεινε μόνο η εξύβριση έργω και λόγω, στην οποία δεν μου αναγνωρίστηκε κανένα ελαφρυντικό. Ζητήσαμε την ελάχιστη εφέσιμη ποινή. Μου επιβλήθηκαν πέντε μήνες φυλάκισης με αναστολή τριών ετών. Μετά το πέρας της διαδικασίας άσκησα έφεση.
Ήταν εμφανής η πίεση κάτω από την οποία δικαζόταν η υπόθεση. Οι καιροί είναι χαλεποί για δημοκρατία και δικαιοσύνη και δεν περίμενα τίποτα από τα δύο. Ήταν γενναία η απόφαση του δικαστηρίου να αντιταχτεί στο κλίμα τρομοκράτησης που επιβάλλει η κυβέρνηση για φίμωση της όποιας φωνής αντίδρασης, αναγνωρίζοντας ότι δεν ήταν απρόκλητη η πράξη μου. Ήταν κατανοητός ο φόβος του εισαγγελέα που εξάντλησε όλη του την αυστηρότητα (αν και βρίσκω απαράδεκτη την ερώτησή του σε μάρτυρα αν θα έκρινε θεμιτό να γιαουρτώσει ένας Έλληνας ένα γερμανό βουλευτή στη Γερμανία! Είμαι ξένη λοιπόν και δεν δικαιούμαι να διαμαρτύρομαι). Ήταν εμφανής ο κίνδυνος για αυτούς ότι θα τους πάρουμε με τα αυγά και τα γιαούρτια.
Αυτό το αυγό έγινε για μένα μια πύλη στη ζώνη του λυκόφωτος καθώς από τότε που το έριξα ακούω ιστορίες φρίκης, ανασφάλειας, άγχους, κατάρρευσης. Είμαι βαθύτατα εξοργισμένη. Το Σύνταγμα της 28ης Ιούνη και πρόσφατα της 5ης Οκτώβρη όφειλε να είναι η ταφόπλακά τους, καθώς και κάθε ένα από τα εξευτελιστικά μέτρα που έχουν ψηφίσει. Αποδεδειγμένα πλέον αυτός δεν ήταν ο μόνος δρόμος αντιμετώπισης της κρίσης που ίδιοι δημιούργησαν. Είναι προδότες και δοσίλογοι. Η κάθε περιφέρεια οφείλει να αναλάβει το ξεμπρόστιασμα βουλευτή της. Αύριο θα δημοσιεύσω την απολογία μου, μια ταπεινή συμβολή στα έργα του πολιτικού κ. Όθωνα και της πολιτικής της κυβέρνησης την οποία συνεχίζει να υπηρετεί όντας ακόμη βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Δεν θεωρώ καθόλου ότι όλο αυτό με αφορά προσωπικά, ούτε αφορά προσωπικά τον κ. Όθωνα. Είναι εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος στην περιοχή που μένω και είμαι ο καθένας που οφείλει να αντιδρά με όποιο τρόπο κρίνει. Και είναι θεμιτό να κρίνεις αυτούς που δρουν. Προτιμότερο να δρας και να σε κρίνουν.
Σήμερα πραγματοποιήθηκε η δίκη στο Ρέθυμνο για το αυτεπάγγελτο αδίκημα της απρόκλητης έργω και λόγω εξύβρισης, καθώς και της μήνυσης που κατέθεσε εναντίον μου ο βουλευτής Ρεθύμνου και υφυπουργός Δημόσιας Τάξης Μανόλης Όθωνας για το αυγό που του πέταξα στις 25/9/2011. Από νωρίς αφέθηκε να διαρρεύσει η φήμη ότι ο ίδιος επρόκειτο να έρθει και να ανακαλέσει τη μήνυση. Σ' αυτή την περίπτωση θα έμενε να παλέψουμε το απρόκλητο της επίθεσης που δικαζόταν αυτεπάγγελτα. Ο ίδιος ο κ. Όθωνας είχε κριθεί ως απαραίτητος και βασικός μάρτυρας στην προηγούμενη εκδίκαση της υπόθεσης στις 26/9, ούτως ώστε να δηλώσει ο ίδιος κατά πόσο εξέθεσα την τιμή και την υπόληψή του. Είχε μάλιστα δεσμευτεί στον τοπικό τύπο ότι εφόσον το δικαστήριο τον είχε κρίνει ως βασικό μάρτυρα θα παρεβρισκόταν. Φυσικά και δεν τον κατακρίνω για το ανακόλουθο των λόγων και των πράξεών του. Δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε που αθετεί τους λόγους του. Πώς θα μπορούσε να εμφανιστεί στο δικαστήριο, αυτός ένας βουλευτής με ασυλία ενάντια σε έναν απλό πολίτη που εξέφρασε την αποδοκιμασία απέναντι στην πολιτική του. Απέσυρε μόνο τη δήλωση παράστασης πολιτικής αγωγής και μαζί της την πιθανότητα να μου ζητήσει χρηματική αποζημίωση στο μέλλον.
Φάνηκε ότι υπήρχε η διάθεση να γίνει νωρίς η δίκη, κατά προτεραιότητα, πριν τις 12 η ώρα που γίνεται το διάλειμμα, για να δικαστούν στη συνέχεια τα αυτώφορα. Να τελειώσει νωρίς, πριν να μαζευτεί ο κόσμος, πριν προλάβει να γίνει θέμα. Τελικά ξεκίνησε μετά το διάλειμμα καθώς ο ένας δικηγόρος μου έλειπε.
Αρχικά δημιουργήθηκε πρόβλημα με όσους κατάφεραν να μπουν στην αίθουσα και όσους έμειναν απέξω από τους πολλούς φίλους παλιούς και νέους (ευχαριστώ!) που επιθυμούσαν να συμπαρασταθούν παριστάμενοι στη δίκη. Οι αστυνομικοί (και ήταν σημαντική η παρουσία ένστολων και μη) έψαχναν εξονυχιστικά όσους έμπαιναν στην αίθουσα (ακόμη και μέσα στις κοτσίδες τους). Όσοι έβγαιναν για να πάνε ας πούμε στην τουαλέτα δεν τους επιτρεπόταν να εκ νέου η είσοδος. Σε κάποια φάση πριν την έναρξη της δίκης φάνηκε ότι θα γινόταν κεκλεισμένων των θυρών, καθώς έκλεισαν τις πόρτες για να μην ακούγονται οι διαμαρτυρίες. Στη συνέχεια τις άνοιξαν.
Στην αρχή της διαδικασίας αναγνώστηκε φαξ από τον κ. Όθωνα που δικαιολογούσε λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων την απουσία του και λόγω της μεγάλης απόστασης της κατοικίας του από το χώρο της δίκης και ζητούσε την κανονική συνέχιση της διαδικασίας και τη δίωξή μου. Πέσαμε από τα σύννεφα. Τόσο για τη διάψευση της φήμης περί ανάκλησης της μήνυσης από έγκυρη πηγή που επεδίωκε προφανώς να μας βρει απροετοίμαστους, όσο και για τη θρασύτητα του κ. Όθωνα να μην κάνει καν τον κόπο να παρουσιάσει ισχυρά τεκμήρια για το ανέφικτο της παρουσίας του, όπως οφείλει να κάνει οποιοσδήποτε πολίτης. Η υπεράσπιστή μου, οι κκ. Θωμάς Λεχωβίτης και Θεόδωρος Τσούλας, αιτήθηκε την εκ νέου κλήτευσή του, για λόγους ισονομίας και ισοπολιτείας. Ο μηνυτής και βασικός μάρτυρας όφειλε να παρίσταται στο δικαστήριο για να υποστηρίξει τη μήνυσή του. Οποιοσδήποτε άλλος "απλός" πολίτης θα κρινόταν λιπομάρτυρας, θα αναβαλλόταν η δίκη, θα του επιβαλλόταν πρόστιμο και θα γινόταν βίαιη προσαγωγή του στη διαδικασία. Το δικαστήριο απέρριψε το αίτημα καθιστώντας εμφανή την κάλυψη του βουλευτή και δημιουργώντας υποψίες σε κάποιον κακόβουλο ότι υπήρχε γραμμή να κλείσει επιτέλους αυτό το θέμα (όχι βέβαια με την ανάκληση της μήνυσης, αλλά με την εκδίκασή της εν τη απουσία του μηνυτή).
Εξετάστηκαν οι μάρτυρες που με τίμησαν με τις καταθέσεις τους, έκανα την απολογία μου, αγόρευσαν οι δικηγόροι που με τίμησαν με την υπεράσπισή τους. Επικεντρωθήκαμε στη στοιχειοθέτηση της απουσίας του απρόκλητου της πράξης. Ως απρόκλητη ορίζεται μια πράξη που διασαλεύει την έννομο τάξη και που πραγματοποιήθηκε χωρίς να υπάρχει κάποιο προηγούμενο με το θύμα. Αν για παράδειγμα σήμερα τρακάρουμε με το Γιάννη και αύριο έρθει και με χαστουκίσει η πράξη του δεν θεωρείται ως απρόκλητη. Έπρεπε λοιπόν να έχω προσωπικά προηγούμενα με τον κ. Όθωνα, να ήμουν έστω ψηφοφόρος του. Αυτό ακριβώς προσπαθήσαμε να καταρρίψουμε. Ότι μας προκαλούν καθημερινά και δικαιούμαστε να αγανακτούμε. Ότι οι χαρακτηρισμοί που του προσέδωσα, του προδότη και του δοσίλου, δικαιολογούνται από την ανακολουθία των προεκλογικών λόγων με τα μετεκλογικά έργα τόσο του κ. Όθωνα όσο και της κυβέρνησης, καθώς και με την όλη της πορεία. Ότι η κατηγορία δεν μπορούσε να υποστηριχτεί εφόσον ο κ. Όθωνας δεν ήταν παρόν για να δηλώσει κατά πόσο επλήγη η τιμή και η υπόληψή του (άλλωστε η υπεράσπισή μου δεν επέτρεψε να διαβαστεί η γραπτή του κατάθεση), τόσο με τα λόγια όσο και με την πράξη μου. Και τέλος ότι η δίκη αποτελούσε απόπειρα φίμωσης της όποιας διαμαρτυρίας, στο πλαίσιο της ισχυρής καταστολής των κλομπ και των δακρυγόνων. Εγώ αρνήθηκα τις κατηγορίες και οι δικηγόροι μου εισηγήθηκαν την αθώωσή μου.
Ο κ. εισαγγελέας έκρινε ότι είμαι ένοχη για όλα όσα μου απαγγέλθηκαν και εισηγήθηκε έξι μήνες φυλάκιση. Έγινε σάλος στο δικαστήριο. Οι παριστάμενοι φώναζαν να συλλάβουν και τους ίδιους, ότι όλοι θα έπρατταν το ίδιο, ότι ήταν αίσχος και ντροπή, ακούστηκαν μάλιστα και συνθήματα (SS SS μπάτσοι δικαστές). Το δικαστήριο διακόπηκε για πέντε λεπτά για να ηρεμήσουν τα πνεύματα.
Έκρινε τελικά ότι η πράξη μου δεν ήταν απρόκλητη. Δεν διασάλευε την έννομο τάξη και αναγνώρισε το δικαίωμά μου να εκφράζω την αποδοκιμασία μου. Έμεινε μόνο η εξύβριση έργω και λόγω, στην οποία δεν μου αναγνωρίστηκε κανένα ελαφρυντικό. Ζητήσαμε την ελάχιστη εφέσιμη ποινή. Μου επιβλήθηκαν πέντε μήνες φυλάκισης με αναστολή τριών ετών. Μετά το πέρας της διαδικασίας άσκησα έφεση.
Ήταν εμφανής η πίεση κάτω από την οποία δικαζόταν η υπόθεση. Οι καιροί είναι χαλεποί για δημοκρατία και δικαιοσύνη και δεν περίμενα τίποτα από τα δύο. Ήταν γενναία η απόφαση του δικαστηρίου να αντιταχτεί στο κλίμα τρομοκράτησης που επιβάλλει η κυβέρνηση για φίμωση της όποιας φωνής αντίδρασης, αναγνωρίζοντας ότι δεν ήταν απρόκλητη η πράξη μου. Ήταν κατανοητός ο φόβος του εισαγγελέα που εξάντλησε όλη του την αυστηρότητα (αν και βρίσκω απαράδεκτη την ερώτησή του σε μάρτυρα αν θα έκρινε θεμιτό να γιαουρτώσει ένας Έλληνας ένα γερμανό βουλευτή στη Γερμανία! Είμαι ξένη λοιπόν και δεν δικαιούμαι να διαμαρτύρομαι). Ήταν εμφανής ο κίνδυνος για αυτούς ότι θα τους πάρουμε με τα αυγά και τα γιαούρτια.
Αυτό το αυγό έγινε για μένα μια πύλη στη ζώνη του λυκόφωτος καθώς από τότε που το έριξα ακούω ιστορίες φρίκης, ανασφάλειας, άγχους, κατάρρευσης. Είμαι βαθύτατα εξοργισμένη. Το Σύνταγμα της 28ης Ιούνη και πρόσφατα της 5ης Οκτώβρη όφειλε να είναι η ταφόπλακά τους, καθώς και κάθε ένα από τα εξευτελιστικά μέτρα που έχουν ψηφίσει. Αποδεδειγμένα πλέον αυτός δεν ήταν ο μόνος δρόμος αντιμετώπισης της κρίσης που ίδιοι δημιούργησαν. Είναι προδότες και δοσίλογοι. Η κάθε περιφέρεια οφείλει να αναλάβει το ξεμπρόστιασμα βουλευτή της. Αύριο θα δημοσιεύσω την απολογία μου, μια ταπεινή συμβολή στα έργα του πολιτικού κ. Όθωνα και της πολιτικής της κυβέρνησης την οποία συνεχίζει να υπηρετεί όντας ακόμη βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Δεν θεωρώ καθόλου ότι όλο αυτό με αφορά προσωπικά, ούτε αφορά προσωπικά τον κ. Όθωνα. Είναι εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος στην περιοχή που μένω και είμαι ο καθένας που οφείλει να αντιδρά με όποιο τρόπο κρίνει. Και είναι θεμιτό να κρίνεις αυτούς που δρουν. Προτιμότερο να δρας και να σε κρίνουν.
Sunday, October 9, 2011
Saturday, October 8, 2011
Thursday, October 6, 2011
Ραπ της Πορείας προς τις Βρυξέλλες
Μόλις έσκασε στο twitter το παρακάτω μήνυμα:
Philippe Pivin, has forbidden #marchesbrussels to camp, lets denounce it!!
Γουστάρεις να πληρώνεις για να απαντάς σε στημένες ερωτήσεις;
Όταν λέμε άμεση δημοκρατία ελπίζω ότι δεν παίζει να καταλαβαίνεις την "Άμεση και Συμμετοχική" του ΓΑΠ, του Καστανίδη και του Μόσιαλου. Αυτή δεν είναι τίποτα άλλο από μια ακόμη προσπάθεια που κάνει ο πνιγμένος να πιαστεί από τα μαλλιά του, να νομιμοποιήσει αυτά που με κανένα τρόπο δεν νομιμοποιούνται, να δώσει μια παράταση ζωής σε ένα σύστημα που έχει ήδη ψοφήσει, να κρατήσει όσο μπορεί όσα κατάκλεψε για την πάρτη του και τους κολλητούς του.
Η άμεση δημοκρατία δεν είναι ούτε κοπτοραπτική ερωτήσεων, ούτε μπαλαμούτι εγγειοβελτιωτικά έργα ενός ξεραμένου και άκαρπου κοινοβουλευτισμού. Κι αρχίζεις να ψυλλιάζεσαι τι είναι μόλις βγάλεις για λίγο από το μυαλό σου το ερώτημα "Πόσα χάνω;" κι αρχίζεις (σιγά-σιγά και προσεκτικά για να μην πάθεις και καμιά χοντρή φρίκη) να σκέφτεσαι και να εξερευνάς το πιο σύνθετο πρόβλημα "Πώς διάολο θέλω να ζήσω εγώ και τι ρόλο βαράνε οι υπόλοιποι άνθρωποι γύρω μου σ' αυτό;"
Η άμεση δημοκρατία δεν είναι εύκολη υπόθεση. Είναι αργή (τόσο που μερικές φορές να σου κάνει τα νεύρα τσατάλια), πέφτει σε λούμπες (που τις στήνονται από άλλους ή τις στήνει η ίδια στον εαυτό της) και απαιτεί να σκέφτεσαι πολύ, να είσαι σε εγρήγορση, να μην περιμένεις να πει ή να κάνει κάποιος άλλος αυτό που σκέφτεσαι ή θέλεις, να μικρύνεις το υπερτροφικό και αχόρταγο εγώ σου χωρίς να χάσεις την μοναδικότητά σου. Να ακούσεις και να κοιτάξεις τον διπλανό σου, όχι για να κερδίσεις κάτι σε βάρος του αλλά για να φτιάξετε κάτι μαζί.
Η άμεση δημοκρατία δεν είναι ουτοπία. Όταν αρχίζεις να την βιώνεις καταλαβαίνεις πως είναι πιο κοντά στην ανθρώπινη κατάσταση από οποιοδήποτε άλλο πολιτικό ή κοινωνικό μοντέλο οργάνωσης. Αυτή που είναι ξεκάθαρη κοροϊδία όμως, είναι η πλασαρισμένη "Άμεση και Συμμετοχική Δημοκρατία" που εξαντλείται σε ερωτήματα που βάζουνε αυτοί που "χρόνια τώρα σέρνουν την ζωή σου στο κρεβάτι".
Ελεύθερος άνθρωπος είσαι! Αν γουστάρεις να πληρώνεις για να απαντάς σε στημένα ερωτήματα στήριξε την Α&Σ.Δ., θα σε σκεπάζει γλυκά η κουβερτούλα του MEGA και θα σε νανουρίζει ο ΣΚΑΪ. Αν δεν γουστάρεις βγες στο κρύο πέλαγος της πλατείας και βρες την αλήθεια της άμεσης δημοκρατίας, την προσωπική σου αλήθεια και την αλήθεια των γύρω σου, μέσα σε μια συνέλευση...
Η άμεση δημοκρατία δεν είναι ούτε κοπτοραπτική ερωτήσεων, ούτε μπαλαμούτι εγγειοβελτιωτικά έργα ενός ξεραμένου και άκαρπου κοινοβουλευτισμού. Κι αρχίζεις να ψυλλιάζεσαι τι είναι μόλις βγάλεις για λίγο από το μυαλό σου το ερώτημα "Πόσα χάνω;" κι αρχίζεις (σιγά-σιγά και προσεκτικά για να μην πάθεις και καμιά χοντρή φρίκη) να σκέφτεσαι και να εξερευνάς το πιο σύνθετο πρόβλημα "Πώς διάολο θέλω να ζήσω εγώ και τι ρόλο βαράνε οι υπόλοιποι άνθρωποι γύρω μου σ' αυτό;"
Η άμεση δημοκρατία δεν είναι εύκολη υπόθεση. Είναι αργή (τόσο που μερικές φορές να σου κάνει τα νεύρα τσατάλια), πέφτει σε λούμπες (που τις στήνονται από άλλους ή τις στήνει η ίδια στον εαυτό της) και απαιτεί να σκέφτεσαι πολύ, να είσαι σε εγρήγορση, να μην περιμένεις να πει ή να κάνει κάποιος άλλος αυτό που σκέφτεσαι ή θέλεις, να μικρύνεις το υπερτροφικό και αχόρταγο εγώ σου χωρίς να χάσεις την μοναδικότητά σου. Να ακούσεις και να κοιτάξεις τον διπλανό σου, όχι για να κερδίσεις κάτι σε βάρος του αλλά για να φτιάξετε κάτι μαζί.
Η άμεση δημοκρατία δεν είναι ουτοπία. Όταν αρχίζεις να την βιώνεις καταλαβαίνεις πως είναι πιο κοντά στην ανθρώπινη κατάσταση από οποιοδήποτε άλλο πολιτικό ή κοινωνικό μοντέλο οργάνωσης. Αυτή που είναι ξεκάθαρη κοροϊδία όμως, είναι η πλασαρισμένη "Άμεση και Συμμετοχική Δημοκρατία" που εξαντλείται σε ερωτήματα που βάζουνε αυτοί που "χρόνια τώρα σέρνουν την ζωή σου στο κρεβάτι".
Ελεύθερος άνθρωπος είσαι! Αν γουστάρεις να πληρώνεις για να απαντάς σε στημένα ερωτήματα στήριξε την Α&Σ.Δ., θα σε σκεπάζει γλυκά η κουβερτούλα του MEGA και θα σε νανουρίζει ο ΣΚΑΪ. Αν δεν γουστάρεις βγες στο κρύο πέλαγος της πλατείας και βρες την αλήθεια της άμεσης δημοκρατίας, την προσωπική σου αλήθεια και την αλήθεια των γύρω σου, μέσα σε μια συνέλευση...
Wednesday, October 5, 2011
Αφέθηκε ελεύθερη τελικά η Διονυσία Αθανασοπούλου...
...γιατί το να κόβεις την μαγιονέζα της Βουλής, λέγοντας αλήθειες, δεν είναι (ακόμα) κακούργημα. Τι εξετάζει αλήθεια η Επιτροπή; Α, ναι "το φαινόμενο του σχολικού και διαδικτυακού εκφοβισμού".
Όχι, καμιά ντροπή δεν είναι δουλειά...
...ακόμη κι αν είναι έμμισθη.
Επίσης Respect στους εργαζόμενους του ΜΕΤΡΟ (ακόμα μια φορά)
Επίσης Respect στους εργαζόμενους του ΜΕΤΡΟ (ακόμα μια φορά)
Αύριο στο Σύνταγμα...
Η Λαϊκή Συνέλευση Πλατείας Συντάγματος προτείνει, ως άμεση λύση, στην οικονομική αλλά και ηθική κρίση που έχει ξεσπάσει, την ανάπτυξη μίας κοινωνικής, αλληλέγγυας, συνεργατικής οικονομίας, όπου τα προϊόντα και οι υπηρεσίες δεν θα υπάγονται στον νόμο της υπεραξίας και του εμπορεύματος, αλλά στους νόμους που οι ίδιοι οι πολίτες θα θεσπίζουν, με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, αυτόνομα, ισότιμα και ελεύθερα.
Την Πέμπτη 6-10 στις 19.00 (μέχρι τις 23.00) θα γίνει μια μονοθεματική συνέλευση με θέμα το Αλληλέγγυο εμπόριο, οριζόντια οικονομία, δικτύωση, αυτοθεσμισμένο εναλλακτικό νόμισμα.
Monday, October 3, 2011
Sunday, October 2, 2011
Μια ωρίτσα ντοκιμαντέρ...
Δες το καλύτερα στον τόπο του, γιατί εδώ μου κόβει μεγάλο κομμάτι της εικόνας. Και πάτα το ampliar κάτω δεξιά για να το μεγαλώσεις...
Εκλεισαν το Δημόσιο Παιδικό Καρδιοχειρουργικό Κέντρο
Κλοπιποστάρω από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ:
Στα πλαίσια των συγχωνεύσεων υγειονομικών μονάδων που προωθεί η κυβέρνηση, καταργήθηκε το μοναδικό δημόσιο Παιδοκαρδιοχειρουργικό Κέντρο της Ελλάδας που στεγάζεται στο νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία».
Το Εθνικό Κέντρο Αντιμετώπισης Συγγενών Καρδιοπαθειών Παίδων (ΕΚΑΣΚΑΠ) αντιμετώπιζε παιδιά με σοβαρές καρδιοπάθειες και μετά την κατάργηση της κλινικής, τα τρία παιδιά που νοσηλεύονταν στην Καρδιοχειρουργική Μονάδα Εντατικής Θεραπείας μεταφέρθηκαν «εκ των ενόντων» σε άλλες μονάδες.
Πριν τη λειτουργία του ΕΚΑΣΚΑΠ - τη δεκαετία του 1980 - τα παιδιά με τις συγγενείς καρδιοπάθειες στέλνονταν στο εξωτερικό. Ωστόσο, και η λειτουργία του ΕΚΑΣΚΑΠ - καθώς ήταν πάντα υποστελεχωμένο σε προσωπικό - δεν μπόρεσε να καλύψει τις μεγάλες ανάγκες για σοβαρές επεμβάσεις στα παιδιά.
Με βάση τις τελευταίες αποφάσεις της Διοίκησης του «Αγία Σοφία» η παιδοκαρδιοχειρουργική μονάδα εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ) συγχωνεύεται με τη γενική ΜΕΘ. Ετσι τα τρία παιδιά που νοσηλεύονταν σε αυτή μεταφέρθηκαν ένα στη γενική ΜΕΘ, ένα στη μονάδα Νεογνών στο «Αγλαΐα Κυριακού» - στα πλαίσια της συλλειτουργίας των παδιατρικών νοσοκομείων - και ένα σε καρδιολογική κλινική.
Στο σχέδιο συγχώνευσης της Διοίκησης του «Αγία Σοφία» προβλέπεται η λειτουργική διασύνδεση της συγχωνευμένης μονάδας με το «Ωνάσειο» Καρδιοχειρουργικό Κέντρο, που είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ) και λειτουργεί με βάση τις αρχές της «ελευθέρας οικονομίας».
Δηλαδή, προβλέπεται προώθηση των παιδιών με προσαυξημένες - σε σχέση με τώρα - πληρωμές προς το ΩΚΚ. Επιπλέον αυτά τα παιδιά με τα επιβαρυμένα δεδομένα της υγείας, τα διεκδικεί ως πελάτες και ο ιδιωτικός τομέας Υγείας, στα πλαίσια της εξίσωσής του με το δημόσιο τομέα, όπως έχει σχεδιάσει η κυβέρνηση.
ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΤΣΑΚΟΣ
Στα πλαίσια των συγχωνεύσεων υγειονομικών μονάδων που προωθεί η κυβέρνηση, καταργήθηκε το μοναδικό δημόσιο Παιδοκαρδιοχειρουργικό Κέντρο της Ελλάδας που στεγάζεται στο νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία».
Το Εθνικό Κέντρο Αντιμετώπισης Συγγενών Καρδιοπαθειών Παίδων (ΕΚΑΣΚΑΠ) αντιμετώπιζε παιδιά με σοβαρές καρδιοπάθειες και μετά την κατάργηση της κλινικής, τα τρία παιδιά που νοσηλεύονταν στην Καρδιοχειρουργική Μονάδα Εντατικής Θεραπείας μεταφέρθηκαν «εκ των ενόντων» σε άλλες μονάδες.
Πριν τη λειτουργία του ΕΚΑΣΚΑΠ - τη δεκαετία του 1980 - τα παιδιά με τις συγγενείς καρδιοπάθειες στέλνονταν στο εξωτερικό. Ωστόσο, και η λειτουργία του ΕΚΑΣΚΑΠ - καθώς ήταν πάντα υποστελεχωμένο σε προσωπικό - δεν μπόρεσε να καλύψει τις μεγάλες ανάγκες για σοβαρές επεμβάσεις στα παιδιά.
Με βάση τις τελευταίες αποφάσεις της Διοίκησης του «Αγία Σοφία» η παιδοκαρδιοχειρουργική μονάδα εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ) συγχωνεύεται με τη γενική ΜΕΘ. Ετσι τα τρία παιδιά που νοσηλεύονταν σε αυτή μεταφέρθηκαν ένα στη γενική ΜΕΘ, ένα στη μονάδα Νεογνών στο «Αγλαΐα Κυριακού» - στα πλαίσια της συλλειτουργίας των παδιατρικών νοσοκομείων - και ένα σε καρδιολογική κλινική.
Στο σχέδιο συγχώνευσης της Διοίκησης του «Αγία Σοφία» προβλέπεται η λειτουργική διασύνδεση της συγχωνευμένης μονάδας με το «Ωνάσειο» Καρδιοχειρουργικό Κέντρο, που είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ) και λειτουργεί με βάση τις αρχές της «ελευθέρας οικονομίας».
Δηλαδή, προβλέπεται προώθηση των παιδιών με προσαυξημένες - σε σχέση με τώρα - πληρωμές προς το ΩΚΚ. Επιπλέον αυτά τα παιδιά με τα επιβαρυμένα δεδομένα της υγείας, τα διεκδικεί ως πελάτες και ο ιδιωτικός τομέας Υγείας, στα πλαίσια της εξίσωσής του με το δημόσιο τομέα, όπως έχει σχεδιάσει η κυβέρνηση.
ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΤΣΑΚΟΣ
Saturday, October 1, 2011
Τώρα ζωντανά στο Ράδιο Ένταση...
...η πρώτη εκπομπή της Θεματικής Άμεσης Δημοκρατίας της Πλατείας Συντάγματος. Θα κρατήσει μέχρι τις πέντε.
'Ακουσέ την!
UPDATE: Η εκπομπή τέλειωσε. Τώρα πάτα στο κόκκινο για να σε πάει σε ότι παίζει το Ράδιο Ένταση.
'Ακουσέ την!
UPDATE: Η εκπομπή τέλειωσε. Τώρα πάτα στο κόκκινο για να σε πάει σε ότι παίζει το Ράδιο Ένταση.
Απόψε στο Βοτανικό Κήπο...
...θα ξεκινήσει το ρομποτάκι από την Καλλιτεχνική Ομάδα...
...θα κουβεντιάσουμε και θα τραγουδήσουμε...
...άσε που το πρωί έπαιξε και ένα πολύ τζαμάτο εργαστήρι!
...θα κουβεντιάσουμε και θα τραγουδήσουμε...
...άσε που το πρωί έπαιξε και ένα πολύ τζαμάτο εργαστήρι!
Rastani remix: the trader's song (Spanish Subtitles)
Μπορεί να λες μαλακίες στην TV, αλλά ευτυχώς κάποιος θα βρεθεί να τις remixάρει...
Έχω κάτι ζητηματάκια με την οικονομία συνολικά...
...αλλά για διάβασε κι εσύ να μου πεις πώς το κόβεις!
Subscribe to:
Posts (Atom)