O Stephane Hessel στο Democracy Now!

Για το ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΤΕ! είχα γράψει αυτό όταν το διάβασα. Για τον Stephane Hessel δεν κατάφερα να γράψω ποτέ. Ίσως γιατί τα έλεγε όλα μόνος του και με εκπληκτικό τρόπο. Δες την εμφάνισή του στο Democracy Now! και κρίνε:



Αντίο, Stephane! Κι όταν η Ανθρωπότητα κόψει την μαλακία, μάλλον θα καταλάβει αυτά που της ψιθύριζες...

Ο Enki Bilal απόψε στην Στέγη...

Απόψε στις 7 μ.μ. στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών ο Enki Bilal
"θα συνομιλήσει με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Γιώργο Αρχιμανδρίτη, τακτικό συνεργάτη σημαντικών γαλλικών μέσων ενημέρωσης, για τα κόμικ, το σινεμά, την πολιτική και οικολογική διάσταση του έργου του, για τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκε αλλά και για τα Βαλκάνια, τους απόηχους των συνεχών πολέμων, την ιστορία που, όπως έχει κάποτε πει, «τον πήρε από τα μούτρα» ήδη από μικρό παιδί".

Η είσοδος είναι ελεύθερη αλλά ρυθμίζεται με δελτία προτεραιότητας που διανέμονται μία ώρα πριν από την έναρξη της εκδήλωσης. Αν δεν μπορείς να είσαι εκεί, υπάρχει και η δυνατότητα να παρακολουθήσεις την συνομιλία ζωντανά, αφού θα αναμεταδοθεί από την ιστοσελίδα της Στέγης στα ελληνικά και τα γαλλικά.

Τελευταία (;) για το ΔΕΡΜΑ και νέο site για το ΒΥΡΣΟΔΕΨΕΙΟ

Υγιής μουτζαχεντινισμός για πάντα. Απόψε θεωρητικά είναι η τελευταία παράσταση για το ΔΕΡΜΑ...



...αλλά το ΒΥΡΣΟΔΕΨΕΙΟ άνοιξε νέο site.

"Δέρμα" κι αυτή την Δευτέρα...

Για τους γνωστούς λόγους...

"Στον Ορίζοντα των Κοινών" από την Δράση στο ΕΜΠΡΟΣ

Όσο περιμένεις τα νέα από την Μεγάλη Παναγιά δες -αν σε ενδιαφέρει- τις εισηγήσεις που έγιναν στην εκδήλωση της Δράσης στο Εμπρός. "Στον Ορίζοντα των Κοινών" ήταν το θέμα...



Σήμερα πάλι στο ΕΜΠΡΟΣ, γίνεται το Ανταλλακτικό Παζάρι από τις δύο το μεσημέρι. Στο Κ-ΒΟΞ από τις δύομιση και μετά τρέχει Λαϊκό Ρεμπέτικο Γλέντι για την οικονομική ενίσχυση της Αυτοοργανωμένης Δομής Υγείας Εξαρχείων ενώ στο Αυτόνομο Στέκι από τη μία υπάρχει Ρεμπέτικο Γλέντι Οικονομικής ενίσχυσης για την στέγη της κατάληψης του κτήματος Πραποπούλου με τους Bandalousia.

Όρεξη να 'χεις και καλά νέα από την Χαλκιδική...

Σήμερα στις 6 μμ στο ΕΜΠΡΟΣ για το Φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας

Ανοιχτό Κάλεσμα σε Συνάντηση του 1ου Εναλλακτικού Φεστιβάλ Αλληλέγγυας & Συνεργατικής Οικονομίας
Σάββατο 23/2 στις 18.00 στην κατάληψη του θεάτρου ΕΜΠΡΟΣ

Στις 19-20-21 Οκτώβρη του 2012 πραγματοποιήθηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο Ελληνικού το 1ο Εναλλακτικό Φεστιβάλ Συνεργατικής & Αλληλέγγυας Οικονομίας.

Το φεστιβάλ ήταν το αποτέλεσμα της επιθυμίας μας να βρούμε ένα σημείο συνάντησης, ανταλλαγής απόψεων και επικοινωνίας αλλά κυρίως είχαμε ως στόχο να μπορέσει το ρεύμα αυτόνομης και αλληλέγγυας δημιουργίας να έρθει σε επαφή με όσο το δυνατόν περισσότερα και ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας.

Με αυτό το σκεπτικό θεωρούμε ότι το φεστιβάλ ήταν πετυχημένο, αφού οι συζητήσεις και τα εργαστήρια είχαν μεγάλη συμμετοχή ενώ πολλοί από τους επισκέπτες έγιναν συνδιοργανωτές καθώς η ίδια η δομή του φεστιβάλ προσέφερε την δυνατότητα σε όποιο/α ήθελε να ανταλλάσσει προϊόντα του ανταλλακτικού παζαριού ή φαγητό με μια ώρα έμπρακτης συμμετοχής στη διοργάνωση.
Ακόμη γνωρίσαμε πολλούς ανθρώπους και ομάδες οι οποίες αναζητούν τρόπους να υπερβούν τους νόμους της αγοράς και να σχηματίσουν αντιδομές αλληλεγγύης, συνεργατικότητας και αλληλοβοήθειας.

Για εμάς αυτό το φεστιβάλ ήταν μόνο η αρχή. Η δικτύωση των ομάδων, η αλληλοϋποστήριξη αλλά και η δυνατότητα ανταλλαγής απόψεων, εμπειριών και πρακτικών σε μόνιμη βάση, είναι το επόμενο βήμα. Με αυτό τον τρόπο θα δοθεί η δυνατότητα στις διαφορετικές ομάδες να επεκτείνουν τις αντιδομές αλλά και να καταφέρουν να βρίσκονται σε μια διαδικασία διαρκούς αμφισβήτησης του υπάρχοντος εκμεταλλευτικού ως προς τον άνθρωπο συστήματος.

Θα μπορέσουν επίσης να σταθούν απέναντι στις δυνάμεις του λαϊκισμού και της φιλανθρωπίας που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την φτώχεια και την εξαθλίωση που ήδη βιώνει ένα συνεχώς αυξανόμενος αριθμός των συμπολιτών μας και να θέσουν τις προϋποθέσεις μιας πραγματικά αδιαμεσολάβητης συμμετοχής σε δομές αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας, με ενίσχυση τόσο της ατομικής πρωτοβουλίας όσο και της ομαδικής συνεργασίας.
Οι δομές τέτοιου τύπου αποτελούν το πρόπλασμα του κόσμου που θέλουμε να φτιάξουμε.

Με αυτό το σκεπτικό και με ανανεωμένη την επιθυμία μας να προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα, καλούμε όλες τις ομάδες και όλους όσοι συμμετείχαν στο φεστιβάλ ή θέλουν να συμμετάσχουν στις επόμενες πρωτοβουλίες μας, σε μια συνάντηση-συζήτηση το Σάββατο 23 Φλεβάρη, στις 6 μ.μ. στην κατάληψη του θεάτρου Εμπρός (οδός Ρήγα Παλαμήδου 2, Ψυρρή) .

Στη συνάντηση θα συζητηθούν οι παρακάτω θεματικές ενότητες:

1)προτάσεις για δικτύωση των συλλογικοτήτων

2)κοινές δράσεις μέχρι το επόμενο φεστιβάλ

3)προτάσεις για το επόμενο φεστιβάλ

Μετά το τέλος της συζήτησης θα ακολουθήσει γιορτή με συλλογική κουζίνα, ανταλλακτικό παζάρι και μουσική.

Παρακαλούμε όλους να μας βοηθήσετε στην προώθηση και διάδοση του καλέσματος έτσι ώστε να έχουμε τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή σε αυτό.

Σας Περιμένουμε!
Η Συνέλευση του 1ου Εναλλακτικού Φεστιβάλ Αλληλέγγυας & Συνεργατικής Οικονομίας

Η ανεκτίμητη ανθρώπινη ζωή στην Ελλάδα του 2013

Ακόμα και στο πιο ακραίο νεοφιλελεύθερο κοινωνικό συμβόλαιο, η αξία της ζωής σου παραμένει ο ακρογωνιαίος λίθος του. Όλα τα παπαγαλάκια του Κράτους προσπαθούν να σε πείσουν ότι είναι θεμιτό να παραχωρήσεις την ελευθερία σου έναντι της προστασίας της ζωής σου. Φυσικά η ευημερία σου και η αξιοπρέπεια σου, που ήταν κι αυτά τμήμα του κοινωνικού σου συμβολαίου, έχουνε πάει ένα μακρινό περίπατο. Το Κράτος τις έχει ήδη εκχωρήσει στο αόρατο χέρι της Αγοράς, με το πρόσχημα του συσσωρευμένου χρέους ή του οικονομικού ρεαλιστικού μονόδρομου που ονομάζεται Χρηματοπιστωτικός Καπιταλισμός.

Έτσι η ζωή σου παραμένει το μόνο θεμέλιο του κοινωνικού συμβολαίου, το Άγιο Δισκοπότηρό του. Στο επίπεδο της ρητορείας είναι πια το μόνο ταμπού, αφού η μέρα που το Κράτος θα βγει ξεκάθαρα και θα παραδεχτεί πως το δικαίωμα στην περιουσία υπερβαίνει το δικαίωμα στην ζωή θα είναι πιθανότατα κι η τελευταία του.

Σε αυτήν την κατεύθυνση η "γκάφα" του Φαήλου Κρανιδιώτη που πιθανότατα θα έχεις ήδη δει και αναλύεται εδώ χρειάζεται οπωσδήποτε "επικοινωνιακή διαχείριση" από κάποιον ανώτερό του. Άρα στην περίπτωσή του από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.

Η αληθινή εκτίμηση του Κράτους για την αξία της ανθρώπινης ζωής στην Ελλάδα του 2013 φαίνεται έμπρακτα στην Αμαρουσίου-Χαλανδρίου ή στην Γρηγορίου Λαμπράκη. Ο Νεοφιλελεύθερος Κλώνος ξεπερνά κατά πολύ τον Αρχικό Λεβιάθαν. Άλλωστε ο Χομπς σεβόταν πραγματικά την ανθρώπινη ζωή...

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η φωτογραφία είναι από το Reuters και δεν έχει καμία σχέση με την 24χρονη νεκρή στην Αμαρουσίου-Χαλανδρίου.

Χτίζε εσύ, δεν θα προλάβουνε να τα γκρεμίσουν όλα...

Αναπαράγω από mail του Αυτοδιαχειριζόμενου Ωδείου:

Καλημέρα...
είμαστε το Αυτοδιαχειριζόμενο Ωδείο και εκτός από την ενημέρωση σχετικά με το τι είμαστε, αποφασίσαμε να απευθυνθούμε σε όλες τις αλληλέγγυες συνελεύσεις και παρόμοια εγχειρήματα, ανοιχτές και από τα κάτω συλλογικότητες, ώστε αν είναι δυνατόν να καλύψουμε στα πλαίσια της αλληλεγγύης κάποιες ανάγκες σε υλικοτεχνική υποδομή, ώστε να συνεχίσει και να εμπλουτίσει τη λειτουργία του.

Παρακαλούμε πολύ αν υπάρχει η δυνατότητα παραχώρησης σε κάτι από τα παρακάτω ή ότι άλλο έχει σχέση με την μουσική επικοινωνήστε μαζί μας σε συλλογικό ή και ατομικό επίπεδο:

1)μετρονόμος
2)χορδές
3)υποπόδιο κιθάρας
4)βάση ταμπούρου
5)μπαγκέτες
6)βιβλία μουσικής
7)κιμωλίες
8)χαρτί Α4
9)τσέλο
10)κλασσική κιθάρα
1)πεντάγραμμα
12)προτζέκτορας
13)μικροφωνική
14) Κρουστά Γενικώς (και παιδικά)
15)Αναλώσιμα Υπολογιστών (Hardware & Software)
16) Πίνακας λευκός για πεντάγραμμο


Το Αυτοδιαχειριζόμενο Ωδείο
Είναι μια αυτοοργανωμένη δομή που βρίσκεται στο χώρο της Ανοιχτής συνέλευσης για τη διεκδίκηση του Ασυρμάτου. Σε ένα σημείο που ενώνει τρεις περιοχές (Άγιο Δημήτριο, Νέα Σμύρνη, Παλαιό Φάληρο..)
Λειτουργεί συλλογικά, με οριζόντιες διαδικασίες, χωρίς ιεραρχίες ισότιμα, με ελευθερία και σεβασμό για τον άλλο, με ευθύνη και αυτοδέσμευση και με σκοπό τη διάδοση της μουσικής γνώσης.
Απευθύνεται σε όσους θέλουν να μάθουν μουσική και λόγω οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης δεν έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν στα ιδιωτικά ωδεία και τις μουσικές σχολές. Επίσης σε όσους εγκατέλειψαν τις σπουδές τους λόγω φτώχειας, ανεργίας κλπ. Σε όλους χωρίς κριτήρια που διαχωρίζουν τους ανθρώπους σε ανώτερους και κατώτερους, πέρα από εθνικότητες, χρώμα και άλλες διακρίσεις.
Το παραπάνω εγχείρημα δεν είναι εκδήλωση φιλανθρωπίας κάποιων προνομιούχων, αλλά έκφραση της ανάγκης για συλλογική δράση και οργάνωση δομών κοινωνικής αλληλεγγύης και ελεύθερης προσφοράς που δεν βασίζεται στους κανόνες της αγοράς.
Είναι συγγενές με άλλες αντίστοιχες προσπάθειες και θέλει να ανήκει σ' αυτή την ευρύτερη κοινότητα αγώνα και αντίστασης απέναντι στην εξαθλίωση και φτωχοποίηση της ζωής μας, ειδικά στον τομέα της εκπαίδευσης και του πολιτισμού.
Το μοναδικό όργανο που παίρνει τις αποφάσεις για τη λειτουργία του αυτοδιαχειριζόμενου ωδείου είναι η συνέλευση στην οποία συμμετέχουν οι καθηγητές, οι ενήλικοι μαθητές, οι γονείς και όσοι ελεύθερα θέλουν να προσφέρουν στο εγχείρημα.
Όλες οι σχέσεις που αναπτύσσονται είναι αχρήματες.
Οι ανάγκες κυρίως για τις υλικοτεχνικές υποδομές όπως μουσικά όργανα, παρτιτούρες, αναλώσιμα κλπ καλύπτονται μέσω κάθε ανιδιοτελούς πρωτοβουλίας για δωρεά και μέσω ανοιχτών δημόσιων εκδηλώσεων που αποφασίζει η συνέλευση.


Η μουσική μας ενώνει, η μουσική είναι για όλους.

Ανακοίνωση της Επιτροπής πρωτοβουλίας για τη δημιουργία Κίνησης για τις Ελευθερίες και τα Δημοκρατικά Δικαιώματα της Εποχής μας

Η προσαγωγή ατόμων στο αστυνομικό τμήμα Ιερισσού προς το σκοπό της συλλογής γενετικού υλικού με την απειλή της απείθειας συνιστά βαρύτατη παραβίαση των δικαιωμάτων τους πέρα και έξω από κάθε διάταξη νόμου. Πέραν του ότι η υποχρεωτική συλλογή γενετικού υλικού συνιστά παραβίαση του δικαιώματος στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια (2§1 Σ) η συλλογή γενετικού υλικού επιτρέπεται κατά το νόμο (200Α ΠΚ) μόνο στην περίπτωση όπου υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις τέλεσης από το άτομο βιαίου κακουργήματος ή σεξουαλικού εγκλήματος ή συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση. Πρέπει συνεπώς να έχει προσλάβει το άτομο την ιδιότητα του κατηγορουμένου, ενώ κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί στην προκείμενη περίπτωση.

Η μαζική συλλογή DNA από τους κατοίκους μιας περιοχής προκειμένου να δημιουργηθεί βάση γενετικών δεδομένων για την καταπολέμηση ενός κινήματος προστασίας της υγείας, του περιβάλλοντος, του δημόσιου πλούτου, συνιστά πράξη αποτρόπαιου ολοκληρωτισμού με μόνο στόχο την προστασία επιχειρηματικών συμφερόντων. Πέραν αυτού, η δημιουργία αυτής της βάσης συνιστά ένα εξαιρετικά επικίνδυνο οπλοστάσιο, καθώς είναι άδηλο που και πώς θα χρησιμοποιούν (βλέπε πού θα «φυτευθούν») τα συλλεγέντα δείγματα.

Είναι γνωστό ότι οι κάτοικοι της περιοχής έχουν βρεθεί αντιμέτωποι στο παρελθόν με ιδιαίτερα βιαια κατασταλτικά μέτρα, ακόμα και με την επιβολή στρατιωτικού νόμου από την κυβέρνηση Σημίτη. Κανένα όμως από αυτά τα μέτρα δεν πτόησε το κίνημά τους. Οι κάτοικοι του Στρυμωνικού κόλπου έχουν εμπειρίες αγώνων, από τους πιο σημαντικούς στη μεταπολίτευση. Οι αγώνες στο Μάντεμ Λάκκο, τη δεκαετία του 1970 σηματοδότησαν την άνοιξη ενός μαχητικού εργατικού κινήματος που διεκδικούσε τα δικαιώματά του πέρα από τα όρια που προσπαθούσαν να του επιβάλουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Σήμερα που η κυβέρνηση και οι σύμμαχοί της ακολουθούν μια στρατηγική γενικού πολέμου απέναντι στο λαό που αγωνίζεται, περισσότερο από ποτέ οι κάτοικοι της περιοχής χρειάζονται τη δύναμη των μαζικών διαδικασιών, τη δημοκρατική συζήτηση για την οργάνωση του αγώνα τους, χρειάζονται τη συμμαχία με τους κατοίκους των πόλεων, με τη νεολαία της Θεσσαλονίκης. Χρειάζονται την αλληλεγγύη μας και την πληροφόρηση για τους σκοπούς των κινητοποιήσεών τους. Γιατί η νίκη των κατοίκων της Χαλκιδικής ενάντια στην καταστολή, την κοινωνική και περιβαλλοντική καταστροφή θα είναι και δική μας νίκη.

*Κλοπιποστάρισμένο από την ΕΚΕΔΔΕ

Η απεργία είναι και μέρα μηδενικής κατανάλωσης, μαλάκα μου...

Κανόνισε να κάνεις τους άλλους απεργοσπάστες σήμερα ενώ εσύ είσαι περήφανος απεργός, όπως σε βλέπω να κάνεις πάντα.



Τράβα ψώνισε καφέδες στο χάρτινο για όλους τους φίλους σου στην συγκέντρωση, γέμισε τα ουζερί το μεσημέρι γκρινιάζοντας για την μικρή συμμετοχή των άλλων, βάλε βενζίνη στο αυτοκίνητό σου πηγαίνοντας στο σπίτι, μπες στο σουπερμάρκετ που κάτι θυμήθηκες, παράγγειλε καμιά πίτσα το βράδυ, βγες και για ποτάκι... και ΜΑΣ ΓΑΜΗΣΕΣ ΟΛΟΥΣ ρε φίλε!



Αν μηδενίσεις ΜΙΑ φορά σε ΜΙΑ απεργία την κατανάλωση, αν κόψεις την ροή του κωλοχρήματος για ΜΙΑ ΜΟΝΟ μέρα, στην επόμενη απεργία θα ξεκινάς από αναβαθμισμένη θέση. Αλλά ποιος γαμημένος συνδικαλιστής σου στάθηκε όρθιος ποτέ και σου έτριψε στα μούτρα αυτήν την απλή αλήθεια; Ότι για να μην αλλάξεις την μαλακισμένη σου καθημερινότητά ακόμα και την μέρα γενικής απεργίας άνετα και χαλαρά βοηθάς τα αφεντικά να εκβιάζουνε τους άλλους και πρακτικά κάνεις μια ντουζίνα ανθρώπους γύρω σου ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΕΣ;



Πόσο στα αρχίδια σου είσαι; Γιατί αν δεν είσαι, εκεί έξω είναι ο δρόμος κι αυτός είναι ο μόνος τρόπος. Εσύ είσαι ο φρουρός της απεργίας σου, μεγάλε!



Και μην αρχίσεις να μου λες ότι οι αφίσες γράφουνε άλλη ημερομηνία. Ναι, κάποιοι γάτοι το κάνανε ήδη και τους έκλεψα το υλικό. Ούτε καν η ιδέα δεν είναι δική μου. Κι εγώ μαλάκας σαν και σένα ήμουνα, μέχρι που μου ανοίξανε τα μάτια οι ντελιβεράδες το 2008...



Τα λέμε κι από κοντά...

Μια αμιγώς πολιτική τοποθέτηση από το Free & Real

Διάβασα κι αν διάβασα παπαριές για τις Σκουριές σήμερα!

Και πάνω που όσο πήγαινα και φόρτωνα με τα συνεχή απαράδεκτα πράγματα που παίζονταν, αλλά και ταυτόχρονα συνέβαιναν, και σκεφτόμουνα να βγω και να φωνάξω "Σήμερα ΠΑΛΙ καταλύθηκε το Σύνταγμα της Χώρας σου, ΜΑΛΑΚΑ!" έλαβα ένα tweet από τον λογαριασμό των Free & Real που με άφησε για μερικά λεπτά, ξερό!

"Δεν καταλαβαίνω γιατί όταν καταστρέφουμε κάτι που δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο το λέμε βανδαλισμό,
αλλά όταν καταστρέφουμε κάτι από τη φύση το λέμε πρόοδο."
Ed Begley Jr.

Για μένα αυτή η φράση τελειώνει, μια για πάντα, κάθε διάλογο για την υπόθεση στο δάσος των Σκουριών. Παράλληλα είναι η σοβαρότερη και πιο υπεύθυνη πολιτικά δήλωση που διάβασα, ιδίως όταν την συγκρίνω με οποιαδήποτε ανακοίνωση, μπροσούρα ή δήλωση έβγαλε σήμερα πολιτικός ταγός, κοινωνικός διαφθορέας, κόμμα, πολιτικός φορέας, αναρχική ομάδα ή κοινωνική συλλογικότητα για το ίδιο θέμα. Επίσης την έχει πει ήδη ο κύριος Ed Begley Jr. και έχει καταγραφεί ως απόφθεγμα (τράβα βρες τον αν θες να του κάνεις μήνυση Νικολάκη). Και τέλος (αυτό το καταγράφω όχι μόνο για τον Ιστορικό του Μέλλοντος αλλά και για να το επικαλεστώ αργότερα και να διεκδικήσω το Πούλιτζερ) αποτελεί την πρώτη αμιγώς πολιτική τοποθέτηση που κάνει μια Οικοκοινότητα στον Ελλαδικό Χώρο, και την πρωτιά αυτή την έχει η Free & Real. Το μέλλον ήρθε κι είναι εδώ, μόνο να ανοίξεις τα στραβά σου περιμένει τώρα!

Για να μην αναφέρω ότι χωράει άνετα σε τρικάκι και γίνεται retweet για πλάκα.

Υποκλίνομαι...

Υ.Γ. O Ed Begley Jr. είναι εντελώς υπαρκτό πρόσωπο.

"Το κτίριο και οι καταληψίες δε λεγόμαστε ούτε Βίλα Σκαραμαγκά ούτε Βίλα Μαρία Κάλας αλλά Κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά"

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΠΑΤΗΣΙΩΝ 61 & ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΤΟΥ ΚΤΙΡΙΟΥ
ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ 15/2/2013


Η κατάληψη δεν είναι απλά ένα μέσο αγώνα αλλά το ίδιο του το περιεχόμενο. Η απαλλοτρίωση-επανοικειοποίηση ενός τμήματος του κλεμμένου χώρου και χρόνου, μέχρι τη συνολική κοινωνική και ατομική απελευθέρωση μέσων, τρόπων, δυνατοτήτων, του ίδιου μας του εαυτού, από το κεφάλαιο και την εξουσία. Η συλλογικοποίηση και συνδιαμόρφωση μέσα από οριζόντιες-αντιιεραρχικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Η δημιουργία ριζοσπαστικών κοινοτήτων αγώνα, χειραφετημένης καθημερινής ζωής, δημιουργικότητας, αυτομόρφωσης, νέου τύπου σχέσεων, βασισμένων στην ισοτιμία, την αμοιβαιότητα, την αλληλεγγύη. Στην προοπτική μιας αυτοοργανωμένης κοινωνίας ελευθερίας, αξιοπρέπειας, αλληλοβοήθειας, κοινοκτημοσύνης.

Ήταν λογικό, λοιπόν, να επιχειρήσουμε να επιστρέψουμε στο κτίριο της Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά που επί τέσσερα χρόνια το φροντίσαμε, του δώσαμε ζωή, δημιουργήσαμε και αγωνιστήκαμε μέσα απ’ αυτό. Σε πείσμα της κρατικής καταστολής, της συγκυβέρνησης, του υπουργού δημόσιας τάξης, της αστυνομίας, του δήμου Αθηναίων, του διορισμένου προέδρου του ΝΑΤ, των ΜΜΕ, των φασιστών. Σε πείσμα του πολιτισμού του χρήματος, της εμπορευματοποίησης, της ατομικής ιδιοκτησίας, της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης.

Εξαιτίας τεχνικών δυσκολιών η παραμονή μας στον δρόμο παρατάθηκε, με αποτέλεσμα την προσέλευση μεγάλων αστυνομικών δυνάμεων και την αποτυχία τελικά της προσπάθειας. Αυτό, όμως, που μένει είναι η πραγματικά συγκινητική στάση των σχεδόν 400 αλληλέγγυων που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της κατάληψης για συγκέντρωση έξω από το κτίριο, με σχετική ανακοίνωση (*) πριν την έναρξη της εκδήλωσης της Παρασκευής 15/2 στο Πολυτεχνείο, στο πλαίσιο του διημέρου εκδηλώσεων 15-16/2 από τον συντονισμό καταλήψεων, αυτοοργανωμένων χώρων, συλλογικοτήτων, συντρόφων και συντροφισσών : ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ & ΤΟ ΠΡΟΧΩΡΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ.

Παρά τις διμοιρίες των ΜΑΤ και τα μηχανοκίνητα τμήματα των ΔΕΛΤΑ, που όταν οργανώθηκαν επιτέθηκαν από όλες τις πλευρές με γκλοπς και χημικά, οι αλληλέγγυοι και οι αλληλέγγυες για 15 λεπτά δεν εγκατέλειπαν το δρόμο. Δεμένοι σα μια ανθρώπινη αλυσίδα, μόνο με τα γυμνά τους χέρια και την επιλογή της μη συμπλοκής με τις αστυνομικές δυνάμεις, όρθωσαν το ανάστημα της συντροφικότητας, της αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης. Μετά την αστυνομική επίθεση ο συγκεντρωμένος κόσμος, χωρισμένος σε διαφορετικές ομάδες ανθρώπων, διατηρώντας την ψυχραιμία του κατευθύνθηκε στον χώρο εκδηλώσεων του Πολυτεχνείου. Ακολούθησε εκτεταμένη αστυνομική επιχείρηση εισβολής και περικύκλωσης των Εξαρχείων με 49 προσαγωγές. Συγκινητική υπήρξε και η αλληλέγγυα στάση πολλών γειτόνων που αποδοκίμαζαν την αστυνομία και βοήθησαν κυνηγημένες συντρόφισσες και συντρόφους.

Κατά τη διάρκεια της αστυνομικής επίθεσης ένας αλληλέγγυος που είχε ανταποκριθεί στο κάλεσμα της κατάληψης Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά για συγκέντρωση έξω από το κτίριο, αιχμαλωτίστηκε από τα ΜΑΤ και του αποδόθηκαν 5 κατηγορίες σε βαθμό πλημμελήματος: φθορά ξένης ιδιοκτησίας, διατάραξη κοινής ειρήνης, κλοπή ρεύματος, εξύβριση και απόπειρα διακεκριμένων σωματικών βλαβών κατά αστυνομικών.

Εκτός ότι ο σύντροφος ανταποκρίθηκε απλώς στην ανακοίνωση-κάλεσμα, το κατηγορητήριο είναι γελοίο στη σύλληψή του. Η μόνη φθορά του κτιρίου εδώ και 14 χρόνια έχει προέλθει από την εγκατάλειψη, την ερείπωση και το γέμισμά του εσωτερικά και εξωτερικά με λαμαρίνες. Η μόνη διατάραξη κοινής ειρήνης ήταν αυτή που προκλήθηκε από τις κατασταλτικές δυνάμεις που επιτέθηκαν κατά της συγκέντρωσης αλληλεγγύης, γεμίζοντας την ατμόσφαιρα της ευρύτερης περιοχής με χημικά και προχωρώντας σε δεύτερο χρόνο σε αστυνομική κατοχή των Εξαρχείων και την προσαγωγή 49 ατόμων. Η μόνη εξύβριση που αναγνωρίζουμε είναι αυτή της ύπαρξης εξουσίας και κατασταλτικών δυνάμεων. Η μόνη απόπειρα διακεκριμένων σωματικών βλαβών ήταν αυτή των ΜΑΤ και ΔΕΛΤΑ που χρησιμοποιώντας την «φυσιολογική και νόμιμη βία» μπούκωσαν για άλλη μια φορά τα πνευμόνια μας με καρκινογόνα χημικά, χτύπησαν και τραυμάτισαν κάποιους από τους συγκεντρωμένους. Ενώ ακόμα και για στημένο κατηγορητήριο είναι απορίας άξιο ποιος εγκέφαλος συνέλαβε την κατηγορία της κλοπής ρεύματος, πέραν του ότι κάτι τέτοιο έτσι κι αλλιώς δεν υπήρξε.

Τελικά, σήμερα στα δικαστήρια της Ευελπίδων που μεταφέρθηκε ο σύντροφος, ο εισαγγελέας αφαίρεσε τις τρεις από τις πέντε κατηγορίες (της φθοράς ξένης περιουσίας, της κλοπής ρεύματος και της εξύβρισης) ενώ η απουσία των αστυνομικών μαρτύρων (που έτσι κι αλλιώς δεν τον αναγνωρίζουν να συμμετείχε ούτε στο άνοιγμα του κτιρίου ούτε στις σπρωξιές με τα ΜΑΤ) οδήγησε σε αναβολή της δίκης για την ερχόμενη Τρίτη 19/2. Ο σύντροφος αφέθηκε ελεύθερος και αποχώρησε μαζί με τους δεκάδες αλληλέγγυους που είχαν συγκεντρωθεί στον χώρο των δικαστηρίων.

Καλούμε τον κόσμο του αγώνα, των αυτοοργανωμένων συλλογικοτήτων και εγχειρημάτων, των αυτοδιαχειριζόμενων δομών αντιπληροφόρησης, των ακηδεμόνευτων αντιστάσεων «από τα κάτω» να συμμετάσχει στη δεύτερη μέρα του διημέρου εκδηλώσεων στο Πολυτεχνείο με θέμα:

«Το ερώτημα της διασύνδεσης των αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων και αντιστάσεων «από τα κάτω»: καταλήψεις, στέκια σχολών και περιοχών, αυτοδιαχειριζόμενες δομές αντιπληροφόρησης, συνελεύσεις γειτονιών, σωματεία βάσης, πολιτικές, εργατικές, θεματικές ομάδες, πρωτοβουλίες και συνελεύσεις.»

- από τις 6.00μμ, έκθεση έντυπου υλικού αυτοοργανωμένων χώρων και καταλήψεων

-κινηματικές προβολές πριν την έναρξη της εκδήλωσης

-έναρξη εισηγήσεων 6.30μμ

Αλληλεγγύη στον συλληφθέντα σύντροφο μέχρι την απαλλαγή του από όλες τις γελοίες και ανυπόστατες κατηγορίες.

Συνεχίζουμε να απεργαζόμαστε την καταστροφή κάθε εκμεταλλευτικής και εξουσιαστικής σχέσης και δομής, κάθε πλαστού διαχωρισμού, κοινωνικής διάκρισης και ιεραρχίας.

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΠΑΝΤΟΥ
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΑΠΕΡΓΙΕΣ, ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΜΕΝΟΙ-ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

ομάδες, συνελεύσεις και εγχειρήματα που κατοικούν στην
κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά

Υ.Γ. Προς τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια: το κτίριο και οι καταληψίες δε λεγόμαστε ούτε Βίλα Σκαραμαγκά ούτε Βίλα Μαρία Κάλας αλλά Κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά.

*Η ανακοίνωση της κατάληψης Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά πριν την έναρξη της εκδήλωσης στο Πολυτεχνείο την Παρασκευή 15/2

Συντρόφισσες-σύντροφοι,

Το διήμερο που διοργανώνεται στο Πολυτεχνείο από τον συντονισμό των καταλήψεων, αυτοοργανωμένων χώρων, συλλογικοτήτων, συντρόφων/ισσών, αποτελεί τη συνέχεια της διαρκούς κινηματικής διαδικασίας που έχει ξεκινήσει από τις 20 Δεκέμβρη με την εκκένωση της Villa Amalias και είχε θέσει τους εξής στόχους:

1) Την αναχαίτιση της κατασταλτικής επίθεσης που ακολούθησε: εισβολή στην ΑΣΟΕΕ, στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι της σχολής και την αρπαγή των μηχανημάτων του 98FM, εκκένωση της κατάληψης Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά, εισβολή στη Λέλας Καραγιάννη 37.

2) Την προώθηση της αλληλεγγύης στις καταλήψεις και τους αυτοοργανωμένους χώρους.

3) Την ανάκτηση των εκκενωμένων χώρων.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αυτή τη στιγμή, πολυάριθμη πρωτοβουλία συντρόφων κινείται να προς την κατάληψη Σκαραμαγκά με σκοπό την ανακατάληψή της. Καλούμε όλο τον κόσμο να κινηθεί προς τα εκεί και να στηρίξει την ανακατάληψη καθώς και τη συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από το κτίριο. Η συνέλευση της κατάληψης και των εγχειρημάτων της αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη του ανοίγματος και όλος ο υπόλοιπος κόσμος είναι καλεσμένος στη συγκέντρωση.

Πρόθεσή μας είναι η μεταφορά της εκδήλωσης στο χώρο της κατάληψης. Η κίνησή μας έχει χαρακτήρα συλλογικό και αλληλέγγυο και δεν επιθυμούμε οποιαδήποτε συμπλοκή με τις αστυνομικές δυνάμεις. Αντιλαμβανόμαστε τον χαρακτήρα του αιφνιδιασμού που μπορεί να νιώθουν όσοι δεν γνώριζαν τις προθέσεις μας και την κίνηση αλλά το κινηματικό διακύβευμα είναι πολύ σημαντικό. Καλούμε όλο τον κόσμο που βρίσκεται στο Πολυτεχνείο να πλαισιώσει την κίνησή μας.

Γρήγορη φωτογραφική δεοντολογία για τις Σκουριές Χαλκιδικής

Μία φωτογραφία από τις αποκλειστικές που δημοσιεύει η Βόρεια.



Μια φωτογραφία ανθρώπινου ποδιού εργάτη σε εργοστάσιο πυρομεταλλουργίας που εκτέθηκε σε αρσενικό.



Και τελικά ένα ερώτημα που ίσως πρέπει να απαντήσεις είναι:

Δεοντολογία τώρα και για την Κατάληψη Πατησίων και Σκαραμαγκά

Έμαθες φαντάζομαι ότι χθες το απόγευμα και ανάλογα με την πηγή 200 ή 300 ή 400-500 άτομα προσπάθησαν να ανακαταλάβουν το κτήριο που βρίσκεται στην γωνία Πατησίων και Σκαραμαγκά. Και βέβαια την προηγούμενη φορά που άκουσες κάτι για αυτό το κτήριο το είχανε βαφτίσει αυθαίρετα "Βίλα Κάλλας" και μιλάγανε για "αποκατάσταση της νομιμότητας" με "απομάκρυνση των καταληψιών" από την "εστία ανομίας".

Ενδιάμεσα έγινε όμως και κάτι άλλο, που δεν το είδες, ούτε τσακίστηκε να σου το πει κανείς. Και επειδή έτσι δεν γίνεται ενημέρωση, ούτε μπορείς να σχηματίσεις γνώμη, θα σου το ανεβάσω σήμερα. Δεν ήταν δύσκολο να το βρω, ένα ψάξιμο της πλάκας έκανα.

Παρέμβαση στο ΔΣ του ΝΑΤ από την κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά from Squat Patision 61 & Skaramaga on Vimeo.

Πώς το κόβεις; Δεν είναι αρκετά διδακτικό;

Η "Δράση" τρέχει κι εγώ την κλέβω...

Η εφημερίδα Δράση οργανώνει απόψε συζήτηση στο Εμπρός και πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης.



Με την ευκαιρία της εκδήλωσης "κλέβω" ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο. Στην αρχική ανάρτηση θα βρεις όλα τα λινκ αν θες να μάθεις παραπάνω...

Τρισδιάστατη εκτύπωση και ομότιμη παραγωγή: H περίπτωση της αυτόνομης παραγωγής ενέργειας

του Βασίλη Κωστάκη

O έλεγχος, όχι μόνο της παραγωγής της πληροφορίας, όπως έχουμε αναλύσει στο παρελθόν, αλλά και της παραγωγής ενέργειας, σύμφωνα με τον Rifkin (2011), έχει αρχίσει να μετακινείται από τεραστίων διαστάσεων εταιρικές ή κρατικές μονάδες παραγωγής ενέργειας σε εκατομμύρια μικρο-παραγωγούς και συνεταιρισμούς. Oι τελευταίοι παράγουν αυτόνομα ανανεώσιμη ενέργεια διανέμοντας τα πλεονάσματα σε “ενεργειακά Kοινά” (info-energy Commons). Παραδείγματα αποτελούν το Nordic Folkecenter στη Δανία ή το Barefoot College στην Iνδία, που αναπτύσσουν τοπικής κλίμακας πρακτικές παραγωγής ανανεώσιμης ενέργειας. Eπιπλέον, κοινότητες ανοικτού σχεδιασμού, όπως το Onawi στην Aγγλία, το Open Source Ecology στις HΠA ή η Nέα Γουινέα στην Eλλάδα, ακολουθούν ομότιμες πρακτικές στην ανάπτυξη και προώθηση λύσεων για τοπική, αποκεντρωμένη παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές.

Mια τέτοια αλλαγή στην παραγωγή ενέργειας είναι αναμενόμενη, καθώς το κεντρικά σχεδιασμένο μοντέλο παραγωγής και διανομής ενέργειας πρέπει να εκσυγχρονιστεί σύμφωνα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κυρίαρχου τεχνο-οικονομικού παραδείγματος που βασίζεται στις Tεχνολογίες Πληροφορικής και Eπικοινωνίας. H συνεργεία ομότιμων πρακτικών στον σχεδιασμό, στην προώθηση και στη βελτίωση λύσεων για τοπικής κλίμακας παραγωγή ενέργειας (σε επίπεδο, δηλαδή, γνώσης/πληροφορίας) με τις τεχνολογικές δυνατότητες της τοπικής, υλικής παραγωγής (δηλαδή την υλική έκφραση της γνώσης/πληροφορίας αυτής) μας δείχνει το δρόμο.

H τρισδιάστατη εκτύπωση αποτελεί, λοιπόν, μία πολλά υποσχόμενη τεχνολογία αποκεντρωμένης υλικής παραγωγής. Oυσιαστικά πρόκειται για μία τεχνική προσθετικής κατασκευής και όχι “αφαιρετικής” όπως είναι π.χ. η κατασκευή ενός γλυπτού με σμίλη και σφυρί. Mε λίγα λόγια, αποτελεί μια τεχνική που δημιουργεί αντικείμενα στρώμα-στρώμα, βασισμένη σε τρισδιάστατα σχεδιασμένα μοντέλα. Mέχρι πρότινος, ένας αρχιτέκτονας μπορούσε να εκτυπώσει τρισδιάστατα μία μακέτα ή ένας μηχανολόγος μπορούσε να εκτυπώσει ένα πρωτότυπο μέρος του αυτοκινήτου για περαιτέρω βελτίωση και επανασχεδιασμό. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια οι τρισδιάστατοι εκτυπωτές έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούνται από την αεροναυπηγική μέχρι τη βιομηχανία της υγείας για την κατασκευή λειτουργικών, εξατομικευμένων προϊόντων όπως για παράδειγμα ένα περίπλοκο ανταλλακτικό ή ένα οστικό μόσχευμα. Oι χαμηλού κόστους τρισδιάστατοι εκτυπωτές ανοικτού κώδικα, όπως είναι ο RepRap (προϊόν ομότιμης παραγωγής) ή ο Ultimaker, έχουν δώσει την ευκαιρία σε χομπίστες, ερευνητές και ακτιβιστές να πειραματίζονται, να σχεδιάζουν (με τη βοήθεια εφαρμογών ελεύθερου λογισμικού), να μοιράζονται και να παράγουν λειτουργικά αντικείμενα.

Ένα στρατηγικό πλεονέκτημα της τρισδιάστατης εκτύπωσης είναι η δυνατότητα παραγωγής περισσότερο εξατομικευμένων και περίπλοκων αντικειμένων χρησιμοποιώντας ακριβώς όσο υλικό είναι αναγκαίο. Eπίσης, η τρισδιάστατη εκτύπωση βοηθά στην τοπικοποίηση της παραγωγής μειώνοντας την ανάγκη παρουσίας γραμμής παραγωγής, για να μην αναφερθούμε στη μείωση εκπομπών CO2 λόγω λιγότερων μετακινήσεων (logistics). Aκόμη, η επιστήμη των υλικών δίνει τη δυνατότητα παραγωγής αντικειμένων από μια πληθώρα υλικών: από βιοδιασπώμενο πλαστικό PLA και μέταλλα μέχρι κεραμικά και ανθρώπινους ιστούς. Yπάρχουν προσδοκίες ότι η τρισδιάστατη εκτύπωση θα συνεχίσει να αναπτύσσεται προσφέροντας όλο και πιο προηγμένες τεχνολογικά δυνατότητες τοπικής, υλικής παραγωγής.

Tο παρόν άρθρο ισχυρίζεται ότι η συνεργεία του ομότιμο τρόπου παραγωγής και διάθεσης της πληροφορίας με ένα μέσο (υλικής) παραγωγής, όπως η τρισδιάστατη εκτύπωση, δίνει τη δυνατότητα για ανάπτυξη λύσεων παγκοσμίου ενδιαφέροντος για προβλήματα που απασχολούν τοπικές κοινότητες. Kάποια από τα λιγότερο ανεπτυγμένα μέρη του κόσμου πολλές φορές έχουν ανάγκη τις πιο σύνθετες και προηγμένες τεχνολογικά λύσεις, οι οποίες, πλέον, είναι δυνατές καθώς για πρώτη φόρα τόσο σημαντικά μέσα παραγωγής (υπολογιστής, διαδίκτυο, τρισδιάστατη εκτύπωση και άλλες τεχνικές τοπικής παραγωγής) είναι διαθέσιμα σε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους.

Ένα τέτοιο παράδειγμα που καταδεικνύει τη δυναμική από τη “συνάντηση” ομότιμης παραγωγής και τρισδιάστατης εκτύπωσης αποτελεί η ανεμογεννήτρια Helix_T, του αρχιτέκτονα Mιχάλη Φουντουκλή, η οποία εκτυπώνεται τρισδιάστατα, κατόπιν συναρμολογείται και με ένα μοτέρ (συνολικό οριακό κόστος παραγωγής της ανεμογεννήτριας όχι πάνω από 100-120 ευρώ σε ένα χαμηλού κόστους τρισδιάστατο εκτυπωτή) παράγει μέχρι 6-10 Watt ενέργειας. O Mιχάλης, όπως πολλοί άλλοι δημιουργοί, διαθέτει ελεύθερα τα σχέδια της ανεμογεννήτριας τα οποία είναι ανοικτά προς περαιτέρω ανάπτυξη και βελτίωση. H ανεμογεννήτρια Helix_T και πολλά άλλα παρόμοια εγχειρήματα δεν αποτελούν πανάκεια αλλά μπορούν να αποτελέσουν σημεία εκκίνησης για τη δημιουργία λύσεων, όπως γράψαμε και προηγουμένως, σε προβλήματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος που απασχολούν τοπικές κοινωνίας, όπως είναι για παράδειγμα η ανάγκη για αυτόνομη παραγωγή ανανεώσιμης ενέργειας. Φυσικά, η τρισδιάστατη εκτύπωση, όπως σχεδόν κάθε τεχνολογία, δεν είναι σωτηρία αλλά “φωτιά που καίει μα και που ζεσταίνει μαζί” και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για επικίνδυνους σκοπούς, όπως για παράδειγμα, στην ευρεία κατασκευή όπλων.

Γίνεται εμφανές, ότι το πραγματικό θέμα δεν είναι η τεχνολογία καθεαυτή αλλά η ποικιλία των μονοπατιών που καλούμαστε να επιλέξουμε: η τεχνολογία δεν είναι πεπρωμένο αλλά πεδίο μάχης (Feenberg, 2002, 1999), όπου οι άνθρωποι μάχονται για να επηρεάσουν και να αλλάξουν τα σχέδια, τις χρήσεις και τα νοήματα των τεχνολογικών δυνατοτήτων και του κόσμου που τους περιβάλλει.


Aναφορές:

Feenberg, Andrew. 1999. Questioning technology. New York: Routledge.
Feenberg, Andrew. 2002. Transforming technology: A critical theory revisited. New York: Oxford University Press.
Rifkin, Jeremy. 2011. The third industrial revolution: How lateral power is transforming energy, the economy, and the world. New York: Palgrave Macmillan.

Σημείωμα:

Tο παρόν άρθρο βασίζεται στα άρθρα: Kostakis, V. 2013. At the Turning Point of the Current Techno-Economic Paradigm: Commons-Based Peer Production, Desktop Manufacturing and the Role of Civil Society in the Perezian Framework και Kostakis, V., Fountouklis, M. & Drechsler W. (submitted). Peer production and desktop manufecturing.
Περισσότερα: www.kostakis.org & www.dafy.gr/

"Το Σώμα του Χρόνου" στο Black Box του Κακογιάννη

Πολύ θέατρο για τα κυβικά μου φέτος! Τόσο που σκέφτομαι ότι πρέπει να φτιάξω και ταμπελάκι "θέατρο" ή κάτι ανάλογο για τα σχετικά ποστ, αλλά ακόμη δεν το έχω αποφασίσει. Για να μην το πολυκουράζω, την Δευτέρα που μας πέρασε είδα "Το Σώμα του Χρόνου" στο Ίδρυμα "Μιχάλης Κακογιάννης" στον Ταύρο. Πάρε μια ιδέα πρώτα...



Η παράσταση ήταν πραγματικά καλή. Κι είναι κρίμα που την παρακολουθήσαμε καμιά δεκαριά θεατές μόνο, διασκορπισμένοι στις περίπου πενήντα θέσεις του Black Box. Καταλαβαίνω βέβαια ότι ούτε από λάθος δεν θα μπορούσε να κατατάξει κανείς "Το Σώμα του Χρόνου (Η Στιγμή)" στο λεγόμενο "εμπορικό θέατρο", αλλά όπως και να 'χει πιστεύω ότι άξιζε μεγαλύτερης προσέλευσης. Γιατί είναι μια δυνατή παράσταση που θα μπορούσε να λειτουργήσει εξαιρετικά σε ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, αλλά όχι μόνο. Φυσικά το γεγονός ότι ο μέσος συνταξιούχος προσπαθεί να τα φέρει βόλτα ώστε και να τρέφεται και να πληρώνει φάρμακα, μάλλον δεν του αφήνει πολλά λεφτά για θέατρο. Και είναι πολύ κακό για όλους μας αυτό...

Προσπαθώντας να μην σου "κάψω" τίποτα από όσα πρόκειται να δεις, ας πάμε τώρα και στα επιμέρους.

Ο Παναγιώτης Ναρλής έχει κάνει μια σκηνοθεσία που είναι τόσο έξυπνα λιτή και ουσιαστική ώστε να καταλήγει εντυπωσιακά "αόρατη" χωρίς "φρου-φρου" που "κλέβουν" ή "εκβιάζουν" το παραμικρό. Μπορώ λοιπόν να υποθέσω με ασφάλεια ότι υπάρχουν πολλές ώρες σκληρής πρόβας πίσω από αυτήν την επιλογή του να στηριχτεί όλη η παράσταση αποκλειστικά στην εξαιρετική ερμηνεία του Γιάννη Δεγαΐτη. Για να σου δώσω να καταλάβεις τι εννοώ μιλώντας για εξαιρετική ερμηνεία, ο Δεγαΐτης με έπεισε τόσο πολύ για την ηλικία και το βάρος που μεταφέρει ο ήρωας του έργου ώστε να αιφνιδιαστώ κανονικά όταν τον είδα να κινείται με εντελώς άλλη ταχύτητα και διαφορετικό μυικό τόνο σαν σκιά μέσα στο σκοτάδι κατά τις αλλαγές των εικόνων. Το σκηνικό είναι αφαιρετικό, αλλά εκπληκτικά λειτουργικό, αφού οι βιντεοπροβολές και η μουσική εντάσσονται αρμονικά στο σύνολο χωρίς να λειτουργούν καθόλου σαν στοιχεία εντυπωσιασμού, αλλά μονάχα σαν υποβοηθητικά της δράσης και υποδηλωτικά της ψυχικής κατάστασης του ήρωα. Τέλος το κείμενο του Σωτήρη Σαμπάνη είναι πυκνό, περιέχει πολλά ενδιαφέροντα επιμέρους στοιχεία και καταλήγει σε μία πολύ "ύπουλη" και δυνατή ανατροπή.

Προσωπικά, εκτιμώ ότι στο κείμενο ίσως να βρίσκεται και η μοναδική μικρή έλλειψη που ένιωσα στο τέλος. Θα προτιμούσα να είχε εμβαθύνει περισσότερο στην έννοια του χρόνου και στην κοινωνική διάσταση της εκμετάλλευσης του. Αυτό όμως μπορεί να είναι απλώς και το προσωπικό μου βίτσιο...

Δες "Το Σώμα του Χρόνου" όσο ακόμα προλαβαίνεις. Θα παίζεται Δευτέρα & Τρίτη μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου.

Το κείμενο των 4 συλληφθέντων

Κλοπιποστάρω από το Indymedia:

Οι μέρες μας περνάνε, οι νύχτες μας δεν περνάνε.

Τρέχουμε προς τη διαφυγή μας, ενώ γύρω μας εξελίσσεται ένα κανονικό ανθρωποκυνηγητό. Πίσω μας μία ζωή προκαθορισμένη, χαραγμένη από τα χέρια των κυρίαρχων, με στόχο να εσωτερικεύσουμε την υποταγή ως αντικειμενική συνθήκη, να νομιμοποιήσουμε ηθικά συστήματα νόμων και κανόνων, να εξισώσουμε το άτομο με μία στατιστική λογική αριθμών. Μπροστά μας ο κόσμος των «ουτοπικών» μας φαντασιώσεων που κατακτιέται μόνο με βία. Μία ζωή, μία πιθανότητα και αποφασιστικές επιλογές.

Κοίτα το κενό ανάμεσα στα σύννεφα και πήδα, γιατί ποτέ η πτώση δεν υπήρξε πιο σίγουρη επιλογή.

Την Παρασκευή 01.02, μαζί με ομάδα συντρόφων, προχωρήσαμε στη διπλή ληστεία της Αγροτικής Τράπεζας και του Ταχυδρομείου στο Βελβεντό Κοζάνης. Άποψή μας είναι πως έχει κάποια ουσία να αναλύσουμε σε ένα βαθμό το επιχειρησιακό κομμάτι της ληστείας. Κυρίως για να αναδειχθούν όλες οι πτυχές της επίθεσης, οι επιλογές που κάναμε, τα λάθη που διαπράξαμε και οι λόγοι που μας οδήγησαν σε αυτά:

Το πρωί της Παρασκευής λοιπόν, επιτεθήκαμε στους δύο στόχους χωρισμένοι σε δύο ομάδες. Επιδίωξή μας από την αρχή ήταν να πάρουμε τα χρήματα και από τα δύο χρηματοκιβώτια, όπως και έγινε. Κατά τη διάρκεια της διαφυγής μας, μία σειρά από ατυχή γεγονότα και λανθασμένους χειρισμούς, οδήγησαν στην έκθεση τόσο του οχήματος μας, όσο και στην κατεύθυνσή μας στην αστυνομία.

Λόγω του αστυνομικού κλοιού που σχηματίστηκε αυτόματα, ο σύντροφος που οδηγούσε το διαμορφωμένο εξωτερικά σαν ασθενοφόρο βαν, αναζητούσε διεξόδους διαφυγής για την ομάδα που έκανε τις ληστείες. Στην προσπάθειά του αυτή, έκανε το λάθος να περάσει τρεις φορές από όχημα των μπάτσων, με αποτέλεσμα να θεωρηθεί ύποπτος. Ακολούθησε καταδίωξη και μετά, λόγω άγνοιας της περιοχής στην οποία κατέληξε, έφτασε σε τέσσερα αδιέξοδα στους χωματόδρομους των ορυχείων, με αποτέλεσμα στο τελευταίο να περικυκλωθεί και να μην έχει πια κανένα ουσιαστικό περιθώριο διαφυγής. Έτσι, αφού έκαψε το βαν, τον συνέλαβαν. Με αυτές τις εξελίξεις και ενώ ο σύντροφός μας με το όχημα διαφυγής βρισκόταν ήδη στα χέρια των μπάτσων, το εύρος των επιλογών μας μειώθηκε σημαντικά.

Αποφασίσαμε, λοιπόν, να σταματήσουμε το πρώτο διερχόμενο όχημα, καθώς θα εξασφάλιζε μία πιο ασφαλή διαφυγή για εμάς και τους συντρόφους μας. Το μείζον ζήτημα σε αυτή τη συνθήκη ήταν να μη γίνει γνωστό στους μπάτσους το νέο όχημα διαφυγής των συντρόφων μας, οπότε αποφασίσαμε να κρατήσουμε τον οδηγό στο βαν μαζί μας, μέχρι να βρούμε έναν τρόπο διαφυγής και για εμάς. Κάπου εκεί υπήρξε και η συνάντησή μας με ένα περιπολικό που εξελίσσεται σταδιακά σε άγρια καταδίωξη ως την πόλη της Βέροιας με τις περισσότερες δυνάμεις αστυνομίας, που υπήρχαν στη περιοχή, πίσω μας. Προφανώς δε διανοηθήκαμε στιγμή να χρησιμοποιήσουμε τον συγκεκριμένο όμηρο ως ανθρώπινη ασπίδα(δεν θα είχαμε π.χ. πρόβλημα αν είχαμε τον διευθυντή μίας τράπεζας), άλλωστε η αστυνομία δε γνώριζε την ύπαρξή του. Εν τέλει, λειτούργησε ως ανθρώπινη ασπίδα για τους μπάτσους εν αγνοία τους, καθώς αποτέλεσε την αιτία που δε χρησιμοποιήσαμε τα όπλα μας για να απεμπλακούμε. Γιατί η συνείδησή μας και ο αξιακός μας κώδικας δε μας επιτρέπουν να ρισκάρουμε τη ζωή ενός τυχαίου ανθρώπου που βρέθηκε μαζί μας παρά τη θέλησή του.

Στο σημείο αυτό θέλουμε να καταστήσουμε σαφές, ότι τα όπλα δεν τα είχαμε για εκφοβισμό, αλλά ως εργαλείο σε περίπτωση συμπλοκής μας με μπάτσους. Άρα, λοιπόν, ο λόγος που τελικά δεν πράξαμε όπως αναλογούσε, ώστε να διαφύγουμε, ήταν μία συνθήκη στην οποία βρεθήκαμε από λανθασμένο χειρισμό.

Η μόνη εκδοχή διαφυγής πλέον ήταν η ταχύτητα και η προσπάθειά μας να κερδίσουμε απόσταση με το όχημα μας από τους μπάτσους που μας καταδίωκαν. Βέβαια η, πόλη της Βέροιας δεν προσφέρεται για κάτι τέτοιο και έτσι σύντομα εγκλωβιστήκαμε σε ένα στενό με αποτέλεσμα τη σύλληψή μας. Κατά τη διάρκεια της σύλληψής μας, το μόνο που δηλώσαμε από την αρχή ήταν ότι ο άνθρωπος που είχαμε μαζί μας δεν είχε καμία σχέση με τη ληστεία και εμάς. Παρ’ όλα αυτά οι μπάτσοι συνέχιζαν να τον χτυπάνε και αυτόν, τουλάχιστον για όσο είχαμε οπτική επαφή μαζί του.

Η παραπάνω αφήγηση δεν γίνεται στα πλαίσια της επίδειξης και της αυτοπροβολής, αλλά για να αντιστρέψουμε την παρακαταθήκη μίας άνευ μάχης σύλληψης που οι συνθήκες μας οδήγησαν.



* * * * *



Η αφήγηση τελειώνει στα κεντρικά της αστυνομίας στη Βέροια, όπου ακολουθησε πολύωρος βασανισμός τριών από εμάς από τα γουρούνια της αστυνομίας. Οι τακτικές γνωστές και αναμενόμενες: κουκούλα, δέσιμο με χειροπέδες πισθάγκωνα και ξύλο.

Θεωρούμε αυτονόητο πως ανάμεσα σε εμάς και το σύστημα υπάρχει μία σαφής διαχωριστική γραμμή που αποτυπώνει τον πόλεμο μεταξύ δύο κόσμων. Τον κόσμο της κυριαρχίας, της καταπίεσης και της υποδούλωσης και τον κόσμο της ελευθερίας που δημιουργούμε και κρατάμε ζωντανό μέσα από την αδιάκοπη πάλη με την εξουσία.

Σε αυτόν τον πόλεμο τα γουρούνια της αστυνομίας αποτελούν μόνιμο στόχο των αναρχικών ανταρτών ως εμπροσθοφυλακή και κατασταλτικός βραχίωνας των μηχανισμών της κυριαρχίας. Για αυτό θεωρούσαμε τη στάση των μπάτσων απέναντί μας αυτονόητη. Αν το κράτος δε μας πολεμούσε, τότε θα είχαμε ένα καλό λόγο να ανησυχήσουμε. Τα βασανιστήρια ως μέθοδος ήταν, είναι και θα είναι ένα όπλο στη φαρέτρα της εκάστοτε εξουσίας. Εμείς, φυσικά, σαν αναρχικοί, αρνούμαστε να χρησιμοποιήσουμε μεθόδους βασανισμού απέναντι στους εχθρούς μας και προτάσσουμε την αξιοπρεπή πρακτική των πολιτικών «εκτελέσεων», καθώς δε θέλουμε να αναπαράγουμε τη σαπίλα του κόσμου τους αλλά να την εξοντώσουμε.

Η άποψη που θέλει τους αγωνιστές βορά στα νύχια των κατασταλτικών μηχανισμών εσωτερικεύει την αντίληψη της ήττας στους κόλπους των ανατρεπτικών κύκλων. Είναι η αποδοχή μίας αντίληψης περιορισμού του πολέμου εναντίων των εχθρών της ελευθερίας, στα πλαίσια αποδοχής της αστικής κοινωνικής ηθικής και νομιμότητας. Και για να μην παραξηγούμαστε, η παραπάνω νύξη αφορά σε ανακοινώσεις τύπου ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α ή Α.Κ., που συμβάλουν περισσότερο στο ρεφορμισμό παρά στη ριζοσπαστικοποίηση. Περιττό να αναφερθούμε σε δημοσιογράφους, το ΣΥΡΙΖΑ και λοιπά κομμάτια του συστήματος που με «φιλικές» ανακοινώσεις προς εμάς επιχειρούν να επαναπροσεγγίσουν όσες συνειδήσεις ξεκινούν να αποκλίνουν από τις νόρμες, εξυπηρετώντας έτσι τη σταθεροποίηση του καθεστώτος.

Τώρα, όσον αφορά στην αντιμετώπιση των πρακτικών βασανισμού, για εμάς η απάντηση βρίσκεται στην πολυμορφία. Η ανάδειξη συγκεκριμένων γεγονότων μέσα από δράσεις αντιπληροφόρησης όπως προκυρήξεις, αφίσες, συγκεντρώσεις, πορείες κ.τ.λ. είναι σίγουρα αναγκαία, ώστε όλο και περισσότεροι άνθρωποι να οδηγούνται σε μία διαπίστωση. Μία διαπίστωση που δε χωράει «μεμονωμένα περιστατικά» ή «εκδικητικές συμπεριφορές» αλλά οδηγεί στην αντίληψη ότι η φυσική βία ήταν πάντοτε μέσο καταστολής και ελέγχου από την εξουσία. Αποτελεί το κομμάτι του πολέμου μεταξύ κυριαρχίας και εξέγερσης.

Όσο βέβαια εξαπλώνεται το μήνυμα αυτό, άλλο τόσο πρέπει να εξαπλώνεται και ένα μήνυμα τρόμου προς τους εκ φύσεως βασανιστές, τους μπάτσους. Για να μη χτυπάνε οι μπάτσοι δεν έχουν νόημα οι ενδοσυστημικές καταγγελίες και οι δικονομικές διαδικασίες, που συνεπάγονται εκπτώσεις και άτυπη αποδοχή της δικαστικής ή δημοσιογραφικής εξουσίας. Χρειάζεται αντίσταση× και η αντίσταση πρέπει να έχει και βίαιες μορφές. Γιατί μία επίθεση στους μπάτσους, όχι μόνο της Βέροιας, είτε με πέτρες, είτε με μολότωφ, είτε με όπλα, τους οδηγεί αδιαμφησβήτητα στο να επανεξετάσουν τις επιλογές τους, μετρώντας τις πληγές τους πριν ξανασηκώσουν χέρι. Γιατί όπως πολύ σωστά έχει ειπωθεί, οι εχθροί έχουν όνομα και διεύθυνση.



* * * * *



Δε θα αναφερθούμε αναλυτικά στο ρόλο των τραπεζών, ούτως ή άλλως στην εποχή που ζούμε είναι γνωστός στον καθένα. Η ύπαρξή τους είναι μία διαρκής ληστεία. Για εμάς, ως αναρχικούς, αποτελούν στόχο για κάθε μορφή επίθεσης: εμπρηστική, βομβιστική, ληστρική. Βέβαια, πολύς λόγος έγινε για την υπόθεσή μας και σίγουρα υπάρχει ανάγκη να αναστρέψουμε το κλίμα. Να χτυπήσουμε τη διαρκή επιχείρηση απονοηματοδότησης της επιλογής μας και να αναδείξουμε τη σαπίλα της κοινωνιολογικής προσέγγισης και του ψευτοανθρωπιστικού υπόβαθρου, που λόγω ηλικίας θέλησαν να προσδώσουν.

"Παιδιά της διπλανής πόρτας και χτυπάνε τράπεζα. Γιατί;"

Γιατί η ληστεία είναι μία συνειδητά πολιτική πράξη. Δεν αποτελεί το επόμενο στάδιο μίας ανήσυχης εφηβικής περιόδου, φιλοδοξίες για προσωπικό πλουτισμό, ούτε φυσικά είναι αποτέλεσμα της δήθεν τεμπελιάς μας. Περιέχει όμως την επιθυμία να μη δεσμεύσουμε τις ζωές μας στη στυγνή εκμετάλλευση της μισθωτής εργασίας. Την άρνησή μας να γίνουμε γρανάζια οικονομικών συμφερόντων. Την αντίστασή μας στην επέλαση της ψυχικής κα αξιακής χρεοκωπίας του κόσμου τους.

Είναι σαφές για εμάς ότι δεν αρνούμαστε τη δημιουργικότητα μέσα στις κοινότητές μας. Άλλωστε, η οργάνωση μίας ληστεία απαιτεί καί πνευματική καί υλική εργασία. Αρνούμαστε όμως να υποδουλώσουμε τη δημιουργικότητά μας στον κόσμο της παραγωγής και αναπαραγωγής της εργασίας. Βέβαια, για εμάς λίγη ουσία θα είχε η άρνηση της μισθωτής σκλαβιάς αν δεν εργαζόμασταν παράλληλα και για την καταστροφή της. Είμαστε αμετανόητοι αναρχικοί και δεν επιζητάμε συμπάθεια, συμπόνια ή κατανόηση επειδή πράξαμε «λάθος» σε ένα «λάθος» κόσμο. Επιδιώκουμε τη διάδοση των προταγμάτων μας και των πρακτικών μας και θα το παλέψουμε μέχρι την τελευταία μας λέξη, μέχρι την τελευταία μας σφαίρα.



* * * * *



Κάθε μας επιθετική πράξη, είναι και μία στιγμή του συνολικού επαναστατικού πολέμου που διεξάγεται σε όλα τα επίπεδα. Τα χρήματα από αυτή τη ληστεία δεν είχαν προορισμό τον επίπλαστο καταναλωτικό παράδεισο. Είναι απλά το εργαλείο για να κινηθεί κάθε μορφή αγώνα. Από την εκτύπωση προκυρήξεων μέχρι την αγορά όπλων και πυρομαχικών, για τη χρηματοδότηση των παράνομων υποδομών άμυνας και επίθεσης. Από την ενοικίαση των παράνομων σπιτιών μας μέχρι την προμήθεια εκρηκτικών για να τινάξουμε στον αέρα την κοινωνική ειρήνη.

Ο σκοπός είναι η διάχυση της άμεσης δράσης ενάντια στη γενικευμένη συνθήκη της αιχμαλωσίας που βιώνουμε. Είτε αντάρτικα, είτε ανοιχτά και κατά μέτωπο, με όποιο τρόπο ο καθένας εκτιμά ότι είναι πιο γόνιμο και αποτελεσματικό, με όποιο τρόπο διατίθεται και γουστάρει κάθε άτομο και κάθε συλλογικότητα που συμβάλει στον αγώνα. Πάντα στόχος κάθε μας κίνησης, κάθε αντάρτικης επίθεσης είναι η εξάπλωση της επαναστατικής συνείδησης. Για να σταθούμε συνειδητά απέναντι στον κόσμο της καθολικής υποδούλωσης, απέναντι σε έναν διαρκώς εξελισσόμενο εχθρό που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του. Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη, η μάχη για την ελευθερία και η προσπάθεια να προσδώσουμε μαχητικά χαρακτηριστικά σε κάθε πτυχή του αναρχικού αγώνα είναι γόνιμη και αναγκαία.

Γιατί η αναρχία δεν μπορεί ποτέ να γίνει ευχάριστη ιδέα μέσα στον καθολικό κόσμο της υποταγής, παρά βρίσκεται σε αδιάκοπη σύγκρουση μαζί του.Δεν μπορεί να περιοριστεί ούτε σε ακίνδυνες και δημοκρατικά αποδεκτές εκδηλώσεις, ούτε σε φετιχισμούς των μέσων, αλλά συνιστά μία αδιαίρετη ολότητα κάθε μορφής αγώνα. Το κάθε άτομο ή ομάδα, ανάλογα με τις επιθυμίες, τις διαθέσεις και το σκεπτικό του, συμβαλει με όποιον τρόπο γίνεται στη συνέχιση του αγώνα.Αναρχία είναι ο τρόπος μας να οργανωνόμαστε, να ζούμε και να παλέυουμε. Είναι η οργάνωση χωρίς περιορισμούς, είναι η αδιάκοπη πάλη. Είναι η ακραία συντροφικότητα που βιώνουμε στις εξεγερμένες κοινότητες απέναντι στο σάπιο κοινωνικό οικοδόμημα.

Κλείνοντας θα θέλαμε να χαιρετίσουμε όλους τους συντρόφους που δραστηριοποιήθηκαν. Κολλώντας αφίσες, φωνάζοντας συνθήματα, οργανώνοντας συγκεντρώσεις, βγάζοντας κείμενα αλληλεγγύης (μέσα και έξω από τη φυλακή). Σε αυτούς που αυτή τη στιγμή ετοιμάζουν τις επιθέσεις τους.



Υ.Γ.1 Θέλουμε ακόμα να στείλουμε την αλληλεγγύη μας στον απεργό πείνας Σπύρο Δραβίλα ο οποίος δίνει μία επίπονη και σκληρή μάχη για μία ανάσα ελευθερίας. Καλή δύναμη.

Υ.Γ.2 Πριν λίγο καιρό σκοτώθηκε σε μία τυχαία συμπλοκή ο σύντροφος Riyano στην Ινδονησία. Ο Ryo ήταν αναρχικός που μέσα από τη δράση του προωθούσε τη διεθνή αλληλεγγύη. Τώρα ακόμα και αν λείπει από τις εχθροπραξίες που προκαλούμε ενάντια στο υπάρχον, είμαστε σίγουροι ότι κοιτάμε πάντα προς το ίδιο αστέρι, το αστέρι της αναρχικής διαρκούς εξέγερσης. Τιμή στο σύντροφο RIYANO.



Oι αναρχικοί:

Νίκος Ρωμανός

Δημήτρης Πολίτης

Ανδρέας-Δημήτρης Μπουρζούκος

Γιάννης Μιχαηλίδης

Βιομηχανική Μεταλλευτική: Ανοίξανε και μας περιμένουνε!

Η Βιομηχανική Μεταλλευτική άνοιξε χθες όχι κάτω από μια ακόμα "νέα διεύθυνση" αλλά σε μια εντελώς άλλη κατεύθυνση. Και από την επιτυχία ή την αποτυχία της στην παραγωγή, τη διακίνηση των προϊόντων της και την τελική συνάντησή τους με τον κόσμο που τα χρειάζεται δεν θα κριθεί μόνο το αν οι εργαζόμενοί της θα ζήσουν με αξιοπρέπεια αλλά και αν το εγχείρημα της αυτοοργάνωσης από τα κάτω και του εργατικού ελέγχου θα έχει μέλλον σε αυτόν τον τόπο που τον ξεσκίζουν τα κοράκια.
Κάθε πρόβλημα που συναντάει και αντιμετωπίζει με επιτυχία η συνέλευση της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής εμπλουτίζει την τεχνογνωσία της αυτοδιαχείρισης στην Ελλάδα. Και όλοι μας έχουμε την ευκαιρία να την στηρίξουμε, είτε μέσα από τις επιτροπές πρωτοβουλίας που βρίσκονται πια σχεδόν παντού, είτε και απλώς αγοράζοντας τα πράγματα που παράγει, χρησιμοποιώντας τα και βοηθώντας την να τα κάνει καλύτερα.



Η Βιομηχανική Μεταλλευτική μπορεί να είναι μια εικόνα από ένα πολύ πιο φωτεινό μέλλον. Φώτισε την με την δύναμή σου...

To Δέρμα και Η Επανάκτηση της Πόλης

Συνεχίζοντας τον υγιή μουτζαχεντινισμό μου για το "Δέρμα" κλοπιποστάρω σήμερα ένα παλιότερο κείμενο της Έλλης Παπακωνσταντίνου που αποτέλεσε την βάση του "Μανιφέστου" που παρουσίασε η ομάδα ODC στο δεκαήμερο WHERE ARE WE NOW που έγινε στο ΕΜΠΡΟΣ.

Η ΕΠΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ (RECLAIMING THE CITY)

«Μόλις οι Πολίτες σταματήσουν να θέτουν σε προτεραιότητα το ενδιαφέρον να μετέχουν στα κοινά και προτιμήσουν να συνεισφέρουν με το πορτοφόλι τους παρά με την προσωπική παρουσία τους, το κράτος πλησιάζει ήδη στην καταστροφή του. Πρέπει να εκστρατεύσουν; Πληρώνουν στρατεύματα και κάθονται σπίτι τους. Πρέπει να πάνε στη συνέλευση; Διορίζουν βουλευτές και μένουν στο σπίτι τους. Λόγω οκνηρίας και οικονομικής ευχέρειας αποκτούν εντέλει στρατιώτες για να υποδουλώνουν την πατρίδα τους και βουλευτές για να την ξεπουλούν». Ο Rousseau εκθέτει ένα μείζον για μένα πρόβλημα της Ελληνικής κοινωνίας: το πρόβλημα της αποχής από τα κοινά ή όπως το θέτει ο Καστοριάδης το «πρόβλημα της ιδιωτικοποίησης». Ο Πολίτης γίνεται Ιδιώτης, το ενδιαφέρον του περιορίζεται στα του οίκου του.

Ο καθρέφτης της ζωής ανακλά στο θέατρο και έτσι κατ’ επέκταση η θεατρική παραγωγή της τελευταίας εικοσαετίας έφερε τη συμπτωματολογία μιας εκφυλισμένης κοινωνίας βλαχοδήμαρχων και τηλεορασόπληκτων που μετέτρεψαν το θέατρο σε κοσμικό event, τη στιγμή που καταξιωμένοι ηθοποιοί διαφήμιζαν με υπερηφάνεια σαμπουάν για την πιτυρίδα. Αποχή κάτω και πάνω από την σκηνή, λήθη. Η καταστροφή υποχρέωσε κάποιους –περισσότερους από πριν - να δουν ότι το παρόν πολιτικό σύστημα έφτασε στα όριά του, το ίδιο κι η τέχνη του, η αισθητική του κοινωνικού κατακερματισμού και του βαρετού life-style. Οι ιδιώτες βγήκαν από τα σπίτια κατέβηκαν στο δημόσιο χώρο, τον διεκδίκησαν…Όμως και πάλι, η πραγματικότητα αποδείχτηκε και αποδεικνύεται ακόμα πιο ευφάνταστη από την τέχνη που παράγουμε. Γύρω μας καταστροφή κι εμείς ακόμα ψάχνουμε τον τρόπο να αφηγηθούμε την ιστορία της. Η θεατρική παραγωγή στο σύνολό της στέκεται ακόμα αμήχανη μπροστά στα νέα δεδομένα. Ίσως, γιατί ενώ από την (ελληνική) γέννησή του το θέατρο αποτελεί πολιτική χειρονομία με την έννοια της παρέμβασης στον ανοικτό διάλογο για την θέσμιση της πόλης, σήμερα με την κρατικοδίαιτη λογική που το συντήρησε και την ελιτίστικη εσωστρέφεια, έχασε τα αντανακλαστικά παρακολούθησης της ζωής γύρω του. Αυτό το θέατρο έχει πεθάνει. Τι είδους πόλη, τι είδους θέατρο θα γεννηθεί από τα συντρίμμια; Τι είδους πολίτες για να το στηρίξουν κάτω και πάνω από τη σκηνή;

Γιατί στην πραγματικότητα, αυτό το ερώτημα δεν αφορά μόνο τους καλλιτέχνες αλλά και τους αποδέκτες της τέχνης. Στο Λονδίνο πριν χρόνια, όταν το ιστορικό θεατράκι ‘Gate Theatre’ θα έκλεινε μετά τις κρατικές περικοπές, πολίτες της πόλης αγόρασαν το εξώφυλλο του Guardian και δημοσίευσαν χιλιάδες υπογραφές αναγκάζοντας την κυβέρνηση να υπαναχωρήσει, παρεμβαίνοντας έτσι δυναμικά στην χάραξη κρατικής πολιτικής. Το θέατρο σήμερα πρέπει να στοχεύει σε μια δυναμική σχέση με τον πολίτη και ας προκαλεί αυτό τον θυμό του. Είναι ωραίος ο θυμός κι απαραίτητος για να σπάσει η βιτρίνα που μας βυθίζει στην απάθεια.

Η κρίση ανοίγει την επείγουσα προοπτική, θέτει το κατεπείγον αίτημα για ενεργό συμμετοχή του πολίτη στα κοινά της πόλης, με δύο λόγια για την Επανάκτηση της Πόλης. Ο Δημόσιος Χώρος ως χώρος δημόσιος, κοινωνικός, βιωματικός, φαντασιακός, μυθικός κοκ. αποτελεί στην Ελλάδα της Κρίσης επίκεντρο διαπραγμάτευσης με την εξουσία γιατί κυρίως μέσα από τη συλλογική έκφραση μπορούμε να φανταστούμε τους εαυτούς μας στο μέλλον, να δημιουργήσουμε εξ αρχής ριζικά νέους τρόπους και πλαίσια πρόσληψης του Θεάτρου. Πολιτική ως θέατρο, θέατρο ως πολιτική και για να προσδιορίσω τον όρο «πολιτική» θα αναφερθώ στον Καστοριάδη που καλύπτει την οπτική μου λέγοντας: «πολιτική είναι μια συλλογική δραστηριότητα που προσπαθεί να σκεφτεί η ίδια τον εαυτό της κι έχει ως αντικείμενο την θέσμιση της κοινωνίας καθαυτής».

Αν ξανασκεφτούμε τα όρια του θεάτρου και προσπαθήσουμε πάνω στα συντρίμμια να κάνουμε θέατρο σαν να μην “ξέραμε” το πώς, γρήγορα θα ανακαλύπταμε ότι πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα τον τρόπο που το παράγουμε. Δηλαδή, στόχος δεν μπορεί να είναι μόνο το τελικό αποτέλεσμα, όσο και οι μηχανισμοί μέσα από τους οποίους προκύπτει το θέατρο. Δεν αρκεί να καταπιάνεσαι με “πολιτικά έργα”, όταν η διαδικασία της πρόβας είναι ανελεύθερη ή παθητική. Προϋποθέτει ηθοποιούς/ σκηνοθέτη που προστρέχουν στην πρόβα καταρχάς με την ιδιότητα του πολίτη, με ανοιχτά ερωτήματα και με υπεύθυνη θέση απέναντι στα κοινά. Επίσης, ας σκεφτούμε, επί τέλους, σοβαρά για ποιον κάνουμε θέατρο, κατά πόσο η γλώσσα του πολιτικού θεάτρου πρέπει να διευρυνθεί αγγίζοντας λαϊκότερα στρώματα και πώς φέρνεις αυτόν τον κόσμο στις αίθουσες που στατιστικά, συντηρούνται από γυναίκες άνω των 50. Παρένθεση προσωπική – ας μου επιτραπεί - επέλεξα να ζήσω στην Ελλάδα της Κρίσης ακριβώς επειδή εδώ συμβαίνουν ιστορικές καταστροφές και πειραματισμοί που για μένα αποτελούν συνθήκη, σχεδόν προϋπόθεση ανάδρασης, μεταπήδησης από το πεδίο της ιδιωτικής σφαίρας στο πεδίο της Πόλης. Από το “κάνω θέατρο για την έκφρασή μου” στο “κάνω θέατρο για να συν-διαμορφώσω, να συνυπάρξω”. Σήμερα θα έλεγα “κάνω θέατρο”, όπως “κατεβαίνω” στους δρόμους.


Η ομάδα “ODC” παράγει έργα "out-of-the-box”, εκτός των τειχών του παραδοσιακού θεάτρου στο «Βυρσοδεψείο», έναν ανοικτό και υπό διαμόρφωση χώρο έξω από το «θεατρικό τρίγωνο» του κέντρου της Αθήνας, σε μια ξεχασμένη γωνιά, στο βιομηχανικό τοπίο του Βοτανικού. Αναζητά έμπρακτα ένα σύγχρονο μοντέλο αυτοδιαχείρισης. Ένας χώρος ώσμωσης νέων τάσεων στην Τέχνη, αδιαμεσολάβητα από καλλιτέχνες για καλλιτέχνες.

Βιομηχανική Μεταλλευτική: Το πρώτο αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο στην Ελλάδα

Το ντοκιμαντέρ από τους ΔΙΑΚΟΠΤΕΣ:



Και η αφίσα: